ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ:Περί Gay Pride

Οι Γιορτές Ομοφυλοφιλικής Υπερηφάνειας (Gay Pride – διεθνής θεσμός, τώρα και στην Ελλάδα) είναι ένας ακόμα πειρασμός που πρέπει να περάσουμε και να ξεπεράσουμε ως ορθόδοξοι χριστιανοί.

Στο θέμα αυτό, απ’ αυτή την ασήμαντη και κατάξερη μπλογκονησίδα, συντάσσομαι μ’ εκείνους που κλαίνε κι όχι μ’ εκείνους που αγανακτούν και φωνάζουν.

Εκείνοι που κλαίνε (προσευχόμενοι από καρδιάς για το φωτισμό του λαού μας και τη σωτηρία των αμαρτωλών) πιθανόν να φέρουν αποτέλεσμα: και τη θρυλική παρέλαση των ομοφυλόφιλων να αποτρέψουν και να βοηθήσουν στη σωτηρία ψυχών. Εκείνοι που φωνάζουν και διαμαρτύρονται αγανακτισμένοι, δε βλέπω να φέρουν αποτέλεσμα: και την παρέλαση δεν θα αποτρέψουν (εκτός μόνο με τη βία – πράγμα που θα ακύρωνε κάθε έννοια χριστιανισμού στις πράξεις τους) και τους ομοφυλόφιλους και φίλους των ομοφυλόφιλων θα διώξουν ακόμα πιο μακριά απ’ την Εκκλησία και το Χριστό, δηλ. θα μειώσουν – με δική τους ευθύνη – τις πιθανότητες επιστροφής και σωτηρίας τους!

Θα παρακαλέσω θερμά και ταπεινά, ν’ αναρωτηθούμε γιατί δεν θέλουμε να πραγματοποιηθούν τα Gay Prides και η ομοφυλοφιλική παρέλαση. Επειδή θεωρούμε ότι «θίγεται το κοινό ηθικό αίσθημα»; Επειδή «ατιμάζονται» οι ορθόδοξες (ή ελληνορθόδοξες) πόλεις Αθήνα και Θεσσαλονίκη; Επειδή υποσυνείδητα νιώθουμε να απειλείται κάποιος πνευματικός «ζωτικός μας χώρος» και θέλουμε να τον διαφυλάξουμε;

Και οι τρεις παραπάνω λόγοι θεωρώ ότι δεν έχουν βάσεις στην πραγματικότητα.

Προσωπικά, θα ήθελα να μη γίνουν οι εκδηλώσεις, για δύο λόγους:

α) Επειδή, κατά τους αγίους διδασκάλους της ανεκτίμητης πνευματικής μας κληρονομιάς (που είναι διδάσκαλοι της αγάπης, της καθαρής καρδιάς και της ένωσης με το Θεό), η ομοφυλοφιλία είναι ένα πάθος που παγιδεύει τον άνθρωπο και τον απομακρύνει απ’ το Θεό – όπως και πολλά άλλα πάθη, που φωλιάζουν μέσα στον καθένα μας, εκτός απ’ τους αγίους: η απληστία, ο εγωισμός, η πορνεία (σεξ χωρίς αγάπη και φυσικά χωρίς γάμο [ο γάμος θα έπρεπε να σημαίνει οπωσδήποτε αγάπη, έτσι έχει θεσπιστεί στην πραγματικότητα αυτός ο θεσμός στην Ορθοδοξία, όταν είναι σωστός]), ο θυμός, η φιλαργυρία και ένα σωρό άλλα… Οι εκδηλώσεις αυτές παρουσιάζουν το πάθος ως υγεία, άρα εξαπατούν τους ανθρώπους και τους εμποδίζουν να το δουν ως πάθος, που είναι, και να παλέψουν εναντίον του.

β) Επειδή θεωρώ ότι διεθνώς η ομοφυλοφιλία, όπως και η πορνεία και η σεξουαλική διαστροφή κάθε είδους, προπαγανδίζεται και επιχειρείται η εξάπλωσή της σε όσο γίνεται περισσότερους ανθρώπους. Με τη διαφήμιση αυτή λοιπόν, που εντάσσεται σε μια γενικότερη προσπάθεια προπαγάνδας, περνιούνται αρνητικά πρότυπα στα παιδιά μου και σε όλα τα παιδιά του κόσμου. Δηλ. η «Ομοφυλοφιλική Υπερηφάνεια» είναι, κατά τη γνώμη μου, μια απάτη, που έχει θύματά της τους ίδιους τους ομοφυλόφιλους.

Γι’ αυτό, κάθε αντίδραση ενάντια σε τέτοιες δραστηριότητες θα πρέπει να στρέφεται υπέρ των ομοφυλοφίλων, αλλά κατά της ομοφυλοφιλίας. Οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι «ο εχθρός», αλλά το θύμα άλλων, σκοτεινών κυκλωμάτων που τους ποδηγετούν. Συνεργοί σ' αυτή την απάτη γίνονται οι Δήμοι που φιλοξενούν τις εκδηλώσεις, αγνοώντας τις αντιδράσεις (π.χ. 20.000 υπογραφές στη Θεσσαλονίκη), ενώ σε άλλες περιπτώσεις σπεύδουν να ευαισθητοποιηθούν υποκριτικά σε αιτήματα μειοψηφιών. Η γνώμη μας; Δεν πρόκειται για κανενός είδους ευαισθησία, αλλά για υποταγή στις νεοταξίτικες επιδιώξεις ξένων κύκλων. Οι ενδεδειγμένες αντιδράσεις; Κατά τη γνώμη μου, ο ευθύς διάλογος, είτε με επιστολές είτε με προσωπικές συναντήσεις, αν είναι δυνατόν, και πάντα με επιχειρήματα (που θα ξεκινάνε από το γιατί πιστεύουμε στο Θεό και πώς βλέπει η Ορθοδοξία τον άνθρωπο - πράγματα που αγνοούν οι συνομιλητές μας) και σεβασμό προς το συνομιλητή, ό,τι κι αν πιστεύει. Δε βλέπω να έχουμε εξαντλήσει το σεβασμό μας και τις ιεραποστολικές μας προσπάθειες, ώστε να πούμε πως τώρα πια χρειάζεται αυστηρότητα (προς τους αυτουργούς της απάτης, επαναλαμβάνω, όχι προς τα θύματα).

Δεν είναι εχθρός μου αυτός ο άνθρωπος, ώστε να με δει να "στέκομαι απέναντί του", να φωνάζω και πιθανόν να βρίζω. Είναι φίλος μου και ως φίλος μπορώ να του πω κάτι (αύριο), αν θέλει να με ακούσει. Φωτο από εδώ.

Για το θέμα των αντιδράσεων των ορθόδοξων χριστιανών αδελφών μου, θα καταθέσω επίσης ταπεινά τη γνώμη μου:

Υπογραφές που μαζεύτηκαν, ειρηνικές συγκεντρώσεις (που θα καπελωθούν, φοβάμαι, από θερμόαιμους), προσευχή κ.τ.λ. κάτι καλό θα φέρουν. Κάθε βίαιη αντίδραση όμως θα έχει αρνητικά αποτελέσματα – και θα μας δυσφημίσει και θα αποδιώξει τους εμπλεκόμενους στις εκδηλώσεις αδελφούς μας και τις εκδηλώσεις δε θα αποτρέψει (που κι αν τις αποτρέψει πάλι παραμένουν οι δύο πρώτες αρνητικές συνέπειες). Ας μην ξεχνάμε πως το ξέσπασμα των ομοφυλόφιλων και η αναζήτηση «υπερηφάνειας» οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ρατσισμό που αντιμετωπίζουν ως πρόσωπα από τη δήθεν χριστιανική, αλλά στ’ αλήθεια υποκριτική και ηθικιστική, κοινωνία μας. Ακόμη κι ένα αγόρι που φανερώνει μια θηλυπρέπεια στο σχολείο (το οποίο δεν είναι απαραίτητα ομοφυλόφιλος) αντιμετωπίζεται με απίστευτο ρατσισμό – έτσι γίνεται ομοφυλόφιλος από τους άλλους, όχι από τον εαυτό του, ούτε «από τη φύση».

Πότε αγκάλιασα εγώ έναν αμαρτωλό, όχι αφού μετανοήσει, αλλά για να τον βοηθήσω να μετανοήσει βλέποντας την αξία και την ομορφιά της αγάπης;

Πότε η θεσμική Εκκλησία (πλην εξαιρέσεων) κατήχησε στα σοβαρά τον ελληνικό λαό, για να τον βοηθήσει να καταλάβει το σωστό και το λάθος;

Η παραβολή του καλού Σαμαρείτη

Φυσικά, πολλοί «ορθόδοξοι» γύρω μας νιώθουν απέχθεια ή και μίσος κατά των «αμαρτωλών» και δεν καταλαβαίνουν πόσο σκοτεινιασμένη είναι η δική τους καρδιά! Ας ξαναδιαβάσουν την παραβολή του καλού Σαμαρείτη, παρακαλώ, να δουν ποιος είχε μεγαλείο ψυχής: ο «πιστός» και «καθαρός» ή ο «προδότης» και το «μίασμα»;

Τα Gay Prides θα τελειώσουν σύντομα, αφού – ίσως – θα έχουν ανοίξει πληγές σκανδάλων κατά της Εκκλησίας στο σώμα της κοινωνίας μας. ΑΦΟΥ τελειώσουν όλα, θα πάει κανείς δεσπότης ή κάποιος όμιλος ορθοδόξων να μιλήσει μ’ εκείνους τους ανθρώπους, να δει τέλος πάντων τι θέλουν και πώς θα τους βοηθήσουμε να πλησιάσουν το Χριστό; Θα τους αντιμετωπίσει κανείς ως ανθρώπους; Θα παραδεχτούμε πως είμαστε κι εμείς τόσο αμαρτωλοί όσο κι αυτοί, με άλλες αμαρτίες ίσως, και πως όλοι μαζί ως συν-αμαρτωλοί ζητάμε να μπούμε στο δρόμο που οδηγεί στο Θεό;

Τους ξεγράψαμε; Και ποιος μας έδωσε το δικαίωμα να ξεγράψουμε κάποιον; Εδώ τους φονιάδες δεν ξεγράφουμε. Τους ομοφυλόφιλους γιατί; Και τι μήνυμα θα δώσουμε τελικά στα παιδιά μας;

Ο αναμάρτητος, ας ρίξει την πρώτη πέτρα, είχε πει Κάποιος...

Τέλος πάντων, δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο.

Το ιστολόγιο Κατάνυξις νομίζω πως είναι στο ίδιο μήκος κύματος. Δείτε μια πνευματική αντίδραση που ανακοινώνει (και που ήδη τσάντισε κάποιους, που θα μας βάλουν σε μπελάδες). Ο Θεός να την ευλογήσει.

Θα παρακαλέσω επίσης να διαβάσετε, αν θέλετε, αυτό το post, που περιέχει: α) μια ορθόδοξη τοποθέτηση για την ομοφυλοφιλία, β) αναφορές στην προπαγάνδιση της ομοφυλοφιλίας διεθνώς, που ανέφερα πιο πάνω.

O Χριστός μαζί μας - και μαζί σας, και με όλο τον κόσμο.

ΥΓ. Η φωτο της αρχής είναι από το άρθρο του π. Ν. Μανώλη Το παρδαλό δαιμόνιο, σχετικό με το θέμα μας.

ΥΓ. 2: Στο Κίεβο, που το δικαστήριο "απαγόρευσε" το Gay Pride, προς δόξαν των ορθόδοξων αντιδράσεων, οι ομοφυλόφιλοι κατέβηκαν ως ακτιβιστές και μειοψηφία υπό διωγμό. Τα ερωτήματα είναι: α) σώθηκε καμιά ψυχή από τις αντιδράσεις των ορθοδόξων; β) προσέγγισε ποτέ κάποιος ορθόδοξος (π.χ. κάποιος δεσπότης) τους ομοφυλόφιλους, ως πρόσωπα ή φορείς, ώστε να υπάρχει μια πιθανότητα σωτηρίας κάποιων απ' αυτούς ή από εμάς (γιατί έχουμε κι ευθύνη για τη σωτηρία των άλλων, υπενθυμίζω)...
Η είδηση (από εδώ):

Παρά τη δικαστική απόφαση που απαγόρευε τη διεξαγωγή του Gay Pride στο κέντρο του Κιέβου, περίπου 100 άτομα συγκεντρώθηκαν τελικά, σε άλλο σημείο της ουκρανικής πρωτεύουσας. Εκατοντάδες αστυνομικοί βρέθηκαν στο σημείο για να αποτρέψουν τυχόν επεισόδια. Στο πλευρό των ακτιβιστών για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων βρέθηκαν και αρκετοί εκπρόσωποι από ευρωπαϊκές χώρες. Το παρών έδωσε και μια μικρή ομάδα διαδηλωτών από τη Γερμανία με επικεφαλής τον αντιδήμαρχο του Μονάχου. Σε μικρή απόσταση, θρησκευτικές και ακροδεξιές οργανώσεις πραγματοποίησαν αντισυγκέντρωση. Ένταση επικράτησε όταν η αστυνομία προχώρησε σε προσαγωγές ατόμων, που επιχείρησαν να επιτεθούν στους συγκεντρωμένους. Τόσο η ουκρανική εκκλησία όσο και αρκετές παραθρησκευτικές οργανώσεις προβάλουν σθεναρή αντίσταση στην αναγνώριση των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων στην Ουκρανία.

 http://o-nekros.blogspot.gr/2013/06/gay-pride.html

 

 

Αιδεσιμολογιώτατε πατέρα Παντελεήμονα,

Σας προσκαλούμε στην εορτή του Αγίου Αποστόλου Ονησίμου στις 15 Φεβρουαρίου και σας παρακαλούμε να δημοσιεύσετε την ακόλουθη ανακοίνωση-πρόσκληση.

Σας ευχαριστούμε πολύ εκ των προτέρων

Με εκτίμηση,

Σύλλογος Συμπαραστάσεως Κρατουμένων "Ο Ονήσιμος"

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ στην ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΟΝΗΣΙΜΟΥ

Με ιδιαίτερη πνευματική χαρά σας προσκαλούμε με την ευκαιρία της εορτής του προστάτου των Φυλακισμένων, Αγίου Αποστόλου Ονησίμου στην Πανηγυρική Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Πευκακίων, Ασκληπιού 38 Αθήνα.

Την Τρίτη 14 Φεβρουαρίου 2012 και ώρα 17:00 θα πραγματοποιηθεί ο κατανυκτικός Εσπερινός και την Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2012 θα πραγματοποιηθεί ο Όρθρος ώρα 07:00

και η Θεία Λειτουργία ώρα 08:00.

Ιερός Ναό Αγίου Νικολάου Πευκακίων

Ασκληπιού 38 Αθήνα

Μετά την Θεία Λειτουργία θα ακολουθήσει συνάντηση των φίλων του Συλλόγου

στα γραφεία μας, Ασκληπιού 60 Α & Σεργίου Πατριάρχου 8.

http://www.onisimos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=100:agiosonisimos2012&catid=2:news-c&Itemid=20

Xωρίς τίτλο

Bλέπω τόσo μεγάλη πίκρα για τον θάνατο του Αγγελόπουλου. Πράγματι ήταν μια απώλεια για την Τέχνη , (αν και εγώ δεν συμπαθώ τον ακαδημαϊσμό) και εύχομαι στον Θεό να τον αναπαύσει. 

 

Και όμως δεν βλέπω πόσο πιό σπουδαίος μπορεί να υπήρξε ο εκλιπών από έναν μη "επώνυμο"άστεγο πού τον πατάει μια νταλίκα ή από τον γείτονα σου, πού εκτώς από δεδομένο έμβιο θαύμα και εικόνα Θεού, μπορεί και να κουβαλούσε την Ποίηση και την βάσανο  μέσα του.... Ο κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του εναν μεγάλο κόσμο κατά τον άγιο Γρηγόριο Θεολόγο.

Περιορίζουμε και αμφισβητούμε το μέγα  θαύμα φτιάχνοντας και προσκυνώντας είδωλα, ίσως γιατί αδυνατούμε να φτιάξουμε ποίηση και να την δώσουμε προς τα έξω, από την ποίηση που έχουμε μέσα μας, όπως γνωρίζουν και κάνουν  οι λίγοι. Και αυτό μας κάνει όχι να τους σεβόμαστε αλλά να τους φοβόμαστε και να θέλουμε ένα είδος εξευμενισμού και εξοικείωσης προς το πρόσωπο τους. 

Βέβαια, στην "λατρεία" μας συντελεί και το στάνταρ του κόσμου.

Εν πάση περιπτώσει καλή ανάπαυση στον πρόσφατο αυτόν ταξιδιώτη του αγνώστου, από καρδιάς και ας μην κατάλαβα γρύ από την θρυλούμενη ή υπαρκτή τεράστια προσφορά του...

Ντ. Χριστιανόπουλος: «Πράξη ζωής», η απόρριψη του Βραβείου

Ο σπουδαίος ποιητής εξηγεί τους λόγους που δεν δέχεται το Μεγάλο Βραβείο των Γραμμάτων

 

 

«Το ότι απέρριψα το βραβείο ήταν για μένα μια πράξη ζωής. Oσοι με ξέρουν θα καταλάβουν γιατί δεν δέχτηκα το βραβείο».  Η φωνή του ποιητή Ντίνου Χριστιανόπουλου ακούγεται ήρεμη αλλά σταθερή. «Τα παιδιά της επιτροπής έκαναν καλά που με βράβευσαν αλλά δεν σκέφτηκαν να με ρωτήσουν αν το δέχομαι» λέει ο ποιητής για την άρνησή του να αποδεχτεί το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων για το σύνολο του έργου του. «Δεν ξέρουν, μου λέει μισό- γελώντας, ότι είμαι ένας στριμμένος άνθρωπος;»
Νωρίτερα, όταν δημοσιεύτηκε η είδηση της βράβευσης του είχε δηλώσει στο ΑΠΕ «Ούτε θα εμφανιστώ ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους». Επιμένω γιατί να μην λάβει αφού έτσι κι αλλιώς δέχεται να εμφανίζεται στις τιμητικές εκδηλώσεις που γίνονται για τον ίδιο. Μου επαναλαμβάνει ότι είναι πράξη ζωής και μου θυμίζει το κείμενο του, γραμμένο το 1979 με τίτλο «Εναντίον», όπου έγραφε «Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης απ' όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία από το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο "υπείροχον έμμεναι άλλων", που μας άφησαν οι αρχαίοι. Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου ...»
Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος (πραγματικό όνομα Κωνσταντίνος Δημητριάδης) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, γιος προσφύγων από την Κωνσταντινούπολη και φοίτησε στο τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης από το 1958 ως το 1965. Κατόπιν εργάστηκε ως επιμελητής εκδόσεων. Το 1958 άρχισε την έκδοση του περιοδικού Διαγώνιος, το οποίο συνέχισε να εκδίδεται ως το 1983, και τον εκδοτικό οίκο «Εκδόσεις της Διαγωνίου». Η πρώτη ποιητική συλλογή του «Εποχή των ισχνών αγελάδων» (1950) διακρίνεται για το καβαφικό ύφος της, ενώ στις επόμενες δημιουργίες του εκφράζεται καθαρά το κυρίαρχο θέμα της ποίησής του, το εφήμερο πάθος, η ταπείνωση και η μοναξιά.

πηγη


Σχόλιο δικό μας: Ανέκαθεν πίστευα πώς το θεσμικό ή συλλογικό  "μπράβο" συχνά είναι μία επιβεβαίωση του εγωισμού,της αυταρέσκειας και του αισθήματος υπεροχής ή ελέγχου κάποιων έναντι στον άλλο.Επίσης πολλές φορές εκφράζει μία επιδοκιμασία και βεβαιότητα πώς "έχουμε" τον άλλο, "στο χέρι" , είναι όμοιος μας, στα δικά μας στάνταρς και καλούπια.Αν αγαπάμε τον άλλο, ας τον τιμάμε, με το να  είμαστε πιό διακριτικοί . Η ποίηση του άλλου ίσως ανήκει σε αυτόν και εκφράζει μόνον αυτόν. Δεν είναι τσαλακωμένο χαρτί ή χρησιμοθηρία στις δικές μας προθέσεις, όσο καλές και αν είναι.Bέβαια, ποτέ "δεν έβλαψε" κανέναν μία βράβευση ή αναγνώριση, ιδιαίτερα αν κάποιος την απαιτεί ή αν θεωρείται προαπαιτούμενη από αυτόν που βραβεύει ως ανταποδοτική.Ας αναρωτηθούμε πόσο ηθικό είναι αυτό. Αλλά αυτά τα πιστεύω γιατί και εγώ ίσως είμαι λίγο "στριμμένος".Οπότε δεν έχω παρά να συμφωνήσω με αυτόν τον "στριμμένο" άνθρωπο πού κατ'εμέ επέδειξε σπάνιο ήθος σε ένα κόσμο συμβιβασμών, ανταγωνισμού και επαιτείας του "επαίνου των σοφιστών και του δήμου"...

Το σκυλί και η διπλή δολοφονία

Ιερώνυμος Μπος, Κόλαση

Mε μεγάλη  και ειλικρινή θλίψη, μάθαμε από τις ειδήσεις την δολοφονία ενός σκυλιού από έναν Μοναχό της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Προτού προχωρήσουμε στις όποιες σκέψεις μας, θέλουμε να προλάβουμε μία παρεξήγηση: δεν έχουμε την πρόθεση να αναλάβουμε ρόλου δικαστή ή ηθικού δημίου απέναντι σε αυτόν τον άνθρωπο(τον ρόλο αυτό τον ανέλαβαν αυτόκλητα οι διυλιστήρες κωνώπων και καμήλων, τα ΜΜΕ ) ή να υποδείξουμε τίποτα σε κανέναν, ωστόσο όμως τονίζουμε πώς μια τέτοια πράξη απάδει του γνησίου ορθοδόξου ήθους και μάλιστα του μοναστικού.

Πέρα από την κατάφωρη αδικία εις βάρους ενός αδύναμου πλάσματος και τον μη σεβασμό της ζωής, της φυσικής ζωής, ερχόμαστε αντιμέτωποι εδώ με μία δεύτερη ηθική δολοφονία πού είναι και μεγαλύτερη και αντανακλά στον θύτη: το δολοφονικό πάθος της οργής και με το όποιο τίμημα διασφάλισης της πλασματικής ιδιοκτησίας(ο άνθρωπος σκότωσε το σκυλί για να προστατέψει τις κότες του).Και τα δύο πάθη και οι δύο συμπεριφορές δεν ταιριάζουν σε Μοναχό ή σε ορθόδοξο Χριστιανό. Η ίδια η ύπαρξη καραμπίνας δηλώνει την προύπαρξη μιας λανθασμένης νοοτροπίας: συντήρηση εμπαθούς οργής, ενεργητικό πάθος, φόβος και ανασφάλεια για τα περιχαρακωμένα υλικά αγαθά, ψευδαίσθηση της ιδιοκτησίας και προάσπιση της ακόμα και με άτιμα μέσα,ανασφάλεια επιβίωσης από έναν ορκισμένο ακτήμονα, βιασμός της φύσης, αντί για αρμονική συνύπαρξη με αυτήν στον τύπο του Χριστού της Ερήμου πού συμβίωνε κατά Μάρκον με τα θηρία.

Δεν είμαι δικαστής του αδελφού μου και πολύ πιθανόν αυτός ο άνθρωπος να είναι χίλιες φορές καλύτερος, ηθικά και πνευματικά από μένα. Όμως ο προβληματισμός μου έγκειται στο πώς εμείς οι χριστιανοί χάνουμε πολλές φορές την ρότα μας, το προσανατολισμό μας. Επιδεικνύουμε ένα ξένο , διαστρεβλωμμένο ήθος. Ακόμα θυμάμαι έναν αδελφό ιερέα πού παραφύλαγε με την καραμπίνα για να μην του κλέψουν οι -θρασείς κατά τα άλλα- συνάνθρωποι του, τα αραποσίτια!

Ένας άγιος ασκητής σκότωσε κάποτε ένα ενοχλητικό κουνούπι και επειδή κατανικήθηκε από το πάθος της οργής, για να εξιλεωθεί από την διπλή δολοφονία, κατέφυγε σε ένα έλος ώσπου κατήντησε χελωνόδερμος από τα τσιμπήματα των κουνουπιών.Ακούγονται χίππικα αυτά; Αντιχριστιανικά; Πουριτανικά; Πασιφιστικά;Μονοφυσίτικα; Δηλώνει και κρίνει η καχυποψία και η τυχόν ειρωνία μας, απέναντι σε τέτοια διάκριση, την ηθική κατάντια όλων μας.

Μα  όλα τα παραπάνω  για ένα σκυλί; Το σκυλί , ακόμα και το πιό άγριο, είναι άλογο και ανυπεράσπιστο, εμείς αντιθέτως έχουμε ηθικές επιλογές.Το σκυλί είναι το μέσον του προβληματισμού, αλλά και ταυτόχρονα ουσιαστικό πρόβλημα. Δεν εκλήθημεν στον βιασμό και την εκμετάλλευση, αλλά την συνύπαρξη, την προστασία, την χρήση και όχι την κατάχρηση. Και επιμένω: το πάθος της οργής και της φιλαργυρίας-φιλαυτίας είναι ο χειρότερος φόνος, ο ηθικός φόνος του ιδίου του εαυτού μας.

Τέλος, ας υπερτονίσουμε και πάλι τραγικώς "γραφικοί"  την απαρέσκεια μας και προς τα ΜΜΕ για τις όλες διαστάσεις πού έλαβε το θέμα και τις σχετικές γενικοποιήσεις πού υπαινίχθησαν για τους "ανθρώπους του Θεού" και της "Εκκλησίας" . Αφορμή γύρευαν. Ας εκδηλώσουν ανάλογη, για να μην πώ ακόμα περισσότερη ευαισθησία για τις χιλιάδες φόνων λιμοκτονούντων, διωκομένων και τσαλαπατημένων ανθρώπων ανά τον κόσμο, όπως επίσης και για τις νόμιμες δολοφονίες διά των εκτρώσεων πού λαμβάνουν χώρα με τις υψηλές ευλογίες της "πολιτικά ορθής" και "πολιτισμένης" κοινωνίας μας. Ας ευαισθητοποιηθούν τουλάχιστον για την ποταμηδόν ρύση ανθρωπίνου αίματος, για να μην αναφερθώ στις πολλαπλές ηθικές δολοφονίες του ανώτερου  civilization μας 

Nα σημειώσω πώς οι ανεπτυγμένες χώρες πού επιδεικνύουν την πλέον οργανωμένη ζωοφιλία,είναι ταυτόχρονα αυτές πού έχουν το πλέον αιματηρό αποικιοκρατικό παρελθόν ή είναι δυνάμει και εν πράγματι τέτοιες. Η φιλοσοφία του ανώτερου πολιτισμένου ανθρώπου ( και μάλιστα ιδεολογικά κατοχυρωμένη!), πού φυλάει ζώα προορισμένα να ζούν στην φύση, εγκλωβισμένα στο  ασφυκτικό αστικό περιβάλλον και παράλληλα εξουθενώνει τις "κατώτερες φυλές", έως γενοκτονίας και θανάτου. Ο σύγχρονος άνθρωπος απ'όπου και να τον πιάσεις είναι αντιοικολογικός και ασύμβατος με το περιβάλλον του.

Είναι όλοι τους νεκροί. Είμαστε όλοι χρεωκοπημένοι και μακρυά από το Φυσικό.Είμαστε πιό νεκροί και από το δολοφονημένο αυτό σκυλί.Είμαστε νεκροί ηθικά και δεν θέλουμε την ανάσταση μας.