ΙΕΡΕΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Δος μου κι εμένα άνεση, Παναγιά μου,
πριν ν’ απέλθω και πλέον δεν θα υπάρχω.(Αλεξ. Παπαδ.)

Τρίτη, Νοεμβρίου 30, 2010

ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ Ο ΕΛΕΗΜΩΝ - Ο άγιος Φιλάρετος ήταν έγγαμος και πατέρας τριών τέκνων




Ο άγιος Φιλάρετος ήταν έγγαμος και πατέρας τριών τέκνων. Ήταν αγρότης στο επάγγελμα, καλός οικογενειάρχης και άνθρωπος που αγαπούσε πολύ τον Θεό και είχε πλούσια πνευματική ζωή.
Επειδή ήταν φιλόθεος, γι’ αυτό ήταν και φιλάνθρωπος και πολύ ελεήμων. Είχε μεγάλη καρδιά γεμάτη από αληθινή αγάπη καί, όπως ο πατριάρχης Αβραάμ, ήταν φιλόξενος και πάντα προθυμος στην διακονία του “πλησίον”. Άλλωστε δεν μπορούσε να συμβαίνη διαφορετικά επειδή, όποιος αγαπά πολύ τον Χριστό, δεν μπορεί παρά να αγαπά αληθινά και τους αδελφούς του “τούς ελαχίστους”. Ακόμα και εκείνη την περίοδο της ζωής του που από κάποιες συγκυρίες επτώχευσε και “τάφερνε δύσκολα”, και τότε “έδειξε θαυμαστή καρτερία, όπως ο Ιώβ, και συνέχισε να αγαθοεργή μέχρι υπερβολής.
Και ο Θεός, που είδε την ακαταγώνιστη πίστη του, οικονόμησε με την πρόνοιά Του, ώστε ο Κωνσταντίνος ο γιός της βασίλισσας Ειρήνης, να πάρη για γυναίκα του την εγγονή του Αγίου, Μαρία, τον δε Φιλάρετο να τιμήση με το αξίωμα του Υπάτου”, (Υπουργού θα λέγαμε σήμερα). Αλλά και τότε, που απέκτησε πλούτο και δόξα, εξακολουθούσε να είναι καλόκαρδος, απλός και προσιτός.
Όταν πλησίασε η ώρα της εξόδου του από τον μάταιο αυτό κόσμο, κάλεσε τους συγγενείς, τα παιδιά και τα εγγόνια του καί, αφού τους έδωσε τις τελευταίες συμβουλές και νουθεσίες, κατέληξε: “Παιδιά μου, μη ξεχνάτε ποτέ την φιλοξενία, μη επιθυμείτε τα ξένα πράγματα, μη λείπετε ποτέ από τις ακολουθίες και λειτουργίες της Εκκλησίας, και γενικά όπως έζησα εγώ, έτσι να ζήτε και εσείς.”. Και αφού τα είπε αυτά, ξεψύχησε με την φράση “γενηθήτω το θέλημά Σου”.
Η ζωή και το παράδειγμα του οσίου Φιλαρέτου φανερώνουν περίτρανα ότι κανένας τρόπος ζωής, όπως και κανένα επάγγελμα δεν αποτελούν εμπόδιο για την απόκτηση της αγιότητος και της γνώσεως του Τριαδικού Θεού.
Ούτε ο γάμος, ούτε η παρθενία αποτελούν σκοπό της ζωής, αλλά είναι μέσα προς επίτευξη του σκοπού που είναι η θέωση του ανθρώπου. Το να φθάση, δηλαδή, ο άνθρωπος από το “κατ’ εικόνα” στο “καθ’ ομοίωσιν”, από το παρά φύσιν στο κατά φύσιν, δηλαδή στην φυσική του ζωή, που είναι, όχι το να ζη κανείς έξω στην ύπαιθρο και μακριά από τις πόλεις, αλλά το να μεταμορφώση τα πάθη του και να αποκτήση κοινωνία με τον Θεό. Ο όσιος ήταν ένας οικογενειάρχης, ένας βιοπαλαιστής, που εργαζόταν και μοχθούσε καθημερινά να θρέψη την οικογένειά του. Αυτό όμως δεν τον εμπόδισε και από την εσωτερική εργασία, την υπακοή στην Εκκλησία και την τήρηση των εντολών του Χριστού, οι οποίες είναι πηγές ακτίστου ενεργείας και μεταγγίζουν ζωή. Προσευχόταν συνεχώς και έλαβε το χάρισμα της προσευχής. Αγαπούσε αληθινά, τον ευχαριστούσε η διακονία “τού πλησίον” και έλαβε το χάρισμα της φιλοξενίας.
Εύρισκε νόημα ζωής στο δόσιμο και την προσφορά, έκανε πράξη ζωής το “μακάριον εστι μάλλον διδόναι ή λαμβάνειν” και έλαβε το χάρισμα της ελεημοσύνης. Υπήρξε πράγματι φιλάρετος, ήτοι φίλος της αρετής, ή όπως ψάλλει ο ιερός υμνογράφος, “προσλαβών το όνομα και συμβαίνων το πράγματι”, δηλαδή το όνομά του φανέρωνε και τον τρόπο της ζωής του.
Οι αλλαγές που συνέβησαν κατά την διάρκεια της ζωής του, δηλαδή η πτώχευση και ίσως η περιφρόνηση των ανθρώπων, όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές, και όπως έλεγαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας “τών ευτυχούντων πάντες φίλοι, των δυστυχούντων ουδέ οι γεννήτορες”, δεν επηρέασαν την εσωτερική του διάθεση και τον τρόπο της ζωής του. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί πάντοτε υπήρχαν και υπάρχουν αυτοί που υπολογίζουν την ανθρώπινη αξία με το χρήμα και τα υλικά και επηρεάζουν πολλές φορές ακόμα και τους πιο καλοπροαιρέτους.
Εδώ θα ανοίξω μια παρένθεση και θα αναφέρω ένα ποιηματάκι, που το είδα γραμμένο πάνω σε ένα χαρτονόμισμα των εκατόν δραχμών, και το οποίο μου προξένησε εντύπωση και ομολογώ ότι το βρίσκω αληθινό: “Μιλήσαμε για λουλούδια και μας είπαν ρομαντικούς, μιλήσαμε για ελευθερία και μας είπαν αλήτες, μιλήσαμε για χρήματα και μας είπαν ανθρώπους”. Δυστυχώς, αυτό συμβαίνει και σήμερα, στην φιλόϋλη εποχή μας. Ο Όσιος όμως αποδείχθηκε ανώτερος των περιστάσεων και δεν επηρεάστηκε από όλα αυτά, αντίθετα εξακολούθησε να προσφέρη από το υστέρημα των υλικών αγαθών, πρωτίστως όμως και κυρίως από το περίσσευμα της καρδιάς του.
Το ίδιο ανεπηρέαστος έμεινε και όταν απέκτησε αξιώματα, χρήματα και δόξα και σίγουρα άρχισε, όπως συμβαίνει συνήθως, να περιβάλλεται από κόλακες και όλους εκείνους τους “τύπους”, που μπορεί εύκολα να σε αποπροσανατολίσουν και να σε βγάλουν έξω από τον σκοπό και την προοπτική σου, και αυτό δείχνει την σταθερότατα του χαρακτήρα του, την ζωντανή του πίστη και την προσήλωσή του στο ζωοποιό θέλημά του Θεού. Αυτό απετέλεσε την πυξίδα της ζωής του και αυτό είχε πάντα στην καρδιά και τα χείλη μέχρι την τελευταία του πνοή, αφού, όπως είδαμε πιο πάνω, ξεψύχησε προσευχόμενος και λέγοντας στον Θεό “γενηθήτω το θέλημά Σου”.
Αξιοπρόσεκτες είναι οι τελευταίες συμβουλές και νουθεσίες προς τα συγγενικά του πρόσωπα. Αξίζει να τις μελετήσουμε και μείς και να προσπαθήσουμε να τις εφαρμόσουμε. Δεν είναι κούφια λόγια, αλλά το απόσταγμα μιας ολόκληρης ζωής, που την πέρασε ευεργετώντας τους ανθρώπους, τους “ελαχίστους αδελφούς του Χριστού”. Η πηγή από την οποία αντλούσε δύναμη ήταν η προσευχή και η λατρευτική ζωή της Εκκλησίας. Ο τρόπος της ζωής του αποτελεί ζωντανό παράδειγμα προς μίμηση. Η προτροπή του “όπως έζησα εγώ ετσι να ζήτε και σείς”, ομοιάζει με εκείνη του Άποστόλου Παύλου “μιμηταί μου γίνεσθε καθώς καγώ Χριστού” (Α’ Κορ. 11,1).
(1 Δεκεμβρίου)
Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα
άπαντα ορθοδοξίας

Δευτέρα, Νοεμβρίου 29, 2010

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ "ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟ" κύριο. ΘΕΟΔΩΡΟ ΠΑΓΚΑΛΟ

Από το Ιστολόγιο του Σεβασμιωτάτου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβροσίου

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ Ο ........ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΣ!

_______Σύμφωνα μέ πρόσφατες δηλώσεις του κ. Θεόδωρου Πάγκαλου, Αντιπροέδρου της Κυβερνήσεως, οι στρατιωτικοί καί οι ιερείς δεν ανήκουν στις παραγωγικές τάξεις της Κοινωνίας. 'Επειτα από τή προηγούμενη μεγάλη γκάφα του "μαζί τά φάγαμε" έρχεται μια νέα απρέπεια, λέγω "απρέπεια" για να χαρακτηρίσω με τόν πιό επιεική όρο τό εγκληματικό λάθος του κ. Αντιπροέδρου, εννοώ το προ- αναφερθέν νέο ολίσθημα της γλώσσης του! Και τα δύο ολισθήματα είναι α-π-α-ρ-ά-δ-ε-κ-τ-α!
_____Άν η παραγωγικότης ενός θεσμικού οργάνου εκρίνετο με κριτήριο τον σωματικό του τύπο, τότε ο κ. Πάγκαλος θα έπρεπε να εθεωρείτο παραγωγικώτατος!
______Άν η παραγωγικότης ενός θεσμικού οργάνου εκρίνετο με κριτήριο την ταχύτητα στη διαδικασία παραδόσεως ενός πολιτικού σέ ξένες δυνάμεις, τότε επίσης ο κ. Πάγκαλος θα έπρεπε να εθεωρείτο παραγωγικώτατος! Ας θυμηθούμε την περίπτωση Οτσαλάν, όταν ο κ. Πάγκαλος ήταν Υπουργός των Εξωτερικών.
_____Άν επίσης η παραγωγικότης ενός θεσμικού οργάνου εκρίνετο με κριτήριο τα περιουσιακά του στοιχεία, είτε δηλ. με το πλήθος των ακινήτων, είτε μέ τήν ποιότητά τους καί τήν χλιδή τους, (βίλλες, πισίνες κλπ) τότε και πάλιν ο κ. Πάγκαλος θα έπρεπε να εθεωρείτο παραγωγικώτατος!
________Άν ακόμη η παραγωγικότης ενός θεσμικού οργάνου εκρίνετο με κριτήριο τον τρόπο συμπεριφοράς πρός τόν συνάνθρωπο, για μια ακόμη φορά ο κ. Πάγκαλος θα έπρεπε να εθερωρείτο παραγωγικώτατος! Συχνά πυκνά με τά λόγια του προσβάλλει ομάδες εντίμων ανθρώπων, οι οποίοι προσφέρουν τις υπηρεσίες των στην Πατρίδα, όπως οι στρατιωτικοί καί οι κληρικοί, τους οποίους υβρίζει! 
______Μοναδική περίπτωση, στην οποία ο κ. Πάγκαλος θα μπορούσε να υστερήσει ως πρός την παραγωγικότητα, θα ήταν η συμμετοχή του σε off-shore εταιρείες. Στόν τομέα αυτό π-α-ρ-α-γ-ω-γ-ι-κ-ώ-τ-α-τ-ο-ς θεωρείται   κάποιος άλλος πρ. συνάδελφός του στήν Βουλή καί την Κυβέρνηση, δηλ. πρ.Υπουργός, ο οποίος καταγγέλλεται ότι έχει συμμετοχή σέ 180 off-shore εταιρείες.

Να η σχετική είδηση:

Πρώην υπουργός με 180 off-shore!

 
Η υπόθεση αφορά σε φοροδιαφυγή πολλών εκατομμυρίων και έφτασε στην υπηρεσία με τη μέθοδο της μαρτυρίας από πολίτες.
Δόκανα έχει στήσει το ΣΔΟΕ για πρώην υπουργό του ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του ‘80 και μάλιστα από εκείνους που θεωρούνταν «έντιμοι» άνθρωποι και «αδιάφθορα» στελέχη, όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα της «Ισοτιμίας»
Ο συγκεκριμένος πρώην υπουργός έχει τεθεί υπό διακριτική παρακολούθηση, ελέγχονται οι κινήσεις του και όλες οι δοσοληψίες του, ενώ το ίδιο θα γίνει και με τους λογαριασμούς του.
Σύμφωνα με πληροφορίες, διαθέτει 180 πολυτελή ακίνητα τα οποία ανήκουν σε ισάριθμες εξωχώριες εταιρείες real estate. Κάθε εταιρεία είχε κεφάλαιο 90.000 ευρώ, αλλά όλες εμφανίζονται ζημιογόνες. Παρ’ όλα αυτά ποτέ δεν στερήθηκε τη δανειοδότηση από τις τράπεζες, έχοντας μια περίεργη ευχέρεια ως προς αυτό.
Η έρευνα έχει προχωρήσει αρκετά και ήδη, όπως αναφέρουν πληροφορίες, επίκειται η απαγόρευση εξόδου του από τη χώρα.
Το ΣΔΟΕ εξετάζει επίσης 31 φακέλους με στρατιωτικές προμήθειες, καθώς είναι σοβαρές οι ενδείξεις ότι υπάρχουν και φοροδιαφυγή και μαύρο χρήμα.
________Καλούμε λοιπόν τόν κ. Πάγκαλο νά βαθμολογήσει την παραγωγικότητα όχι μόνον των κ.κ. Υπουργών της Κυβερνήσεως, που είναι και το αντικείμενο της ευθύνης του, αλλά και των Μελών της Βουλής και να μας γνωστοποιήσει τό πόρισμά του.
______Εμείς λοιπόν για να τον βοηθήσουμε παρουσιάζουμε σήμερα ένα Αφιέρωμα της εφημερίδος "Καθημερινή"  της 26ης Σεπτεμβρίου 2010. Μια έρευνα του δημοσιογράφου κ. Ν. Βαφειάδη, η οποία δίδει αφορμή για βαθυστόχαστες σκέψεις, πιστοποιεί δέ τόν ευτελισμό του πολιτικού συστήματος. Βλέπετε "ανθρώπων έκαστος δύο πήρας φέρει, τήν μεν έμπροσθεν, τήν δέ όπισθεν, γέμει δέ κακών εκατέρα. Αλλ' η μεν έμπροσθεν αλλοτρίων γέμει, η δε όπισθεν των αυτού του φέροντος", όπως έχει γράψει και ο Αίσωπος στούς Μύθους του.  
_____Ώστε το ζήτημα της παραγωγικότητος των θεσμικών οργάνων είναι πολύ σοβαρό. Τόσο σοβαρό, ώστε πρέπει να ερευνηθή καί τό τί ακριβώς παράγει καί ο κατέχων την θέσιν του Αντιπροέδρου σε μια Κυβέρνηση καί μέ πόσο ιδρώτα κερδίζει τόν "επιούσιον άρτον" του, δηλ. η σχέση προσφοράς καί απολαβών! Μήπως ο κ. Πάγκαλος θα μπορούσε να μας πληροφορήσει σχετικά, ώστε να κρίνουμε τελικά και την δική του παραγωγικότητα;    
 + Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010 


Σημ. Γνωρίζω, ότι το κείμενο αυτό θα διεγείρει το θυμό του κ. Πάγκαλου μέ όσα αυτό συνεπάγεται, αλλά δεν θα μπορούσα να δεχθώ αδιαμαρτύρητα τήν "ύβριν" εναντίον των αδελφών μου και συλλειτουργών κληρικών παντός βαθμού, οι οποίοι εκδαπανώνται για το Θεό και για τον άνθρωπο καθημερινώς και σε πολλούς τομείς με την κοινωνική προσφορά τους αναπληρώνουν την απουσία του Κράτους! Στα ερειπωμένα Καλαβρυτοχώρια σήμερα πιά ούτε Δάσκαλος υπάρχει, ούτε και Χωροφύλακας! Μόνον ο Παπάς έμεινε ως η μοναδική παρηγοριά των κατοίκων τους! Στα παραμεθόρια χωριά ο Παπάς παραμένει άγρυπνος φρουρός! Στις έκτακτες εθνικές περιπέτειες καί καταστάσεις ο Παπάς συνήθως είναι ο πρώτος, που συλλαμβάνεται και όχι σπάνια και ο πρωτος που εκτελείται!  
Σχόλιο δικό μας: Εκτός του ότι συμφωνούμε απολύτως με τον άγιο Καλαβρύτων έχουμε να προσθέσουμε και τα εξής: Οι κληρικοί και οι ένστολοι είναι  κατε'εξοχήν παιδιά από φτωχές μικροαστικές, αγροτικές ή εργατικές οικογένειες πού ξέρουν τί θα πεί Λαός και Πείνα, ακόμα και σήμερα. Επιπρόσθετα, οι πατεράδες και οι μανάδες τους αποτελούν την παραγωγικότερη τάξη αυτού του τόπου: εργάτες,αγρότες,υπάλληλοι, μικροεπιχειρηματίες. Ο κ, Πάγκαλος ή ο σχεδόν συνομήλικος μου κ. Αλεξάκης Τσίπρας(ο πρώτος εκφράσας αυτή την γνώμη) και όλοι αυτοί οι προοδευτικοί φιλόλαοι αριστεροί από ποιό μεγαλοαστικό αιμοβόρο και χρυσομέταξο τζάκι προέρχονται και έχουν το θράσος και κρίνουν τα παιδιά του λαού, αυτού του ίδιου λαού πού τρώει κατά πρόσωπον όλες τις φουρτούνες και τις αστοχίες των μεγαλοκομπιναδόρων και μεγαλοκαρχαριών αυτού του τόπου;;;; Φτύστε και άλλο το λαό, αφού μπορείτε, όμως εφ'όσον δεν είστε λαός δεν νομιμοποιείστε για καμιά φιλολαϊκή δήλωση. Είστε ψεύτικοι και να πάτε στις επαύλεις σας (τις χαρισμένες από μας) για παραθερισμό διαρκείας, ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΗΣΥΧΑΣΕΙ ΠΟΤΕ ΑΥΤΟΣ Ο ΤΟΠΟΣ.

Σάββατο, Νοεμβρίου 27, 2010

Εἶναι οἱ κληρικοί ἀντιπαραγωγικοί; / Τοῦ προέδρου τοῦ ῾Ιεροῦ Συνδέσμου Κληρικῶν ῾Ελλάδος π. Γεωργίου Σέλλη



 

Προ ημερών υψηλόβαθμο στέλεχος της κυβέρνησης περιέγραψε τον Ιερό Κλήρο ως αντιπαραγωγικό. Θα τον παρακαλούσαμε να μας διευκρινίσει πως εννοεί τον όρο παραγωγικότητα, γιατί θεωρούμε ότι στην περίπτωση του Κλήρου τελεί εν συγχύσει.  Είναι σε θέση να μας πει ο κύριος αυτός αν υπάρχουν  τρόποι  μέτρησης  της προσφοράς του ταπεινού Λευίτη, ο οποίος αναλώνεται 365 ημέρες το χρόνο, 24 ώρες το εικοσιτετράωρο;     

Υπάρχουν μετρήσιμα μεγέθη που να μπορούν να συλλάβουν  τα επιτεύγματα του ιερού κλήρου σε τούτον εδώ τον τόπο, να μετρήσουν τις προσμονές από την σπορά στις ψυχές των ανθρώπων  που παραμένουν πιστοί  σε όσα γαλουχήθηκαν από τους πατέρες τους;

Πέρα από τους ποσοτικούς δείκτες υπάρχουν και ποιοτικοί, τους οποίους ο ανωτέρω και οι συνοδοιπόροι του αρνούνται να αναγνωρίσουν στο βωμό μιας στείρας ποσοτικοποίησης, η οποία δεν εξέφρασε σε καμιά ιστορική περίοδο τον ελληνικό κόσμο. Οι επιδιώξεις και οι συμβολές  του  Ιερού Κλήρου αναγνωρίζονται από όσους  έχουν ξεφύγει από το ανελέητο κυνηγητό της σύγχρονης υποκουλτούρας, η οποία στοχεύει στην καταρράκωση και δαιμονοποίηση όχι μόνο του κλήρου, αλλά της πνευματικότητας εν γένει. Το παραγωγικό έργο των Κληρικών είναι πολύ πιο φιλόδοξο από αυτό που έχουν  καλλιεργήσει στο μυαλό τους όσοι βαυκαλίζονται να αυτοπροσδιορίζονται ως εκσυγχρονιστές και διαφωτιστές, αυτοί που δίνοντας τα φώτα τους επ’ αδρής αμοιβής «άλλαξαν τα φώτα» στους λαούς και τους ανθρώπους.

Γνωρίζομε ότι δεν είναι εύκολο να πείσεις την κοσμική εξουσία και την δύσπιστη κοινή γνώμη να σεβαστεί, πολύ λιγότερο δε να  χρηματοδοτήσει, θεσμούς που προορισμός τους είναι να αμφισβητούν  τις θεμελιώδεις αρχές της κοινωνίας, ώστε να πρυτανεύσει ο ανθρωπισμός. Πώς να υπολογίσουν τον άνθρωπο οι θιασώτες του απόλυτου υλισμού;
           
Όσο για το καθεστώς της μισθοδοσίας των κληρικών, που έντεχνα αιωρείται τελευταία, είναι γνωστή η διαδικασία της συναλλαγής, αλλά και της εξαπάτησης  των, αφού ουδέποτε ενετάχθησαν  στο ενιαίο δημοσιοϋπαλληλικό καθεστώς αλλά αφέθησαν στην διάκριση του εκάστοτε υπουργού, σχετικά με το αν η πολύτεκνη οικογένεια του Ιερέα θα τύχει των επιδομάτων, την στιγμή που η διασπάθιση του δημόσιου ταμείου είναι καθεστώς.

Ο τόπος τούτος έχει αναδείξει Παπαφλέσσα και Διάκο∙ πάντοτε αναδεικνύει και θα αναδείξει και πάλι, όταν οι ορδές των απολίτιστων ορνέων  υπερβούν τα όρια. Να είστε βέβαιοι γι’ αυτό.

Η ανοχή και αντοχή του κλήρου εξαντλείται.

Η ύπαρξη του ιερού κλήρου δεν είναι επινόηση  της πολιτικής ελίτ του τόπου  τούτου, αλλά σάρκα από την σάρκα του.

Ο ιερός Κλήρος της  πατρίδας μας έχει μάθει στις θυσίες και είναι έτοιμος για τέτοιες. Όμως δεν θα ανεχθεί μέσα στο σπίτι του, από κανέναν και από οιανδήποτε κατεύθυνση, να προσβάλλεται.

Kαταβασίες των Χριστουγέννων




Ψάλλουν Ν. Καμπαρνός,Δ. Βερύκιος
από το youtube

Παρασκευή, Νοεμβρίου 26, 2010

π. Γεώργιος Μεταληνός: Ο Μακρυγιάννης του γένους


1. Οι επιχειρούμενες συνήθως προσεγγίσεις του προσώπου και του έργου του Στρατηγού Μακρυγιάννη από τους κάθε είδους ερευνητές του (ιστορικούς, πολιτειολόγους, κοινωνιολόγους, φιλοσόφους κλπ.) διακρίνονται για την αντιφατικότητά τους. Γιατί ποικίλλουν οι αφετηριακές ιδεολογικές τοποθετήσεις των ερευνητών και κάθε φορά ο φτωχός Μακρυγιάννης θεωρείται μέσα από διαφορετικό ιδεολογικό πρίσμα.
Και είναι γεγονός ότι έχει επανειλημμένα δεινοπαθήσει, γιατί δεν είναι λίγοι εκείνοι που επιχειρούν να «χρησιμοποιήσουν» τα κείμενα του Μακρυγιάννη για να στηρίξουν –και σ’ αυτόν- το ιδεολογικό τους «πιστεύω».

Το φοβερότερο σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι ο τεμαχισμός του Μακρυγιάννη, όταν λείπουν τα κατάλληλα κλειδιά ερμηνείας του, και τα οποία πρέπει να αναζητηθούν στα ίδια τα κείμενά του.
Γι’ αυτό προκύπτει ο Μακρυγιάννης των συντηρητικών, ο Μακρυγιάννης των προοδευτικών και ενίοτε και ένας «τρελλός» Μακρυγιάννης, όλων εκείνων που θέλουν να απαλλαγούν από την ενοχλητική «θρησκοληψία» του, δηλαδή τη ρωμαίικη ευσέβειά του.
Χωρίς να διεκδικώ το αλάθητο, πιστεύω αμετακίνητα ότι στο Μακρυγιάννη διακρίνουμε μιαν ενιαία στάση ζωής σε μιαν αδιατάρακτη διαχρονία. Έτσι, οι διακριβώσεις και τοποθετήσεις του στη σύγχρονή του πραγματικότητα μπορούν –και πρέπει- να ελέγχονται επιστημονικά, και είναι εύλογο να διαπιστώνονται ενίοτε αδυναμίες και αστοχίες ή ανεπάρκειες, ποτέ όμως ηθελημένες παραποιήσεις και διαστρεβλώσεις.
Όλα αυτά είναι φυσικά και νόμιμα, γιατί ο Στρατηγός έχει το δικό του ερμηνευτικό πρίσμα. Η προσωπικότητά του όμως μένει ενιαία και σταθερά προσανατολισμένη στην παράδοση του Γένους και σύνολη την ιδεολογία του.
2. Ο ιδεολογικός κόσμος του Μακρυγιάννη συνοψίζεται και εκφράζεται με δύο παράλληλες έννοιες, που σ’ όλο το έργο του συνυπάρχουν αδιαίρετα, την Πατρίδα και τη Θρησκεία.
Οι δύο αυτές θεμελιακές κατηγορίες είναι η συνισταμένη της υποστάσεώς του, όπως και κάθε Ρωμηού. Για το Μακρυγιάννη, και τον άνθρωπο που αυτός νοεί ως Έλληνα, πατρίδα κα θρησκεία «είναι το παν». Αυτό σημαίνει πως δεν αποτελούν δύο από τα διάφορα στοιχεία της ελληνικής ταυτότητας, αλλά την ίδια την ταυτότητα και ύπαρξη του Ρωμηού. Ποιο είναι όμως το ιδεολογικό φορτίο των εννοιών αυτών στη συνείδηση του Μακρυγιάννη;
Θρησκεία: Είναι η Ορθοδοξία, η «ενυπόστατος πίστις» των Πατέρων και Αγίων του Γένους με όλες τις ησυχαστικές πρακτικές της (άσκηση-μετάνοια- πνευματικό αγώνα για σωτηρία/θέωση). Είναι η παράδοση του ευσεβούς ελληνικού λαού. Οι Εκκλησίες και τα Μοναστήρια είναι οι χώροι πραγματώσεως της Ορθοδοξίας και συνάμα διαμορφώσεως του ανθρώπου του Μακρυγιάννη, του «χριστιανού ρωμηού”, όπως θάλεγε ο φαναριώτης λόγιος του διαφωτισμού, Δημητράκης Καταρτζής.
Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της θρησκευτικής συνείδησης του Μακρυγιάννη είναι η ανεξιθρησκεία του. Αίτημά του αμετακίνητο είναι, κάθε άνθρωπος να μπορεί ελεύθερα να λατρεύει το Θεό σύμφωνα με τη θρησκεία του. Ένα αίτημα, που σκανδαλίζει τους συντηρητικούς της θρησκείας και παρασύρει σε παρερμηνείες όσους απορρίπτουν το θρησκευτικό κλίμα του Στρατηγού.
Ως πατερικά όμως ορθόδοξος ο Μακρυγιάννης δέχεται την ελευθερία του ανθρωπίνου προσώπου και δεν μπορεί να ανεχθεί την οποιαδήποτε αναίρεσή της. Η θρησκεία γι’ αυτόν δεν είναι μια (επιβαλλόμενη) ιδεολογία, αλλά ενέργεια ελευθερίας, ελεύθερη-δηλ. προσωπική-επιλογή. Ει τις θέλει…
Ενώ όμως είναι τόσο θετικός και ανοικτός στη θρησκευτική ελευθερία, με ανυποχώρητο πάθος αντιμάχεται την αίρεση, τη νόθευση της ορθόδοξης παράδοσης, η οποία είναι το πρωταρχικό συστατικό της συνειδήσεως του Γένους.
Δεν μπορεί, να ανεχθεί τον «αρχίθρησκο» (ιδρυτή άλλης θρησκείας ) Καΐρη, όπως και εκείνους τους Έλληνες, που υποδουλώνουν το φρόνημά τους στην ετεροδοξία των δυτικών μισσιοναρίων (σήμερα θα λέγαμε: στην αθεΐα του δυτικού ή ανατολικού ιμπεριαλισμού). Όλοι αυτοί για το Μακρυγιάννη είναι αυτόχρημα εχθροί του Γένους. Η θρησκεία σώζει τον ελληνορθόδοξο πολιτισμό ως τρόπο ζωής, και διαφοροποιεί το Γένος από τη Φραγκιά και την Τουρκιά.
Η Πατρίδα του Μακρυγιάννη είναι ο χώρος πραγμάτωσης της θρησκείας του, της Ορθοδοξίας. Και γι’ αυτό πρέπει να είναι ελεύθερη. Για να αυτοπραγματώνεται ο ορθόδοξος Ρωμηός και ο πολιτισμός του.
Η πατρίδα μόνο ως κοινωνία δικαιοσύνης, ισοτιμίας και (ρωμαίικης) δημοκρατίας μπορεί να νοηθεί. Και αυτό είναι δυνατό μέσα στη /Χάρη του Θεού. «Χωρίς αρετή και θρησκεία δεν σχηματίζεται κοινωνία, ούτε βασίλειον» (Απομνημονεύματα).
Αν η ελληνική πατρίδα αποδεσμευθεί από την παραδοσιακή θρησκεία, αλλοτριώνεται. Ο στόχος όλων των εθνικών αγώνων είναι «να ελευθερωθή με τη δύναμη του Θεού. Η πατρική μας γη, και να δοξασθή τ’ όνομά Του και να λαμπρυνθή ο σταυρός της ορθοδοξίας’ (Απομν.). Αυτό είναι το πλαίσιο, στο οποίο κινείται ο μεγαλοϊδεατισμός του Μακρυγιάννη, που είναι καθαρά ρωμαίικος. Αμετακίνητος πόλος είναι η Πόλη και μαζί της η Ρωμηοσύνη, η οικουμενικότητα της ελληνορθόδοξης Ρωμανίας.
Μιλώντας για την Πατρίδα ο Μακρυγιάννης εκστασιάζεται, γίνεται λυρικός και γεμίζουν δάκρυα τα μάτια και η καρδιά του: «Αχ, πατρίδα μου, δε θα σ’ αφήσουν ζωντανή…και κιντυνεύεις…είσαι ες τον γκρεμόν να τζακιστής, να χαθής…», «Καημένη πατρίδα, δεν θα σωθούνε τα δεινά σου… και είμαι δυστυχής, και κλαίγω και την δυστυχισμένη μου πατρίδα» (Απομν.). Είναι ορκισμένος «πατριδοφύλακας» – και αυτό του το αναγνωρίζουν όλοι. ============== 
3. Έτσι εξηγείται η κριτική αποστασιοποίηση και η ανελέητη πολεμική του Μακρυγιάννη για διάφορα υπεροχικά πρόσωπα. Πολεμεί το βασιλέα Όθωνα, όχι όμως γιατί υποτάσσεται σε κάποια δυτική έννοια δημοκρατίας – φραντσέζικου λ.χ. τύπου. Η δημοκρατία του Μακρυγιάννη είναι ρωμαίικη και διασφαλίεται μέσα στο εκκλησιαστικό σώμα ως ισοτιμία και ομοτιμία, ως πιστότητα αρχόντων και αρχομένων στο θέλημα του θεού, ως εν Χριστώ ενότητα και αγαπητική αλληλοπεριχώρηση των προσώπων.
Για τις ξενόφερτες έννοιες δημοκρατίας θα πει: «αυτό το σύστημα της δημοκρατίας δεν το θέλομεν οι τίμιοι άνθρωποι» (Απομν.).΄Πολεμεί τον Όθωνα, όταν συντρέχει στην αλλοίωση της παράδοσης. Εδώ εντάσσεται η μάχη του στη Βουλή για το άρθρο 40 του Συντάγματος (αίτημα ορθοδόξου διαδόχου).
Το ίδιο μένει έξω από κάθε μισαλλοδοξία και έχει τα ίδια κίνητρα η αντίθεσή του απέναντι στον «παπιστή» Κωλέττη και τους δυτικόφρονες, με πρώτο τον Καΐρη, γιατί ως ηγεσία (πολιτική και πνευματική) αλλοιώνουν αυτή τη σχέση πατρίδας και θρησκείας και αλλάζουν το ρωμαίικο. Με τη δράση τους διακόπτεται η συνέχεια του Γένους.
Όλος ο αγώνας του Μακρυγιάννη εστιαζόταν στην προσπάθεια να εμποδίσει αυτή την αλλοτριωτική διαδικασία που εντάθηκε με την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους. Γι’ αυτό χύνει «καυτερά δάκρυα», βλέποντας τον Κίννη (King) και τους αγγλοαμερικανούς μισσιοναρίους να θέλουν να διαστρέψουν τον Έλληνα και να τον εξευρωπαΐσουν.
Η αγωνία του Μακρυγιάννη ήταν να περιφρουρήσει τη ζωή της Ορθοδοξίας και να σώσει τη συνέχεια του Γένους. Είχε δε καθαρή συνείδηση της συνέχειας του ελληνισμού. Και είναι στο σημείο αυτό που συχνά παρεξηγείται. Αναφέρεται λ.χ. στους αρχαίους, στο Λυκούργο, το Σωκράτη, τον Πλάτωνα… Δεν είναι όμως ούτε ουτοπικός αρχαιολάτρης, ούτε αγνοεί τη θέση αυτών των ονομάτων στην ιστορία μας. Οπωσδήποτε θα είχε δει και αυτός αρχαίους σοφούς σε νάρθηκες Εκκλησιών μας. Τους επικαλείται, γιατί τους θεωρεί συνεχώς ζωντανούς, σαν μάρτυρες της συνέχειας της πατρώας ευσέβειας που απειλείται στις ημέρες του. Τους καλεί να ελέγξουν τους απογόνους τους που κινδυνεύουν να χωρισθούν από την αλήθεια που εκείνοι πόθησαν να γνωρίσουν.
4. Οι δύο αυτοί πόλοι –Πατρίδα και Θρησκεία- συνθέτουν μιαν ενότητα ζωής.
Ο κόσμος του Μακρυγιάννη δεν είναι μια δική του ιδιορρυθμία. Είναι ο κόσμος της πλατιάς λαϊκής βάσης στην πλειονότητά της. Και τούτο φαίνεται από τα πρόσωπα, που σχετίζονται μαζί του. Μόνο οι μεγαλοαστοί και διανοούμενοι είχαν ήδη αρκετά αποστασιοποιηθεί και υποταχθεί στην Ευρώπη. Το κλίμα, στο οποίο αυτός ζει, είναι το ενιαίο πλαίσιο των λαϊκών νοοτροπιών και πρακτικών, που διέσωζε ακόμη τη συνέχειά του. Μια συνέχεια που θα εκταθεί μέχρι τον Παπαδιαμάντη και το δικό του κύκλο. Το παρελθόν μέσα σ’ αυτό το κλίμα ζούσε ως παρόν, ζωντανό και πολυδύναμο. Γι’ αυτό η συγχρονία κρίνεται με τα παραμόνιμα και αμετάβλητα ορθόδοξα κριτήρια.
Να γιατί μιλήσαμε για ενότητα προσώπου στο Μακρυγιάννη. Ο Μακρυγιάννης μένει πάντα ο ίδιος. Αν είναι «τρελλός» στα «Οράματα και θάματα», είναι τρελλός» και στα «Απομνημονεύματα». Από εκεί άλλωστε προέρχεται μεγάλο μέρος του πρώτου βιβλίου.
Ο Μακρυγιάννης των Οραμάτων είναι και ο Μακρυγιάννης των Απομνημονευμάτων. Είναι το ίδιο ενιαίο και αδιάτμητο πρόσωπο. «Δύο όψεις αλληλοσυμπληρούμενες της ίδιας κοινωνικής και πολιτισμικής διάρκειας».
Όταν θεωρούνται αποσπασματικά ή απομονώνονται κάποιες όψεις του, τότε χάνεται ο όλος Μακρυγιάννης και προβάλλεται ένας νόθος- ανύπαρκτος – Μακρυγιάννης. Μια καρικατούρα, που εμείς έχουμε φτιάξει. ================ 
5. Η ενότητα αυτή Πατρίδας και Θρησκείας, στη ρωμαίικη εκδοχή της, αναδύεται δυναμικά ιδιαίτερα στο βιβλίο του, τα «Οράματα και θάματα». Το βιβλίο αυτό συνδέεται άμεσα με τους ευρύτερους μεγαλοϊδεατικούς οραματισμούς του. Μια νέα ανάγνωσή του με οδήγησε σε ορισμένα συμπεράσματα, που δίνουν κάποιο κλειδί για μια άμεση ερμηνευτική προσέγγισή τους, που παρά τις οποιεσδήποτε αντιρρήσεις – που οπωσδήποτε θα υπάρχουν – επιβεβαιώνουν όσα ειπώθηκαν παραπάνω. Στα "Οράματα και Θάματα" διαπιστώνει κανείς, ότι:
α) Το θρησκευτικονηπτικό στοιχείο συνδέεται άμεσα με την πολιτική σκοπιμότητα και τον πατριωτισμό.
β) Εκφράζεται ένας υπέροχος πολιτικός οραματισμός του Μακρυγιάννη, που τελεί υπό την έμπνευση των λαϊκών χρησμολογιών της εποχής και δίνει μιαν άλλη- πολύ προσωπική διάσταση στην ιδεολογία του αγνού Στρατηγού.
Στη συνάφεια όμως αυτή είναι αναγκαία μια διευκρίνιση. Σ’ όλη τη διάρκεια της δουλείας η συνείδηση του Γένους αρδεύεται με χρησμολογικά και αποκαλυπτικά κείμενα, που μιλούν για την ιστορική του πορεία και το μέλλον του.
Αυτό συνεχίζεται εντονότερα το 19ο αιώνα, που οι ιστορικές συγκυρίες επιταχύνονται. Τα κείμενα αυτά, θρησκευτικά στην αρχή, παίρνουν μετά καθαρό πολιτικό χαρακτήρα και εκφράζουν μια συγκεκριμένη πολιτική ιδεολογία: επικείμενη πτώση του Ισλάμ, ανάγκη πνευματικής ανανέωσης των Χριστιανών και εξαγγελία αναστάσεως του Χριστιανικού (ορθοδόξου) βασιλείου, δηλαδή του «ρωμαίικου».
Σ’ όλο αυτό το προφητικό πλέγμα κυριαρχεί μια μορφή: ο θρυλικός βασιλέας Ιωάννης, πρόσωπο μεσσιανικό, με δραστηριότητες όμως ενδοκοσμικού χαρακτήρα. Θα αναστήσει το ρωμαίικο, με κέντρο την Πόλη.
Πόσο η μορφή αυτή ηλέκτριζε τις συνειδήσεις φαίνεται από την απόπειρα ταυτίσεώς του με διάφορα ηγετικά πρόσωπα, όπως λ.χ. τον Ιωάννη Καποδίστρια. Σημαντικό κείμενο στην ίδια κατεύθυνση ήταν και η γνωστή προφητεία του Αγαθαγγέλου, που ανατυπώθηκε αρκετές φορές στα μέσα του 19ου αιώνα. Όλες οι αναμενόμενες σημαντικές πολιτικές εξελίξεις τοποθετούνται από τον « Αγαθάγγελο» στη δεκαετία του 1850 και ιδιαίτερα στα πέντε πρώτα χρόνια χώρο, στον οποίο κινούνται και τα "Οράματα και Θάματα". Ιδιαίτερα το 1853 αναμενόταν το τέλος της οθωμανικής κυριαρχίας.
Σ’ αυτό το ιδεολογικό πλαίσιο, ζυμωμένο από τη συνείδηση του Γένους, ζει και κινείται και ο Στρατηγός Μακρυγιάννης. Τούτο φαίνεται ιδιαίτερα στο τρίτο και τελευταίο μέρος του "Οράματα και  Θάματα", που περιέχει μια σειρά προσωπικών οραμάτων και ονείρων του Στρατηγού.
Πρόκειται για έλλογη καταγραφή εκ των υστέρων πραγματικών οραμάτων και ονείρων του, που δεν εξετάζουμε εδώ τη φύση τους, αν είχαν δηλαδή πνευματικά (θεϊκά) ή ψυχοπαθολογικά αίτια. Γεγονός είναι, ότι καταγράφονται εκ των υστέρων και εναρμονίζονται με τους εθνικούς οραματισμούς του Μακρυγιάννη. Η συνείδησή του στην καταγραφή τους λειτουργεί οπωσδήποτε συμπληρωματικά και ίσως και κατασκευαστικά.
Πέρα από όσα βλέπει προβάλλει την αγωνία του, και τις προσδοκίες του και τα κυριαρχικά στοιχεία της συνείδησής του. Ο Μακρυγιάννης – ενισχυόμενος και από το περιβάλλον του, που τον έβλεπε ως εθνικό σωτήρα – πίστευσε σε μια στιγμή, ότι εκαλείτο από το θεό να διαδραματίσει κάποιον «υπερεκλεκτό ρόλο».
Στα Ο-Θ φαίνεται αυτή η βεβαιότητα για εκπλήρωση των χρησμολογιών, αποκατάσταση του Γένους και ανάδειξή του σε εκλεκτό ηγέτη του. Ταυτίζει έτσι τον εαυτό του με τον εσχατολογικό βασιλέα Ιωάννη. Δεν πρόκειται όμως για κάποια εγωπαθολογική έπαρση, αλλά για πατριωτική αυτοέξαρση. Γιατί αυτό, που τελικά υπερισχύει, δεν είναι η ατομική δόξα, αλλά η εν Χριστώ δόξα της Πατρίδας.
Έτσι εξηγείται και το απότομο τέλος των Ο-Θ. Το γράψιμό τους σταμάτησε στις 24 Μαρτίου 1852, γιατί την επομένη περίμενε την επαλήθευση των οραμάτων και ονείρων του, και κυρίως την πτώση του Όθωνα.
Τα Ο-Θ γράφτηκαν, για να διαβασθούν μετά τα γεγονότα. Περιέχουν τη δικαιολόγηση και άνωθεν επιβεβαίωση της θριαμβικής πορείας που ανέμενε ο Μακρυγιάννης, ο οποίος, έτσι, μεριμνά για την υστεροφημία του.
Βέβαια τα όσα είδε δεν πραγματοποιήθηκαν. Δεν έπαιξε ποτέ τον αναμενόμενο ρόλο. Προέβλεψε όμως τη πτώση του Όθωνα, την ιστορική του κρίση. Στα 1862 (12 Οκτωβρίου), κατά την επανάσταση, ο γιός του Στρατηγού Όθωνας, αναδεκτός και ομώνυμος του Βασιλέα, πήρε από το θρυμματισμένο βασιλικό θρόνο το στέμμα και το κατέθεσε στα πόδια του πατέρα του, ενώ ο λαός τον σήκωσε στους ώμους και τον περιέφερε θριαμβευτικά στην Αθήνα.
Ουσιαστικά βασιλέας της Ελλάδος, έστω και για τις λίγες εκείνες στιγμές, ήταν ο Μακρυγιάννης… Τα Ο-Θ δείχνουν τα μέτρα της φιλοπατρίας του Στρατηγού και οριοθετούν το θρησκευτικό ορθόδοξο υπόστρωμά της.
Το συμπέρασμά μας: Ο Μακρυγιάννης σ’ όλες του τις διαστάσεις μένει μάρτυρας της παράδοσης του Γένους, σε μια κοσμογονική καμπή της πορείας του. Ο ένας, αδιάτμητος και ενιαίος Μακρυγιάννης, ανήκει σ’ όλο το Γένος και μόνο σ’ αυτό. Καμιά μερίδα δεν έχει το δικαίωμα να τον ιδιοποιηθεί, γιατί κάθε μέρος ανήκει στο όλο, στην καθολικότητα, που ενσάρκωσε ο μεγάλος αυτός Ρουμελιώτης, δηλαδή Ρωμηός.


πηγη

Πέμπτη, Νοεμβρίου 25, 2010

Η αγία Αικατερίνα η πάνσοφη



Η Αγία Αικατερίνα γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια και μαρτύρησε κατά την εποχή των ασεβών βασιλέων Μαξιμιανού, Μαξεντίου και Μαξιμίνου (305-313). Ήταν κόρη του ηγεμόνος της Αλεξανδρείας Κώνστα (η Κέστου) φημισμένη για το κάλλος της και τη σοφία, διότι είχε μορφωθή με τα διδάγματα της ελληνικής παιδείας και γνώριζε Όμηρο, Βιργίλιο, Αριστοτέλη, Πλάτωνα και άλλους αρχαίους συγγραφείς.
Πολλοί πλουσιώτατοι άρχοντες της συγκλήτου την ζήτησαν σε γάμο από την μητέρα της, που ήταν κρυφή χριστιανή εξ αιτίας του διωγμού, που κίνησε ο Μαξιμιανός. Οι συγγενείς και η μητέρα της την συμβούλευαν να παντρευθή για να μην περιέλθη η βασιλεία του πατέρα της σε ξένο άνδρα, αλλά η Αικατερίνη αγαπούσε την παρθενία και απέφευγε τις προτάσεις. Η παράδοση αναφέρει το εξής περιστατικό: Όταν άρχισαν να την ενοχλούν συστηματικά τους είπε:
Βρήτε ένα νέο να μου μοιάζη στα τέσσερα χαρίσματα που ομολογείτε, ότι ξεπερνώ τις άλλες νέες και τότε να τον κάνω σύζυγό μου, γιατί δεν καταδέχομαι να πάρω κατώτερό μου. Ερευνήστε αν υπάρχη κάποιος όμοιός μου στην ευγένεια, στον πλούτο, στη σοφία, και στην ωραιότητα. Αν του λείπη κάτι απ' αυτά δεν είναι άξιος για μένα.
Εγνώριζαν όλοι, ότι ήταν αδύνατο να βρεθή τέτοιος άνθρωπος και της έλεγαν, ότι ο γιος του βασιλιά της Ρώμης και άλλοι είναι ευγενείς και πλουσιώτεροι από αυτή, αλλά υστερούν στην σοφία και στην ομορφιά. Αλλά η κόρη δεν δεχόταν να πάρη «αγράμματο», όπως έλεγε.
Η μητέρα της είχε πνευματικό ένα άγιο άνθρωπο έξω από την πόλι. Πήρε, λοιπόν, την Αικατερίνη και πήγαν να τον συμβουλευθούν. Ο ασκητής άκουσε τα φρόνημα λόγια της και σκέφθηκε να την ελκύση στην πίστι του Χριστού. Της είπε λοιπόν: Γνωρίζω έναν θαυμάσιο άνθρωπο, που σε υπερβαίνει σ' όλα τα χαρίσματα και σ' άλλα αναρίθμητα. Η ωραιότητά του νικά στη λάμψη τον ήλιο, η σοφία του κυβερνά όλα τα όντα , ο πλούτος του διαμοιράζεται σ' όλο τον κόσμο και δεν λιγοστεύει ποτέ, η ευγένειά του είναι ασύλληπτη και ακατανίκητη.
Η κόρη νόμισε, ότι πρόκειται για επίγειο άρχοντα και ρωτούσε αν αυτά τα χαρίσματα ήταν αληθινά. Ρώτησε λοιπόν:
Τίνος είναι γιός;
Αυτός δεν έχει πατέρα στη γη, αλλά γεννήθηκε υπερφυσικά από μια Υπεραγία Παρθένο, που αξιώθηκε για την αγιότητά της να μείνη αθάνατη στην ψυχή και στο σώμα.
Είναι δυνατό να δω αυτό το νέο, για τον οποίο διηγείσαι τόσα θαυμαστά;
Αν κάμης ό,τι σου πω, θα αξιωθής να δης το πρόσωπό του.
Σε βλέπω άνθρωπο γνωστικό και σεβάσμιο, πιστεύω ότι δεν μου λες ψέματα. Είμαι έτοιμη να κάνω ό,τι μου πης.
Τότε ο ασκητής της έδωσε μιά εικόνα της Παναγίας, που κρατούσε το θείο Βρέφος και της λέει: Αυτή είναι η αειπάρθενος Μητέρα Εκείνου. Πάρε την και αφού κλείσης την πόρτα του δωματίου συ κάμε ολονύκτια προσευχή και παρακάλεσε αυτήν, που ονομάζεται Μαρία, να σου δείξη τον Υιόν της. Ελπίζω, ότι αν παρακαλέσης με πίστι, θα σε ακούση.
Πήρε η Αικατερίνη την εικόνα και όλη τη νύκτα κλεισμένη στο θάλαμό της προσευχόταν, όπως της είπε ο γέροντας. Από τον κόπο κοιμήθηκε και βλέπει σε όραμα την Παναγία με το θείο Βρέφος. Αλλά είχε στραμμένο το πρόσωπό του προς τη Μητέρα του, έτσι η κόρη έβλεπε τα νώτα του, επιθυμώντας να δη από μπροστά πήγε προς το άλλο μέρος, αλλά ο Χριστός έστρεφε πάλι το πρόσωπό του. Τούτο έγινε τρεις φορές. Τότε άκουσε την Παναγία να λέη:
Κύτταξε, παιδί μου, τη δούλη σου Αικατερίνη, πόσο είναι ωραία και καλή.
Το βρέφος αποκρίθηκε:
Είναι σκοτεινή και άσχημη, τόσο που δεν μπορώ να την δω καθόλου.
Δεν είναι πάνσοφη παραπάνω από όλους τους ρήτορες, πλούσια και ευγενή;
Μητέρα μου, είναι αμαθής και πολύ χαμηλά όσο βρίσκεται σε τέτοια κατάστασι, ώστε δεν πρέπει να με δη στο πρόσωπο.
Σε παρακαλώ, παιδί μου, να μην περιφρονήσεις το πλάσμα σου, αλλά να την νουθετήσης κα να την οδηγήσης για να απολαύση τη δόξα σου και να δη το πρόσωπό σου, που επιθυμούν και οι Άγγελοι να βλέπουν.
Ας πάη στο γέροντα, που της έδωσε την εικόνα και ας κάνη ό,τι θα την συμβουλεύση και τότε θα με δη.
Την άλλη μέρα ξεκίνησε το πρωί με λίγες γυναίκες κι έφθασε στο κελλί του γέροντα. Με δάκρυα του διηγήθηκε το όραμα και του ζήτησε τη συμβουλή του. Ο όσιος διηγήθηκε όλα τα Μυστήρια της αληθινής πίστεως, αρχίζοντας από τη δημιουργία του ανθρώπου.
Μετά την κατήχησι η Αγία αποθέτοντας τον παλαιό άνθρωπο και φορώντας στολή θεοΰφαντη, γύρισε στα ανάκτορα. Όλη τη νύκτα πέρασε προσευχόμενη μέχρι την ώρα που κοιμήθηκε και είδε σε οπτασία την Παρθένο με το βρέφος, που κοίτταζε την Αικατερίνη, με πολύ ιλαρότητα. Στην ερώτηση της Θεομήτορος αν ήταν τώρα αρεστή η κόρη, ο Δεσπότης απάντησε:
Τώρα έγινε ένδοξη η άσχημη και σκοτεινή, η πτωχή και χωρίς γνώσι έγινε πλούσια και πάνσοφη, η καταφρονεμένη και άσημη έγινε ευγενής και ένδοξη. Είναι στολισμένη με τέτοια χαρίσματα, ώστε επιθυμώ να τη μνηστευθώ για νύφη μου άφθορη.
Δεν είμαι άξια, Υπερένδοξε Δέσποτα, να βλέπω τη βασιλεία σου, αλλά αξίωσέ με να συναριθμηθώ με τους δούλους σου.
Η Θεοτόκος τότε πήρε το δεξί χέρι της κόρης και της είπε:
Δώσε της, παιδί μου, δακτυλίδι σαν αρραβώνα, για να την αξιώσης της βασιλείας σου.
Τότε ο Κύριος της έδωσε ένα ωραίο δακτυλίδι λέγοντας:
Σήμερα σε παίρνω για νύφη μου αιώνια και άφθορη. Να φυλάξης αυτή τη συμφωνία. Να μην πάρης άλλον νυμφίο στη γη.
Από τη στιγμή εκείνη ελκύσθηκε η Αικατερίνη από τον Ουράνιο Νυμφίο και αιχμαλωτίσθηκε η καρδιά της από τον θείο έρωτα του Χριστού.

διαβάστε το ολόκληρο εδώ

Δευτέρα, Νοεμβρίου 22, 2010

Τα παιδιά του Χριστού λένε το Πάτερ Ημών



Aκούστε και δείτε τα καμάρια μας, τα παιδιά της ενορίας μας να λένε το Πάτερ ημών. Κάθε Κυριακή το λένε , στο σολέα. Πού θα πάει θα τους μάθω και το "Κύριε Ελέησον " των Ειρηνικών. Η Εκκλησία μας είναι ζωντανή, η Εκκλησία είναι αθάνατη. Να το μέλλον της!
Το βίντεο το έκλεψα από την Εφημερίδα Αργώ της Καλύμνου, πού εκδίδει ο πρωτοψάλτης μας Σακκελάρης Τρικοίλης.

Κυριακή, Νοεμβρίου 21, 2010

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης- Στην Παναγία τήν Κουνίστρα

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Στην Παναγία τήν Κουνίστρα

Εις όλην την Χριστιανοσύνη
μια είναι μόνη Παναγία αγνή,
κόρη παιδίσκη, Άσμα των Άσμάτων,
χωρίς Χριστόν, θείο παιδί, στά χέρια,
και τρεφομένη με αγγέλων άρτον!..

Εσύ' σαι η μόνη Παναγία Κουνίστρα,
που εφανερώθης στης Σκιάθου το νησί,
εις δένδρον πεύκου επάνω καθημένη,
κ' αιωρουμένη εις τερπνήν αιώραν,
όπως αι κορασίδες συνηθίζουν...

Εφανερώθης, κι όλος ο λαός
μετά θυμιαμάτων και λαμπάδων
εν θεία λιτανεία σε παρέπεμψε -
κ' εσήκωσεν ωραίον λευκόν ναόν,
που με πιατάκια ελληνικά σου στόλισε!..

Κι όλος ο ήλιος έλαμπεν εις τον ναόν σου,
και φως τον πλημμυρούσε μαργαρώδες,
όλα τ' άστέρια εφεγγοβολούσαν,
και η σελήνη εχάιδευε γλυκά
τα απλά της εκκλησίας σου καντιλάκια !..

Κ' είδες, η Κόρη, του λαού την πίστιν,
είδες και την πτωχείαν κ' ευσπλαχνίσθης,
όπως το πάλαι είχε σπλαχνισθή ο Υιός σου
τους προγόνους του ίδιου του λαού,
ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα...

Κι άρχισες να γιατρεύης τους αρρώστους
και να γιατρεύης τους δαιμονισμένους -
που ήρχετο ώρα κ' εις τους τοίχους εχτυπώντο
με φοβερόν συγκλονισμόν -
κι άρχισες, θεία, να θαυματουργής!..

Κ' η χάρη σου ξαπλώθηχε ως τα πέρατα
του ειρηνικού νησιού της Σκιάθου -
ω Παναγιά μου, κόρη πάναγνη, καλή!
...Κ' ίσως να φτάση κι ως εμένα και ν' απλώση
γαλήνη στην ψυχή μου, την αμαρτωλή...


Κουνίστρα=Εικονίστρια, εορτάζει σήμερον

OI ΜΑΥΡΕΣ ΣΚΟΥΠΕΣ

OI ΜΑΥΡΕΣ ΣΚΟΥΠΕΣ ---κυριακη του καλου σαμαρειτη--

 
‘‘από τότε που ο ιερέας εγκατέλειψε αβοήθητο τον πλησίον ο θεός μεταμόρφωσε όλο τo σινάφι του σε μαύρες σκούπες να στριφογυρίζουνε ατέλειωτα στους δρόμους και να πασαλείβονται την σκόνη τους ’’


Πρωινη εφημεριΑ – απ’το ημερολογιου ενός ιερεα



KAΠΟΙΟΣ ΟΛΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΗΤΑΝ MAΖΙ ΜΟΥ ΣΤΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ, ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟ ΠΑΠΛΩΜΑ ΤΡΑΒΟΥΣΕ , ΜΕ ΕΣΠΡΩΧΝΕ ΜΕ ΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥ ΜΕΤΑ ΚΙ ΑΝΑΠΝΟΗ ΤΟΥ ΗΣΥΧΗ ΑΚΟΥΓΟΤΑΝ ΡΥΘΜΙΚΑ..



ΜΕΤΑ, ΤΟ ΠΡΩΙ, ΠΑΛΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΤΡΙΧΩΤΟΣ ΓΟΥΝΙΝΟΣ ΓΚΡΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΜΟΥ ΝΑ ΖΕΣΤΑΘΕΙ…



ΜΕΤΑ ΑΥΤΟΣ HTANE ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ, ΦΙΛΟΥΣΕ ΤΗΝ ΜΑΜΑ ΤΟΥ ΚΙ ΑΝΕΒΗΚΕ ΣΤΟ ΣΧΟΛΙΚΟ..ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓO ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ ΝΟΗΜΑΤΑ, ΗΤΑΝΕ ΓΕΡΟΣ ΑΝΗΜΠΟΡΟΣ ΖΗΤΙΑΝΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΦΑΝΑΡΙΑ.. ΜΕΤΑ ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΓΛΑΣΤΡΑ ΣΤΟ ΠΕΡΒΑΖΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΓΡΑΜΜΕΣ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΑΝ SMS ΣΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΜΟΥ -.



ΜΕΤΑ ΑΥΤΟΣ Ο ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΑΝ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ, ΚΙ ΕΓΩ ΝΤΥΝΟΜΟΥΝΑ ΤΑ ΑΣΠΡΑ ΡΟΥΧΑ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ-ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΑΜΦΙΑ-..ΜΕ ΑΥΤΑ ΣΚΕΠΑΣΑ ΤΟΤΕ ΑΠΟ ΚΑΤΩ TA ΑΛΛΑ ΡΟΥΧΑ, ΤΑ ΜΑΥΡΑ, ΤΗΣ ΛΥΠΗΣ..



ΤΑ ΜΑΥΡΑ, ΤΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ, ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΚΟΥΠΙΖΟΥΝΕ.….



ΜΕΓΑΛΕΣ ΜΑΥΡΕΣ ΣΚΟΥΠΕΣ-ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ ΚΑΙ ΣΚΟΥΠΙΖΟΥΝΕ ΤΗΝ ΛΥΠΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΦΕΡΝΟΝΤΑΣ- ΚΥΡΙΩΣ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ- ΟΛΗ ΤΗΝ ΜΑΖΕΜΕΝΗ ΣΚΟΝΗ ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΦΗNΟΥΝΕ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΑΣΠΡΑ ΡΟΥΧΑ ΠΟΥ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΜΦΙΑ………







ΜΕΤΑ, ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΡΟΥΧΑ ΚΡΥΦΤΗΚΑΝ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑ, ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΠΗΡΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΠΟΤΗΡΙ, ΚΙ ΑΥΤΑ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΠΟΛΥ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΠΟΤΗΡΙ ΕΠΕΙΔΗ ΕΚΕΙ MEΣΑ ΜΠΑΙΝΕΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑΤΙ ΤΩΡΑ ΕΚΕΙ ΣΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΑΥΤΟ ΔΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΡΑΥΓΗ..ΓΙΑΤΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΚΛΑΙΕΙ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΣΚΟΝΙΣΜΕΝΟ ΚΟΣΜΟ.. ΓΙ’ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΟΙΡΑΖΕΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ Σ’ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΛΥΠΗΜΕΝΟ ΚΟΣΜΟ ..



ΚΙ ΕΤΣΙ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΧΤΥΠΙΕΤΑΙ Η ΜΑΥΡΙΛΑ ΤΗΣ ΓΗΣ..



ΕΠΕΙΔΗ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΓΑΠΑΕΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΟΧΙ ΣΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ Σ’ΕΜΑΣ ΤΗΝ ΣΩΣΤΗ ΤΑΞΗ, ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΠΟΛΥ ΝΑ ΜΑΣ ΘΡΕΦΕΙ ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ



π.Σιλουανός




ΜΕΤΑ, ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΦΑΙΝΟΤΑΝΕ, ΕΙΧΕ ΣΧΕΔΟΝ ΞΕΧΑΣΤΕΙ.. ΜΕΧΡΙ, ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΕ Η ΩΡΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝΕ ΝΑ ΠΙΩ.. ΤΟΤΕ ΕΙΔΑ ΝΑ ΣΚΑΛΙΖΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΤΟΥ ΠΟΤΗΡΙΟΥ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΩΣ ΤΟΤΕ ΚΑΠΟΙΟΣ:ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΤΟΤΕ ΕΚΕΙ Η ΛΕΞΗ ΠΛΗΣΙΟΝ Σ’ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ.. ΤΟΤΕ ΞΑΝΑ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ..ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΗΤΑΝ ΚΟΝΤΙΝΟΣ-ΠΛΗΣΙΟΝ…ΜΕΤΑ ΗΠΙΑΜΕ ΚΙ ΟΙ ΔΥΟ ΤΟΣΟ ΠΟΥ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΗΤΑΝΕ ΤΟΣΟ ΚΟΝΤΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΤΟΝ ΔΙΑΚΡΙΝΩ.. Ο ΠΛΗΣΙΟΝ ΕΙΧΕ ΠΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΠΙΘΕΤΟ Μ’ΕΜΕΝΑ, ΚΑΙ ΛΕΓΟΤΑΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ, ΕΛΕΝΗ ΧΡΙΣΤΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΙΣΤΟΣ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ, ΚΙ ΕΤΣΙ ΜΕΤΑ ΓΙΝΑΜΕ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ…………………………..



ΜΕΤΑ ΕΓΩ, ΞΑΝΑ ΝΤΥΜΕΝΟΣ ΜΑΥΡΗ ΣΚΟΥΠΑ ΤΡΙΓΥΡΙΖΑ ΕΞΩ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ…………………….



ΜΕΤΑ, ΠΕΡΑΣΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΞΕΘΩΡΙΑΣΕ Σ’ΕΜΕΝΑ ΚΙ ΑΡΧΙΣΕ ΤΟΤΕ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΝΑ ΣΤΑΖΕΙ ΠΑΛΙ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟ… ΑΡΧΙΣΕ ΤΟΤΕ ΝΑ ΕΞΑΠΛΩΝΕΤΑΙ ΑΠ’ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΜΟΥ ΕΝΑ ΗΣΥΧΟ ΜΟΥΔΙΑΣΜΑ ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΜΙΑ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΓΑΛΗΝΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΖΗΤΟΥΣΕ ΝΑ ΤΗΣ ΑΦΕΘΩ..ΜΕΤΑ ΤΟ ΜΟΥΔΙΑΣΜΑ ΑΥΤΟ ΕΞΑΠΛΩΘΗΚΕ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ..ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΕΝΩ ΣΥΝΕΧΙΖΑΝΕ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΝΕ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΑΥΤΟΣ ΕΙΧΕ ΓΙΝΕΙ ΞΑΝΑ ΑΠΛΩΣ ΕΝΑΣ ΚΑΠΟΙΟΣ.. ΗΤΑΝΕ ΞΑΝΑ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΓΙΝΟΤΑΝ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ, ΚΙ ΑΥΤΟΜΑΤΑ ΜΕΤΑ ΓΙΝΟΤΑΝΕ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ………………………………………………



ΕΝΑΣ ΠΛΗΣΙΟΝ ΜΙΑΣ ΧΡΗΣΗΣ………



ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΑΝ ΤΙΣ ΠΑΝΤΟΦΛΕΣ ΤΩΝ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΩΝ ΠΟΥ ΜΕ ΧΑΡΑ ΤΙΣ ΞΕΠΑΚΕΤΑΡΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΥΚΟΛΑ ΜΕ ΧΑΡΑ ΤΙΣ ΞΕΦΟΡΤΩΝΕΣΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΞΕΧΝΑΣ—Ο ΠΛΗΣΙΟΝ ΗΤΑΝΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΟΠΩΣ ΟΙ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΣΤΟΙΒΑΓΜΕΝΕΣ ΨΗΦΙΑΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΠΟΥ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΠΟΤΕ ΜΑΓΕΥΤΗΚΕΣ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΔΕΝ ΤΙΣ ΞΑΝΑΚΟΙΤΑΞΕΣ



ΥΣΤΕΡΑ ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΠΛΗΜΜΥΡΙΣΕ ΚΑΙ ΤΑ 4 ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΓΙΝΑΝΕ ΠΡΟΣ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΟΛΑ ΟΣΑ ΚΟΙΤΟΥΣΑ ΓΥΡΩ ΜΟΥ.. ΜΕΤΑ, ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ, ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΕΣΒΗΣΕ ΑΠ’ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΜΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ,ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΗΧΟΥΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΠΟΥΧΑ ΠΟΤΕ ΔΕΙ…. ΗΜΟΥΝΑ ΤΟΤΕ ΕΝΑΣ ΑΜΕΡΙΜΝΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΜΝΗΜΟΝΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ, ΕΧΟΝΤΑΣ ΣΥΝΕΧΩΣ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΣΥΣΤΗΘΕΙ, ΚΙ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΟΛΥΗΘΕΛΑ……………………………...







ΠΕΡΑΣΑΝ ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΠΑΛΙ …ΚΑΙ ΗΡΘΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ Σ’ΕΜΕΝΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΓΕΝΙΑ ΚΑΙ ΜΑΚΡΙΑ ΜΑΛΛΙΑ ΚΑΙ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΡΥΣΟ ΠΟΤΗΡΙ……………….



ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥΣΕ ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ..



ΝΑ ΑΝΑΨΕΙ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΜΙΑ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΗ ΦΛΟΓΙΤΣΑ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΜΟΥ.. ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΠΑΛΙ Σ’ΕΜΕΝΑ ΜΝΗΜΗ.. ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΕΝΟΣ ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΙΑΣ ΜΑΡΙΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΟΧΙ ΜΙΑΣ ΧΡΗΣHΣ











''WHAT DO I LOVE AND WHERE ARE YOU?---THAT I LOST MY CENTER FIGHTING THE WORLD''---[Ezra Pound]------------------------''ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΓΑΠΩ,ΚΑΙ ΕΣΥ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ? ΓΙΑΤΙ ΕΧΑΣΑ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΜΟΥ ΠΟΛΕΜΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ


Από το blog ANAZHTΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ της Ζωής
Η εικόνα από το Ζωντανό Ιστολόγιο

Σάββατο, Νοεμβρίου 20, 2010

Εισόδια και άρτος


Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου

1. Ἡ εἴσοδος τῆς Θεοτόκου στὸν Ναὸ συνδέεται μὲ θαυμαστὰ γεγονότα. Ὅταν μιλᾶμε γιὰ Ναό, ἐννοοῦμε τὸν Ναὸ τοῦ Σολομῶντος καὶ ταν κάνουμε λόγο γι Εσόδια στν Ναό, ννοομε τν εσοδο τς Θεοτόκου στ για τν γίων. Εἶναι γνωστὸν ὅτι στὸν κυρίως Ναὸ τοῦ Σολομῶντος εἰσέρχονταν Ἱερεῖς ποὺ ἐπιτελοῦσαν τὴν λατρεία τοῦ θυμιάματος καὶ στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, θὰ λέγαμε σήμερα ἐμεῖς στὸ Ἱερὸ Βῆμα εἰσερχόταν ὁ Ἀρχιερεὺς τοῦ ἐνιαυτοῦ ἐκείνου καὶ μάλιστα μία φορὰ κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ἔτους.
Ὅταν ἑορτάζουμε τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου στὸν Ναό, ἐννοοῦμε τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων γιὰ νὰ παραμείνη ἐκεῖ γιὰ δώδεκα ὁλόκληρα χρόνια, ἀπὸ τριῶν ἐτῶν ἕως δεκαπέντε, ζώντας μέσα στὸ Φῶς τοῦ Θεοῦ καὶ βιώνοντας τὴν θέωση. Ἔτσι ἑρμηνεύουν τὸ γεγονὸς αὐτὸ οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ἦταν λοιπὸν ἕνα προκλητικὸ γεγονός, κάποιος ἄνθρωπος καὶ μάλιστα ἕνα κορίτσι νὰ εἰσέλθη σὲ αὐτὸν τὸν ἱερὸ χῶρο, ὅπου φυλάσσονταν τὰ πιὸ ἱερὰ ἀντικείμενα τοῦ Ἰσραήλ, ὅπως ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης, ἡ Στάμνα μὲ τὸ Μάννα, ἡ Ράβδος τοῦ Ἀαρῶν καὶ βεβαίως οὔτε οἱ Ἱερεῖς εἶχαν δικαίωμα νὰ εἰσέλθουν, ἀλλὰ οὔτε καὶ ὁ Ἀρχιερεὺς καθημερινῶς.
Μέσα στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων ἡ Θεοτόκος γιὰ δώδεκα χρόνια τρεφόταν ἀπὸ ἄρτο ποὺ τῆς ἔφερνε ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ. Αὐτὸ ἀναφέρεται στὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ ἦταν ἀπὸ τὰ θαυμαστὰ γεγονότα. Σὲ ἕνα τροπάριο τοῦ ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς γράφεται: «Δι᾽ ἀγγέλου ἐκτρέφεται». Καὶ σὲ ἄλλο τροπάριο λέγεται: «Ἐπουρανίῳ τραφεῖσα, Παρθένε, ἄρτῳ πιστῶς ἐν τῷ Ναῷ Κυρίου».
2. Τί ἦταν αὐτὸς ὁ ἄρτος ἀπὸ τὸν ὁποῖον τρεφόταν ἡ Παναγία; Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἀναφερόμενος σὲ αὐτὸν τὸν εὐλογημένο ἄρτο ποὺ ἔτρεφε τὴν Παναγία λέγει ὅτι ὁ Θεὸς ἔστελνε «τροφὴν ἄνωθεν ἀπόρρητον ἐκεῖ τῇ Παρθένῳ δι᾽ ἀγγέλου». μως δν ταν νας συνηθισμένος ρτος, τὸν ὁποῖον ὁ ἄγγελος ἔπαιρνε ἀπὸ κάποιο σπίτι καὶ τὸν μετέφερε στὴν Παναγία, λλ στν πραγματικότητα ταν κτιστη νέργεια το Θεο, διὰ τῆς ὁποίας, κατὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, «τήν τε φύσιν κρειττόνως ἀνερρώννυτο (ἐδυνάμωνε) καὶ κατὰ σῶμα τῶν ἀσωμάτων καθαρωτέρα καὶ ὑπερτέρα καὶ συνετηρεῖτο καὶ ἐτελεῖτο».
Εἶναι προφανὲς ὅτι δὲν ἦταν μιὰ κτιστὴ τροφή, ἕνας ὑλικὸς ἄρτος, ἀλλὰ μιὰ ἄλλη διαφορετική, ξένη τροφή, δηλαδὴ ἦταν ἡ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ ἡ ὁποία ἐνδυνάμωνε τὸ σῶμα τῆς Παναγίας γιὰ νὰ ἔχη νοερὰ προσευχὴ καὶ θεωρία Θεοῦ. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ Παναγία γιὰ δώδεκα χρόνια ἦταν μέσα στὸ Φῶς τοῦ Θεοῦ καὶ εἶχε κοινωνία μαζί Του, εἶχε φθάσει στὴν θέωση. Στὴν πραγματικότητα ζοῦσε ὅπως ζοῦσαν ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὕα στὸν Παράδεισο πρὶν τὴν πτώση, γι’ αὐτὸ καὶ ὅταν τὴν ἐπισκέφθηκε ὁ ἄγγελος κατὰ τὸν Εὐαγγελισμό, γιὰ νὰ τῆς ἀναγγείλη ὅτι θὰ γίνη Μητέρα τοῦ Χριστοῦ, τὴν ἀπεκάλεσε Κεχαριτωμένη.
3. Αὐτὸς ὁ ἄρτος ἀπὸ τὸν ὁποῖο τρεφόταν ἡ Παναγία δὲν ἐξέλιπε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἐξακολουθεῖ νὰ ὑπάρχη καὶ σήμερα. Δὲν πρόκειται γιὰ τὸν καθημερινὸ κτιστὸ ἄρτο, ἀλλὰ γιὰ τὸν Ἄρτο τῆς Ζωῆς ποῦ εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός.
Σὲ αὐτὸν τὸν Ἄρτο ἀναφερόταν ὁ Χριστὸς μὲ τὸν λόγο τὸν ὁποῖο ἀπήντησε στὸν διάβολο στὸ Ὅρος τῶν Πειρασμῶν. Ὅταν ὁ διάβολος τοῦ ὑπέδειξε νὰ μεταβάλη τὶς πέτρες σὲ ἄρτο, Ἐκεῖνος ἀπάντησε «οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ᾽ ἐν παντὶ ρήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ» (Ματθ. δ´, 4).
Ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ὑλικὸ ἄρτο, τὸν ὁποῖο γευόμαστε καθημερινῶς, ὑπάρχει καὶ ὁ πνευματικὸς Ἄρτος, ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς καὶ ὁ λόγος Του. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γράφει: «Δύναται ὁ Θεὸς καὶ ρήματι θρέψαι τὸν πεινῶντα». Καὶ αὐτὸ φαίνεται ἀπὸ τὸ ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας, πῶς οἱ ἅγιοι ζοῦσαν ἀπὸ αὐτὸν τὸν πνευματικὸ Ἄρτο.
Ὁ Χριστὸς μὲ τὴν προσευχὴ ποὺ μᾶς δίδαξε, τὸ γνωστὸ «Πάτερ ἡμῶν», συμπεριέλαβε καὶ τὸ αἴτημα: «Τὸν ἄρτον ἠμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον». Πρόκειται γιὰ τὸν ἄρτον τὸν ἀναγκαῖο γιὰ τὴν οὐσία τῆς ὑπάρξεώς μας, γι’ αὐτὸ καὶ λέγεται ἐπιούσιος. Καὶ ἐπειδὴ ἡ Ἐκκλησία τοποθέτησε τὴν Κυριακὴ προσευχὴ μὲ τὴν συγκεκριμένη αὐτὴ αἴτηση κατὰ τὴν διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας καὶ λίγο πρὸ τῆς θείας Κοινωνίας, αὐτὴ ατηση ναφέρεται κυρίως στν εχαριστιακ ρτο, τὴν βρώση τοῦ Σώματος καὶ τὴν πόση τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Ἄλλωστε αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς εἶπε: «Ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς», Αὐτὸς εἶναι τὸ οὐράνιο Μάννα.
Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς ἑρμηνεύοντας αὐτὸ τὸ αἴτημα τῆς Κυριακῆς Προσευχῆς τὸ συνδέει μὲ τὴν θεία Κοινωνία τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ καὶ κάνει λόγο γιὰ τὴν «τροφὴ τοῦ ἄρτου τῆς ζωῆς», «ἵνα νικήσῃ τὸν θάνατον τῆς ἁμαρτίας», ἀπὸ τὴν παροῦσα ζωὴ τῆς θνητότητος. Βεβαίως καὶ ἂν θεωρήσουμε ὅτι στὸ αἴτημα αὐτὸ γιὰ τὴν λήψη τοῦ ἄρτου ἀναφέρεται καὶ ὁ «ἐφήμερος ἄρτος», διὰ τοῦ ὁποίου συγκροτεῖται ἡ παροῦσα ζωή, δὲν θὰ ἀστοχήσουμε.
Μὲ αὐτὸν τὸν Ἄρτο, τὴν Χάρη καὶ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ἐτρέφετο ἡ Παναγία μέσα στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων. Μὲ αὐτὸν τὸν Ἄρτο τρεφόμαστε καὶ ἐμεῖς κάθε φορὰ ποὺ τελοῦμε τὴν Θεία Λειτουργία. Καὶ βεβαίως γιὰ νὰ ἐνεργήση ὁ Ἄρτος αὐτός, δηλαδὴ ὁ Χριστός, «εἰς ζωὴν αἰώνιον», πρέπει νὰ ζοῦμε κατὰ τὸν τρόπο ποὺ ζοῦσε ἡ Παναγία.
4. Αὐτὸ τὸ θαυμάσιο γεγονὸς ποὺ συνέβη στὴν Παναγία ἔχει πολὺ μεγάλη σημασία γιὰ τὴν ζωή μας. Ὁ ἄνθρωπος ἀποτελεῖται ἀπὸ ψυχὴ καὶ σῶμα καὶ εἶναι ἑπόμενο ὅτι ἡ ὑλικὴ τροφὴ συντηρεῖ καὶ διατηρεῖ σὲ καλὴ κατάσταση τὸ σῶμα, ἐνῶ ἡ Χάρη καὶ ἡ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ συντηρεῖ καὶ τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα, τὸν ὅλο ἄνθρωπο. Μὲ αὐτὲς τὶς προϋποθέσεις ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὁλοκληρωμένος, ἔχει νόημα ζωῆς καὶ ὕπαρξης.
Ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχὴ στὴν ὁποία γίνεται λόγος μόνο γιὰ τὸν ὑλικὸ ἄρτο καὶ λιγότερο γιὰ τὸν πνευματικὸ Ἄρτο. Ὁ ἄνθρωπος στὴν ἐποχή μας εἶναι ἕνα καταναλωτικὸ ὂν ποὺ ρουφᾶ ἀχόρταγα ὑλικὰ ἀγαθά, θεάματα, ἀκούσματα καὶ νομίζει ὅτι ἔτσι θὰ ἱκανοποιήση τὴν πνευματική του πείνα. Γίνεται διαρκῶς λόγος γιὰ αὔξηση τοῦ κατὰ κεφαλὴν εἰσοδήματος. Δὲν εἴμαστε ἐναντίον κάθε τί ποὺ βελτιώνει τὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ ἀποδεχθοῦμε καὶ μιὰ ζωὴ ἡ ὁποία στηρίζεται μόνον στὰ ὑλικὰ ἀγαθά, γιατί σὲ μιὰ τέτοια περίπτωση ὁ ἄνθρωπος πάντοτε παραμένει ἀνικανοποίητος, διότι ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀναζητᾶ ἄλλη τροφὴ καὶ διψᾶ γιὰ ἄλλο νερό. Ὁ Χριστὸς εἶπε «μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην».
Γίνεται λόγος σήμερα γιὰ κρίση οἰκονομική, γιὰ πτώχευση ὑλική. Ἀλλὰ ἡ κρίση στὴν πραγματικότητα εἶναι κρίση πνευματική, κρίση ἀξιῶν, ἰδανικῶν, κρίση ὑπαρξιακῶν ἀναζητήσεων. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ πλέουν μέσα στὰ πλούτη καὶ αἰσθάνονται ἕνα κενὸ ὕπαρξης, ἀντίθετα ὑπάρχουν ἄλλοι ποὺ ζοῦν μὲ ὀλιγάρκεια καὶ ἀσκητικότητα καὶ αἰσθάνονται πεπληρωμένοι.
Ἡ ἑορτὴ τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου στὸν Ναὸ καὶ ἡ διατροφή της ἀπὸ τὴν οὐράνια τροφὴ ποὺ τῆς ἔφερνε ὁ ἄγγελος μᾶς ὑποδεικνύει ὅτι πρέπει νὰ στραφοῦμε περισσότερο σὲ αὐτὴν τὴν οὐράνια τροφή, τὸν πνευματικὸ οὐράνιο Ἄρτο, διότι ἔτσι θὰ χορτάσουμε ἀπὸ τὴν πνευματικὴ πείνα.
ΠΗΓΗ: περιοδ. «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ»
Ἱ. Μητρ. Ναυπάκτου (Νοέμβριος 2009)
(parembasis.gr)

και εγώ από δώ

Παρασκευή, Νοεμβρίου 19, 2010

Τα εισόδια στο πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου




...Ἡ παιδίσκη ὁλοένα μεγάλωνε, τὸ κύλισμα τοῦ χρόνου πρόσθετε τοὺς μῆνες ἀπάνω στὸ κορμάκι της, κι ὅταν ἔγινε δύο χρονῶν, τότε λέει ὁ πατέρας της ὁ Ἰωακείμ· ἂς τὴν πᾶμε τώρα στὸ ναὸ τοῦ Κυρίου, σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεση ποὺ δώσαμε στὸν Κύριο, μὴ κι ἂν δὲν πᾶμε μᾶς ἀποστρέψει τὸ πρόσωπο καὶ δὲν τὸ κάνει καλοδεχούμενο τὸ δῶρο μας. Καὶ ἡ Ἄννα τοῦ ἀποκρίθηκε· ἂς περιμένουμε νὰ γίνει τριῶν χρονῶν τὸ κοριτσάκι μας, νὰ μὴ γυρεύει τὸν πατέρα ἢ τὴ μάνα. Καὶ εἶπε ὁ Ἰωακείμ· ἂς περιμένουμε. Καὶ ἔγινε τριῶν χρονῶν ἡ παιδίσκη, καὶ εἶπε ὁ Ἰωακείμ· φωνάχτε μου τὶς παρθένες κι ἀνέγγιχτες ἑβραιοποῦλες κι ἂς πάρει νὰ κρατεῖ μίαν ἀναμμένη λαμπάδα ἡ καθεμιά τους, γιὰ νὰ μὴν κάνει πίσω τὸ κορίτσι καὶ νὰ προχωρήσει πρὸς τὸ ναὸ τοῦ Κυρίου μὲ τὴν καρδιά του κυριεμένη ἀπ᾿ τὴν ἱερότητα. Καὶ ἔκαναν ὅπως τοὺς εἶπε καὶ ἔφτασαν καὶ μπῆκαν στὸ ναὸ τοῦ Κυρίου. Καὶ ἐκεῖ τὴν ὑποδέχτηκε τὴν παιδίσκη ὁ ἱερέας, πού, ἀφοῦ πρῶτα τὴ φίλησε, τὴν εὐλόγησε ὕστερα καὶ εἶπε· ὁ Κύριος ἔχει κάνει μεγάλο τ᾿ ὄνομά σου σὲ ὅλες τὶς γενεές· μὲ σένα θὰ φανερώσει μία μέρα ὁ Κύριος τὴ λύτρωση τῶν υἱῶν Ἰσραήλ, ὅταν ἔρθει ἡ ὑπερκόσμια καὶ μητρική σου ὥρα. Καὶ τὴν ἔβαλε στὸ τρίτο σκαλοπάτι στὸ θυσιαστήριο καὶ δέχτηκε τὴ χάρη τοῦ Κυρίου ἡ παιδίσκη,καὶ ὅπως ἤτανε καθισμένη ἔκανε μὲ τὰ πόδια της ὡσὰν νὰ χόρευε χαρούμενες κινήσεις, καὶ ὅλος ὁ κόσμος τῆς ἔδειξε μίαν ἀτέλειωτη ἀγάπη.
Καὶ ἐβγήκαν οἱ γονεῖς τῆς παιδίσκης ἀπ᾿ τὸ ναὸ τοῦ Κυρίου θαυμάζοντας καὶ αἰνώντας τὸν οὐράνιο δεσπότη, ποὺ ἡ μικρὴ δὲν ἔκανε πίσω, μὰ ἀντίθετα, στάθηκε τόσο δεχτικὴ στὴν ἱερότητα, παρὰ τὴ νηπιακή της ἡλικία. Καὶ ἐζοῦσε ἡ Μαρία στὸ ναὸ τοῦ Κυρίου σὰν ἄσπιλη περιστέρα, τσιμπολογώντας ἀπὸ χέρι ἀγγέλου τὴν τροφή της....


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΌΚΛΗΡΟ ΕΔΏ

Εισόδια




Υπάρχει ένα θέμα ωραίο :
να γράψης στίχους μουσικούς, χλωμούς, νησιώτικους,
που να διαβάζωνται με τη βοήθεια της φλόγας
ενός μικρού κεριού που τρέμει,
κι από ψυχές που τρέμουν και ποθούν...
Υπάρχει ένα θέμα εσπερινό, ωραίο πολύ:
για λιτανείες κοριτσιών λευκοντυμένων,
αγνών παιδιών - στα χέρια να κρατούν
λαμπάδες χαί χρυσάνθεμα...[ ]

Ωραίο θέμα, συγκινητικό,
που έτσι καθώς πασχίζεις να το γράψης,
έρχεται μες στην ερημιά που ζης και σε χαϊδεύει
γλυκειά και γαληνή σαν καλησπέρα της μανούλας σου
εκείνη η ευωδιά των χρυσανθέμων
π' ανθούνε στα κηπάρια του Νοεμβρίου -
η ευωδιά η παράξενη, που εκπλήσσει τους αγγέλους
καθώς τους αναγγέλλει μυστικά
την είσοδο της ταπεινής Παρθένου...


Ματθαίος Μουντές
Εισόδια



Πέμπτη, Νοεμβρίου 18, 2010

Όταν τα Νήπια γνωρίζουν ό,τι δεν γνωρίζουμε

18/11 - Νηπίου Μάρτυρος.


Tη αυτή ημέρα το Άγιον νήπιον ερωτηθέν παρά του επάρχου, ποίον Θεόν σέβεται, και αποκριθέν, ότι τον Xριστόν, ξίφει τελειούται.  

 
Kόλπους Aβραάμ νήπιον λαχόν ξίφει,
Tοις Bηθλεέμ σύνεδρον ώφθη νηπίοις.

Τετάρτη, Νοεμβρίου 17, 2010

Ηθικισμός στην Ορθοδοξία; Όχι ευχαριστώ! Η «αλλεργία στο Χριστιανισμό»



Έτσι γεννήθηκε ο νεώτερος αθεϊσμός όλων των αποχρώσεων [από τη βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει Θεός (που συχνά εκφράστηκε επιθετικά, όπως στα κομμουνιστικά καθεστώτα) μέχρι την απλή αδιαφορία για σχέση με το Θεό, άσχετα αν υπάρχει ή όχι]. Γεννήθηκε από τη λανθασμένη ταύτιση του χριστιανισμού με τις νοσηρές δυτικές παραχαράξεις του (καθολικισμό και προτεσταντισμό), που ήταν φανερά αντίθετες στη διδασκαλία του Ιησού, όπως διατυπώνεται στην Καινή Διαθήκη, και συχνά έγιναν αφορμή να φερθούν με σκληρότητα στους ανθρώπους κάποιοι δήθεν «καθαροί», που τιτλοφορήθηκαν «αντιπρόσωποι του Θεού».
Ωστόσο, η «αλλεργία» που πιάνει το σύγχρονο άνθρωπο (και μάλιστα το νέο) όταν ακούει για χριστιανισμό και παπάδες, οφείλεται στην άγνοια στοιχείων του αρχαίου (των πρώτων χιλίων ετών) και του ορθόδοξου χριστιανισμού, όπως:
Ότι σκοπός του χριστιανικού ηθικού αγώνα δεν είναι η αποφυγή αμαρτωλών πράξεων (αφήνοντας την ψυχή να βράζει από καταπιεσμένες επιθυμίες, που γεννούν παθολογικές καταστάσεις και κάποτε εκρήγνυνται), αλλά η «νέκρωση των παθών», δηλαδή των εξαρτήσεων που, ριζωμένες στα βάθη της ψυχοσωματικής μας ύπαρξης (όχι μόνο στο σώμα ή μόνο στην ψυχή), εμποδίζουν τον άνθρωπο να ανοιχτεί με αγάπη προς το Θεό, το συνάνθρωπο και τα άλλα πλάσματα της δημιουργίας· στην πραγματικότητα, η «νέκρωση» αυτή δεν είναι ακρωτηριασμός της ανθρώπινης προσωπικότητας, αλλά μεταμόρφωση των ψυχοσωματικών δυνάμεων από εμπαθείς σε απαθείς, δηλαδή σε δυνάμεις που προωθούν την αγάπη προς τον άλλο (Θεό, συνάνθρωπο, άλλα όντα) αντί να συστρέφουν τον άνθρωπο προς τον εαυτό του.
Κατά τον άγιο Ιωάννη το Σιναΐτη (6ος αι. μ.Χ.), συγγραφέα της Κλίμακος και κατ’ εμέ πατέρα της επιστήμης της ψυχολογίας, τα πάθη δεν είναι «φυσικά στην ψυχή», αλλά εμείς μεταβάλαμε σε πάθη «τα φυσικά χαρακτηριστικά της». Αυτά δεν είναι κακά από μόνα τους, αφού «ο Θεός δε δημιούργησε τίποτα κακό», αλλά γίνονται κακά όταν χρησιμοποιούνται λάθος. Έτσι η «σπορά» (η εκσπερμάτωση και, κατ’ επέκτασιν, η σεξουαλική πράξη) διαστράφηκε σε πορνεία, ο θυμός, που προορίζεται κατά του όφεως (διαβόλου), στράφηκε κατά του πλησίον, ο ζήλος, αντί για τις αρετές, απευθύνεται στο κακό, η επιθυμία της δόξας, αντί για την ουράνια δόξα («δοξασμός» = μετοχή στο θείο Φως, γιατί «δόξα του Θεού» στη Βίβλο = το θείο Φως, εκ του εβραϊκού νεφές Γιαχβέ), στράφηκε προς την ανθρώπινη δόξα κ.ο.κ. (Κλίμαξ, Λόγος ΚΣΤ΄, Περί διακρίσεως – Β΄, 41). Βλ. Ιωάννου του Σιναΐτου, Κλίμαξ, έκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 1994, σελ. 318. Βλ. επίσης π. Νικ. Λουδοβίκου,«Να μην χάσουμε τα πάθη. Να τα μεταβάλουμε», Αντί, 13.1.2007.
Αγνοεί επίσης όποιος πάσχει από την παραπάνω αλλεργία ότι το αποτέλεσμα αυτού του αγώνα δεν είναι κάποια «μετά θάνατον» ανταμοιβή, έναντι της ασκητικής στέρησης κάθε απόλαυσης στην παρούσα ζωή (πράγμα εξαιρετικά ύποπτο, αφού έτσι «η Εκκλησία σου πουλάει κάτι, που δε μπορείς να το ελέγξεις παρά μόνο μετά το θάνατό σου»), αλλά η εδώ και τώρα μεταβολή του ανθρώπου σε θείο ον, που μπορεί να συμβεί στον καθένα –με προσπάθεια φυσικά– και να επαληθευτεί άμεσα με έρευνα στους γνωστούς ζώντες αγίους κάθε γενιάς.
Ότι χαρακτηριστικό αυτού του αγώνα δεν είναι η πειθήνια αποδοχή κάποιων αυθαίρετων κατασκευασμένων «δογμάτων», άνωθεν επιβαλλόμενων με τη βία ή την προπαγάνδα, όπως συνέβη στη μεσαιωνική δύση, αλλά η άμεση γνώση του Θεού, συσσωρευμένη μέσα στους αιώνες και ελεγμένη τόσο προσεχτικά, όσο η γνώση σε κάθε άλλο τομέα, όσο κάθε επιστήμη ελέγχει τη γνώση που αποκτάται με τις μεθόδους της· «πίστη», στην ορολογία της Βίβλου και των αγίων χριστιανών διδασκάλων, δε σημαίνει αποδοχή της ιδέας ότι υπάρχει Θεός (σημασία που έλαβε ο όρος στην εποχή μας), αλλά εμπιστοσύνη στο Θεό (για τον οποίο γνωρίζουμε με βεβαιότητα και δεν πιστεύουμε μόνον ότι υπάρχει) ότι η επαγγελία για τη μέλλουσα βασιλεία Του είναι αληθής.
Ότι οι εντολές του Θεού δεν είναι «νόμος», που η παράβασή του επιφέρει την (ανελέητη μάλιστα και αιώνια) τιμωρία του παντοδύναμου νομοθέτη προς τον αδύναμο παραβάτη, αλλά «αποκάλυψη στον κόσμο του τρόπου ζωής του Θεού» (της αγάπης) και οδηγίες προς τον άνθρωπο για μίμηση αυτού του τρόπου [βλ. π. Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Οψώμεθα τον Θεόν καθώς εστί, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας 1996, σελ. 112. Ο τίτλος του έργου («θα δούμε το Θεό όπως είναι») προέρχεται από την Α΄ επιστολή Ιωάννου, 3, 2]. Η μίμηση αυτή θα θεραπεύσει τον άνθρωπο από τη μεγάλη ασθένεια, το θάνατο, φέρνοντάς τον σε ενότητα με το Θεό (παράδεισος), αντί του χωρισμού από αυτόν, που προκαλεί την απερίγραπτη οδύνη, την οποία ονομάζουμε κόλαση. «Πρέπει να ξέρουμε ότι ο Θεός δεν κολάζει κανένα, αλλά ο καθένας κάνει τον εαυτό του επιδεκτικό της μετοχής στο Θεό. Η μετοχή στο Θεό είναι απόλαυση και η αμεθεξία στο Θεό κόλαση» (άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, PG 94, 1573C).
[Αναλυτική παρουσίαση του θέματος, με πλήθος βιβλικών και πατερικών παραπομπών, βλ. στον τόμο Θάνατος, Ανάσταση και Αιώνια ζωή, εκδ. Ετοιμασία, ιερά μονή Τιμίου Προδρόμου, Καρέας 2005. Βλ. ακόμη π. Γ. Δ. Μεταλληνού, τ. κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής του πανεπιστημίου Αθηνών, «Παράδεισος και Κόλαση στην ορθόδοξη παράδοση», Ν. Μ., «Ο Θεός ως πυρ και φως», Αλέξανδρου Καλόμοιρου (1931-1990) Ο Πύρινος Ποταμός, μτφρ. Π. Μπότση, Ζέφυρος, Θεσσαλονίκη 1995].
Μιλώντας για «Εκκλησία» η νεώτερη και σύγχρονη διανόηση, δυτική και εκδυτικισμένη (βέβαιη για την ανωτερότητά της έναντι των προηγούμενων και των μη δυτικών χώρων του ανθρώπινου πνεύματος), φαντάζεται σταυροφόρους, ιεροεξεταστές, Ιησουΐτες, άτεγκτους εξομολόγους που κραδαίνουν απειλητικά το γράμμα του νόμου, ακόμη και δουλεμπόρους, αποικιοκράτες και κονκισταδόρες, δηλαδή τις απάνθρωπες διαστρεβλώσεις του χριστιανισμού, που όχι μόνο συνιστούν αιρέσεις, αλλά και συχνά έπεσαν θύματά τους οι ίδιοι οι ορθόδοξοι χριστιανοί, δηλαδή οι πνευματικοί πατέρες τουλάχιστον εκείνων των σύγχρονων διανοητών που προέρχονται από τις χώρες της ευρωπαϊκής ανατολής. Κάνει λάθος, γιατί η ορθόδοξη παράδοση μπορεί να είναι ένας απλός παπάς, μια αγράμματη γιαγιά, ένας έφηβος που γίνεται άγιος, επειδή αγαπάει το Θεό και το συνάνθρωπό του. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι «θεσμός», αλλά ζωντανός οργανισμός, ανθρώπινη κοινωνία – με πολλούς αμαρτωλούς, αλλά δεν έχουμε κανέναν για πέταμα.
Η ορθόδοξη αγία Όλγα η Μαία, ιθαγενής της Αλάσκας, 1916-1979 (από εδώ)
Κανένας για πέταμα
Ακόμη κι αν δε λάβουμε υπόψιν μαρτυρίες όπως του Ευσέβιου Καισαρείας για την αυτοθυσία, με την οποία περιέθαλπαν οι χριστιανοί τους ειδωλολάτρες ασθενείς, που είχαν πετάξει στο δρόμο οι δικοί τους στο φονικό λοιμό του 251 μ.Χ., και έθαβαν τους έκθετους νεκρούς διακινδυνεύοντας τη ζωή τους (και συχνά κολλούσαν οι ίδιοι το λοιμό και πέθαιναν ενώ είχαν σώσει άλλους), και το παράπονο του Ιουλιανού του παραβάτη πως το μαγικοθρησκευτικό του όραμα αποτύγχανε, επειδή οι χριστιανοί φρόντιζαν και τους εθνικούς, άρα γίνονταν ηθικά ακαταμάχητοι [1], πάλι γίνεται φανερό το αυθεντικό χριστιανικό ήθος.
Γίνεται φανερό από περιπτώσεις, όπως του αγίου Βονιφάτιου, που ήρθε αντιμέτωπος με την αρχαία γερμανική θρησκεία, μια θρησκεία ανθρωποθυσιών, και θυσιάστηκε οικειοθελώς το καλοκαίρι του 754, αρνούμενος να αμυνθεί μαζί με τους συντρόφους του, όταν δέχτηκε επίθεση των εξαγριωμένων πολεμιστών μιας ειδωλολατρικής φυλής στα δάση πέραν του Ρήνου. Ακολούθησε έτσι το παράδειγμα των αρχαίων χριστιανών μαρτύρων και έδωσε το ειρηνόφιλο μήνυμα του χριστιανισμού, που δε φοβάται το θάνατο. Αλλά και των αγίων Αναργύρων (γιατρών που δεν έπαιρναν αργύρια, ως γνωστόν [2]), του αγίου Παυλίνου, επισκόπου Καμπανίας (5ος αι. μ.Χ.), που, αφού δαπάνησε τα χρήματα της Εκκλησίας και τα δικά του εξαγοράζοντας αιχμαλώτους των Βανδάλων, αντάλλαξε και τον εαυτό του με έναν ακόμη απ’ αυτούς, των αγίων Ρώσων πριγκίπων Μπόρις και Γκλεμπ, που παραδόθηκαν οικειοθελώς στον αδερφό τους Σβιατοπόλκο και θανατώθηκαν το 1015 μ.Χ., για να μη βάλουν τους στρατιώτες τους να πολεμήσουν για χάρη τους, του αγίου Διονυσίου, στη μονή Αναφωνήτριας, στη Ζάκυνθο, γύρω στο 1600, που συγχώρησε το φονιά του αδερφού του σώζοντάς τον από τα χέρια της αστυνομίας, αλλά και των μεγάλων αγίων της φιλανθρωπίας, όπως οι άγιοι Ταβιθά της Ιόππης, Βασίλειος ο Μέγας, Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Ιωάννης ο Ελεήμων, Γενεβιέβη των Παρισίων, Μελάνη η Ρωμαία κ.ά., και στα νεώτερα χρόνια Φιλοθέη η Αθηναία, Κοσμάς ο Αιτωλός (εξαγόρασε εκατοντάδες κοπέλες ελευθερώνοντάς τις από μουσουλμανικά χαρέμια), Ιωάννης της Κρονστάνδης, Ελισάβετ Θεοδώροβνα, Μαρία Σκόμπτσοβα (μετά από πολυσχιδή ανθρωπιστική δράση, ιδίως στη Γαλλία, πέθανε στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Ράβενσμπουργκ, παίρνοντας μάλλον τη θέση κάποιας άλλης για να τη σώσει), Γαβριηλία Παπαγιάννη (μια αγιασμένη νοσοκόμα που ακροβολίστηκε στην Ινδία θέλοντας να υπηρετήσει εκείνους που θεωρούσε πιο βασανισμένους ανθρώπους του πλανήτη) και πολλοί άλλοι, λιγότερο γνωστοί.
Αγία Μαρία Σκόμπτσοβα, νεομάρτυρας των ναζιστικών στρατοπέδων (από εδώ)


Το αυθεντικό χριστιανικό ήθος όμως το αντιλαμβάνεται σαφέστατα όποιος μελετήσει το ορθόδοξο αγιολόγιο. Εκεί θα βρει, καταγεγραμμένους ως αγίους, κάθε είδους περιθωριακούς ανθρώπους, αναλφάβητους, ζητιάνους, ανάπηρους (που δε θεραπεύτηκαν, όπως η σύγχρονη αγία Ματρώνα η αόμματη), νόθα παιδιά, ορφανά, δούλους, και φυσικά πόρνες και τελώνες, καθώς και ανθρώπους που διέπραξαν ποικίλα αμαρτήματα, υπήρξαν φονιάδες, δήμιοι, βασανιστές αγίων, μάγοι, ανελέητοι άρχοντες, βιαστές κ.τ.λ. Έχουν ωστόσο ένα κοινό μεταξύ τους και, θα έλεγα, μια μεγάλη διαφορά από εμάς: μετανόησαν ειλικρινά, σοβαρά και βαθιά. Γι’ αυτό αγίασαν.
Ένας ουμανιστής ηθικός άνθρωπος ή ηθικολόγος εδώ συνήθως αναρωτιέται: μήπως λοιπόν το αγιολόγιο είναι μια βίβλος αποθέωσης της διαφθοράς; Πώς ο χριστιανισμός διδάσκει ότι ο Θεός συγχωρεί τόσο γενναιόδωρα αποτρόπαιους αμαρτωλούς; Τι θα πει «μετανόησαν»; Η δικαιοσύνη απαιτεί να πληρώσουν!
Ανάλογη ερώτηση διατυπώνουν πολλοί, ακόμη και βαφτισμένοι ορθόδοξοι χριστιανοί, πνευματικά όμως αρχάριοι, σκανδαλισμένοι που ο Ιησούς δικαιώνει με τέτοιο τρόπο τον άσωτο υιό στην παραβολή του Λουκ. 15, 11-32 – όλοι βέβαια ταυτίζουν τον εαυτό τους με το «δίκαιο» μεγάλο αδελφό, όχι με τον άσωτο, κι αυτό δεν τους επιτρέπει να νιώσουν ανακούφιση, που η παραβολή τους δίνει ελπίδα σωτηρίας.
Κι όμως η παρουσία τόσων αμαρτωλών στα συναξάρια φανερώνει πως ο χριστιανισμός δεν είναι ηθικιστικός· δεν πετάει στα σκουπίδια τον αμαρτωλό, ούτε καταξιώνει την αμαρτία (κατά την παρερμηνεία άλλων, που νομίζουν πως για να γίνει άγιος κάποιος πρέπει οπωσδήποτε να έχει διαπράξει πολλές ή βαριές αμαρτίες), αλλά τον προσκαλεί σε σωτηρία μέσω της μετάνοιας, που είναι η μεταβολή του νου – "ούτε εγώ σε κατακρίνω· πήγαινε και μην αμαρτάνεις πια" είπε ο Ιησούς στη μοιχαλίδα που έσωσε από το λιθοβολισμό (κατά Ιωάννην, 8, 11).
Η σωτηρία του ανθρώπου που μετανοεί οφείλεται στο ότι η μετάνοια προκαλεί άνοιγμα της νοερής καρδιάς, που ήταν κλειστή από τα πάθη, τα οποία οδηγούσαν τον άνθρωπο στην αμαρτία, και επιτρέπει να μπει μέσα της η θεία χάρη, η ενέργεια του Θεού που αγιάζει, δηλαδή σώζει, τον άνθρωπο. Όσο εντονότερη είναι η μετάνοια, τόσο μεγαλύτερο γίνεται το άνοιγμα της καρδιάς και συνεπώς αφθονότερη η είσοδος της θείας χάριτος. Γι’ αυτό η «συντετριμμένη καρδία» οδηγεί και το μεγαλύτερο αμαρτωλό στην αγιότητα.
Όποιος δεν αντέχει να συνυπάρχει με τους αμαρτωλούς (νομίζοντας – ή κοροϊδεύοντας τον εαυτό του – ότι ο ίδιος «είναι αναμάρτητος» ή λιγότερο αμαρτωλός από τους άλλους ή εφοδιασμένος με μεγαλύτερα ελαφρυντικά) δύσκολα θα συμπαθήσει το χριστιανισμό. Εδώ δεν είναι μια ενάρετη ελίτ, όπως ίσως θα ήθελε για να ενταχθεί πανηγυρικά σ’ αυτήν, αλλά ένα νοσοκομείο, στο οποίο προσέρχονται άνθρωποι ηθικά ασθενείς με σκοπό να γίνουν υγιείς.
Σημειώσεις:

1. Ευσεβίου Εκκλησιαστική Ιστορία, 20 688-689. Ιουλιανός, «προς τον Αρσάκιο, αρχιερέα της Γαλατίας», μτφρ. στο: Ιουλιανός, Άπαντα,#4 (σειρά «Οι Έλληνες» #277), Κάκτος, Αθήνα 1993, σελ. 275 και 277.
2. Καταγεγραμμένοι ως ανάργυροι είναι οι άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός οι εκ Ρώμης, Ασίας και Αραβίας (τρία ζεύγη αδελφών με τα ίδια ονόματα), Παντελεήμονας και Ερμόλαος, Κύρος και Ιωάννης, Σαμψών και Διομήδης, Θαλέλαιος και Τρύφωνας, Μώκιος και Ανίκητος, οι Ρώσοι Αγαπητός ο Ιαματικός και Λουκάς ο Ιατρός (†1961), καθώς και οι αγίες γυναίκες γιατροί Ερμιόνη, Ζηναΐδα, Νεονίλλα και Σοφία η Ιαματική.


http://o-nekros.blogspot.com/2010/08/blog-post_28.html
http://radiofloga.blogspot.com/

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails