ΙΕΡΕΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Δος μου κι εμένα άνεση, Παναγιά μου,
πριν ν’ απέλθω και πλέον δεν θα υπάρχω.(Αλεξ. Παπαδ.)

Κυριακή, Αυγούστου 02, 2015

Η Θεοτόκος εντός και εκτός της ορθοδοξίας




Η τιμή των ορθοδόξων προς την Θεοτόκο, φαίνεται πολύ καθαρά και φαεινότερα από χιλιάδες θεολογικές αναλύσεις, στην παραδοσιακή εικονογραφία. Ποτέ η Θεοτόκος δεν εικονίζεται χωρίς να φέρει εν αγκάλαις ή παραπλεύρως τον Χριστό, εκτός από μερικές εξαιρέσεις, πού όμως αποτελούν συνήθως έναν τύπο δέησης προς τον Υιό και Θεό της. Πολλές εικόνες της Θεοτόκου, χωρίς τον Χριστό είναι νεωτερισμοί, πού ιδία συνηθίζουν οι ρώσοι και δεν έχουν άμεση ανταπόκριση με την ορθόδοξη θεολογία. Η Παναγία λοιπόν δεν είναι η θεά της παπικής μαριολατρείας, ούτε η ψιλή γυναίκα του αυστηρού προτεσταντισμού. Είναι η πύλη της θεότητας και γέφυρα ουρανού και γής , πού προβάλει στον κόσμο τον Υιό και Θεό της. Γι αυτό και στην γνήσια ορθόδοξη δογματική, μαριολογία δεν υπάρχει, αλλά η Υπεραγία Θεοτόκος και τα περί αυτής δόγματα, είναι αντικείμενο της χριστολογίας και μόνον. Μόνο διά του Ιησού Χριστού και της ασπόρου γεννήσεως Του, θεωρείται η Θεοτόκος και προβάλλεται ως δοχείον της αχωρήτου θεότητος, νενυμφευμένη τω Πατρί και δεδεγμένη το Άγιον Πνεύμα, διά του οποίου συνέλαβε και έτεκε Θεάνθρωπον Χριστό. Ακόμα και στην θέωση της, δηλαδή στην κατα χάριν θεότητα της, συμβάλει όχι μια ηθική καθαρότητα της ή εξίσωση της με την Τριάδα, αλλά η υπακοή της στο σχέδιο της αγίας Τριάδος και η δοχή του Θειου Λόγου πού την ανεβασε υψηλότερα από κάθε κτίσμα και αυτούς τους αγγέλους. Ποτέ λοιπόν η θεοτόκος δεν θεωρείται και δεν τιμάται ξέχωρα από ό,τι έχει να κάνει σε σχέση με τον Υιό και Θεό της.

Και οι αλλόθρησκοι ακόμα τιμάνε την Υπεραγία Θεοτόκο, γιατί στην Ανατολή το μητρικό στοιχείο στην θεότητα είναι από τα αρχαία χρόνια παρόν, εκ των ουκ άνευ πρώτον, αλλά  κύριον γιατί η Ανατολή γνωρίζει να βιώνει τα πιό έντονα συναισθήματα σαν ένα βίωμα ζωής, σε όλη τους την γκάμα. Έτσι το θεομητορικό πρόσωπο ως πηγή του ελέους και αντικείμενο ειλικρινούς λατρευτικής αγάπης, δεν μπορούσε να μείνει απαρατήρητο στον κόσμο τον ανατολίτικο τον καρδιακό και γεμάτο ποίηση. 

Το ίδιο και οι ρωμαιοκαθολικοί βέβαια, από τους δυτικούς, τιμούν την Παναγία,φτάνοντας όμως στην υπερβολική λατρεία, ωσάν να ήταν η Παναγία κάποια πάπισσα ή βασιλομήτωρ με αναφορές όμως και στην αειπαρθενία της, σε ηθικό όμως πλαίσιο, όπως συνηθίζουν οι υποταγμένοι άνθρωποι, σε εξουσίες και κανόνες. Στους παπικούς επίσης η Παναγιά μοιάζει με την Ιστάρ, την θεά των βαβυλωνίων πού γεννά τον υπερήρωα θεό και τιμάται ως σύμβολο της μητριαρχικής εξουσίας, από τα πιό σκοτεινα χρόνια της ανθρωπότητας. Η μαριολατρία των δυτικών είναι ίση με την παπολατρεία, γιατί προβάλει τον υπέρθεο υπεράνθρωπο.

Οι μόνοι πού δεν δέχονται την Παναγία είναι οι προτεστάντες. Γιατί κάθε προτεστάντης επιφυλάσσει για τον εαυτό του, τον τίτλο του πλέον ευνοημένου από τον διδάσκαλο θεό και του εκλεκτού ανθρώπου πού είναι καθ΄ολα τέλειος. Σε αυτόν τον προτεσταντικό κόσμο αυτολατρείας απορρίπτεται λοιπόν η λατρεία των αγίων, και συνεπώς μισείται-με όλη την έννοια της λέξης- η υπεροχή μιας γυναίκας του λαού, της Παναγίας, έστω και αν αυτή γέννησε τον Θεό. Κανείς δεν είναι ανώτερος από το ατομο, τον καλό χριστιανό γερμανό ευρωπαίο άντρα, πού τηρεί τους κανόνες και τις προδιαγραφές, πολλές φορές ούτε ο Χριστός, ο οποίος Χριστός κρίνεται από τις προδιαγραφές των Γραφών σε πολλά μοντέλα και κατά το δοκούν της κοινότητας και των αναγκών της και όχι ως είναι.( Ας το έχουν υπ όψιν τους αυτό και πολύ "διδάσκαλοι της ορθοδοξίας", πού οι μόνες αναφορές τους στην Θεοτόκο, είναι αγιογραφικές και αυτές και μίζερες, χωρίς πνοή θεολογίας). Αν λοιπόν ο προτεστάντης ξεπερνά και αυτόν τον Χριστό στο κοσμοείδωλο του, καταφέρνει και αγνοεί και την Παναγία.Στην ουσία της αυτή η στάση είναι άρνηση της θεότητας του Χριστού, πού αντιμετωπίζεται ως κοινός διδάσκαλος της μεγάλης προτεσταντικής αδελφότητας και η παναγία άρα μία ψιλή γυναίκα πού έτυχε να γεννήσει τον Χριστό. Η αρνηση της τιμής της Θεοτόκου από αυτούς, συνιστά λοιπόν άρνηση της θεότητας του Χριστού. Μια αντίχριστη πραγματικότητα, με θεό τον θρησκευόμενο άνθρωπο.



Μονάχα στην Ελλάδα προσκυνιέται η Παναγία με τον πρεπούμενο τρόπο ήγουν με δάκρυα με πόνο και με ταπεινή αγάπη. Γιατί η Ελλάδα είναι τόπος πονεμένος,χαροκαμένος, βασανισμένος από κάθε λογής βάσανο.
Κι' από τούτη την αιτία το έθνος μας στα σκληρά τα χρόνια βρίσκει παρηγοριά και στήριγμα στα αγιασμένα μυστήρια της ορθόδοξης θρησκείας μας, και παραπάνω από όλα στο Σταυρωμένο το Χριστό και στη χαροκαμένη μητέρα του, που πέρασε την καρδιά της σπαθί δίκοπο.
Σε άλλες χώρες τραγουδάνε την Παναγία με τραγούδια κοσμικά, σαν νάναι καμιά φιληνάδα τους, μα εμείς την υμνολογούμε με κατάνυξη βαθειά, θαρρετά μα με συστολή, με αγάπη μα και με σέβας,σαν μητέρα μας μα και σαν μητέρα του Θεού μας.
Ανοίγουμε την καρδιά μας να τη δει τι έχει μέσα και να μας συμπονέσει. Η Παναγία είναι η πικραμένη χαρά της Ορθοδοξίας, «το χαροποιόν πένθος», «η χαρμολύπη» μας, «ο ποταμός ο γλυκερός του ελέους», «ο χρυσοπλοκώτατος πύργος και η δωδεκάτειχος πόλις».


ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

Σάββατο, Αυγούστου 01, 2015

Κυριακή 2 Αυγούστου 2015: Λόγος εις το Θ Εωθινόν Ευαγγέλιον




To ένατο εωθινό ευαγγέλιο, το οποίο διάβάστηκε αυτή την Κυριακή στον όρθρο, είναι και αυτό από το κατά Ιωάννην ευαγγέλιον και είναι ίσως από τα θεολογικότερα κείμενα της εκκλησίας. Χωρίζεται σε τρία μέρη. Πρώτον, την εμφάνιση του Χριστού στους έντεκα μαθητές το βράδυ της Κυριακής, όπου τους έδωσε την ειρήνη, το άγιο Πνεύμα και την εξουσία να δένουν και να λύνουν αμαρτήματα. Δεύτερον, την εμφάνιση του Χριστού στον δύσπιστο Θωμά, μετά οκτώ ημέρες της αναστάσεως και τρίτον μία σύντομη αναφορά του ευαγγελιστή Ιωάννη, για τον σκοπό συγγραφής του Ευαγγελίου.

Το βράδυ λοιπόν της Κυριακής, ενώ ήταν ήδη αργά, εμφανίστηκε ο Χριστός στους ένδεκα, ενώ οι θύρες ήταν κεκλεισμένες και στάθηκε στο μέσον τους.Βράδυ εμφανίστηκε ο Χριστός, αφού πρώτα εμφανίστηκε στις μυροφόρες και σε άλλα πρόσωπα, για να δώσει την ευκαιρία στους μαθητές να πιστέψουν την Ανάσταση χωρίς να Τον δουν πρώτα, αλλά μέσω τρίτων για να διακονήσει και να ερεθίσει την καλή τους πίστη.Βράδυ εμφανίστηκε, γιατί βράδυ και πάλι θα επανέλθει ως κλέπτης εν νυκτί, για να κρίνει ζώντας και νεκρούς και μετά να επακολουθήσει η αιώνια και ανέσπερη μέρα της βασιλείας Του. Κεκλεισμένων των θυρών εμφανίστηκε. γιατί δεν τον περιορίζει κανένας φυσικός νόμος μετά την Ανάσταση, αλλά το άφθαρτο και καινό Του σώμα, νικά της φύσεως την τάξη. Εσφραγισμένου του μνήματος ανέστη, κεκλεισμένων των θυρών εμφανίστηκε.Και στάθηκε στο μέσον των μαθητών, όπως στέκεται και παραμένει και σήμερα στο μέσον της Εκκλησίας , ακτινοβολώντας την χάρη του αγίου Πνεύματος , συντηρώντας και ζωοποιώντας την εκκλησία Του και συγκεντρώνοντας επί το αυτό τους πιστούς στην Ανάσταση Του, για να δοξολογήσουν τα μεγαλεία Του. Το μέσον των μαθητών σημαίνει επίσης πώς έγινε εμφανής σε όλους.Και μας λέει ο Ιωάννης πώς οι μαθητές ήταν κεκλεισμένοι σε έναν χώρο και κρυμμένοι για τον φόβο των Ιουδαίων, δηλαδή των σταυρωτών του Χριστού, πού μάλλον εδίωκαν από την πρώτη στιγμή τους οπαδούς Του, ειδικά τις πρώτες μέρες γιατί φοβόντουσαν για την διάδοση της ανάστασης.Αυτός ο χώρος μάλλον ταυτίζεται με το υπερώο, όπου πρώτον έγινε ο μυστικός δείπνος, έπειτα η πεντηκοστή και η αποστολική σύνοδος και κατά την παράδοση ήταν το σπίτι του αποστόλου Μάρκου.
Και αφού εμφανίστηκε στο μέσον τους, τους είπε : Ειρήνη υμίν. Ειρήνη σε σας. Είπαμε πώς αυτός ο τυπικός ιουδαϊκός χαιρετισμός, παίρνει τώρα άλλο νόημα, αφού δίνει την ειρήνη στους ταραγμένους και φοβισμένους μαθητές, δηλαδή την δύναμη και την παράκληση να χαρούν με την Ανάσταση Του και να εννοήσουν πώς επήλθε η συμφιλίωση Θεού και ανθρώπου και εγκαινιάστηκε η βασιλεία της ειρήνης του Χριστού. Και για να διασκεδάσει τις ταραγμένες τους διάνοιες από την αμφιβολία τους δείχνει τις φανερές πληγές Του. Είναι αυτός ο ίδιος ο διδάσκαλος τους, πού Τον είδαν να μαρτυρεί και να πεθαίνει στον Σταυρό και όχι πνεύμα ή φαντασία και η Ανάσταση Του είναι πραγματική. Ακόμα το σώμα Του είναι μωλωπισμένο και αιμορραγεί. Ένας ρεαλισμός! Και χάρηκαν οι μαθητές όταν πιστοποιήθηκε η ανάσταση και έλαβαν την ειρήνη πού διασκεδάζει τα νέφη της απιστίας, της αμφιβολίας και του πένθους.

Και πάλι τους δίνει την ειρήνη και αυτή την φορά κάτι επιπλέον, αυτό το Άγιο Πνεύμα!Η κίνηση πού κάνει ο Χριστός είναι χαρακτηριστική και εύγλωττη. Φυσάει προς το μέρος τους και τους λέγει: Λάβετε Άγιο Πνεύμα, αν κάποιων τις αμαρτίες τις συγχωρήσετε να είναι συγχωρημένες, αν όμως τις κρατήσετε ασυγχώρητες ας μείνουν ασυγγχώρητες. Όπως παλιότερα στην Εδέμ ο ίδιος ο Υιός και Λόγος του Θεού ενεφύσησε στο πλάσμα Του τον Αδάμ και τον έφερε στην ζωή με την δύναμη του αγίου Πνεύματος, έτσι και τώρα στο υπερώο φυσάει πνοή αναδημιουργίας και ανακαίνισης προς τους μαθητές και τους δίνει το άγιο Πνεύμα και πάλι. Ο δημιουργός γίνεται αναδημιουργός. Τότε έδωσε την ζωή, τώρα δίνει την καινή ζωή. Ανακαινίζει το πλάσμα Του και πλάθει την καινή κτίση την Εκκλησία. Εδώ οι άγιοι πατέρες ομιλούν για πεντηκοστή προ της πεντηκοστής. Και πράγματι πριν την ανάσταση ο Χριστός είχε μιλήσει για τον κατακλυσμό του αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία, μετά την ανάσταση το δίνει τώρα μερικώς, αν μπορούμε να μιλήσουμε για μερικότητες στον Θεό, με τον τρόπο πού Εκείνος γνωρίζει στους μαθητές Του και μετά πενήντα μέρες το αποστέλει για να κατακλύσει ολόκληρη την Εκκλησία γενικώς και καθολικώς και σε πληρότητα.Μαζί με το άγιο Πνεύμα τους δίνει και την εξουσία να λύνουν και να δένουν αμαρτίες.Εδώ έχουμε εγκαινιασμό μυστηρίων. Πρόκειται για το Ιερό Μυστηριο της άφεσης, της εξομολόγησης, του πνευματικού πατέρα. Πριν την ανάσταση, τέτοια εξουσία έδωσε ο Χριστούς στους αποστόλους στο πρόσωπο του Πέτρου, τώρα την δίνει σε όλους τους μαθητές και δι αυτών στους διαδόχους τους, τους επισκόπους της Εκκλησίας και τους εντεταλμένους ιερείς. Αυτή όμως η εξουσία μπορεί να περικλείει δύναμη και αυθεντία, αλλά είναι στην ουσία της διακονία των ανθρώπων, αναμόρφωση,έργο της Εκκλησίας, χάρη και χάρισμα. Ο Χριστός θεραπεύοντας τον παραλυτικό, αλλά και άλλους ασθενείς τους έδωσε ταυτόχρονα και την άφεση των αμαρτιών, γιατί ήταν Υιός του Ανθρώπου και Υιός του Θεού, Θεάνθρωπος δηλαδή και είχε την εξουσία της άφεσης αμαρτιών. Σαν σημείον αντιλεγόμενον επίσης ήταν και είναι ο λίθος πρόσκρουσης πολλών απίστων προς απώλειαν πού δεν Τον αποδέχτηκαν ως Θεό, από δική τους βέβαια υπαιτιότητα. Τώρα ως Κύριος των πάντων ,μετά την Ανάσταση, πρώτον δίνει την εξουσία της άφεσης στους αγαπημένους Του αποστόλους, την μεταδίδει δηλαδή στο εκκλησιαστικό σώμα και τους ποιμένες του, δεύτερον ποιεί την Εκκλησίαν σημείο αντιλεγόμενον, με εξουσία όχι μόνον να δίνει λύση , αλλά και να δένει αμετανόητους και να γίνεται η ίδια λίθος κρίσης του κόσμου έναντι του Χριστού. Η ανάσταση είναι το σημείον έναρξης και κρίσης γιατί μαζί με τον Εαυτό Του, δόξασε και εμάς και μας έθεσε κριτές της οικουμένης, ως έχων ο ίδιος την κυριότητα.

Στην συνέχεια έχουμε την περίπτωση του Θωμά, πού ερμηνεύεται κατά τον Ιωάννην Δίδυμος. Δίδυμος λέγεται όχι επειδή ήταν δίδυμος αδελφός με κάποιον άλλον απόστολο ή γνωστό των αποστόλων, αλλά γιατί το αραμαϊκό όνομα Θωμάς, ερμηνεύεται στην ελληνική Δίδυμος. Και πράγματι είναι ένα συνηθισμένο όνομα του ελληνορωμαϊκού κόσμου, μάλλον σημαίνει αυτόν πού είναι υπό την προστασία των διοσκούρων.Ο Θωμάς λοιπόν, απίστησε όταν οι άλλοι μαθητές του είπαν πώς είδαν τον Κύριο και τους είπε χαρακτηριστικά πώς αν δεν δει το αποτύπωμα των καρφιών στα χέρια του Χριστού και αν δε το αγγίξει με τα δάχτυλα του τα ίδια και αν δεν αγγίξει και αυτήν την πλευρά Του, δηλαδή τα πιστοποιητικά θανάτου Του, πού δείχνουν αληθινή και την Ανάσταση δεν θα πιστέψει. Πράγματι, στο πρόσωπο του αποστόλου Θωμά, έχουμε έναν άλλον τύπο χριστιανού και έναν άλλο δρόμο προσέγγισης και της ανάστασης του Χριστού αλλά και αυτής της πίστης. Τον δρόμο έρευνας και ρεαλιστικής, ακόμα και ορθολογικής προσέγγισης του μυστηρίου του Θεού. Ο ίδιος ο Χριστός βέβαια, είπε πώς αληθινα μακάριοι είναι αυτοί πού δεν είδαν , δεν εμπιστεύτηκαν δηλαδή το όργανο της λογικής και πίστεψαν, ¨Ομως εκτός από την λογική , πού αρμόζει περισσότερο στο ήθος του δυτικού χριστιανισμού, με ασφυκτικό και τυρρανικο τρόπο πού υποβιβάζει το μυστήριο του Θεού στην σχολαστική γνώση, καλύτερα αγνωσία, έχουμε στην ορθόδοξη παράδοση μας το στοιχείο της εμπειρίας. Η γνώση του Θεού δεν είναι αφηρημένη αλλά εμπειρική, αφού η άκτιστη ενέργεια Του προσεγγίζει τον άνθρωπο, μέσα στην ορθόδοξη πνευματική ζωή της προσευχής και ο άνθρωπος ανέρχεται στον κόσμο του Θεού για να απολαύσει την αληθινότητα της εμπειρίας Του, ψυχή και σώματι.

Ο Χριστός λοιπόν δεν αφήνει απληροφόρητο τον Θωμά, γιατί εκτός του ότι συμπονά το πλάσμα Του και θέλει να το οδηγήσει από την απειρία στην εμπειρία και από την αγνωσία στην γνώση και από τον άδη της απιστίας στην χάρη της πίστης, επιθυμεί και για δική μας πληροφόρηση να διατρανώσει την αλήθεια της ανάστασης. Και γι αυτό οι υμνωδοί ομιλούν για καλή απιστία του Θωμά. Γιατί αυτή η απιστία του, είλκε το έλεος του Θεού, προκάλεσε την επανεμφάνιση Του μετά από οκτώ ημέρες, και προσκάλεσε τον Θωμά να αγγίξει τον τύπο των ήλων και να βάλει το δάχτυλο στην πλευρά Του και να τα δει όλα αυτά με τα μάτια του και έτσι όχι μόνο να πιστέψει , αλλά και να πιστοποιήσει εμπειρικά και διά της αφής και της όρασης την πραγματικότητα του Αναστημένου Σώματος. Και όλα αυτά γίνονται μετά από οκτώ ημέρες. Όχι μόνο για να ενισχυθεί η καλή αγωνία και έρευνα του μαθητή, αλλά γιατί ο αριθμός οκτώ έχει πνευματική σημασία.Σημαίνει πώς η εμφάνιση του Αναστάντος στον Θωμά, έγινε και πάλι Κυριακή, την επομένη Κυριακή της αναστάσεως και εξαίρεται η ημέρα του Κυρίου, ως ημέρα της αποκάλυψης Του στον κόσμο, αφιερωμένης στην εμπειρία της ανάστασης και εικόνα του ογδόου και μέλλοντος αιώνος. Ας τιμούμε λοιπόν την Κυριακή πού είναι μία ημέρα, πρώτη δηλαδή διότι κατ αυτήν πλάστηκε ο κόσμος και εγένετο φως, αλλά και κατ αυτήν αναπλάστηκε ο κόσμος διά της Αναστάσεως και τα πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια κατά τον άγιο Ιωάννη Δαμασκηνό. Ας την τιμάμε και ως ογδόη ημέρα γιατί προαναγγέλει τον ανέσπερο και μακάριο μέλλοντα αιώνια της βασιλείας του εσφαγμένου και αναστημένου Αρνίου Χριστού.

Ο Θωμάς λοιπόν μετά την εμφάνιση του Χριστού, καταπλήττεται, πληροφορείται για την ανάσταση του Κυρίου Του, πληρούται με τον φωτισμό του αγίου πνεύματος και αναγνωρίζει ποιόν έχει πλέον μπροστά Του, αναφωνεί λοιπόν : Ο Κύριος μου και ο Θεός μου!Διά της αναστάσεως λοιπόν για ακόμα μια φορά, αποκαλύπτεται η φύση του Χριστού, η θεότητα Του, πού ως τότε ήταν συγκαλυμμένη και άγνωστη.Ο Θωμάς διά της εμπειρίας πίστεψε στην ανάσταση. Χωρίς αυτή η εμπειρία να αποτελεί αμάρτημα και πτώση, αλλά μάλλον είναι και ευκαιρία αποκάλυψης, κατά τον ίδιο τον Χριστό όμως δεν είναι ο τέλειος και ενδεδειγμένος τρόπος γνώσης του Θεού. Του λέει : Επειδή με είδες, πίστεψες. Μακάριοι είναι όμως αυτοί πού ΔΕΝ είδαν, παρ ότι δεν είδαν και δεν άγγιξαν πίστεψαν! Και αυτοί είναι οι απλοί τη καρδία, οι πτωχοί τω πνεύματι, αυτοί πού ταπεινώνουν την γνώση και την σοφία τους και την απληστία της εμπειρικής γνώσης του Θεού, λές και ο Θεός είναι ένα επίγειο σχετικό φυσικό φαινόμενο και θέλουν να Τον ορίσουν, ταπεινώνουν αυτή την τάση και τον πειρασμό σε μια ηθελημένη μωρία και αδειάζουν από τις αγωνίες, την ασφάλεια και τα στεγανά τους για την αγάπη του Χριστού. Και στα μωρά αυτά και εξουθενημένα, πού σαν θυσία ευπρόσδεκτη εταπείνωσαν τον εαυτό τους, έναντι του Θεού, συγκαταβαίνει ο Θεός και τους χαρίζει την γνώση, την πίστη και την αποκάλυψη. Και γίνονται οι εκούσια πτωχοί και μωροί κατά χάριν πλούσιοι και σοφοί και ηγεμόνες και διδάσκαλοι των αδελφών τους.

Τέλος, έχουμε μια σύντομη αναφορά από τον αγιο Ιωάννη για τον σκοπό του ευαγγελίου. Μας λέει λοιπόν, πώς πολλά και άλλα έκαμε και εδίδαξε ο Χριστός, ενώπιον των μαθητών Του, σίγουρα και προ και μετά της αναστάσεως, τα οποία δεν γράφτηκαν στο ευαγγέλιο. Πολλά και άλλα είναι βέβαια θαύματα και διδασκαλίες του Χριστού πού δεν εγράφησαν ούτε από τον Ιωάννη, ούτε από τους άλλους τρείς, αλλά και τα θαυμάσια, γνωστά και άγνωστα πού ποιεί ο Θεός,  ο Υιός του Θεού, σε όλους εμάς αναμέσον των αιώνων.Σκοπός μας, όμως λέει ο Ιωάννης, δεν είναι να γράψουμε μια λεπτομερή αναφορά στην ζωή και τα βιογραφικά στοιχεία του Ιησού Χριστού, αλλά μέσω της παράθεσης κάποιων σημείων και γεγονότων να φανεί περίτρανα, πώς ο Ιησούς, ο δάσκαλος μας, ο Ιησούς από την Ναζαρετ, πού σκήνωσε ανάμεσα μας σαν ψιλός άνθρωπος,είναι όντως ο Χριστός, ο Υιός του Θεού, Θεός ο ίδιος και έχοντας αυτή την πίστη να έχετε Ζωή στο Όνομα Του!Πολλοί είναι αυτοί οι αιρετικοί, αλλά και φαντασιοκόποι, πού επιχείρησαν να αναπληρώσουν κενά βιογραφικά της ζωής και της διδασκαλίας του Χριστού, είτε για σκοπούς διάδοσης αιρετικής διδασκαλίας , είτε με αφελή λογοτεχνική διάθεση. Σκοπός όμως του ευαγγελιου δεν ειναι μια λεπτομερής βιογραφική αναφορά της ζωής κάποιου Ιησού, διδασκάλου των Ιουδαίων, αλλά η παράθεση σημείων και σημαντικών γεγονότων πού αποκαλύπτουν την αλήθεια της σάρκωσης του Θεού στο πρόσωπο του Ιησού. Έχουμε το ευαγγέλιο γιατί μας αποκαλύπτει πως ο χρισμένος από τον Θεό, Θεός ο ίδιος εσαρκωμένος είναι ο Ιησούς Χριστός. Αυτό καταδεικνύει η Εκκλησία, το κήρυγμα και η εμπειρία της. Και το ευαγγέλιο δεν είναι ένα βιβλίο και κώδικας συμπεριφοράς και ηθικών παραγγελμάτων , τα οποία τηρώντας ο άνθρωπος θα φτάσει σε μια ηθική τελειότητα και μία γνώση εμπειριών και πληρότητας, αλλά ευαγγέλιο είναι η εγκόλπωση και η πίστη και το βίωμα του θεανδρικού προσώπου, μια κατά Χριστόν και δια Χριστόν πνευματική ζωή, πού γεννά την αληθινή Ζωή την αιώνια. Ζωή στο κατά Ιωάννην ευαγγέλιο λέγεται αυτή η κατάσταση πού στους άλλους τρείς ευαγγελιστές, ονομάζεται βασιλεία του Θεού. Και Αυτή η βασιλεία του Θεού είναι μέσα μας. Η καλλιέργεια λοιπόν της εν Χριστώ ζωής και η πληρότητα αυτής της βασιλείας ποιείται με την αφιέρωση στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού! Ευαγγελική ζωή είναι η ορθόδοξη ζωή και η ασκηση της ορθόδοξης πνευματικότητας, με αφετηρία, κέντρο και τέλος το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Κάθε άλλη θεώρηση του ευαγγελίου του Χριστού, φιλολογική, ηθική ή ψιλή θρησκευτική οδηγεί στην πλάνη και την αίρεση και στο τέλμα και δεν γεννά στην αληθινή ζωή. Ας ποιήσουμε λοιπόν εαυτούς ευαγγέλιον Ιησού Χριστού εις ζωήν αιώνιον, παραμένοντας εντός της Εκκλησίας και καλλιεργώντας την ζωή για την οποίαν ερμήνευσαν με λόγια και τρόπους και οι ίδιοι οι απόστολοι και πατέρες. Και ελπίζουμε στην αιωνιότητα μας.


18-7-2015



Τρίτη, Ιουλίου 28, 2015

Μεγαλυνάριο σύντομον προ του θεομητορικού Αυγούστου




Σαν την χελιδόνα πού μαζεύει στην αγκαλιά της τα χελιδονάκια και σαν το μέλι το γλυκύ πού τραβά τις μέλισσες από απόσταση, θα μας μαζέψει  η Υπεραγία Θεοτόκος στον Ναό του Υιού της για να πανηγυρίσουμε την ανεκλάλητη ικανοποίηση και το αναφαίρετο προνόμιο, να απευθυνόμαστε στο θεομητορικό πρόσωπο της με μεγαλυνάρια παρακλητικά και με δοξαστικές παρακλήσεις! Τώρα στο απόγειο του πλέον ηδύτατου και λαμπρού θέρους, μαζευόμαστε να χαρούμε την θαλπωρή την υπερκόσμια και την φυσική της χάρη.Ένα αίσθημα εξωπραγματικό ταυτόχρονα, σταλμένο από τις ουράνιες πηγές της μακαριότητας και τόσο φυσικό και επίγειο συνάμα, όσο η αγάπη και η εξάρτηση μας από την φυσική μας μητέρα.

Όταν ο Κύριος πάνω στον Σταυρό παρέδωσε την φροντίδα της Μητέρας Του, στον ηγαπημένο μαθητή και επιστήθιο Ιωάννη, ήταν σαν να μας κατέλιπε, σε μας στην εκκλησία, την φροντίδα και την στοργή της μάνας Του.Ήταν σαν να μας άφηνε παρακαταθήκη και παραγγελία παρηγοριάς προς Αυτήν , πού δίστομος ρομφαία καταξέσκισε την μητρική της καρδιά, όταν είδε τον Γιό της σταυρωμένο και νεκρό. Όμως αυτή η ελάχιστη στοργή και αγάπη πού δείξαμε ως άνθρωποι αδύναμοι και εγκόσμιοι στην μεγάλη και κοινή μητέρα, αυτή η λατρευτική σχεδον απόδοση τιμής στο αγνότατο πρόσωπο της, μετηλλάχθη σε στοργή άπειρη, σε αγάπη ουράνια, σε λατρεία και αφοσίωση ως προς μητρός προς τα τέκνα, από την Παναγία Θεοτόκο προς εμάς τους ολίγιστους. Εμείς την βάλαμε στο μέσον της Εκκλησίας, εκεί ψηλά στην κόγχη του ιερού, να ενώνει γή και ουρανό και αυτή μας έβαλε μέσα στην ποδιά της, στην πανάγια σκέπη της. Και η φροντίδα η δική μας, έγινε φροντίδα δική της και αυτή πού ονομάσαμε πρώτη αδελφή και μάνα μας, έγινε η Μεγάλη μας Μητέρα, η ουράνια σκέπη, η πηγή κάθε στοργής και μέριμνας, η ακαταμάχητη προστασία και η θερμότερη μεσιτεία για όλους, από αμαρτωλού εβδελυγμένου έως αγίου, προς τον Υιο της.

Ο κάματος του βίου και τα πολυποίκιλλα πάθη, ο κλύδωνας ο αφόρητος της δυστυχίας και της ανθρώπινης περιπέτειας μας, μας καταπόνησε, μας εξάντλησε, μας εξουθένωσε. Και πλάκωσε καύσωνας βαρύς και δαιμονική θύελλα , πού θέλησε να μας απολικμήσει σαν το στάχυ πού λυγίζει στον άνεμο και παραδίνεται σε λίγο στο πυρ. Και εμείς βρήκαμε την όαση! Βρήκαμε το δέντρο το ευσκιόφυλλο για να ξαποστάσουμε και την χαρά και παρηγοριά για να ενισχυθούμε. Σε κάθε χαίρε πού της απευθύνουμε, εισπράττουμε εμείς ως αντίδοση την χαρά. Σε κάθε πτώση μας, ατενίζουμε την ανάσταση μας. Στην απελπισία μας βρίσκουμε εγγυήτρια και οδηγήτρια στα ασταθή βήματα μας και νερό ζωντανό να ξεδιψάσουμε στην κόλαση της απόγνωσης και της δίψας μας. Σε κάθε παράκληση λαμβάνουμε και εμείς την παράκληση πού θα πεί παρηγοριά, ως άλλον παράκλητον ευρόντες.

Τα  δύο αυτά θρηνητικά και παρακλητικά ποιήματα πού τραγωδώμε στην χάρη της όλον τον Αύγουστο είναι γραμμένα από δύο τέτοιες ψυχές βασανισμένες και απελπισμένες, πού ψάχνουν να βρουν οδηγία, ανακούφιση, διασκέδαση κάθε ζάλης και ξεκούραση και γαλήνη στις προσωπικές τους περιπέτειες και αναζητήσεις. Ο μικρός παρακλητικός κανόνας είναι ποίημα του ομολογητή Θεοστήρικτου και οσίου.Έζησε στην εποχή της εικονομαχίας και υπέφερε τα πάνδεινα για την ορθόδοξη πίστη. Η τύχη του λοιπόν και ο αγώνας του για την πίστη, ταυτίζεται σε αυτό το ποίημα πού λέγεται μικρά παράκλησις,με την εκάστοτε θλίψη και περίσταση παντός ορθοδόξου χριστιανού και δεν ξέρει από πού να πιαστεί, παρά - για να χρησιμοποιήσουμε την έκφραση ενός σύγχρονου αγίου- από το φουστάνι της παναγιάς, όπως το βρέφος αγκιστρώνεται στην ποδιά της μάνας του. Το κατανυκτικότατο αυτό ποίημα είναι επίσης συνοδός προσευχής και κραυγής προς σωτηρίαν σε κάθε θλίψη και περίσταση μας. Ο μέγας παρακλητικός κανόνας είναι το ποίημα ικεσίας και η φωνή απόγνωσης ενός διωγμένου και από παντού αποκλεισμένου αυτοκράτορα της Νίκαιας, του δεσπότη Θεοδώρου Λάσκαρη. Το κατανυκτικό αυτό και μεγαλόπρεπο μελώδημα, είναι θα λεγε κανείς η ίδια η φωνή της πάσχουσας και αεί εσταυρωμένης ρωμηοσύνης, προς την Υπέρμαχο Στρατηγό της, από την οποία ζητά βοήθεια και αντίληψη. Γραμμένος και ψαλμωδημένος σε μια εποχή πού η τελευταία ορθόδοξη πραγματικά αυτοκρατορία εβάλετο από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, δεν είναι πιά η φωνή προς σωτηρία, ενός νεόπτωχου βασιλιά πλην άρχοντα, αλλά η απόγνωση του ευγενούς και περίδοξου χριστιανού, πού πάσχει και είναι αποκλεισμένος και πολιορκημένος, από τους κατώτερους στην ευγένεια και αλλότριους της αγάπης ανθρώπους και δαίμονες.Εμείς αναπέμπουμε παράκληση και ικεσία, είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο και αυτή πού είναι ταχεία εις αντίληψιν και άμεση εις βοήθεια , εισακούει και προστρέχει. Και διασκεδάζει τα νέφη των παθών και κατευνάζει την οξύτητα των πληγών και αποδιώκει κάθε πνευματικό και εγκόσμιο εισβολέα και παρέχει αφειδώς την αγάπη της, αυτή την ίδια την αγάπη πού ο κόσμος δεν γνωρίζει και δεν θα γνωρίσει ποτέ προς τον πάσχοντα και μοναχικό στο Πάθος του Ανθρωπο.

Όμως το δράμα δεν είναι προσωπικό και η προστασία δεν εξαντλείται σε περιπτώσεις. Η Παναγιά η Δέσποινα δεν είναι μόνο μεσίτις Θεού και Ανθρώπων. Επάξια κρατά τον τίτλο της Υπερμάχου Στρατηγού του Γένους μας και θεωρείται όχι άδικα φύλακας άγγελος της ελληνορθοδοξίας. Επιτρέψτε μου μια υπερβολή, μια ταύτιση πού μπορεί να ξενίζει και να υπερβαίνει την κρίση την κοινή και την αντίληψη την συμβατική. Βλέπω ψηλά στην κόγχη του ιερού, εικονογραφημένη την δόξα της και δεν ξεχωρίζω τί εικονογράφησε εκεί ψηλά η πάσχουσα και ερωτοπαθής ρωμαίικη ψυχή. Την Παναγιά την Δέσποινα και Μάνα του Θεού ή αυτή την εικονιζομένη μέσα σε φωτοστέφανο και φέροντας στους κόλπους της τον δεσπότη Χριστό, Μάνα Ρωμηοσύνη; Είναι λες και η αρχέγονη μητρική μορφή πού λατρεύτηκε από τούτο το γένος το θεοσεβές και πνευματοφύτευτο, το αρχαίο μητρικό πνεύμα, πού τιμήθηκε από όλους τους ποιητές της ρωμηοσύνης, από Ρωμανού οσίου του Μελωδού, έως και Σεφέρη και Ελύτη, να αποτυπώθηκε εκεί ψηλά, ως λατρευτικό σημείο και μοναδική θεότητα της ελληνορθόδοξης ψυχής.Βλέπω την Παναγιά και βλέπω την Ελλάδα. Και την Ελλάδα ατενίζοντας, την Θεοτόκο ένθρονη προσκυνώ, πού έχει στους κόλπους της τον Θεό, δηλαδή τον θείο Λόγο και φρικιώ και μεγαλύνω την τόση μεγαλοδωρία της στο γένος μας.

Όμως καταλίποντας τα θύραθεν και εγκόσμια , στην ημετέρα θεολογία την υψηλή επιστρέφω και μεγαλύνω την Κοίμηση και την Παναγία Μορφή της! Ποτέ άλλοτε ο θάνατος δεν τιμήθηκε τόσο και τόσο καμία μετάσταση δεν μεγαλύνθηκε. Ψάλλουμε τα επιτάφια και εορτάζουμε τα πασχάλια! Προσκυνούμε τα σάβανα και ατενίζουμε την ανάσταση!Τιμούμε την επι γης Μαριάμ και μεγαλύνουμε αυτή πού κατέχει τα δευτερεία της Τριάδος!Όντως ανέστη ο Υιός και Θεός της και από Χριστού θάνατος ουκ έτι κυριεύει του γένους των βροτών. Πώς θα μπορούσε λοιπόν η μητέρα της ζωής και η πηγή της σωτηρίας και ο ναός της θεότητας να κατέχετε από τον ηττημένο και παγγέλαστο θάνατο; Ομολογώ την μετάσταση και εορτάζω το δεύτερο πάσχα. Μεγαλύνω τον θάνατο και εορτάζω με χαρά την μετάθεση στην όντως ζωή. Και εγώ πού είμαι από τον θάνατο και την θλίψη καταπονημένος, εγώ πού δεν βρήκα χαρά και ελπίδα στον κόσμο, μπροστά στο θεομητορικό σκήνος πού εικονίζει το τέλος μιας ζωής, βλέπω ανάσταση και μακαριότητα και ατέρμονη χαρά και ζωή και φως και ελπίδα!

Τελειώνοντας, αυτό το σύντομο μεγαλυνάρι, επιθυμώ να κάνω μια διατράνωση χαρμονής!Η Θεοτόκος, μας έδειξε πόσο ψηλά και υπέρ των υψηλών έφτασε ο άνθρωπος. Όπως με την ανάβαση του ο Χριστός ενθρόνισε τον άνθρωπο πλάι στον Θεό, και η Θεοτόκος στο πρόσωπο της ουρανόν εποίησε τον άνθρωπο. Γιατί έγινε ο άνθρωπος Μαριάμ ναός της απεριχωρήτου και αχωρήτου θεότητος και έτι περισσότερο έγινε θεοτόκος ο άνθρωπος, θεός. Κανείς δεν έδωσε αυτό το μεγαλείο και το προνόμιο στον άνθρωπο, πλην του θεομητορικού της προσώπού. Γι αυτό και πάσχω και φωνάζω και κραυγάζω το μεγαλείο όχι μόνο του Υψηλού Θεού, αλλά και του ταπεινού ανθρώπου, πού έγινε ουρανός και υπερ πάνω των ουρανών. Και βλέπω τον διωγμό και την καταφρόνηση και την υπαγωγή του ανθρώπου σε ψηφίο υπολογιστικό και μονάδα χρηματιστική, σε δούλο παθών και έρμαιο ανθρωποφάγων και δυναστών και πάσχω και οργίζομαι! Γιατί μέτρον θέτω όχι το χρήμα και την κοινωνική θέση και την μωρόδοξη σοφία του κόσμου για να ορίσω τον άνθρωπο, αλλά αυτήν την θεοτοκία! Και αυτή την μεγαλόδωρη πρωτόφαντη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο, στο πρόσωπο της Παναγίας βλέποντας και ομολογώντας, φρίττω και χαίρομαι την θέση την υψηλή πού μπορεί να κατέχει ο άνθρωπος.Με αυτήν την υπευθυνότητα της επίγνωσης ας βαδίσουμε την μυστηριακή οδό της θεοτοκίας μέσα στην Εκκλησία. Γιατί ο καθένας από εμάς αξίζει πολλά περισσότερα, απ όσα τον έχουν πείσει οι παραδομένοι στον σατράπη σατανά πώς αξίζει. Σε αυτήν την οδό τελείωσης ας έχουμε μέτρο και οδηγό την Παναγία Μάνα μας.

28-7-2015

Τετάρτη, Ιουλίου 22, 2015

Κυριακή 26-7-2015: Λόγος εις το Η΄Εωθινόν Ευαγγέλιον




Εκτάκτως προδημοσιεύουμε σήμερα την προγραμματισμένη για αυτό το Σαββατοκύριακο ανάρτηση στο όγδοο εωθινό ευαγγέλιο, εις τιμήν της σήμερον εορταζούσης αγίας μυροφόρου και ισαποστόλου Μαρίας.

Το σημερινό εωθινό ευαγγέλιο είναι το όγδοο εωθινό, παρμένο από το κατά Ιωάννην ευαγγέλιον και αποτελεί αφηγηματική συνέχεια του προηγουμένου εωθινού ευαγγελίου. Κατ’αυτήν την περικοπή, η Μαγδαληνή Μαρία στέκεται έξω από τον τάφο του Χριστού και θρηνεί, διότι πιστεύει πώς κάποιος σήκωσε τον νεκρό από το μνημείο. Έπειτα ορά δύο αγγέλους και τον ίδιο τον Αναστάντα , ο οποίος την αποστέλλει στους μαθητές για να τους αναγγείλει πώς ο Κύριος τους αναβαίνει προς τον κοινό Πατέρα και Θεό.

Η περικοπή ξεκινά αμέσως από το σημείο, όπου ο Πέτρος και ο Ιωάννης εγκατέλειψαν έκπληκτοι και λυπημένοι τον τάφο , αλλά παρέμεινε εκεί η αγία Μαρία θρηνώντας και κλαίγοντας.Η αγάπη της η γνήσια και ατελεύτητη για τον Διδάσκαλο Ιησού είναι τέτοια, πού δεν την εμποδίζει φανερά να θρηνεί για Αυτόν και να ταράσσεται έντονα, γιατί πιστεύει πώς οι εχθροί του Χριστού, εσύλησαν τον πανάγιο Τάφο Του για να Τον συκοφαντήσουν. Ενώ οι άνδρες μαθητές εγκαταλείπουν το σημείο της ταφής, προφανώς για να μην προκαλέσουν τους διώκτες του Χριστού, η γυναικεία αγάπη υπερνικά κάθε φόβο και δισταγμό.Πράγματι, σε όλες τις εποχές, ενώπιον του σκήνους ή του τάφου ενός εκτελεσμένου και διωγμένου, πάντοτε η γυναικεία ψυχή, η μάνα, η αδελφή και η φίλη, χαίρουν ασυλίας από τους διώκτες και καταφέρνουν να αποδώσουν τα ανθρώπινα και να παραμείνουν σεβαστές, ακόμα και από τους πιο σκληρούς τηρητές του νόμου και της τάξης.

Τότε η Μαγδαληνή, σκύβοντας και πάλι προς το μνημείο, βλέπει δύο αγγέλους,έναν εκεί πού ήταν το κεφάλι και έναν εκεί πού ήταν τα πόδια του Ιησού.      Στο σημείο αυτό καταδεικνύεται η ανάσταση και πάλι.Εκεί πού θα έπρεπε να ήταν το θείον Σώμα, επιτηρούν και κάθονται άγγελοι, ως διάκονοι και υπηρέτες του αναστάντος βασιλέως και δορυφόροι της δόξας Του. Εκεί πού θα έπρεπε να κείται η πεσμένη ζωή, τώρα κείνται οι αθάνατοι άγγελοι και ποιούν τον τόπο της ήττας και των δακρύων, σημείο της δόξας του Θεού και της ένωσης των ουρανίων, όχι μόνο με τα επίγεια, αλλά και με αυτά τα καταχθόνια, διότι εβασίλευσεν πάνω σε όλα ο Κύριος.Και αυτοί οι άγγελοι, φορείς της μακαριότητας και της χαράς την ερωτούν άμεσα γιατί κλαίει. Τα ουράνια όντα , κατά χάριν μακάρια και ξένα κάθε λύπης, αλλά και φορείς του ευαγγελισμού της αναστάσεως δείχνουν πρώτα ξενισμό για την λύπη, εκεί πού θα έπρεπε πλέον να βασιλεύει η χαρά, δεύτερον διάθεση παράκλησης ήτοι παρηγορίας, γιατί από την φύση τους συμπονούν, συμπαθούν και παραστέκουν τους ανθρώπους.Και η Μαγδαληνή, συγχυσμένη και ταραγμένη, δεν αντιλαμβάνεται πώς ενώπιον της είναι άγιοι άγγελοι, αλλά σαν να ομιλούσε σε ανθρώπους, αποκρίνεται και λέει πώς θρηνεί επειδή σήκωσαν τον Κύριο της από τον τάφο και δεν γνωρίζει πού Τον έβαλαν. Ω της αγάπης της αγίας μυροφόρου! Ω της πίστης της μακαρίας και σταθερής! Ενώπιον του εσταυρωμένου και φαινομενικά ηττημένου, η αγάπη της δεν εψύγη, δεν απογοητεύτηκε από τον μεσσία και διδάσκαλο, αλλά αντιθέτως από τους μαθητές Του,όταν τον είδε νεκρό και καταφρονημένο, θέλει να Τον τιμήσει ως θεό και διδάσκαλο και δεν πτοείται από τον θάνατο, αλλά το πολύτιμο Σώμα και την γλυκεία μορφή Του ζητά για να λατρέψει και να τιμήσει!

Όταν η Μαγδαληνή απαντά έτσι στους αγγέλους, αμέσως αντιλαμβάνεται την παρουσία του Χριστού και γυρνά προς τα πίσω και Τον βλέπει. Δεν Τον αναγνωρίζει όμως άμεσα, γιατί όπως και στην περίπτωση των δύο μαθητων προς Εμμαούς, εκρατούντο οι οφθαλμοί της, λόγω της αντιλήψεώς της, της περιορισμένης, γιατί δεν πίστεψε άμεσα στην ανάσταση, αλλά είκασε πώς κάποιος έκλεψε το Σώμα. Φανερώνεται λοιπόν ο Κύριος έξω του Τάφου στην Μαγδαληνή, για να ανταμείψει την αγωνία και την λατρεία της και να μην την αφήσει έρμαιο σε φόβους και δισταγμούς. Ο Χριστιανός λοιπόν πού θα εκζητήσει και θα λατρέψει τον Κύριο με γνήσια αγάπη και πόθο προς το πρόσωπο Του, θα αξιωθεί και της φανέρωσης και της αποκαλύψεως Του και θα λάβει τα τεκμήρια της ανάστασης και της όντως θεότητος Του.Ο Κύριος λοιπόν, ερωτά την Μαγδαληνή, γιατί κλαίει και ποιόν ζητεί, όχι γιατί δεν γνωρίζει το αντικείμενο της αναζήτησης και του πόθου της, διότι ο Θεός έχει παγγνωσία και γνωρίζει τα κρύφια και τα ανεξιχνίαστα των ανθρώπων, αλλά επειδή επιθυμεί την εξαγόρευση της, προκειμένου να της αποδώσει διπλή την χαρά και να της δώσει και άφεση οποιασδήποτε αμφιβολίας με την φανέρωση Του. Ομοίως και στον Παράδεισο, ο Θεός ερωτά τον Αδάμ , πού βρίσκεται και γιατί εκρύβη, ενώ γνωρίζει την πτώση Του εκ των προτέρων, για να του δώσει βέβαια την ευκαιρία να ζητήσει άφεση και να προβή σε μετάνοια. Και η Μαγδαληνή, θεωρεί πώς έχει να κάνει με τον κηπουρό. Πράγματι, εκεί πού έθαψαν Τον Χριστό ,μας λέει ο Ιωάννης ήταν κήπος και μάλιστα πλησίον του Γολγοθά. Ακόμα και σήμερα μπορεί κάποιος να διαπιστώσει πώς στον Ναό της Αναστάσεως, Γολγοθάς, Μνημείο και Κήπος είναι τόποι πού δεν απέχουν μεταξύ τους παρά λίγα βήματα. Υπήρχε όντως κάποιος κηπουρός, δηλαδή άνθρωπος πού ήταν επιφορτισμένος με την φύλαξη και την συντήρηση του χώρου. Γι αυτό και η Μαγδαληνή του προτείνει να της πεί πού έκρυψε το Σώμα, και αυτή θα φροντίσει να Το πάρει πίσω, αφού όπως υπονοείται θα του δώσει κάποιο χρηματικό ποσό.

Ο Χριστός όμως δεν αφήνει για πολύ, την μαθήτρια Του στον κλύδωνα της αμφιβολίας και του πόνου, αλλά της αποκαλύπτεται και την κατονομάζει: Μαρία. Στη βάπτιση μας δηλαδή την είσοδο μας στην Εκκλησία, λάβαμε και το όνομα μας, πού είναι θεοφόρο και σημειοφόρο. Αυτό δηλώνει πώς ο Κύριος μας έθεσε πρώτον κάτω από την κυριαρχία Του, αφού όποιος ονομάζει τον δούλο Του, τον εξουσιάζει και δεύτερον σημειοί την δύναμη του αγίου βαπτίσματος. Όπως με την γέννηση μας ήρθαμε στην ζωή, έτσι και με την βάπτιση μας, αναδημιουργηθήκαμε και λάβαμε ύπαρξη, πρόσωπον έναντι του Θεού. Με την επίκληση λοιπόν του ονόματος της, ο Χριστός γίνεται αντιληπτός ως Κύριος και διδάσκαλος της από την Μαρία, γνωστός πλέον και όχι άγνωστος, με εξουσία αποκάλυψης και οικειότητα. Και τον αποκαλεί: Ραββουνί, πού στην αραμαϊκή,κύρια γλώσσα της εποχής, ερμηνεύεται: Δάσκαλε μου και όπως υπονοείται στρέφεται και κινείται για να Τον κρατήσει και να Τον αγκαλιάσει από την μεγάλη της αγάπη και τον λατρευτικό πόθο προς τον Θεάνθρωπο.

Στην συνέχεια ακούει το Μη μου άπτου και την παραγγελία του Χριστού, πώς οι μαθητές Του, πρέπει να πληροφορηθούν πώς αναβαίνει προς τον πατέρα τον κοινό και Θεό όλων. «Μή μου ἃπτου»,της λέει. «Μη με αγγίζεις, μη με κρατάς»! Πολλές είναι οι ερμηνείες του μη μου άπτου, πού κατά πολύ ξεφεύγουν από την ορθόδοξη και ορθή ερμηνεία της στάσης του Ιησού. Άλλοι λέγουν πως  ο Χριστός ζήτησε από την Μαρία να μην Τον αγγίξει , για να μην μολυνθεί το αναστημένο Σώμα Του. Αυτό όμως δεν ισχύει καθώς τον Χριστό αγγίζουν οι μυροφόρες στους πόδες, όταν είπε το Χαίρετε, αλλά και αυτός ο Θωμάς. Και ο άγιος Κύριλλος μας λέει πώς το Σώμα του Χριστού και πριν την Ανάσταση, όταν έλαβε την ανθρώπινη φύση και μετά από αυτήν, παραμένει αμόλυντο από κάθε αμαρτία και προσβολή. Άλλοι λέγουν πώς το μη μου άπτου, σημαίνει μη με κρατάς διότι βιάζομαι να ποιήσω την οικονομία του πατέρα μου, με τις λοιπές εμφανίσεις και την αγία Ανάληψη.Άλλοι λέγουν πώς δεν άφησε να Τον αγγίξει,ένεκα της απιστίας της προς την ανάσταση, ενώ αργότερα όταν Τον προσκυνούν με τις άλλες μυροφόρες,αναγνωρίζοντας δηλαδή την θεότητα, η Μαγδαληνή αξιώνεται να αγγίξει τους πόδας Του.Η πιο ασφαλής ερμηνεία είναι πώς το Μη μου άπτου, αναφέρεται στην αντίληψη της Μαγδαληνής για τον Χριστό. Εκείνη την ώρα, για την Μαρία ο Χριστός δεν είναι ο Αναστημένος Θεός και Υιός και Λόγος του Θεού, αλλά ο φίλος και διδάσκαλος, πού πάντα ήταν μαζί τους ως άνθρωπος και Τον οποίο ακολούθησαν από την Γαλιλαία. Ο Χριστός όμως, όπως πρότερον είχε πεί στην Θεοτόκο,πώς δεν υπάρχει κοινό μεταξύ μας ω γύναι, δηλαδή υπάρχει απόσταση μεταξύ Θεού και ανθρώπου, έτσι και τώρα αποτρέπει την Μαγδαληνή να Τον αγγίξει ως ψιλό άνθρωπο και κοινό διδάσκαλο, γιατί Είναι ο Θεός της. Η Μαγδαληνή όμως δεν μπορεί να έχει αυτή την αντίληψη, προ της πεντηκοστής και της καθόδου του παρακλήτου, ο οποίος θα τα αποκαλύψει όλα αυτά στην Εκκλησία, γι αυτό και ο Χριστός συνεχίζει και λέει: Μη με αγγίζεις. Δεν ανέβηκα βέβαια ακόμα προς τον Πατέρα μου. Δηλαδή, δεν αναλήφθηκα ακόμα για να σας στείλω το άγιο Πνεύμα και να σας αποκαλύψει την θεότητα μου, ώστε να γνωρίζεις ποιος είμαι και να αισθάνεσαι την πρέπουσα συστολή.

Αντιθέτως, όμως δεν την αποτρέπει να αναγγείλει όλα αυτά στους μαθητές Του, αλλά της λέει:Πήγαινε προς τους αδελφούς μου και πές σε αυτούς πώς: Ανεβαίνω στον πατέρα και πατέρα σας και Θεό μου και Θεό σας! Ανεβαίνω σημαίνει πώς από στιγμή σε στιγμή επίκειται η ανάληψη μου, επιστρέφω εκεί απ όπου ως Θεός δεν χωρίστηκα ποτέ!Έχετε θάρρος και παρηγοριά, διότι Αυτός πού ζήσατε μαζί του επί τρία έτη και Τον θεωρήσατε διδάσκαλο και ψιλό άνθρωπο, εσταυρωμένο και ηττημένο και εβδελυγμένον ως νεκρόν, είναι ο Υιός και Λόγος του Θεού, είναι οντως Αναστάς, γιατί είναι η Ζωή και η αυτοζωΐα. Μη λυπείσθε και μην αδημονείτε πλέον, γιατί είμαι ο Θεός και Λόγος, είμαι ο νικητής του κόσμου. Η κάθοδος μου στον κόσμο και η σάρκωση μου, δεν εμείωσε την θεότητα και παντοδυναμία μου, αλλά  και εδημιούργησε την εκκλησία, την αδελφότητα των πιστών στο όνομα μου. Γι αυτό και ο Πατέρας μου είναι δικός σας Πατέρας! Εμέ κατά φύσιν, εσάς δε με την ηθική έννοια και με αυτή του Κυρίου και δημιουργού σας. Ο Θεός μου, διότι ο Πατέρας μου είναι η αρχή της θεότητας μου ως Θεού και ως άνθρωπος είναι Θεός μου, είναι και δικός σας Θεός, είναι ο Ων, Αυτός πού ζει εντός σας και κυριαρχεί πάνω στην εξουσία του θανάτου, Αυτός πού μού έδωσε την εξουσία. Σε Αυτόν λοιπόν αναβαίνω και εσείς χαρείτε, διότι η ανάβαση μου, συνεπάγεται την κατάβαση άλλου παρακλήτου, άλλου παρηγορητή, του αγίου Πνεύματος. Διά του Αγίου Πνεύματος, πού θα είναι για πάντα παρόν μέσα στην Εκκλησία, θα είναι και ο Παντοδύναμος Θεός και εγώ ο Υιός και Λόγος Του, πού σας αγάπησα και σας εξέλεξα ανάμεσα στους ανθρώπους, αεί παρόντες μέσα στην Εκκλησία. Και τους ονομάζει αδελφούς πλέον τους μαθητές ο Χριστός, όχι μόνον διότι έχουν κοινό Πατέρα και Θεό,αλλά επειδή έχουν ξεφύγει ,όπως τους προείπε στον μυστικό Του δείπνο, από την τάξη των δούλων και έχουν ανέλθει στην τάξη των φίλων, των αγαπημένων δηλαδή. Και γι αυτούς τους αγαπημένους έδωσε εκείνος την ζωή Του πάνω στον Σταυρό.Αναβαίνω όμως σημαίνει και συναναβαίνω, συνανυψώ και εσάς διά της αναστάσεως στην πρότερη κατάσταση και την υψηλή θεωρία, πού τώρα ως αφώτιστοι στερείστε.


Πήγε λοιπόν, η Μαρία προς τους μαθητές και τους απήγγειλε πώς είδε τον Κύριο και όλα όσα της παρήγγειλε για να τους πεί. Και εμείς λοιπόν, ήρθαμε εδώ στον Ναό, για να ακούσουμε τον ευαγγελισμό και την αποκάλυψη της Εκκλησίας, μέσω του λόγου των αποστόλων, των προφητών και των αγίων Πατέρων, πώς όντως δηλαδή είδαν τον Αναστάντα Νικητή του Θανάτου και τους επιφόρτισε να αναγγείλουν το ευαγγέλιο της σωτηρίας στους αδελφούς Του, δηλαδή σε εμάς την αγαπημένη Του εκκλησία, για την οποία έχυσε το πανάγιο Αίμα Του. Αυτού του ευαγγελισμού είναι επιφορτισμένη η Εκκλησία στους οικείους της και στα έθνη και αυτό πού έχει σημασία , είναι πώς ο ευαγγελισμός από την Εκκλησία, δεν είναι μόνον αυθεντικός, αλλά και αποκλειστικός. Η Εκκλησία έχει την δύναμη και την χάρη της μετάδοσης και της ερμηνείας του Λόγου. Με αυτή την πίστη ,ας παραμείνουμε και εμείς στους πανάγιους κόλπους της για να αξιωθούμε την θεοφάνεια και αποκάλυψη του Χριστού.

Τρίτη, Ιουλίου 21, 2015

Αληθινη εν χριστω ζωή-Πλάνη πού εξελίσσεται σε "εκκλησία"




Eπανέρχομαι συχνά στο θέμα της σέχτας ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗ πού από πίσω της κρύβεται η κ Ρύντεν.

Βλέπω καθημερινά πολλούς φίλους να κάνουν like στην σελίδα και στις αναρτήσεις και να σχολιάζουν θετικά. Όμως αυτή η κίνηση δεν είναι εντός της Εκκλησίας. Το ξανατονίζουμε! 

Καταλαβαίνω πώς μία ανάρτηση πού υμνεί τον Χριστό ή την Παναγία και είναι θρησκευτικά συγκινητική και σχετικά ουδέτερη δεν μπορεί παρά να ελκύει θετικά σχόλια, ειδικά από ανθρώπους πού δεν γνωρίζουν με ποιά έχουν να κάνουν. 

Μια γυναίκα πού υποτίθεται πώς είναι χριστιανή και έχει πνευματικότητα και ένα βασικό μορφωτικό επίπεδο και αντίληψη, όταν αρχίζει και έχει μηνύματα από τον ίδιο τον Χριστό, την Παναγία και τους αγγέλους το πρώτο πράγμα πού πρέπει να σκεφτεί είναι το "ποιος ειμαι εγώ πού θα μου μιλήσει άμεσα ο Χριστός και οι άγγελοι και θα γίνω ο εκλεκτός τους ανάμεσα στους ανθρώπους;'. Και αφού ταπεινωθεί να αισθανθεί την πλάνη και την παγίδα. 

Αλλά ο υπερήφανος άνθρωπος είναι ΤΡΕΛΟΣ άνθρωπος και είναι η αγαπημένη λεία του σατανά. Οι πατέρες μας έχουν προειδοποιήσει για τέτοιες κλήσεις, φωτισμούς και οράματα. Είναι αυτό πού λέει η Γραφή πώς ο σατανάς μετασχηματίζεται και σε άγγελο φωτός για να πλανήσει τους Χριστιανούς και αμα βρει τον υπερήφανο και τον ανωριμο τον αποτελειώνει μια και καλή.

Τα ίδια συνέβησαν με πολλούς μυστικιστές, όπως ο περίφημος Φραγκίσκος της Ασσίζης πού έλαβε τα στίγματα και διατείνονταν πώς ήταν πιό αρεστός στον Θεό από τον ίδιο τον Χριστό, η Θηρεσία πού είχε όπως λέει εμπειρια συνουσίας με τον Χριστό, αλλά και ορθόδοξοι μοναχοί και μοναχές και λαϊκές-λαϊκούς πού τους πήρε ο διάολος στα φτερά του, εμφανιζόμενος με την μορφη του Χριστού, της Παναγιάς και αγγέλων και ακόμα τιμώνται από πολλούς αφελείς σαν άγιοι.

Ο εχθρός ξέρει να κολακεύει τα ελαττώματα μας και τί το γοητευτικότερο από το να πιστεψουμε στην παναγιότητα μας, ειδικά αφού η θρησκεία είναι η πιό αποδοτική μπίζνα και μπορούμε να παρασύρουμε και άλλους στην λατρεία μας! Τον Χριστό τον πλησιάζουμε όχι χωρίς κόπους, θυσίες και μόχθους και αφού υποτάξουμε το θέλημα μας και δεν έχουμε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας. Ολα τα άλλα είναι σατανικά. 

Καλό θα ήταν να συμβουλευόμαστε τους ιερείς, τους επισκόπους της περιοχής μας, ακόμα και κάποιον θεολόγο πριν εμπιστευτούμε θρησκευτικά κινήματα και τάχα φωτισμένους ανθρώπους.

Σάββατο, Ιουλίου 18, 2015

Κόντρα στους σύγχρονους μονοφυσιτισμούς



H Εκκλησία μας εορτάζει αύριο την μνήμη των αγίων και θεοφόρων Πατέρων της τετάρτης εν Χαλκηδόνι οικουμενικής Συνόδου, πού διατράνωσε την υποστατική ένωση των δύο φύσεων Θεού και Ανθρώπου στο ένα Πρόσωπο του Ιησού Χριστού. 

Με αυτόν τον τρόπο αντιμετώπισε την αίρεση του μονοφυσιτισμού, κατά την οποία η θεϊκή φύση του Χριστού απορρόφησε την ανθρώπινη και έτσι ο Χριστός είχε μόνο μία φύση την θεϊκή. 

Προσέξτε την καταραμένη αίρεση του μονοφυσιτισμού γιατί είναι διαχρονική μέσα στην Εκκλησια. Πολλοί θέλουν την Εκκλησία σαν ένα θρησκευτικό παρωχημένο οικοδόμημα πού να ασχολείται με νεφελώματα και θεωρίες και να ΜΗΝ έχει ΛΟΓΟ στην κοινωνία και τον κόσμο των ανθρώπων. Πολλοί από αυτούς τους πνευματολόγους δεν είναι απ εξω αλλα εντός της εκκλησίας και αυτό ειναι το χειρότερο. 

Αλλά στους χαλεπούς καιρούς πού ζούμε δεν είναι μονον αυτό μονοφυσιτισμός είναι και η περιφρόνηση του άρτου και της διακονίας του άλλου. 

Εκκλησία δεν είναι μόνο θυμιάματα και προσευχές είναι και άσκηση σώματος και διανομή άρτου και διακονίας του ανθρώπου πού πάσχει και στερείται. Βέβαια σήμερα από την Εκκλησία αυτό θέλουν οι περισσότεροι, να μετατραπεί σε κοινωνικό ίδρυμα και να ξεχάσει την πνευματική της αποστολή . Να μην δίνει δηλαδή Χριστό και ευαγγέλιο, αλλά μόνον φαΐ και ρούχα και να γίνεται ένα σιωπηρό δεκανίκι του συστήματος, για να μην ξεβολεύει τον απνευμάτιστο κόσμο με τον λόγο της.Και ενώ το κάνει βέβαια χωρίς να την προσκαλέσει κανείς,να κατηγορείται και για αδράνεια από ανθρώπους πού δεν έχουν προσφέρει ψίχουλο στην ζωή τους, αλλά μάλλον έχουν αποθηκεύσει προς ίδιον όφελος και ολόκληρο το ψωμί στο ταμείο τους και ξέρουν μόνο να αγαπολογούν. Έχουμε δηλαδή έναν αντίστροφο μονοφυσιτισμό! 

Όμως ορθοδοξία είναι αυτή η υποστατική ένωση των δύο φύσεων Θεού και Ανθρώπου στο ένα Πρόσωπο και αυτό μεταφέρεται και στην Εκκλησία. Ουτε θεολογία και πνευματική ζωή χωρίς διακονία και λόγο, ούτε κοινωνική προσφορά χωρίς θεολογία και πνευματική παρουσία. Το Πνεύμα να καθοδηγεί την ιστορική μας παρουσία και η ιστορική μας παρουσία να εμπνέεται από το Πνεύμα. Έτσι ούτε φιλόσοφοι απλοί είμαστε, αλλά ούτε και ανθρωπιστές χωρίς Θεό.

Η Εκκλησία δίνει Ποτήριον και Λόγον στον κόσμο. Αυτή ειναι η αποστολή της και από αυτό το Ποτήριο και τον Λόγο εμπνέεται και η πρακτική αγάπη προσφοράς και διακονίας και όχι το αντίστροφο, όπως ο Θεός προσέλαβε άνθρωπο στο πρόσωπο του Χριστού και όχι ο άνθρωπος προσέλαβε θεόν.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails




ask2use.com: Επιτρέπεται η αντιγραφή όλου του κειμένου

ask2use.com: Μόνο για μη-κερδοσκοπική χρήση

ask2use.com: Υποχρεωτική η αναφορά πηγής









Επιτρέπεται η αντιγραφή και ιεραποστολική αξιοποίηση των κειμένων πού θα βρείτε εδώ, είτε ημετέρων ή αντεγραμμένων από άλλους ιστοχώρους, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ από ορθόδοξα ή φιλορθόδοξα ιστολόγια με υποχρέωση την αναφορά πηγής και συγγραφέως του κειμένου και την μη περικοπή αυτού για οποιονδήποτε λόγο.
Τα ανυπόγραφα άρθρα και όσα δεν αναφέρουν πηγή ανήκουν στον υποφαινόμενο ιστολόγο.
Συνήθως οι εικόνες πού χρησιμοποιώ, παρέχονται από την αναζήτηση google.Αν νομίζετε ότι η ανάρτηση τους θίγει δικαιώματα σας, ειδοποιήστε να τις κατεβάσω.

Ευχαριστώ.