ΙΕΡΕΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Δος μου κι εμένα άνεση, Παναγιά μου,
πριν ν’ απέλθω και πλέον δεν θα υπάρχω.(Αλεξ. Παπαδ.)

Κυριακή, Μαρτίου 26, 2017

Κυριακή Δ Νηστειών: Τα προοίμια της νίκης





Σήμερα, τέταρτη Κυριακή των Νηστειών, ο πολύς και δοξαστικός ευαγγελιστής Μάρκος μας παραθέτει ένα επεισόδιο θεραπείας ενός νέου, πού μας εισάγει στην ατμόσφαιρα της νίκης του Χριστού πάνω στον διάβολο. 

Είναι τα προοίμια του Σταυρού και της Ανάστασης.Προϊούσης της μεγάλης τεσσαρακοστής, η Εκκλησία μας εισάγει στην μεγάλη αλήθεια της κατάλυσης του Θανάτου.Όλη η σαρακοστή με τα χαρακτηριστικά ευαγγελικά αναγνώσματα από το δεύτερο ευαγγέλιο, μας προδιαθέτει και μας μυεί στο μυστήριο της εξουσίας του Σταυρού και της Ανάστασης. Έχουμε μια πρώτη αναμέτρηση εδώ. Ο Χριστός ενώπιον του δαιμονιζομένου νέου, αναμετράται με τον σατανά, όχι ως ίσος προς ίσον, αλλά ως παντοδύναμος θεός προς πνεύμα ακάθαρτον και δουλικόν , πού πιστεύει και φρίσσει. 

Η εικόνα μιλάει από μόνη της. Ο άνθρωπος αδύναμος και μακρυά από τον Θεό, γίνεται υποχείριο του σατανά. Το παιδί αυτό, εικονίζει την προ και κατά Χριστόν ανθρωπότητα πού ξέπεσε και έγινε δούλη στην σατανική εξουσία.Ο Χριστός όμως με την καταλυτική και σωτηριώδη παρουσία Του, ανασύρει την πεσούσα φύση μας από τον δαιμονισμό, τον θάνατο, τον ζόφο της αγνωσίας του Θεού και την εισάγει πάλιν εις τον παράδεισον.

Στην ορθόδοξη ερμηνεία του θαύματος, δεν μας ενδιαφέρει πρώτιστα, η φιλολογική διαμάχη και ο εξορθολογισμός του εν λόγω περιστατικού. Αν δηλαδή ο νέος ήταν κατειλημμένος από δαιμόνιο, όπως θέλει ο Μάρκος ή επιληπτικός σεληνιαζόμενος, όπως παραθέτει ο Ματθαίος. Το περιστατικό είναι δυνατό και κραυγαλέο. Είναι η εξουσία του δαίμονα πάνω στον πεσόντα άνθρωπο και η τελική νίκη του Χριστού, πού προαυγάζει τα του σταυρού τρόπαια.Είναι πνευματική η εικόνα, κατηχητική, μυσταγωγική στην σωτηριολογία μας. Εύκολα ο βασανισμένος άνθρωπος κάθε εποχής, αυτός πού μαστίζεται από τον δαιμονισμό των παθών και της απελπισίας ταυτίζεται με τον νέο του περιστατικού. Εύκολα στους αφρούς και τους σπασμούς του διαβλέπει την δική του κόλαση, την δική του αγωνία να δεί την Αλήθεια και να βρεί τον θεό, τυρρανούμενος όμως κάτω από την φρικτή εξουσία του σατανά, στον οποίο ελεύθερα παραδόθηκε ως υποχείριο. Από αυτήν την αγωνία έρχεται ο πάλαι Πλάστης και νυν ελευθερωτής να τον λυτρώσει και να δηλώσει δυναμικά την παρουσία, την παντοδυναμία Του, την τελική και οριστική Του νίκη πάνω σε όλες τις βασανιστικές και θανατερές πραγματικότητες πού δυναστεύουν το γένος μας.

Η μεγάλη Τεσσαρακοστή οδεύει προς το τέλος της. Μετά την απελευθέρωση του δαιμονισμένου, ο Χριστός θα προαγγείλει στους μαθητές Του, το Πάθος και την Ανάσταση Του. Θα τους καλέσει σε συμπόρευση, συσταύρωση και συνανάσταση, θα μιλήσει για ποτήριο μαρτυρίου και βάπτισμα θανάτου. Θα θέσει καθαρά , χωρίς ωραιοποιήσεις και στρογγυλέματα, την πορεία του αληθινού μαθητή. Ο κόσμος θα απορρίψει τον Χριστό και θα θελήσει να θανατώσει και να εξαφανίσει την Εκκλησία, τον λόγο και το έργο της. 

Όμως πίσω από το ποτήριο του θανάτου , τις διώξεις και την φρικτή αποδοκιμασία, θα λάμψει η ανάσταση και η συμβασιλεία. Η από πριν νίκη του Χριστού. Αυτή θα φανεί στα προοίμια της δόξας Του, όταν θα αναστήσει από τους νεκρούς τον Λάζαρο. Ο θάνατος λοιπόν ουκέτι κυριεύει. Η μαρτυρική του Εκκλησία πού θα ζήσει τις αποκαλυπτικές και φρικτές μέρες του μαρτυρίου, πορεύεται μαζί Του, από πριν νικήτρια και δοξασμένη στην αιώνια νίκη και χαρά.

ππκ 9-4-2016

Σάββατο, Μαρτίου 25, 2017

παρά προστάτας να χωμεν...

ᾨδὴ ἔκτη, Αἱ εὐχαί
α´
Τῆς θαλάσσης καλήτερα
φουσκωμένα τὰ κύματα
῾νὰ πνίξουν τὴν πατρίδα μου
ὡσὰν ἀπελπισμένην,
ἔρημον βάρκαν. 

β´

῾Στὴν στεριάν, ῾ς τὰ νησία
καλήτερα μίαν φλόγα
῾νὰ ἰδῶ παντοῦ χυμένην,
τρώγουσαν πόλεις, δάση,
λαοὺς καὶ ἐλπίδας. 

γ´

Καλήτερα, καλήτερα
διασκορπισμένοι οἱ Ἕλληνες
῾νὰ τρέχωσι τὸν κόσμον,
μὲ ἐξαπλωμένην χεῖρα
ψωμοζητοῦντες· 

δ´

Παρὰ προστάτας ῾νἄχωμεν.
Μὲ ποτὲ δὲν ἐθάμβωσαν
πλούτη ἢ μεγάλα ὀνόματα,
μὲ ποτὲ δὲν ἐθάμβωσαν
σκήπτρων ἀκτῖνες. 

ε´

Ἂν ὁπόταν πεθαίνῃ
πονηρὸς βασιλεὺς
ἔσβυν᾿ ἡ νύκτα ἕν᾿ ἄστρον,
ἤθελον μείνει ὀλίγα
οὐράνια φῶτα. 

ς´

Τὸ χέρι ὁποὺ προσφέρετε
ὡς προστασίας σημεῖον
εἰς ξένον ἔθνος, ἔπνιξε
καὶ πνίγει τοὺς λαούς σας,
πάλαι, καὶ ἀκόμα. 

ζ´

Πόσοι πατέρες δίδουσιν,
ὄχι ψωμί, φιλήματα
῾ς τὰ πεινασμένα τέκνα τους,
ἐν ᾧ λάμπουν ῾ς τὰ χείλη σας
χρυσὰ ποτήρια! 

η´

Ὅταν ὑπὸ τὰ σκῆπτρά σας
νέους λαοὺς καλεῖτε,
νέους ἱδρῶτας θέλετε
ἐσεῖς διὰ ῾νὰ πληρώσητε
πλουσιοπαρόχως, 

θ´

Τὰ ξίφη ὁποὺ φυλάγουσι
τὰ τρέμοντα βασίλειά σας,
τὰ ξίφη ὁποὺ τρομάζουσι
τὴν ἀρετήν, καὶ σφάζουσι
τοὺς λειτουργούς της. 

ι´

Θέλετε θησαυροὺς
πολλοὺς διὰ ῾ναγοράσητε
κρότους χειρῶν καὶ ἐπαίνους,
καὶ τ᾿ ἄπιστον θυμίαμα
τῆς κολακείας. 

ια´

Ἡμεῖς διὰ τὸν σταυρὸν
ἀνδρείως ὑπερμαχόμεθα
καὶ σεῖς ἐβοηθήσατε
κρυφὰ τοὺς πολεμοῦντας
σταυρὸν καὶ ἀλήθειαν. 

ιβ´

Διὰ ῾νὰ θεμελιώσητε
τὴν τυραννίαν τιμᾶτε
τὸν σταυρὸν εἰς τὰς πόλεις σας,
καὶ αὐτὸν ἐπολεμήσατε
εἰς τὴν Ἑλλάδα. 

ιγ´

Καὶ τώρα εἰς προστασίαν μας
τὰ χέρια σας ἁπλόνετε!
τραβήξετέ τα ὀπίσω·
βλέπει ὁ θεὸς καὶ ἀστράπτει
διὰ τοὺς πανούργους. 

ιδ´

Ὅταν τὸ δένδρον νέον
ἐβασάνιζον οἱ ἄνεμοι,
τότε βοήθειαν ἤθελεν,
ἐνδυναμώθη τώρα
φθάνει ἡ ἰσχύς του. 

ιε´

Τὸ ξίφος σφίγξατ᾿ Ἕλληνες -
τὰ ὀμμάτιά σας σηκώσατε -
ἰδού - εἰς τους οὐρανοὺς
προστάτης ὁ θεὸς
μόνος σας εἶναι. 

ις´

Καὶ ἂν ὁ θεὸς καὶ τ᾿ ἄρματα
μᾶς λείψωσι, καλήτερα
πάλιν ῾νὰ χρεμετήσωσι
῾ς τὸν Κιθαιρῶνα Τούρκων
ἄγριαι φορᾶδες. 

ιζ´

Παρά.... Αἴ, ὅσον εἶναι
τυφλὴ καὶ σκληροτέρα
ἡ τυραννίς, τοσοῦτον
ταχυτέρως ἀνοίγονται
σωτήριοι θύραι. 

ιη´

Δὲν μὲ θαμβόνει πάθος
κανένα· ἐγὼ τὴν λύραν
κτυπάω, καὶ ὁλόρθος στέκομαι
σιμὰ εἰς τοῦ μνήματός μου
τ᾿ ἀνοικτὸν στόμα.

Παρασκευή, Μαρτίου 24, 2017

...μελτέμι γερό...

αγια σιων
«Θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στην Τήνο, 
που να΄ρθει με την ευχή της Παναγίας και να 
καθαρίσει τον τόπο απ΄όλων των λογιώ της 
Τουρκιάς και της γηραιάς Ευρώπης 
τ΄απομεινάρια.»

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Η Στιγμή





Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί στην Ελλάδα δεν εορτάζουμε ποτέ τις επετείους λήξης των πολέμων, όπως όλοι οι νοικοκυρεμένοι λαοί,αλλά μόνο τις στιγμές του μεγάλου Ξεσηκωμού και των μεγάλων ΟΧΙ;


Μήπως επειδή όλοι οι αγώνες μας μένουν πάντα μισοί και αδικαίωτοι και η πραγματική και μόνη Ώρα της Ελευθερίας μας, είναι η Στιγμή πού ανάβει η πρώτη σπίθα και σηκώνουμε κεφάλι;

Πέμπτη, Μαρτίου 23, 2017

«Δανείζει Θεώ ο ελεών πτωχόν»

Μια μέρα, την ώρα που περνούσα μαζί με τον όσιο από την πλατεία της πόλης, βλέπω στα δεξιά μου έναν άνθρωπο, που κάτι σιγομουρμούριζε.
Τον ακολουθούσαν ένα σμάρι φτωχοί και ζητιάνοι, ζητώντας του ελεημοσύνη. Κι εκείνος, ενώ έκανε πως τους απόδιωχνε τάχα, τους έβαζε κρυφά στα χέρια τα ελέη της αγάπης του. Μ’ αυτόν τον τρόπο έκρυβε από τους ανθρώπους τις αγαθοεργίες Του.
Εγώ όμως το πήρα είδηση. Σκούντησα λοιπόν τον όσιο και του φανέρωσα χαμηλόφωνα την αρετή του διαβάτη. Αυτός δεν φάνηκε να εντυπωσιάστηκε.

- Tον ξέρω, παιδί μου, είπε. Πολλές φορές έχουμε ανταμώσει. Εσύ μάθε μόνο τούτο, ότι για τον Θεό είναι μέγας.
Λίγες μέρες αργότερα του ζήτησα να μου πει κάτι γι’ αυτή την αρετή, και μου διηγήθηκε ένα παράδοξο θαύμα.
- Ήμουνα παιδί μικρό, είπε, ίσαμε δέκα χρονών , και είχα πάει στην εκκλησία του αγίου αποστόλου Θωμά για να προσευχηθώ. Εκεί βρήκα ένα γέροντα να διδάσκει το λαό. Ανάμεσα στ’ άλλα μίλησε και για την ελεημοσύνη. Είπε μάλιστα, ότι αυτός που δίνει κάτι στους φτωχούς, είναι σαν να το καταθέτει στα χέρια του ίδιου του Κυρίου. Με κάποια δυσφορία άκουσα τα λόγια εκείνου του κήρυκα. Μου φάνηκαν υπερβολικά.
“Μα αφού ο Χριστός, όπως μου λένε, είναι στους ουρανούς, στα δεξιά του Πατέρα Του”, συλλογιζόμουν με το παιδικό μου μυαλό, “πώς θα βρεθεί στη γη, για να πάρει αυτά που δίνουμε στους φτωχούς; ’”. Με τέτοιες σκέψεις προχωρούσα στο δρόμο, όταν, ξάφνου, βλέπω να περνάει ένας φτωχός κουρελής, που- ω του θαύματος!- πάνω απ’ το κεφάλι του είχε την εικόνα της μορφής του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Η εικόνα , αόρατη βέβαια στους άλλους, στεκόταν όρθια και ακολουθούσε το ζητιάνο παντού. Καθώς λοιπόν αυτός περπατούσε, συναντήθηκε μ’ έναν καλό άνθρωπο, που του έδωσε ψωμί. Τη στιγμή όμως που ο φιλάνθρωπος εκείνος διαβάτης άπλωσε το χέρι του, άπλωσε κι ο Χριστός το δικό του μέσ’ από τη μετέωρη εικόνα, πήρε το ψωμί και, αφού ευχαρίστησε, το έδωσε στο φτωχό. Μα ούτε εκείνος ούτε κι ο διαβάτης κατάλαβαν τι έγινε.
Ο θαυμασμός μου γι’ αυτό που είδα δεν περιγράφεται. Ε, από τότε πια πίστεψα ακράδαντα, πως όποιος δίνει στους αδελφούς ό,τι έχουν ανάγκη, το βάζει πραγματικά στα χέρια του Χριστού, που τη μορφή Του βλέπω να στέκεται πάνω απ’ όλους τους φτωχούς. Όσο μπορώ λοιπόν ασκώ την αρετή της ελεημοσύνης . Και ο Χριστός μου μ’ ευχαριστεί για κάθε φτωχό που βοηθάω




Από το βιβλίο: «ΕΝΑΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΟΣΙΟΣ ΝΗΦΩΝ
ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΝΗΣ»

Τετάρτη, Μαρτίου 22, 2017

Η δύναμη της Ρωμηοσύνης




Ρωμηοί έκτισαν τον Τάφο, ρωμηοί τον απεκατέστησαν.

Οι ρωμηοί επίστανται των καλών έργων πού ενώνουν έθνη και λαούς.

Επίσης, επειδή βλέπουμε την Μέρκελ να κάνει ανοίγματα προς την Αφρική, για να αποφύγει την εισροή λαθρό. 

Εκεί από αιώνες υπάρχει ένα άλλο ελληνικότατο πατριαρχείο, αυτό της Αλεξάνδρειας, πού τελεί το μεγαλύτερο ιεραποστολικό έργο παγκοσμίως και είναι ο καλύτερος και εγγυέστερος πρέσβης της Δύσης στην Αφρική, πού τόσο δοκιμάστηκε από την μισσιοναριστικη αποικιοκρατία. 

Εκεί η ιεραποστολή αντιμετωπίζει το πρόβλημα στην εστία του, και όχι σε ξένα εδάφη, όταν δηλαδή πλέον θα έχει γίνει δυσεπίλυτο και αδιέξοδο.

Και κεί πρωτοπόρα η ρωμηοσύνη. Και κανείς δεν ανθίζεται τίποτα.
Ανόητοι, δείτε πού είναι στα αλήθεια η δυναμική και η δύναμη του ελληνισμού και μην τον ψάχνεται σε αλλότρια καλούπια!

Στους ιθύνοντες απευθύνομαι.

 Ελπίζω να κατανοείτε αυτή την δυναμική και τις προοπτικές πού ανοίγονται. 

Όσο ψάχνεται αλλότρια μοντέλα, απλά βυθίζεστε στην ανυπαρξία και συμπαρασύρεται και τους μικρούς μαζί σας..

Σχόλια διάσπαρτα για την αλαζονεία της Ηθικής τους

"Καλα λενε πως η Δυση πεταξε τον Χριστο απο τον προτεσταντισμο και κρατησε ολα αλλα φρουτα που παρεχει.Το επιβεβαιωσε αποψε ο μπουκλακιας ο Ολλανδος . Αληθεια οι λαοι του νοτου ολο με γυναικες και πιοτι ασχολουνται;Τι παραδειγμα εγκρατειας και ια αρετης οι ανωτεροι υπερβορειοι..."



"Ναι αμαρτησαμε αποστατησαμε αδικησαμε ανομησαμε.Για αυτο και παραδοθηκαμε στον φαραω,αυτον που οΜακρυγιαννης αποκαλει ντροπη της οικουμενης.Αλλα η αμαρτια και η αποστασια ειναι παγκοσμιο φαινομενο και συνηθως εχει την ευχερεια να ηθικολογει αυτος που βρισκεται σε θεση ισχυος.Οι αδυναμοι επωμιζονται τις αμαρτιες ολου του κοσμου.Αυτοι δεν ντρεπονται να ηθικολογουν.Ειναι στοιχειο της κουλτουρας τους .Ειναι τοσο φυσικο σε αυτους οσο η αναπνοη.Ντροπη σε οσους απι εμας τ ακουμε και νιωθουμε μειονεξια.Αν και οταν μετανοησουμε θα ειναι για την πιστη που δειξαμε στο μοντελο ζωης που οι ιδιοι μας επεβαλαν και εμεις το αποδεχτηκαμε σαν σωτηρια και ανωτεροτητα."


"Είπε κάτι ο Νταισεμπλουμ χτες για τις γυναίκες. Τις παρουσίασε σαν "καταναλωτικό αγαθό". Δεν είδα καμιά φεμινίστρια, πολιτικά ορθώς σκεπτόμενα άτομα, ευαίσθητους προοδευτικούς και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, να του ζητούν τον λόγο. Προφανώς, γιατι χρηματοοικονομικό σύστημα και βιομηχανία ιδεολογιών έχουν κοινά αφεντικά και εντεταλμένη αποστολή. Κόρακας κοράκου ματι δεν βγάζει".

... με κίνδυνο να φανώ στερεοτυπικός, πού λένε και οι μορφωμένοι. Μαθήματα ηθικής από κάποιον πού ανέχεται τις πόρνες στις βιτρίνες, το νέφος από τα "φαρμακευτικά χόρτα" και την πολιτική νομιμοποίηση των παιδεραστών...


Μόνο στον Θεό ζούμε και ενώπιον Του αμαρτάνουμε. Γόνυ δεν κλίνουμε στον Βάαλ.

Τρίτη, Μαρτίου 21, 2017

ΣΤΟΛΗ ΑΦΘΑΡΣΙΑΣ του αειμνήστου Φωτίου Κόντογλου




Για του Χριστού την πίστιν την αγίαν, για της πατρίδος την ελευθερίαν, γι’ αυτά τα δύο πολεμώ, γι’ αυτά να ζήσω επιθυμώ, κι αν δεν τα αποκτήσω τι μ’ ωφελεί να ζήσω; Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ του 1821 έχει μια πνοή αγιασμένη, κι η ιστορία της είνε σαν συναξάρι.

Η Ελλάδα μπορεί να παρασταθεί σαν τη μητέρα των Μακκαβαίων που είδε να βασανίζονται και να σφάζονται μπροστά της τα παιδιά της ένα-ένα. Από τον καιρό που χάθηκε η Κωνσταντινούπολη, η πατρίδα μας μαυροφόρεσε σαν χαροκαμένη χήρα· οι άνδρες ήτανε σαν ασκητές, οι γυναίκες σαν καλογρηές, τα τραγούδια μας γεμάτα πόνο και ελπίδα, τη λεγόμενη «χαρμολύπη», σαν χερουβικά, σαν τροπάρια. Μια αγιωσύνη τα τύλιγε όλα. Οι καρδιές ήτανε, με όλη την παληκαριά τους, συντετριμμένες και ταπεινωμένες. Γι’ αυτό κι η θρησκεία μας ήτανε αληθινή, επειδή η πίστη του Χριστού δεν ταιριάζει σε ανθρώπους απίκραντους και καλοπερασμένους, κατά τα λόγια του Χριστού που λέγει: «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε», και στενή και τεθλιμμένη η οδός». Μα όσα χάνει ο άνθρωπος σε καλοπέραση, τα κερδίζει «εκατονταπλασίονα» σε βάθος πνευματικό. Και το έθνος μας που στάθηκε κακότυχο και βασανισμένο, από την άλλη μεριά στάθηκε ευλογημένο, κατά τον λόγο που λέγει ο Σολομών για όσους μαρτυρούνε για την αλήθεια: «και γαρ εν όψει ανθρώπων εάν κολασθώσιν, η ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης· και ολίγα παιδευθέντες, μεγάλα ευεργετηθήσονται». Και ποια είνε αυτή η αντάμειψη; Η αντάμειψη ήτανε πως ντυθήκανε με κάποια στολή αφθαρσίας αυτοί που ζούσανε «υστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, εν ερημίαις πλανώμενοι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης». Για τούτο, όποιος άνθρωπος έχει καρδιά καθαρή, και νιώσει την Ελληνική Επανάσταση, σαν να τραβιέται από κάποιον μαγνήτη, ας είνε κι άλλης φυλής άνθρωπος, χωρίς να γνωρίζει καλά- καλά από πού βγαίνει αυτή η γλυκύτητα και η κατανυκτική αγάπη, μ’ όλο που ακούει σκοτωμούς, μαρτύρια και μοιρολόγια, που σε άλλη περίσταση αγριεύουνε τον άνθρωπο. Θαρρεί πως δεν γινήκανε στ’ αληθινά αυτά που ακούει, αλλά πως είνε κάποιο έμορφο παραμύθι. Τα πιο σκληρά πράγματα χάνουνε τη σκληρότητά τους, καν φονικά, καν αγωνίες κάθε λογής, φτώχια, κρύο, πείνα, αρρώστεια, ορφάνια. Κάποιος μυστικός πλούτος τα χρυσώνει όλα, ο της αφθαρσίας ο Παράκλητος (ο Παρηγορητής), το Πνεύμα το Άγιον. Αυτή είναι που λέγω στολή Αφθαρσίας κι ελπίδα Αθανασίας. Η Ελληνική Επανάσταση είνε σαν το χάλκινο μοσχάρι που έκανε ένας τεχνίτης για τον τύραννο Φάλαρη και που το πύρωνε με φωτιά και σφαλούσε στην κοιλιά του όσους ήθελε να βασανίσει για να ψηθούνε ζωντανοί. Μα αντί ν’ ακούγονται βογκητά και φρικτοί θρήνοι από το στόμα του βοδιού, έβγαιναν τραγούδια χαρούμενα, επειδή ο τεχνίτης είχε βάλει επιτήδεια στο λαρύγγι του βοδιού κάποιο όργανο που άλλαζε τους θρήνους σε χαρούμενη μουσική. Ο Αθανάσιος Διάκος τραγουδούσε περασμένος στη σούβλα, κι οι γυναίκες του Ζαλόγγου χορεύανε και πέφτανε στον γκρεμνό. Κι όλοι οι Έλληνες, άνδρες, γυναίκες, μικροί, μεγάλοι, δεσποτάδες, παπάδες, λαϊκοί, ψέλνανε σαν να τραγουδούσανε και τραγουδούσανε σαν να ψέλνανε, όπως οι τρεις Παίδες της καμίνου που δοξολογούσανε τον Θεό χορεύοντας μέσα στη φωτιά σαν να δροσολογιότανε. Απ’ όλη την αιματοβαμμένη Ελλάδα ακουγότανε «ήχος καθαρός εορταζόντων», κι οι Έλληνες τρέχανε στον θάνατο «αγαλλομένω ποδί, Πάσχα κροτούντες αιώνιον». Γι’ αυτό μαγεύθηκε ο κόσμος, χωρίς να ξέρει γιατί. Εκείνο που τους μάγευε ήτανε η Ελπίδα της Αθανασίας που βγαίνει από την Ορθοδοξία και που τα σκεπάζει όλα με την χαρούμενη πνοή της. Η χαρά του Χριστού είνε ένα άνθος που φυτρώνει μοναχά στις καρδιές που πονούν. Για τούτο ο Δαυΐδ έλεγε: «Κύριε εν θλίψει επλάτυνάς με». Κι οι ασκηταί της Ορθοδοξίας τη λέγανε «Χαρμολύπη» ή «Χαροποιόν πένθος», αυτή τη χαρά που βγαίνει από τη συντριμμένη καρδιά. Η Ελληνική Επανάσταση ήτανε τα χαρούμενα ορμήματα του Ποταμού της Ορθοδοξίας. Γι’ αυτό τη μισήσανε και την πολεμήσανε οι «ψευδάδελφοι», εκείνοι που ιδρύσανε στ’ όνομα του Χριστού ένα σύστημα εγκόσμιας ευδαιμονίας, κάποιον «αριστοκρατικό χριστιανισμό» που τραβά τις ματαιόδοξες ψυχές, και τις ξεραίνει από τη χαρά του Χριστού, από τη «χαρμολύπη». Οι Έλληνες του καιρού εκείνου ήτανε «πτωχοί τω πνεύματι», κατά τους έξυπνους του κόσμου. Ήτανε απλοί και φυσικοί, κι η όψη τους, τα λόγια τους, οι συνήθειές τους, τα φερσίματά τους ήτανε αληθινά, δηλαδή Ελληνικά. Η ψυχή τους ήτανε δεμένη με τη φύση και τη θρησκεία τους. Λεοντόκορμοι άνδρες που βαστούσανε από αρχαία αίματα, ζούσανε στον ανοιχτόν αγέρα όπως τους έπλασε ο Θεός, με γένεια, με μουστάκια, με μακρυά μαλλιά σαν το Χριστό, γοργοπόδαροι, λιγόφαγοι, θρήσκοι, ταπεινοί μπροστά στους γεροντότερους και στους παπάδες, με ψυχή γεμάτη κρυφά πλούτη. Απάνω απ’ όλα ήτανε η Θρησκεία, η Πίστις των Πατέρων μας. Κι οι λειτουργοί της ήτανε οι πνευματικοί τους, οι δάσκαλοί τους, οι προστάτες τους, οι παρηγορητές τους, οι δικαστές τους, οι εξομολόγοι τους. Ο πιο αγαπημένος αρματωλός για το λαό, ο πιο αγνός πολεμιστής, ο καινούριος άγιος Γιώργης, στάθηκε ένας παπάς, ο Αθανάσιος Διάκος, που σουβλίσθηκε για την Πίστη του Χριστού. Άλλοι τέτοιοι αγιασμένοι που αγωνισθήκανε για την Πίστη, είνε ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’, ο Ησαΐας Σαλώνων, ο Ρωγών Ιωσήφ, ο Κυπριανός στην Κύπρο· τι λέγω; Νέφος ολόκληρο ρασοφορεμένοι, Ορθόδοξον Ιεράτευμα. Πριν να γίνει η Επανάσταση, χιλιάδες Νεομάρτυρες μαρτυρήσανε για την Πίστη, κι ύστερα ήρθανε οι αρματωλοί. Οι δεσποτάδες, οι παπάδες κι οι καλόγεροι είχανε γίνει σαν τους προφήτες που οδηγούσανε τον νέον Ισραήλ στη Γη της Επαγγελίας. Οι αρματωλοί γινήκανε σαν ασκητές και ψέλνανε απάνω στο μετερίζι, και ξεστηθίζανε το Ψαλτήρι για παρηγοριά, με τα χαϊμαλιά στο στήθος που παριστάνανε τον Χριστό, την Παναγία, τον άη Γιώργη, τον άη Δημήτρη. Για φυλαχτό είχανε ή τίμιο ξύλο, ή άγιο λείψανο, ή ένα κομμάτι από το παλιόρασο του άγιου Κοσμά. Πολλοί αρματωλοί ήτανε ζωγραφισμένοι στα ερημοκκλήσια μαζί με τους αγίους. Η ζωγραφιά του Μεϊντάνη βρισκότανε στην εκκλησιά της Κατούνας, του Ανδρούτσου στο Μεγάλο Μετέωρο, του Διαμαντή Σπατούλη στην εκκλησιά στ’ Αλεποχώρι Μπότσαρη. Και τους σκοτωμένους τους θάβανε κοντά στην εκκλησιά. Λοιπόν, δεν είνε αγιασμένη η Επανάστασή μας, δεν είνε η Ορθοδοξία ματωμένη για να φυλάξη την πίστη μας; Η Ορθοδοξία έγινε ένας λόγος άδειος στα στόματα των σημερινών φραγκοδασκαλευμένων δασκάλων. Μα η αληθινή Ορθοδοξία που είνε πλούτος και ρίζα αθανασίας, είνε φυτρωμένη βαθειά στην καρδιά του ορθοδοξώτατου λαού μας, που όσο δεν ήθελε να τουρκέψει, άλλο τόσο δεν θέλει να φραγκέψει.


Φώτης Κόντογλους

Δευτέρα, Μαρτίου 20, 2017

Ένας άνθρωπος στην οδό της ευλογίας

«Ήταν κάποτε ένας μορφωμένος άνδρας που επί οκτώ χρόνια παρακαλούσε το Θεό να του στείλει έναν άνθρωπο να τον διδάξει την αλήθεια.
Και κάποτε που ένιωσε αυτή την επιθυμία πολύ έντονη, άκουσε τη φωνή του Θεού να του λέει: ‘Πήγαινε στην εκκλησία, κι εκεί θα βρεις έναν άνθρωπο που θα σου δείξει την οδό της ευλογίας.’ Πήγε εκεί, και βρήκε έναν φτωχό, ξυπόλυτο,με πόδια γεμάτα πληγές και σκόνη, και όλα του τα ρούχα δεν άξιζαν ούτε δυό δεκάρες.
Τον χαιρέτησε, και του είπε:
‘Είθε ο Θεός να σου δώσει καλή ημέρα!’
Κι ο άλλος απάντησε:Ποτέ δε μου έδωσε κακή ημέρα.’
‘Είθε ο Θεός να σου δώσει καλή τύχη!’ ‘Πάντα έχω καλή τύχη.’
‘Είθε να σε κάνει ο Θεός ευτυχισμένο! Μα γιατί απαντάς έτσι;’ ‘Ποτέ δεν είμαι δυστυχισμένος.’
‘Σε παρακαλώ, εξήγησέ το μου αυτό, γιατί δεν το καταλαβαίνω.’
‘Μετά χαράς’, αποκρίθηκε ο φτωχός.
‘Μου ευχήθηκες να έχω καλή ημέρα. Όλες μου οι ημέρες είναι καλές: γιατί αν πεινάω, δοξάζω το Θεό. Αν έχει παγωνιά, χαλάζι, χιόνι, βροχή, αν ο καιρός είναι καλός ή κακός, πάντα δοξάζω το Θεό. Είμαι άθλιος και περιφρονημένος, αλλά δοξάζω το Θεό, κι έτσι πάντα η ημέρα μου είναι καλή.
Μου ευχήθηκες να μου δώσει ο Θεός καλή τύχη. Αλλά ποτέ δεν έχω κακή τύχη, γιατί ξέρω πως να ζω με το θεό, και ξέρω πως αυτό που κάνει είναι το καλύτερο. Και ό,τι ο Θεός δίνει ή επιτρέπει γιά μένα, καλό ή κακό, το παίρνω με χαρά από το Θεό, σαν το καλύτερο που μπορεί να γίνει, κι έτσι ποτέ δεν έχω κακή τύχη.
Μου ευχήθηκες να με κάνει ο Θεός ευτυχισμένο. Μα ποτέ δεν είμαι δυστυχισμένος. Γιατί η μόνη μου επιθυμία είναι να ζω μέσα στο θέλημα του Θεού, κι έχω τόσο απόλυτα παραδοθεί στο θέλημα του Θεού, ώστε θέλω αυτό που θέλει Εκείνος.’
‘Αλλά αν ο Θεός θελήσει να σε ρίξει στην κόλαση,’ ρώτησε ο μορφωμένος, ‘τι θα κάνεις τότε;’ ‘Να με ρίξει στην κόλαση; Η αγαθότητά Του δεν θα το επιτρέψει. Αλλά ακόμα κι αν το κάνει, θα Τον αγκαλιάσω με τα δυό μου χέρια. Το ένα μου χέρι, που είναι η Ταπεινότητα, θα αγκαλιάσει την ανθρώπινη φύση Του, και το άλλο μου χέρι, η Αγάπη, θα αγκαλιάσει τη θεία φύση Του, τόσο σφιχτά, που θα πρέπει να έρθει κι Αυτός στην κόλαση μαζί μου.
Γιατί καλύτερα να είμαι στην κόλαση με το Θεό, παρά στον παράδεισο χωρίς Εκείνον.’
Τότε ο Διδάσκαλος κατάλαβε ότι η αληθινή παραίτηση με την άκρα ταπεινότητα, είναι η συντομώτερη οδός προς το Θεό...
Και τον ρώτησε: ‘Τι άνθρωπος είσαι συ;’ ‘Είμαι βασιλιάς.’ ‘Πού είναι το βασίλειό σου;’
‘Η ψυχή μου είναι το βασίλειό μου, γιατί είμαι απόλυτα κύριος των εξωτερικών και εσωτερικών μου αισθήσεων, ώστε όλες οι επιθυμίες και οι δυνάμεις της ψυχής μου βρίσκονται σε πλήρη υποταγή, και αυτό το βασίλειο είναι μεγαλύτερο από οποιοδήποτε βασίλειο επί της γης.’
‘Τι σε οδήγησε σε αυτή την τελειότητα;’ ‘Η σιωπή μου, οι υψηλές μου σκέψεις, και η ένωσή μου με το Θεό. Γιατί δε μπορούσα να αναπαυθώ σε κάτι λιγώτερο από το Θεό.
Τώρα έχω βρει το Θεό, και στο Θεό έχω βρει αιώνια ανάπαυση και ειρήνη ».

εγω από ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

Κυριακή, Μαρτίου 19, 2017

Ήρθε ο Χριστός,τα μεταμόρφωσε όλα!(Σταυροπροσκυνήσεως)





 Αν πηγαίναμε σ’ έναν άνθρωπο της εποχής του Χριστού και του δείχναμε το σημείο του Σταυρού, τότε μόνο ρίγος φρίκης στη θέα του μονάχα θα προξενούσε. Αν πηγαίναμε σ’ έναν Ιουδαίο της εποχής του Χριστού και του δείχναμε τον Τίμιο Σταυρό, τότε όχι μόνο θα ανατρίχιαζε στη θέα του συμβόλου που μόνο θάνατο μαρτυρούσε αλλά θα δυσανασχετούσε δεδομένου ότι η σταύρωση ως τιμωρία, ήταν συνήθεια των Ρωμαίων. Το σημείο του Σταυρού ήταν αυστηρά συνδεδεμένο με την τρομοκρατία της τιμωρίας του Ρωμαίου κατακτητή.

Ήρθε ο Χριστός, τα μεταμόρφωσε όλα!

Οι Ιουδαίοι περίμεναν τη λύτρωση απ’ το ζυγό των Ρωμαίων. Όταν είδαν ότι η Λύτρωση που δίνει ο Χριστός απείχε τόσο απ’ τα οράματά τους, Τον παρέδωσαν στο θάνατο. Είδαν ότι ο Χριστός δε θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά τους. Ο Λόγος του Χριστού υπόσχονταν διασάλευση της τάξης που οι ίδιοι οι άρχοντες των Εβραίων είχαν δημιουργήσει. Ο Χριστός δεν μεταμόρφωσε μονάχα, με τον σταυρικό Του θάνατο, τη σημασία του σταυρικού συμβόλου. Ο Χριστός με τη σάρκωσή Του, το κήρυγμά Του, το Σταυρό και την Ανάστασή Του δεν ήρθε για να φέρει ειρήνη στην καθημερινότητα των αρχόντων του Ισραήλ αλλά για να φέρει μαχαίρι το οποίο θα μεταμόρφωνε τα πάντα. Ο Χριστός φέρνει στην πρώτη θέση τον ελάχιστο της κοινωνίας κι εκείνον που αγέρωχα απολάμβανε για αιώνες την πρωτιά, τον ψεύτη φαρισαίο -τους υποκριτές όλων των αιώνων- θα τονε πήγαινε στο τέλος.

Ήρθε ο Χριστός, τα μεταμόρφωσε όλα!

Όταν κάποιος κρίνονταν ένοχος θανάτου εκείνη την εποχή, μα και κάθε εποχή, τοποθετούνταν στην άκρη του κοινωνικού περιθωρίου. Ήτανε κατάπτυστος, γινότανε αιτία σκανδάλου. Ο δρόμος απ’ το δικαστήριο μέχρι τον Γολγοθά ήτανε ανηφορικός. Ο κατάκριτος κουβαλούσε τον σταυρό ως τον τόπο της καταδίκης του κι ο λαός έκανε μπουλούκια γύρω του για να τονε χλευάσει, να βαρύνει την ποινή του.
Πώς θα μεταμόρφωνε ο Χριστός ολάκερο τον άνθρωπο, αν δεν τον ακολουθούσε στις εσχατιές της πραγματικότητάς του;
Πώς θα μεταμόρφωνε ο Χριστός τον άνθρωπο, αν δεν τον ακολουθούσε στα βάθη της ανθρώπινης κατάντιας: στην αδικία, στη συκοφαντία και τον εμπαιγμό;

Ήρθε ο Χριστός, τα μεταμόρφωσε όλα!

Το σημείο του Σταυρού που υψώνεται την τρίτη Κυριακή της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής μες τις ορθόδοξές μας εκκλησιές, δίνει δύναμη και θάρρος να συνεχίσουμε τον πνευματικό μας αγώνα ως τη Λαμπρή. Μας θυμίζει ωστόσο ότι για την Αλήθεια και την Αγάπη πρέπει να κανείς να πονέσει, να φτάσει ακόμη ως τη θυσία.
Σήμερα, θα πούμε εύκολα ότι αγαπάμε, μα -δυστυχώς- όταν πάψει να υπάρχει στις εφήμερές μας αγάπες το συμφέρον του εγωισμού μας, θα ξεχάσουμε ακόμα πιο εύκολα ότι αγαπάμε.
Για να λάβει κανείς πνεύμα, πρέπει να δώσει αίμα.

Ο Σταυρός του Χριστού υψωμένος στη μέση της Εκκλησίας δείχνει την θυσιαστική οδό της Αγάπης όπως διδάσκεται από τον Σωτήρα. Δε μπορώ να λέω ότι αγαπάω αν δεν το δείχνω με τη ζωή μου, αν σ’ όλες μου τις πράξεις δε κρύβεται το μήνυμα του Σταυρού. Κι αν δε μπορώ να αγαπώ, αυτό σημαίνει ότι ούτε μπορώ να νηστέψω. Αν δεν έχω αδιάκριτη αγάπη, τότε η νηστεία, ο δρόμος δηλαδή προς την Ανάσταση παραμένει αυστηρά προσωπικός. Απέχει απ’ τον Χριστό, απέχει απ’ την Εκκλησία.
 Ας μιμηθούμε τους Αγίους μας, που μιμήθηκαν τον Χριστό κι όλη τους η ζωή έγινε Σταυρός. Όταν ασπαζόμαστε τον Τίμιο Σταυρό, ασπαζόμαστε την θυσία και τη νίκη του Χριστού που ήρθε σε τούτη τη γη και …τα μεταμόρφωσε όλα!


Ιάσων Ιερομ.



Σάββατο, Μαρτίου 18, 2017

Η αδυναμία μας είναι η δύναμη μας






Όταν ήμουν στο νοσοκομείο, μου έστειλαν μια ψυχολόγο, όπως κάνουν με πολλούς μεταμοσχευμένους, να με ενθαρρύνει.

 Ανάμεσα στα άλλα πολλά μου είπε και αυτό: 

Να ξέρεις πώς η αδυναμία μας είναι η δύναμη μας.

 Δεν μπόρεσα να μην σκεφτώ πώς αυτά τα λόγια, εκείνος ο άνθρωπος, έκανε μερικά χρόνια στα πανεπιστήμια για να τα ξεστομίσει με τόση σιγουριά, ενώ ο τελευταίος αγράμματος χωρικός πιστός, ατενίζοντας τον Σταυρό του Χριστού τα έχει κατανοήσει προ πολλού, χωρίς να περάσει από θρανία και ακαδημίες.


Βέβαια, δεν αμφισβητώ την κατάρτιση ή την καλή πρόθεση της ψυχολόγου.


Με την πραγματικότητα του κόσμου μειδιώ...

Και πάλι σταυροπροσκύνηση...



Τίθεται ο σταυρός αύριο στο μέσον της Εκκλησίας, πρώτον για να μας δώσει την χαρά της προπομπής των Παθών και της Ανάστασης. Γιατί είναι το κατ εξοχήν πασχάλιο τρόπαιο. 

Δεύτερον , για αναψυχή και παράκληση, όπως ποιητικά μας λένε οι πατέρες, "σαν δέντρο ευσκιόφυλλο στο μέσον της σαρακοστινής ερήμου γι αυτούς πού απέκαμαν από την νηστεία". 

Τρίτον, προς διδασκαλία, αφού θέτει την προϋπόθεση του σταυρώσιμου βίου, της κακοπάθειας και του αγώνα πού έχει όποιος βιώνει την ορθοδοξία. 

Τέταρτον, σαν πρόσκληση για την μίμηση του Χριστού, πού σταυρώθηκε για μας. 

Και πέμπτον και κυριότερο, κάτι που ξεχνάμε διαρκώς, σαν σημείο κρίσης για όλους εμάς και προβληματισμού στην πιστότητα μας:

Μπροστά στον εσταυρωμένο εμείς νίπτουμε τας χείρας μας, τον προσκαλούμε να κατέβει από τον Σταυρό ως υιό του Θεού για να μας λύσει τα δικά μας και τα δικά του προβλήματα και ...οφελήματα, κράζουμε το άρον άρον ή εξακολουθούμε να έχουμε πίστη στον Εσταυρωμένο και εξουθενωμένο Ιδρυτή της Εκκλησίας; 

Εξακολουθούμε άραγε να πιστεύουμε σε έναν θανατωμένο και ταπεινό Θεό;Μήπως μας βολεύει καλύτερα ένας θεός υπηρέτης συμφερόντων ή ένας κάποιος πού μας παρέχει την ασφάλεια του Φόβου και της Εκδίκησης Του, για να μην διασαλευθεί η ηθική και συναισθηματική μας τάξη; 

Μήπως δεν αντέχουμε έναν Θεό πού υπέμεινε στον έσχατο βαθμό, όλους τους εξευτελισμούς της γης και όλη την δυστυχία πού αντέχει ο άνθρωπος; 

Μήπως σταυρώνουμε με την άρνηση μας, ένα Θεό διακριτικό πού δεν εξαντλεί την παντοδυναμία Του σε όλες τις αδικίες της γης, αλλά περιμένει την επιστροφή του ανθρώπου και σέβεται την ελευθερία Του; Γιατί τουλάχιστον με τους ανθρώπους αυτό κάνουμε. Εξουθενώνουμε και εκμεταλλευόμαστε αυτόν ακριβώς πού μας δείχνει αγάπη και ενδιαφέρον και στέκεται από μακρυά για να μην πληγώσει με διάκριση την ελευθερία μας και να μην μας πνίξει.

Μεγάλα τα ερωτήματα. 

Πέτρα σκανδάλου και μωρία ο Σταυρός, ημίν δε του Θεού η δύναμις και του Θεού η σοφία...

Πέμπτη, Μαρτίου 16, 2017

Η ρωμέικη παράδοση και τρία αγγλοσαξωνικά τσιτάτα





Επειδή γίναμε όλοι σοφοί κατά κόσμον και αρεσκόμαστε σε εύκολες αποφθεγματικές δηλώσεις, ας δούμε τρία σπουδαία τσιτάτα της αγγλοσαξωνικής ηθικής και πώς πρέπει ως γνήσιοι ρωμηοί να αντιπαρατιθέμεθα έναντι τους:


- Είμαστε ό,τι τρώμε: Αλήθεια είμαστε ό,τι τρώμε; Είναι εύκολο σε έναν κόσμο χορτάτων ανθρώπων με χιλιάδες επιλογές κατανάλωσης να ψάχνουμε για δίαιτες και διατροφές και λύσεις επιπέδου. Όταν όμως πάνω από το ήμισυ του πλανήτη λιμοκτονεί, αυτή η δήλωση μοιάζει να εκπορεύεται από την γαστέρα και όχι από την καρδία. 

Τί αντιπαραθέτουμε εμείς; Είμαστε ό,τι προσφέρουμε σε αυτόν που πεινάει! Αν έχω ένα κομμάτι ψωμί θα το κόψω στην μέση να το μοιραστώ με τον πεινασμένο.Αυτό λέει η δικαιοσύνη του Θεού. Και αν είμαι και λίγο τρελός εν Χριστώ, αυτό το κομμάτι το ψωμί θα το μοιράσω σε δυο πεινασμένος και γω θα μείνω νηστικός. Μετά θα έχω όλη την ευχέρεια και τα "μούτρα" να φιλοσοφώ περί εδεσμάτων και διαίτης.


-Ο χρόνος είναι χρήμα: Φυσικά, σε ένα μοντέλο κοινωνίας, πού ο άλλος είναι πεδίο εκμετάλλευσης και εγώ διψώ για τον ζωτικό μου χώρο, με κάθε νόμιμο και παράνομο τίμημα, δεν είναι μόνον ο χρόνος χρήμα. Χρήμα είναι τα πάντα. Το χρήμα είναι ο δεσπότης και ο τύραννος μου.

Τί αντιπαραθέτουμε εμείς; Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα, όσα ουκ υπάρχει μετά θάνατον, μία ροπή και ταύτα πάντα θάνατος διαδέχεται. Μόνο το παρόν μας ορίζουμε τίποτα άλλο και ας αρχίσουμε να το βιώνουμε πνευματικά, ευχαριστηριακά, ποιοτικά. Όσο για τον χρόνο είνα μια ψευδαίσθηση. Αλλοι τον βιώνουν γραμμικά και άλλοι κυκλικά. Χρόνος είναι αυτό πού ορίζω εγώ με την παρουσία μου στον κόσμο και αυτό πού επεκτείνεται πέρα από την ζωή μου αυτήν εδώ και προσδοκώ να την βιώσω με τον Χριστό.


-Σέβομαι, όποιον μόνο κερδίσει τον σεβασμό μου: Φυσικά και το κάνεις, αφού ο ατομισμός και όλη αυτή η λογική του, σε έχουν χρίσει κέντρο και αυτοκράτορα του σύμπαντος. Αλήθεια, πιστεύεις πώς σου φτάνει μια ζωή να σεβαστείς πρώτον τον εαυτό σου, για να κερδήσεις και τον σεβασμό και των άλλων; Ή μήπως βλέπεις τους άλλους σαν ένα μέσο για να αισθανθείς εσύ καλύτερα; Τελικά, μήπως ζούμε σε έναν κόσμο μικρόνοης ανταλλακτικής φιλοσοφίας; Δώσε μου για να σου δώσω;Ο μεγαλόψυχος, συνειδητοποιημένος άνθρωπος, δεν περιμένει τον σεβασμό του άλλου για να ανταποδώσει.Εμπνέει σεβασμό με αυτό πού είναι και επειδή πολλές φορές, σχεδόν πάντα είναι και ταπεινός, απορεί για έναν τέτοιον σεβασμό των άλλων προς το πρόσωπο του και δεν συνειδητοποιεί πόσο μεγάλος είναι, μπροστά στην μακάρια ταπείνωση του.

Τί αντιπαραθέτουμε εμείς: Και την πέτρα πού πατάς, να σκύβεις και να την φιλάς με ευγνωμοσύνη και σεβασμό γιατί βρέθηκε εκεί και την πάτησες και κάθετι να το σέβεσαι και να το αγαπάς, άψυχο και έμψυχο και να καίεται η καρδία σου υπερ πάσης κτίσεως, κατά τον λόγο του αββά Ισαάκ του Σύρου. Μην ζητάς τον σεβασμό και την αγάπη των άλλων. Να τα δίνεις εσύ πρώτα , χωρίς ιδιοτέλεια και χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα και θα προστεθούν και αυτά και περισσότερα. Αυτή είναι η ουσία της ορθόδοξης ασκητικής και αγάπης και το κέντρο της ελληνικής μαγκιάς και ατόφιας λαϊκής κουλτούρας. Το ρωμέϊκο ήθος.


ππκ

Το αλλιώτικο



Η βασιλεία του Θεού εντός ημών εστί. 

Μέσα μας υπάρχει ο άλλος άνθρωπος, ο αληθινός εαυτός.Πεινά, διψά, κρυώνει για Χριστό. 

Οι άνθρωποι σήμερα όταν πεινάνε τρώνε, όταν διψάνε πίνουν, όταν είναι φορτωμένοι καθαρίζονται, όταν τους προσβάλεις γυρεύουν εκδίκηση τιμής. Και αυτό το ονομάζουν ΕΑΥΤΟ.

Άλλοι πάλι ξοδεύουν χρόνο, χρήμα και ψυχή σε διαλογισμούς, γιόγκες και τεχνικές για να βρουν αυτόν τον εαυτό και ειναι πλήρως ικανοποιημένοι με αυτό.

 Αλλά αυτό δεν είναι ο εαυτός. Είναι η σάρκα, ο σαρκικός άνθρωπος, το είδωλο των παθών. 
Θεραπεύουν ένα εξουσιαστικό φάσμα, έναν απαιτητικό δυνάστη. 

Ο άνθρωπος έρχεται σε άμεση επαφή και γνώση με τον έσω άνθρωπο, τον αληθινό εαυτό όταν γίνει εκκλησιαστικός, μυστηριακός, όταν συναντήσει με κόπο, δάκρυ και θυσία τον Χριστό. 

Ο κόσμος μας βρίζει για νεφελολόγους και ομφαλοσκόπους. Ετσι είναι ο κόσμος. Εχει ρίξει άγκυρα στον βόθρο των αισθήσεων και των ιδεών και νομίζει όλο αυτό για πραγματικότητα. 

Ας είναι. Εμείς θα κηνυγάμε το αλλιώτικό!

Καλημέρα σε όλο το βασίλειο του Θεού!



LinkWithin

Related Posts with Thumbnails