ΙΕΡΕΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Δος μου κι εμένα άνεση, Παναγιά μου,
πριν ν’ απέλθω και πλέον δεν θα υπάρχω.(Αλεξ. Παπαδ.)

Τρίτη, Μαΐου 26, 2015

Περί αθεΐας και πλαστής αθεΐας



Προχτές κάναμε στην εκπομπή της τοπικής εκκλησίας, μια ενδιαφέρουσα εκπομπή για το φαινόμενο της αθεΐας.

Χρησιμοποιήσαμε πηγές από το διαδίκτυο, θεολογικού, φιλοσοφικού και ψυχολογικού περιεχομένου και στοιχεία από εφημερίδες και περιοδικά. 

Το συμπέρασμα είναι πώς η αθεΐα ως φαινόμενο, χάνει έδαφος παγκοσμίως, ενώ κερδίζει η θρησκεία και η πίστη σε έναν κάποιο θεό και το αξιοσημείωτο είναι πώς όσο αυξάνεται η πολιτική ελευθερία, το βιοτικό και μορφωτικό επίπεδο και η κοινωνική ανάπτυξη σε κάποιες χώρες παγκοσμίως, τόσο ανθεί η θρησκεία και η πίστη και υποχωρεί η αθεΐα.Αυτή η στατιστική παρατήρηση είναι πολύ αξιόλογη και εύγλωττη, γιατί με το πνεύμα του σύγχρονου κόσμου, θα περίμενε κανείς πώς όσο υπάρχει αμάθεια και δυστυχία τόσο οι λαοί καταφεύγουν στα θρησκεύματα. Ωστόσο, όμως αυτός ο μύθος καταρρέει με βάση στοιχεία μαθηματικά και αποδεδειγμένα.Το τελευταίο προπύργιο της θεωρητικής αθεΐας, η σύνδεση αμάθειας και δυστυχίας με την πίστη και η σύνδεση ευρυμάθειας και ανάπτυξης με την αθεΐα ως προνόμιο πολιτισμένου ανθρώπου, καταρρέει σαν χάρτινος πύργος. Και το αστείο είναι πώς έρχεται αυτή η επιστήμη των αριθμών, αρχαίο όπλο των απανταχού αντιθρησκευτιστών να το αποδείξει.

Χρήσιμο είναι να γνωρίζουμε επίσης πώς αυτό πού θεωρούμε σαν αθεΐα, σπάνια σημαίνει αυτή ταύτη την αθεΐα.Ίσως και οι φορείς μιας τέτοιας ιδέας δεν έχουν ξεκαθαρίσει τί πιστεύουν.

 Πρώτον, υπάρχουν οι δογματικοί άθεοι, οι οποίοι δεν τρέφουν κάποια εμπάθεια για την θρησκεία ή συγκεκριμένη πίστη, απλώς είναι πεπεισμένοι για την ανυπαρξία θεού και καταφεύγουν σε ιδεολογήματα φιλοσοφων για να κατοχυρωθούν. 

Δεύτερον, είναι οι λεγόμενοι εμπειρικοί άθεοι ή αγνωστικιστές, οι οποίοι πιστεύουν πώς δεν υπάρχει απόδειξη περί Θεού και ούτως δεν μπορούν να πιστέψουν, χωρίς όμως να αρνούνται πώς ίσως υπάρχει θεός ή ιδέα θεότητας ή τέλοσπαντων πώς αν υπάρχει όντως θεός δεν είναι ο θεός των θρησκειών.Αυτοί ως προς την στάση τους προς τον χριστιανισμό δείχνουν ποικιλία, απο αδιαφορία και συμπαθές ενδιαφέρον , έως και πολεμική μετα προκαταλήψεων. 

Και έπειτα υπάρχει και η πλαστή αθεΐα. Αυτή ευδοκιμεί στο διαδίκτυο και στα ΜΜΕ. Εδώ μιλάμε για έναν κλασσικό αντιχριστιανισμό και όχι για αθεΐα.Παγανιστικών καταβολών και μέλη θρησκευτικών και φιλοσοφικών , ακόμα και πολιτικών ομάδων, πού χρησιμοποιούν το πρόσχημα της αθεΐας, ως προνόμιο διαφωτιστή και ανώτερου μορφωτικά ανθρώπου, για να πολεμήσουν όχι την ιδέα ή την υπαρξη θεού και θρησκείας, αλλά αυτή την εκκλησία. Συνήθως επιστρατεύουν έναν ψευδοεπιστημονισμό και παρωχημένα φιλοσοφικά επιχειρήματα, ενώ προσπαθώντας να πλήξουν στην Ελλάδα ειδικά την έννοια της ορθοδοξίας, επιστρατεύουν παράλληλα μέσα όπως την σκανδαλολογία,τον αντισημιτισμό, τον αντιβυζαντινισμό, την εθνικιστική κολακεία,την επίδειξη ελευθεροφροσύνης, διαφωτιστικά συνθήματα και την προάσπιση αιρέσεων και παραθρησκειών, στις οποίες τις περισσότερες φορές ανήκουν. 

Δυστυχώς, ενώ στις πρώτες ομάδες εντοπίζουμε καλοπροαίρετους και ειλικρινείς ανθρώπους, στην τρίτη ομάδα εντοπίζουμε πολύ ξεκάθαρα πράκτορες ιδίων συμφερόντων πού με το καμουφλάζ των αθέων, προσπαθούν να περάσουν αντιχριστιανικά μηνύματα. Και ας μην κρυβόμαστε πίσω απο το δάχτυλο μας...Αυτοί οι τελευταίοι έχουν επηρεάσει και ίσως είναι οι μόνοι πού επηρεάζουν και γεμίζουν με προκαταλήψεις, εντυπώσεις και δοξασίες και αυτούς οι οποίοι λέγονται χριστιανοί.

Ίσως γιατί η μειλιχιότητα των πρώτων περνάει στο ντούκου, ενώ όποιος κραυγάζει και επαγγέλεται τρανταχτές αποκαλύψεις και ανακαλύψεις γοητεύει τους πολλούς!

Σάββατο, Μαΐου 23, 2015

Των αγίων Πατέρων της πρώτης στην Νίκαια Συνόδου


Tων αγίων Πατέρων αύριο.

 Η Εκκλησία μας εορτάζοντας πρώτον την θείαν οικονομία της σαρκώσεως, των παθών , της ανάστασης και κυρίως την εις ουρανόν Ανάληψη και την εκ δεξιών καθέδρα του Υιού και Λόγου του Θεού, όρισε την Κυριακή μετά την Ανάληψη να τιμάμε τους 318 θεοφόρους Πατέρες της Οικουμενικής Συνόδου της εν Νικαία. Δεύτερος λόγος , είναι πώς η αγία Σύνοδος έλαβε χώρα, χρονικά μέσα στον Μάιο και σε αυτήν παρίστατο ο μέγας Κων/νος. Τρίτος, διά την θεσμοθέτηση της πασχάλιας εορτής από την Σύνοδο.

Η οικουμενική Σύνοδος, η πρώτη εν Νικαία, εδογμάτισε ομοούσιον τω Πατρί, τον Υιόν και Λόγον του Θεού,δηλαδή αληθινό Θεό, γεννηθέντα όχι εν χρόνω , αλλά αϊδίως και αντιμετώπισε έτσι την κακοδοξία του πρεσβυτέρου Αρείου, πού ήθελε τον Λόγο, κτίσμα και γεννημένο εν χρόνω , έναν ψιλό και τέλεια ηθικό και άγιο άνθρωπο.Η αγία σύνοδος επίσης όρισε να εορτάζεται το Πάσχα, την πρώτη Κυριακή της Άνοιξης, δηλαδή λαμβάνοντας υπ όψιν και το ηλιακό και το σεληνιακό ημερολόγιο, την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας, παύοντας έτσι τις πασχάλιες έριδες και φέροντας ειρήνη στην Εκκλησία.

Εξέδωσε κανόνες και ιδιαίτερα αντιμετώπισε το πρόβλημα αποδοχής των πεπτωκότων, των χριστιανών δηλαδή πού κατά τους διωγμούς, αρνήθηκαν τον Χριστό. 

Σε αυτήν διακρίθηκαν ο άγιος Μητροφάνης, ο διάκονος άγιος Αθανάσιος, ο άγιος Όσιος Κόρδοβας και οι απλοί αλλά θεωμένοι επίσκοποι Νικόλαος και Σπυρίδων.

Αυτό πού έχει ξεχωριστή σημασία στην Οικουμενική Σύνοδο, είναι ο τρόπος πού λειτουργεί η εκκλησία, πώς δογματίζει και πού έγκειται το αλάθητο. Το δογματίζειν και το αλάθητο δεν είναι προνόμιο ενός πατέρα ή ενός χριστιανού, αλλά σ υ ν ο δ ι κ ή απόφαση, εκκλησιαστικό προνόμιο, της σύνολης Εκκλησίας, πού εμπνέεται και καθοδηγείται από το Αγιο Πνεύμα, σύμφωνα με την αποστολική παράδοση: έδοξεν τω Αγίω Πνεύματι και ημίν. 

Τέλος, η Α Οικουμενική δεν δημιούργησε , ούτε έθεσε δόγματα, αλλά προέβαλλε εκκλησιαστικά,δημόσια και τελεσίδικα, εξέφρασε με λόγια την προαιώνια αλήθεια, πού ήδη υπήρχε στο ευαγγέλιο και στην παράδοση της και την οποία παρέλαβε από τον Κύριο και τους αποστόλους.

Εμείς, θα σταθούμε στο διδακτικό παράδειγμα και το τέλος του αιρεσιάρχη και φυσιωμένου Αρείου. Προφανώς, το όνομα δεικνύει τον άνδρα και ίσως το όνομα άρειος, πού σημαίνει ο αφιερωμένος στον Άρη, ο πολεμοχαρής και φιλέρις, να ήταν επίθετο πού του αποδόθηκε και να μην διασώθηκε το ιερατικό του όνομα. Τόσο πολύ ταλαιπώρησε και αναστάτωσε την Εκκλησία για αιώνες!Ακόμα, και μετά την καταδικη της κακοδοξίας του.


Ο Άρειος ήταν ένας άψογος ηθικά και λαοφίλητος άνθρωπος. Είχε πολλούς οπαδούς, αφοσιωμένους σε αυτόν , τέλεια δημόσια μαρτυρία και εμφάνιση, ιεροπρεπές παρουσιαστικό και μεγάλους τίτλους: πρωτοπρεσβύτερος της Εκκλησίας στην Αλεξάνδρεια και διδάσκαλος του Ευαγγελίου. Έκανε λειτουργικές καινοτομίες και είχε ταλέντο να αρέσει στους πολλούς και να ερεθίζει την ευλάβεια, να ικανοποιεί τον λαό και να ξεσηκώνει την αγάπη τους.

Επιασε , σαν να λέμε τον παλμό της εποχής του και ήταν μορφωμένος,δραστήριος και ακτιβιστής παπάς. 

Ολα αυτά όμως τον έσωσαν; Τον έκαναν άγιο;Τον έκαναν ορθόδοξο; Σεσωσμένο;Φτάνει κανείς να είναι φίρμα, να έχει "ανοιχτούς ορίζοντες" και μοντέρνα ποιμαντική για να έχει Χριστό;
Από τα πολλά τα τάλαντα και τα προνόμια εφυσιώθη, αλαζονεύτηκε, έβαλε τον εαυτό του πάνω από την Εκκλησία. 
Ακόμα και όταν η Εκκλησία του υπέδειξε το ορθό, αυτός αμφισβήτησε την Αποστολική Εκκλησία.

 Ένα αυτείδωλο αλαζονικό και ταλαίπωρο. Δίχασε τον Χριστό από την θεότητα, εκθρόνισε το ευαγγέλιο και απάνω στον θρόνο έβαλε το εγώ του. Και όπως δίχασε την Εκκλησία στο τέλος διχάστηκε και αυτός μέσα σε ένα αποχωρητήριο, πού πήγε για την ανάγκη του και ως ο Ιούδας "ελάκησε μέσος". 

Οι πατέρες τον ονόμασαν πρόδρομο του Αντιχρίστου. Τρείς ονομάστηκαν έτσι: Ο Σίμων ο Μάγος, ο Αρειος και ο Λέων ο Εικονομάχος.Τρείς άνθρωποι πού έβαλαν τον εαυτό τους πάνω από την Εκκλησία και οι τρείς αποψίλωσαν τον Χριστό από την Θεότητα ή από την Ανθρωπότητα Του. Τυχαίο; 

Ο ταπεινός άνθρωπος, το πειθήνιο τέκνο των ευαγγελικών παραγγελμάτων και αποστολικών παραδόσεων, γίνεται καταγωγιο του αγίου πνεύματος. Ο δοκών τί είναι μέσα στην Εκκλησία και παριστάνει τον διδάσκαλο και τον θεολογούντα και τον επικριτή και τον αρχηγό, πάντα μα πάντα δεν έχει καλό τέλος. Σκληρόν προς τα κέντρα λακτίζειν.

Αυτά προς συμμόρφωσιν αυτοκλήτων ιεροκηρύκων και ιεραποστόλων, πνευματικών τάχα και γεροντιδίων, κληρικών και λαϊκών, πού κάθε τρεις και λίγο πουλάνε και από μια καινοτομία, πουλωντας τον εαυτό τους, ως εκλεκτό εκκλησιαστικό προϊόν ευλαβείας και τα ξέρουν όλα!

Της κατακρίσεως τούτου ρύσαι ημάς Κύριε. Αμην.

 

Παρασκευή, Μαΐου 22, 2015

Καιρός χαράς και νοσταλγίας





Η Ανάληψη είναι μια χαρούμενη δεσποτική εορτή, αλλά και ταυτόχρονα καιρός νοσταλγίας. 

Παύει το Χριστός Ανέστη, το λάβαρο της ανάστασης απομακρύνεται, το επιτάφιον φεύγει από την αγία τράπεζα και όλα επανέρχονται στην προ αναστάσεως περίοδο. 

Αν δεν ήταν η προσμονή και η επαγγελία του αγίου Πνεύματος, θα ήταν τόσο ανολοκλήρωτη η χαρά της εορτής, όσο και η οικονομία του Θεού για τον άνθρωπο. 

Αλλά σήμερα ο άνθρωπος στο πρόσωπο το θεανδρικό του Χριστού, όχι μόνο επιστρέφει στον παράδεισο , αλλά υπερυψώνεται και πιό πάνω από τον Αδάμ.Γιατί στον Υιό του Ανθρώπου εδόθηκε πάσα η εξουσία, η δύναμη και η δόξα και έτσι δικαιώθηκε και δοξάστηκε όλο το ανθρώπινο γένος.

Και μετά ήρθε η βίαια πνοή του Παρακλήτου, να θέσει υπογραφή και σφραγίδα σε όλα όσα οικονόμησε ο Χριστός για μας.

Συγκινητική είναι η προφητεία του Ησαΐα, πού παρουσιάζει τον Χριστό με ερυθρά ιμάτια, δηλαδή καταματωμένο, να καταπατά το ληνό του θανάτου και να γεμίζει με στίγματα, πολεμιστής και νικητής μονώτατος. Αυτό το μονώτατος συγκλονίζει. Μέσα στους αιώνες και στις γενιές είναι ο Θεός πού γίνεται άνθρωπος, ούτε άγγελος, ούτε άνθρωπος, αλλά αυτός ο Κύριος, για να αναμετρηθεί με τον προαιώνιο εχθρό. 

Και ανεβαίνει μωλωπισμένος και ισχυρός εν πολέμω, στο θρόνο της δόξας. Η ανάληψη είναι καιρός ευγνωμοσύνης. 

Και έτσι ας την εορτάσουμε όλοι με μυστική χαρά πώς, αυτός πού πάνω σε νεφέλες ανέβηκε, έτσι σε νεφέλες θα ξαναφανεί σαν αστραπή για να συμπεριλάβει τους αγαπημένους Του, αυτούς πού έως τέλους αγάπησε, στην ανέσπερο βασιλεία Του.

από το φβ

Τετάρτη, Μαΐου 20, 2015

Λόγος στην Ανάληψη του Κυρίου-Αγίου Γρηγορίου Νύσσης






ΣΤΗ ΛΕΓΟΜΕΝΗ ̒ΕΠΙΣΩΖΟΜΕΝΗ᾽ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΧΩΡΙΑ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΠΠΑΔΟΚΩΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ


1.-. Σάν γλυκύς συνοδοιπόρος τοῦ ἀνθρώπινου βίου ὁ προφήτης Δαβίδ βρίσκεται σέ ὅλους τούς δρόμους τῆς ζωῆς καί ἀναστρέφεται πρόσφορα μέ ὅλες τίς πνευματικές ἡλικίες καί εἶναι κοντά σέ κάθε παράταξη πού προκόβει. Παίζει μέ ὅσους νηπιάζουν, ὅπως θέλει ὁ Θεός, μέ τούς ἄνδρες συναγωνίζεται, παιδαγωγεῖ τή νεότητα, ὑποστηρίζει τά γηρατειά, γίνεται στούς πάντες τά πάντα. Γίνεται τό ὅπλο τῶν στρατιωτῶν, ὁ προπονητής τῶν ἀθλητῶν, ἡ παλαίστρα ὅσων γυμνάζονται, τό στεφάνι τῶν νικητῶν, ἡ χαρά τοῦ τραπεζιοῦ, ἡ παρηγοριά στίς κηδεῖες. Δέν ὑπάρχει τίποτε ἀπό τή ζωή μας πού νά εἶναι ἀμέτοχο ἀπό αὐτή τή χάρη. Ποιά δυνατή προσευχή γίνεται, πού δέν ἔχει σχέση μ᾿ αὐτή ὁ Δαβίδ; Ποιά εὐφροσύνη γιορτῆς δοκιμάζομε χωρίς νά τή χαροποιεῖ ὁ Δαβίδ; Αὐτό μποροῦμε νά τό διαπιστώσομε καί τώρα· ὅτι δηλαδή, ἐνῶ καί γι᾿ ἄλλους λόγους εἶναι μεγάλη ἡ ἑορτή, ὁ προφήτης μέ τή συνεισφορά του τήν ἔκανε μεγαλύτερη, συνεισφέροντας πρόσφορα σ᾿ αὐτήν τήν εὐφροσύνη ἀπό τούς ψαλμούς. Στόν ἕνα ψαλμό σέ προτρέπει νά γίνεις πρόβατο πού τό ποιμαίνει ὁ Θεός καί δέ στερεῖται ἀπό κανένα ἀγαθό· καί χόρτο νά βοσκήσει καί νερό νά πιεῖ καί τροφή καί μάντρα καί δρόμος καί ὁδηγία καί τά πάντα γίνεται ὁ καλός ποιμένας (Ἰω. 10, 2-4· 11), ἐπιμερίζοντας κατάλληλα τή χάρη του σέ κάθε ἀνάγκη.

2.-. Μέ ὅλα αὐτά διδάσκει τήν Ἐκκλησία, ὅτι πρέπει νά γίνεις πρῶτα πρόβατο τοῦ καλοῦ ποιμένα ὁδηγούμενο μέ τήν ὀρθή κατήχηση στίς θεῖες βοσκές καί πηγές τῶν διδαγμάτων γιά νά συνταφεῖς μαζί του μέ τό βάπτισμα στό θάνατο (Ρωμ. 6, 3-4) καί νά μή φοβηθεῖς αὐτόν τό θάνατο· γιατί αὐτός δέν εἶναι θάνατος, ἀλλά σκιά καί ἀποτύπωμα θανάτου. Γιατί λέει· «ἄν βαδίσω μέσα ἀπό τή σκία τοῦ θανάτου δέ θά τό φοβηθῶ αὐτό ὡς κάτι κακό, γιατί ἐσύ εἶσαι μαζί μου» (Ψαλμ. 22, 4). Ἔπειτα ἀπό αὐτά, ἀφοῦ παρηγόρησε μέ τή βακτηρία τοῦ Πνεύματος (γιατί ὁ Παράκλητος εἶναι τό Πνεῦμα), παραθέτει τό μυστικό τραπέζι πού ἑτοιμάστηκε κατ᾿ ἀντίθεση μέ τό τραπέζι τῶν δαιμόνων. Γιατί ἐκεῖνοι ἦταν πού καταβασάνισαν μέ τήν εἰδωλολατρία τή ζωή τῶν ἀνθρώπων, ἐνῶ ἀντίθετή τους εἶναι ἡ τράπεζα τοῦ Πνεύματος. Ἔπειτα ἀρωματίζει τήν κεφαλή μέ τό ἔλαιο τοῦ Πνεύματος καί προσφέροντάς του κρασί πού εὐφραίνει τήν καρδιά (Ψαλμ. 103, 15), προξενεῖ στήν ψυχή τή νηφάλια ἐκείνη μέθη, προσηλώνοντας τούς λογισμούς ἀπό τά πρόσκαιρα στό ἀΐδιο. Γιατί, ὅποιος δοκίμασε τή μέθη αὐτή, ἀνταλλάσσει τή βραχύτητα τοῦ θανάτου μέ τήν αἰωνιότητα, παρατείνοντας τή διαμονή του σέ μάκρος ἡμερῶν μέσα στόν οἶκο τοῦ Θεοῦ.

3.-. Ἀφοῦ μᾶς χάρισε αὐτά μέ τόν ἕνα ψαλμό, διεγείρει τήν ψυχή μέ τόν ἑπόμενο σέ μεγαλύτερη καί τελειότερη χαρά καί, ἄν νομίζεις, ἄς σοῦ παραθέσομε, περιορίζοντας σέ λίγα, καί τούτου τό νόημα. «Κτῆμα τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ γῆ καί ὅλο τό πλήρωμά της» (Ψαλμ. 23, 1). Γιατί παραξενεύεσαι, ἄνθρωπε, ἄν ὁ Θεός μας παρουσιάστηκε στή γῆ καί συναναστράφηκε μέ τούς ἀνθρώπους; Ἡ γῆ εἶναι κτῆμα δικό του ἀφοῦ εἶναι καί δημιούργημά του. Δέν εἶναι ἑπομένως παράδοξο οὔτε ἔξω ἀπό τό πρέπον νά ἔρθει ὁ Κύριος στά δικά του (Ἰω. 1, 11). Δέν πηγαίνει σ᾿ ἕνα ξένο κόσμο, ἀλλά στόν κόσμο πού συγκρότησε ὁ ἴδιος, θεμελιώνοντας τή γῆ ἐπάνω στά νερά καί κάνοντάς την κατάλληλη γιά τό πέρασμα τῶν ποταμῶν. Γιά ποιόν λόγον λοιπόν φανερώθηκε; Γιά νά σέ βγάλει ἀπό τά βάραθρα τῆς ἁμαρτίας καί νά σέ ὁδηγήσει στό ὄρος τῆς βασιλείας, χρησιμοποιώντας ὡς ὄχημα τήν ἐνάρετη πολιτεία. Γιατί δέν εἶναι δυνατό ν᾿ ἀνεβεῖ κανένας σ᾿ ἐκεῖνο τό βουνό, ἄν δέν τόν συνοδεύουν οἱ ἀρετές· πρέπει νά γίνει καθαρός στά ἔργα καί νά μήν τόν ρυπαίνει καμιά πονηρή πράξη, νά εἶναι καθαρός στήν καρδιά καί νά μήν ὁδηγεῖ τήν ψυχή του σέ τίποτα τό μάταιο οὔτε νά ἐξυφαίνει κανένα δόλο κατά τοῦ διπλανοῦ του. Αὐτῆς τῆς ἀνάβασης ἔπαθλο εἶναι ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ, σ᾿ αὐτόν δίνει ὁ Κύριος τήν ἐλεημοσύνη πού ἐπιφυλάσσει· «αὐτή εἶναι ἡ γενεά ἐκείνων πού τόν ζητοῦν καί ἀνεβαίνουν ψηλά μέ τήν ἀρετή» καί «ζητοῦν τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰακώβ» (Ψαλμ. 23, 6).

4.-. Ἡ συνέχεια τοῦ ψαλμοῦ εἶναι ἴσως ὑψηλότερη κι ἀπό τήν ἴδια τήν εὐαγγελική διδασκαλία. Γιατί τό Εὐαγγέλιο διηγήθηκε τή ζωή καί τή συναναστροφή τοῦ Κυρίου ἐπάνω στή γῆ, ἐνῶ ὁ οὐράνιος αὐτός προφήτης, βγαίνοντας ἔξω ἀπό τόν ἑαυτό του, γιά νά μήν τόν βαραίνει τό σκαφίδι τοῦ σώματος κι ἀφοῦ ἀναμίχθηκε μέ τίς ὑπερκόσμιες δυνάμεις, μᾶς ἐκθέτει τά λόγια ἐκείνων, πού, βαδίζοντας μπροστά στήν πομπή τοῦ Κυρίου κατά τήν κάθοδό του, διατάζουν ν᾿ ἀνοίξουν τίς πόρτες οἱ ἄγγελοι, πού περιπολοῦν τή γῆ καί τούς ἔχει ἀνατεθεῖ ἡ φύλαξη τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς, λέγοντας· «ἀνοῖξτε τίς πύλες σας, ἄρχοντες, καί σεῖς πύλες αἰώνιες διαπλατωθεῖτε καί θά εἰσέλθει ὁ βασιλιάς τῆς δόξας» ( Ψαλμ. 23, 7). Καί ἐπειδή σέ ὁτιδήποτε εἰσέλθει αὐτός πού περιέχει τό πᾶν φέρνει τόν ἑαυτό του στά μέτρα ἐκείνου πού τόν δέχεται (γιατί δέ γίνεται μόνο ἄνθρωπος εἰσερχόμενος στούς ἀνθρώπους, ἀλλά κατ᾿ ἀκολουθίαν καί στούς ἀγγέλους ὅταν βρεθεῖ κατεβάζει τόν ἑαυτό του στή φύση ἐκείνων), γι᾿ αὐτό ἔχουν ἀνάγκη οἱ φύλακες τῶν πυλῶν ἀπό ἐκεῖνον πού θά τούς δείξει «ποιός εἶναι αὐτός ὁ βασιλιάς τῆς δόξας» (Ψαλμ. 23, 8). Γι᾿ αὐτό ὑποδεικνύουν σ᾿ αὐτούς τόν κραταιό καί ἰσχυρό δημιουργό καί ἀκαταγώνιστο στόν πόλεμο, πού πρόκειται νά συγκρουστεῖ μέ ἐκεῖνον πού αἰχμαλώτισε τήν ἀνθρώπινη φύση (Ρωμ. 7, 23. Ἑβρ. 2, 14) καί νά ἐξουδετερώσει αὐτόν πού ἔχει τή δύναμη τοῦ θανάτου (Α´ Κορ. 15, 26), ὥστε, ἀφοῦ ἀφανιστεῖ ὁ ἔσχατος ἐχθρός, νά ἀνακληθοῦν οἱ ἄνθρωποι στήν ἐλευθερία καί τήν εἰρήνη.

5.-. Πάλι λέει τούς ἴδιους λόγους (γιατί ὁλοκληρώθηκε πιά τό μυστήριο τοῦ θανάτου καί πραγματοποιήθηκε ἡ νίκη κατά τῶν ἐχθρῶν καί ὑψώθηκε τό ἐναντίον τους τρόπαιο, ὁ σταυρός, καί πάλι «ἀνέβηκε ψηλά αὐτός πού αἰχμαλώτισε πολλούς αἰχμαλώτους, αὐτός πού ἔδωσε τή ζωή καί τή βασιλεία, αὐτά τά ἀγαθά δῶρα στούς ἀνθρώπους» (Ψαλμ. 67, 19), καί πρέπει ν᾿ ἀνοίξουν πάλι γι᾿ αὐτόν οἱ ὑψηλές πύλες. Παίρνουν μέρος στήν προπομπή οἱ δικοί μας φύλακες καί διατάζουν νά τοῦ ἀνοιχτοῦν οἱ ὑψηλές πύλες, γιά νά δοξαστεῖ πάλι σ᾿ αὐτές. Τούς εἶναι ὅμως ἄγνωστος αὐτός πού φόρεσε τή βρώμικη στολή τῆς δικῆς μας ζωῆς, πού οἱ λεκέδες τῶν ρουχῶν του εἶναι ἀπό τό ληνό τῶν ἀνθρώπινων κακῶν (Βλ. Ἡσ. 63, 2). Γι᾿ αὐτό ἀπευθύνουν σ᾿ ἐκείνους πού συνιστοῦν τήν προπομπή αὐτή τήν ἐρώτηση· «ποιός εἶναι αὐτός ὁ βασιλιάς τῆς δόξας; » (Ψαλμ. 23, 10). Δέ δίνεται ὅμως ἀκόμα ἡ ἀπάντηση, «ὁ κραταιός καί ἰσχυρός στόν πόλεμο» (Ψαλμ. 23, 8. 23, 10), ἀλλά «ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων», πού ἔχει τήν ἐξουσία τοῦ παντός, πού ἕνωσε στό πρόσωπό του τά πάντα (Ἐφ. 1, 10), αὐτός πού εἶναι ὁ πρῶτος ἀπό ὅλα (Κολ. 1, 18), πού ἀποκατέστησε τά πάντα στήν πρώτη τους μορφή (Πράξ. 3, 21), «Αὐτός εἶναι ὁ Βασιλιάς τῆς δόξας» (Ψαλμ. 23, 10). Βλέπετε πόσο γλυκύτερη μᾶς κάνει ὁ Δαβίδ τήν ἑορτή, ἀναμιγνύοντας τή χάρη τῶν ψαλμῶν του στή χαρά τῆς Ἐκκλησίας.

6.-. Ἄς μιμηθοῦμε λοιπόν κι ἐμεῖς τόν προφήτη, σ᾿ ἐκεῖνα πού εἶναι δυνατό νά ἐπιτύχομε τή μίμησή του, στήν ἀγάπη πρός τό Θεό, στήν πραότητα τῆς ζωῆς, στή μακροθυμία σ᾿ ὅποιους μᾶς μισοῦν, γιά νά γίνει ἡ διδασκαλία τοῦ προφήτη χειραγωγία πρός τήν κατά Θεόν πολιτεία στό ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, στόν ὁποῖο ἀνήκει ἡ δόξα στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
 

Κυριακή, Μαΐου 17, 2015

Eγώ εις κρίσιν εις τον κόσμον τούτον ελήλυθα...




Η αγάπη του Θεού δεν φαίνεται πουθενά αλλού τόσο καθαρά στην Γραφή, όσο στα λόγια: Εγώ είμαι Θεός ζηλωτής, Θεός ζηλότυπος, ζηλεύω, δεν θα λατρέψεις άλλον Θεό, δεν θα έχεις άλλες αγάπες. Ο Θεός θέτει τον εαυτό Του, στην θέση του πληγωμένου εραστή πού ζηλεύει και απαιτεί την αποκλειστικότητα! Αλλά ο Θεός μας είναι απαθής, δεν Τον αγγίζουν ανθρώπινα πάθη και επιπόλαιοι ανθρωπομορφισμοί. Είναι και ανενδεής. Δεν έχει άναγκη την αποκλειστική προσήλωση και αγάπη μας. Άρα αυτός ο ζήλος και η ζηλοτυπία σε ποιόν αναφέρεται και ποιόν αφορά; Τον ίδιο τον άνθρωπο! Λέγοντας ο Θεός πώς είναι ζηλιάρης για την αποκλειστικότητα της αγάπης μας, δεν εννοεί πώς μας έχει ανάγκη, αλλά πώς ο Ίδιος είναι η μοναδική μας ανάγκη!Θέτει σε μας οδό σωτηρίας, οδό τελείωσης, οδό έρωτα και δικαίωσης. Είναι αυτό πού λέει με άλλα λόγια ο Χριστός: Εγώ ειμί η οδός, η αλήθεια και η ζωή!Ουτε πάνω στον ουρανό, ούτε επί γης,ούτε στα καταχθόνια δεν υπάρχει δύναμη και εξουσία τέτοια πού μπορεί να σώσει τον άνθρωπο. Ενας είναι ο δρόμος και η θύρα: Ο Ων και Μοναδικός Θεός μας!

Εγώ ήρθα στην γη ως Κριτήριο, για να δουν αυτοί πού δεν βλέπουν και αυτοί πού λένε ότι βλέπουν να παραμείνουν τυφλοί! Συγκλονιστικά λόγια του Χριστού! Άρα γε βλέπουμε; Έχουμε το φως; Μήπως πιστεύουμε πώς είμαστε αυτόφωτοι και εκλεκτοί;Στο αχανές σύμπαν και στην απειράριθμη των αιώνων ανθρωπότητα, δεν είμαστε παρά ένα σχόλιο στα περιθώρια, τόσο ασήμαντο και μικροσκοπικο! Και ταυτόχρονα ο καθένας από εμάς ένα αχανές σύμπαν! Τί φανταστικό θαύμα! Χωρίς τον Θεό ούτε είμαστε, ούτε μπορούμε να είμαστε ένα κάτι σε αυτόν τον κόσμο. Δεν μας σώζουν ούτε μας δικαιώνουν κάτι ψευδοευλάβειες μικρές, ζηλωτισμοί και τήρηση εντολών. Αυτά, αλλοίμονο είναι δεδομένα και χρέη των χριστιανών και πρέπει να πηγάζουν από μια καθαρή καρδιά και άπλετη αγάπη στον Θεό για να κρίνονται ως αυθεντικά! Όλα αυτά, τα μικρά και τα μεγάλα είναι δωρισμένα από τον Θεό. Χωρίς εμένα, δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα, είπε ο Χριστός. Κι όμως με λίγη θρησκευτικότητα και έναν επιτηδευμένο καθ ολα τρόπο χριστιανικής ζωής, πιστεύουμε πώς έχουμε κερδίσει τα πάντα, ενώ δεν μας ανήκει τίποτα! Ο Χριστός είναι το φως πού φωτίζει κάθε άνθρωπο, αυτό πού έρχεται στον κόσμο και δίνει υπόσταση, ουσία, ζωή, έργα, πίστη και τάλαντα στον άνθρωπο.Αυτη η αυτοδικαίωση και η συνείδηση του αυτόφωτου δίκαιου ανθρώπου δεν είναι παρά μια ανταρσία, μια έκπτωση από την θεϊκή φωτοφορία. Και όταν έρθει η ώρα της κρίσης μας θα ακούσουμε: Ου πας ο λέγων Κύριε, Κύριε... Η καλλιέργεια της ταπεινής μας καρδιάς και της ταπεινότητας μας, η παράθεση των πάντων στον Θεό και Κύριο μας , θα μας δικαιώσει. Αυτοί είναι οι δίκαιοι της παραβολής πού αναρωτιούνται πότε έκαναν κάποιο καλό και πότε διακόνησαν τον Χριστό! Και θα μπούν στην βασιλεία, με την ταπείνωση του δούλου.Αυτή η συναίσθηση δίνει την χαρά και την μακαριότητα, από αυτήν ακριβώς την ζωή.

Σάββατο, Μαΐου 16, 2015

Kυριακή ΣΤ από του Πάσχα: Κατηγορίες Τυφλότητος



Tο Φως του κόσμου έλλαμψε σήμερα στην τελευταία πασχαλινή Κυριακή. Ο φωτισμός ενός εκ γενετής τυφλού ένα θαύμα ισοδύναμο με μία νεκρανάσταση! Ενα σημείο πού μας δεικνύει πώς όπου το Φως δεν μπορεί να υπάρξει σκοτάδι, όπου η Ζωή καταργείται ο Θάνατος, όπου Χριστός εξαφανίζεται η φθορά και ο πόνος. Σημείο εξουσίας και Δημιουργού η πράξη του Χριστού να ποιήσει πηλό και να ωματώσει τον αόμματο. Δεν είναι μόνο το Φως αλλά και δημιουργός του κτιστού φωτος, ο φέρων από την ανυπαρξία στην ύπαρξη το Παν.

To θαύμα της σημερινής περικοπής, η στάση των Φαρισαίων και ιουδαίων, ο διπλός ψυχοσωματικός φωτισμός του τυφλού, όλη αυτή η θεολογία περί φωτός αληθινού μας δίνει την αφορμή να μιλήσουμε για τέσσερα είδη πνευματικής τυφλότητας. Αφ΄ενός να πούμε προκαταβολικά, πώς είναι δύσκολο και επικίνδυνο να κατηγοριοποιείς, ειδικά αν δεν έχεις την τόλμη και την αυτογνωσία να αναγνωρίσεις τον εαυτο σου μέσα σε κάποια κατηγορία ανθρώπων, έναντι του φωτός. Αφ' ετέρου είναι θαυμάσιο πού τελικά ζούμε σε έναν κόσμο σχετικής ανοχής και αλληλοσεβασμού, αλλά η κατάχρηση των εννοιών αυτών καμιά φορά υπερτερεί καταχρηστικά εις βάρος της ελευθερίας και της αλήθειας. Και το φως δεν περιορίζεται, αλλά ούτε και το σκοτάδι μπορεί να κρυφτει.

Ας δούμε συνοπτικά κάποιες κατηγορίες ανθρώπων σε σχέση με το Φως: 

α) Οι πρώτοι είναι οι ευδιάκριτα και ακούσια τυφλοί, οι οποίοι ως ο εκ γενετής τυφλός δεν ευθύνονται για την κατάσταση τους. Είναι οι ακατήχητοι, οι αφώτιστοι, οι αλλόθρησκοι πού δεν γνώρισαν το φως του Ευαγγελίου και πορεύονται με την ηθική συνείδηση , κρίνονται κατά τα φυσικά δίκαια πού ενέσπειρε ο Θεός στους ανθρώπους.

β) Δεύτερη κατηγορία τυφλότητας είναι αυτοι πού μισούν και αποστρέφονται το φως και εις το φως ουκ έρχονται για να μην φανερωθούν τα έργα, οι σκέψεις και οι επιθυμίες τους. Σε αυτούς συγκαταλέγονται οι άθεοι, οι βλάσφημοι και οι αιρετικοί. Όσο το φως λάμπει τόσο εκείνοι τυφλώνονται και πορεύονται προς το σκοτάδι, όσο το φως της αληθείας αποκαλύπτεται και τους προσεγγίζει τόσο πωρώνονται και απομακρύνονται από το φως.Μαζί με εκείνους  και οι δειλοί και οι ράθυμοι εκ των χριστιανών.

γ) Τρίτη κατηγορία τυφλών είναι εκείνοι οι χριστιανοί πού μοιάζουν στους φαρισαίους του σημερινού ευαγγελίου. Νομίζουν πώς είναι οι ίδιοι το φως, πιστεύουν πώς είναι αυτόφωτοι, οι φορείς της αλήθειας και οι απόγονοι του Αβραάμ με αποστολή να φωτίζουν τους γύρω τους, ως επί καθέδρας Μωσεώς. Σε αυτούς ο Χριστός είπε: Αν λέγατε πώς είμαστε τυφλοί δεν θα είχατε αμαρτια, τώρα όμως λέτε πώς βλέπουμε για αυτό η αμαρτία μένει απάνω σας.Είναι οι ρυθμιστες και αυτεξουσιαστές των πνευματικών πραγμάτων πού υποβιβάζουν τον Θεό σε ιδέα και πορισμό.

δ) ,Η τέταρτη κατηγορία είναι η πιό ύπουλη και μπορεί κάλλιστα να αφορά τον καθένα μας . Είμαστε όλοι αυτοί πού ομολογούμε Χριστό μεν, μπορεί να έχουμε συνείδηση πώς είμαστε ετερόφωτοι, να είμαστε ταπεινοί, τυπικοί ακόμα και ουσιαστικοί πολλές φορές, πέφτουμε όμως σε μια παγίδα: Ομολογούμε το Φως, δεχόμαστε όμως και τα τεχνητά φώτα. Λίγο από Χριστό και λίγο από φιλοσοφία, λίγο από ευαγγέλιο και λίγο από ιδεολογία, στάσεις ζωής, δοξασίες, διαλογισμούς, τεχνικές πραγμάτωσης, ανθρώπινα επινοήματα, κόμματα, ιδεολογίες, συρμούς, τάσεις, κοσμικότητες. Φως ο Χριστός, φως και ο τάδε φιλόσοφος. Φως το Ευαγγέλιο, φως και η γιόγκα λχ.Φως η κάθε θρησκεία εκ του ενός φωτός. Όλοι εμείς που υποβιβάζουμε την ορθοδοξία σε φιλοσοφία. Και αυτή είναι η πιό ύπουλη και χρυσοτυλιγμένη τυφλότητα κατά την γνώμη μου.

Τρίτη, Μαΐου 12, 2015

Δύο σχόλια για την θρησκευτική αφασία της νέας Ελλάδας


Δύο σχόλια μας, από το FB , για την θρησκευτικότητα των νεοελλήνων, ερειδόμενα στην ευγλωττη μας επικαιρότητα.


 Η περίφημη δημοσκόπηση της γνωστής εφημερίδας για την θρησκευτική πίστη των Ελλήνων, είναι μια μικρή "πραγματεία" στο πώς μπορείς να πείς πράγματα χωρίς να τα πείς και με ποιόν τρόπο μπορείς να καθοδηγήσεις την δημόσια γνώμη. Μαζί με το ερώτημα περί του αν πιστεύουμε στον Θεό, μπήκαν και τα ερωτήματα, αν πιστεύουμε στο μάτι/ξεμάτιασμα, αν πιστεύουμε στους εξωγήινους(!) και αν πιστεύουμε στην Δευτέρα Παρουσία.Σε ένα πλαίσιο και σε ένα κόσκινο μπήκαν σιτάρια και σκύβαλα. Για τους ερωτώντας, το ερώτημα περί πίστης στον Θεό ήταν εξ ίσου σημαντικό και της ίδιας ποιότητας με την ύπαρξη πίστης σε σκόρδα, ματόχαντρα και ούφο και η αντιμετώπιση της Δευτέρας Παρουσίας, ως ενός χολυγουντιανής προοπτικής φαινομένου, πού κρίνει τον φόβο και την αγωνία του κόσμου. Δηλαδή θεολογία, θρησκεία και πρόληψη το ένα και το αυτό . Και μετά μιλάμε για αντικειμενικότητα και σοβαρότητα δημοσκοπήσεων! Για την ιστορία, 74 τοις εκατό των ελλήνων πιστεύουν στον Θεό και 66 τοις εκατό στο ξεμάτιασμα. Ας μην βιαστούν οι ημέτεροι χριστιανοί να βγάλουν πορίσματα. Δεν διασαφηνίζεται σε ποιόν Θεό, δεύτερον μεγάλο μέρος των πιστευόντων σε Θεό, πιστεύει και στα σκόρδα και τις χάντρες και τρίτον, ωραία, 74 τοις εκατό πιστεύει στον Θεό.Αναρωτηθείτε όμως πόσοι από αυτούς πιστεύουν πώς ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς, πόσοι από αυτούς είναι συνειδητά χριστιανοί με εκκλησιαστικη ζωή και συνείδηση και τέλος πόσοι από αυτούς θεωρούν την Δευτέρα Παρουσία, όχι ώς συντέλεια και αρμαγγεδώνα, αλλά κατά την θεώρηση της ορθόδοξης εκκλησίας. Καλύτερα, ας μη το ψάξουμε, γιατί τα πορίσματα θα είναι απογοητευτικά. Στον Θεό πιστεύει και η παντόφλα μου. Τον Θεό ποιός Τον πιστεύει;




Ειπώθηκαν πολλά από τους φωτισμένους μας πολιτικούς για την υποδοχή των λειψάνων της αγίας Βαρβάρας,με τιμές αρχηγού κράτους. Μην ταράζεστε. Πρέπει να αποδεκτούμε, ως πολιτικό δόγμα εν Ελλάδι, πώς αν δεν είσαι ηλίθιος και απνευμάτιστος και συνειδητά πουλημένος στην Φραγκιά, δεν μπορείς να καθέξεις πολιτικό ή κυβερνητικό πόστο στην Ελλάδα.Αυτό ισχύει παλαιόθεν και από την εποχή του Παπαδιαμάντη. Ο πάς εις, πού καταλαμβάνει ένα έδρανο, θεωρεί πώς εμβαπτίζεται στην σιλωάμ της ελιτιστικής ανωτερότητας και του φωταδισμού και πώς χρέος του είναι να καθοδηγεί τα πεπλανημένα πρόβατα στην αληθινή γνώση. Ενώ οι ίδιοι είναι συχνότατα αποπροσανατολισμένοι τυχάρπαστοι,με ένα επίχρισμα μοντέρνου κοσμοπολίτη, χωρίς καμία εκτίμηση για τον λαό πού καλούνται να διακονήσουν και να υπηρετήσουν. Αυτοί πιστεύουν πώς ήρθαν εξ ουρανού να μεταδώσουν το φως το αληθινό και πώς χρέος τους μεταφυσικό είναι να δίνουν την γνώση στο αμαθές πόπολο. Κυβερνάνε στην Ελλάδα και νοερά βρίσκονται στην Σκανδιναυία. Εκτός τόπου και χρόνου με πνεύμα πληγωμένου αρτίστα πού κακόπεσε. Μόνο τους δημοσίους μισθούς ξέρουν να εκτιμούν αρκούντως και με απόλυτα νεοελληνικό πνεύμα. Η Ιερά Σύνοδος τα πε καλά. Λειψανολατρεία, τους είπε, είναι ο παρωχημένος σας αντικληρικαλισμός! Έτσι είναι. Πνευματικές γεροντοκόρες πού ζουν στην αποστείρωση του 17 ου αιώνα.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails




ask2use.com: Επιτρέπεται η αντιγραφή όλου του κειμένου

ask2use.com: Μόνο για μη-κερδοσκοπική χρήση

ask2use.com: Υποχρεωτική η αναφορά πηγής









Επιτρέπεται η αντιγραφή και ιεραποστολική αξιοποίηση των κειμένων πού θα βρείτε εδώ, είτε ημετέρων ή αντεγραμμένων από άλλους ιστοχώρους, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ από ορθόδοξα ή φιλορθόδοξα ιστολόγια με υποχρέωση την αναφορά πηγής και συγγραφέως του κειμένου και την μη περικοπή αυτού για οποιονδήποτε λόγο.
Τα ανυπόγραφα άρθρα και όσα δεν αναφέρουν πηγή ανήκουν στον υποφαινόμενο ιστολόγο.
Συνήθως οι εικόνες πού χρησιμοποιώ, παρέχονται από την αναζήτηση google.Αν νομίζετε ότι η ανάρτηση τους θίγει δικαιώματα σας, ειδοποιήστε να τις κατεβάσω.

Ευχαριστώ.