ΙΕΡΕΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Δος μου κι εμένα άνεση, Παναγιά μου,
πριν ν’ απέλθω και πλέον δεν θα υπάρχω.(Αλεξ. Παπαδ.)

Σάββατο, Ιουνίου 27, 2015

Κυριακή 28-6-2015: Λόγος εις το δ΄Εωθινόν Ευαγγέλιον




Το ευαγγέλιο πού διαβάστηκε σήμερα στον όρθρο είναι το δ΄εωθινό και το πρώτο στην σειρά  από τις αναστάσιμες περικοπές του αγίου ευαγγελιστή Λουκά. Αναφέρεται σε δύο επισκέψεις στο κενό μνημείο. Η πρώτη επίσκεψη είναι μιας συντροφιάς μυροφόρων γυναικών , η δε δεύτερη του αγίου αποστόλου και κορυφαίου Πέτρου.

Την πρώτη μέρα της εβδομάδας λοιπόν, αυτή πού αργότερα στους χριστιανικούς χρόνους ονομάστηκε Κυριακή, ως αφιερωμένη στην λατρεία του Κυρίου, μια συντροφιά μυροφόρων γυναικών επισκέπτεται το μνημείο για να μυρίσουν το σώμα του Χριστού. Μαζί τους συνοδεύουν και άλλοι τινές δηλαδή μερικοί άλλοι. Αυτό σημαίνει πώς ήταν κάποιοι υπηρέτες ή ακόλουθοι του Χριστού, ανώνυμοι και από τον ευρύτερο κύκλο των μαθητών Του. Οι μυροφόρες αυτές επισκέπτονται τον τάφο, όρθρου βαθέως, πρίν χαράξει , πολύ πρωΐ. Αυτό μας δίνει το δικαίωμα να συμπεράνουμε πώς είναι η δεύτερη επίσκεψη των μυροφόρων στον τάφο. Η πρώτη είναι αυτή με την Θεοτόκο και την Μαγδαληνή , πού ευρίσκεται στην παράδοση του Ματθαίου, στις οποίες, μάλιστα εμφανίστηκε ο Χριστός και είπε  το Χαίρετε. Τώρα, η Μαγδαληνή Μαρία οδηγεί έναν δεύτερο, μεγάλο όμιλο μυροφόρων στον τάφο με την απαραίτητη συνοδεία.Η τρίτη και τελευταία είναι αυτή που μνημονεύεται στον Μάρκο και ακούσαμε πρίν από δύο κυριακές.

Ενώπιον του τάφου τις περιμένει μία έκπληξη. Ο λίθος είναι αποκυλισμένος και ενώ εισέρχονται στο μνήμα δεν βρίσκουν το σώμα του Κυρίου Ιησού. Ο Χριστός μετά την Ανάσταση κυρίως και ειδικά στο ευαγγέλιο του αγίου Λουκά,ονομάζεται Κύριος. Αυτό δηλώνει την θεότητα Του, αλλά και την κυριαρχία και εξουσία Του πάνω στην ιστορία και τον αποδομητή θάνατο.Οι μυροφόρες εισέρχονται στο μνημείο. Ο τάφος του Χριστού δεν είναι ένα συμβατικό μνημείο όπως γνωρίζουμε σήμερα, αλλά ίσο με τη γη και λαξευμένος στον βράχο, σαν ένα σπήλαιο. Αποτελείται από τον προθάλαμο,και από το κυρίως μνήμα, όπου τοποθετούσαν τον νεκρό. Οι μυροφόρες λοιπόν εισέρχονται στον προθαλαμο, αφού δουν αποκεκυλισμένο τον λίθο και διακατέχονται από απορία. Καν αγαπούν τον Χριστό και ξεπερνούν κάθε ανθρώπινο φόβο και προκατάληψη, τους είναι ακόμα αδιανόητη και άγνωστη η Ανάσταση. Όταν εισέρχονται στο κυρίως μνημείο βλέπουν με τα νοητά και τα σωματικά τους μάτια δύο αγγέλους.Ο χριστιανός λοιπόν πρέπει να περάσει από τον προθάλαμο της έρευνας και της απορίας, αφού κινηθεί από θείο ζήλο και πόθο αγάπης προς τον Χριστό, στην κυρίως αποκάλυψη και γνώση του Θεού, μέσα από τον ευαγγελισμό του. Η εμφάνιση των αγγέλων παρουσιάζεται στο ευαγγέλιο με την λέξη "ιδού". Στον Λουκά και σε όλα τα ευαγγέλια, η λέξη "ιδού" μας προετοιμάζει για κάποιο θαυμαστό σημείο και μια μεγάλη και πρωτάκουστη αποκάλυψη του Θεού στην οικονομία Του για τον κόσμο. Οι μυροφόρες, ενώπιον των δύο αστραπηφόρων αγγέλων, παραμένουν έκθαμβες και κλίνουν το πρόσωπο στην γή. Το ότι έκλιναν το κεφάλι δηλώνει αναγνώριση των απεσταλμένων από τον Θεό και κίνηση υπακοής στο θέλημα Του, αλλά και εσωτερική στροφή στην καρδία, τον χώρο των αποκαλύψεων και ετοιμότητα να δεχτούν εντολές. Το ότι έκλιναν το πρόσωπο προς την γή, σημαίνει την χοϊκή τους καταγωγή πού αναγνωρίζουν με ταπείνωση και την διαφορά στην φύση τους από τους επουρανίους αγγέλους. Πρέπει να πούμε, πώς η αγγελοφάνεια και ο ευαγγελισμός γίνεται μόνο στις μυροφόρες και όχι στους συνοδούς τους, γιατί δεν είναι όλοι πνευματικά δεκτικοί στο εξαιρετικό μήνυμα της αναστάσεως. Οι άλλοι πρέπει να το ακουσουν από τρίτους, βάσει της αδυναμίας και της πνευματικής καταστάσεως τους και ελάχιστης εξοικείωσης με τον Θεό.Ειδικά, οι σταυρωτές Του θα το ακούσουν πολύ αργότερα, γιατί αν έβλεπαν τον ίδιο τον Αναστάντα, ίσως οδηγούνταν και σε αυτόν τον θάνατο και την κόλαση, ως ανέτοιμοι, διότι πυρ ο Θεός καταναλίσκον.

Οι δύο άγγελοι ευαγγελίζονται την ανάσταση στις Μυροφόρες. Ο Χριστός είναι ζων και δεν πρέπει να Τον αναζητούν ανάμεσα στους νεκρούς. Όποιος πιστεύει στον Χριστό ως Ζωή και Ανάσταση, ξεφεύγει από την αναζήτηση και την διατριβή με αυτούς πού είναι πραγματικά και πνευματικά νεκροί. Δεν δύναται  ο τάφος, ο άδης και ο θάνατος, να κατέχει την αυτοζωΐα και τον ζωοδότη, αλλά ούτε οι αναστημένοι από Αυτόν να συνδιαλέγονται και να ασχολούνται με τους νεκρούς, τους οποίους πρέπει να αφήσουν να θάβουν τους εαυτών νεκρούς και να δηλώσουν μαθητεία στην Ανάσταση και την όντως ζωή.Οι άγγελοι θυμίζουν στις μυροφόρες, όχι χωρίς μομφή, πώς ο ίδιος ο Ιησούς είχε προαναγγείλει στους μαθητές Του πώς επρόκειτο να παραδοθεί εκούσια στα χέρια των αμαρτωλών, και να σταυρωθεί και να αναστηθεί από τους νεκρούς την τρίτη ημέρα.Πράγματι , τρείς φορές προανήγγειλε τα πάθη και την ανάσταση στους μαθητές Του. Οι Μυροφόρες θυμούνται τότε, ως εξ αποκαλύψεως, πώς πράγματι ο Χριστός μίλησε με λεπτομέρειες για την παράδοση Του, τα πάθη , τον σταυρό και την τριήμερη ανάσταση. Αυτό μας δίνει το δικαίωμα να θυμηθούμε και εμείς την αλήθεια πώς μόνο υπό το πρίσμα της Αναστάσεως ερμηνεύονται οι Γραφές, παλαιές και νέες, δηλαδή παλαιά και καινή διαθήκη. Ο απόστολος Παύλος μας λέει πώς αν ο Χριστός δεν ανασταίνοταν από τους νεκρούς, όλη η πίστη μας θα ήταν κενή και μάταιη. Η Εκκλησία δηλαδή θα ήταν μια φιλοσοφία, μια θρησκεία του κόσμου και οι γραφές θα έδιναν κάποιον συμβολικό και όχι πραγματικό τόνο στην σωτηρία του ανθρώπου. Οποιος θέλει να ερμηνεύσει τα ρήματα του Θεού εις ζωήν αιώνιον , οφείλει πρώτον να έχει ακράδαντη πίστη στην ανάσταση. Δεύτερον , να εννοήσει πώς σύνολη η Γραφή, παλαιά και καινή διαθήκη, εχει χριστολογικό κέντρο, αναφέρεται στον Χριστό και ερμηνεύεται με το έργο του Χριστού στον κόσμο.Δεν υπάρχει μύθος και σύμβολο, αλλά ιστορική πραγματικότητα στον σαρκωμένο Λόγο.

Οι μυροφόρες απαγγέλουν το μήνυμα της αναστάσεως στους μαθητές, στους ένδεκα κορυφαίους και στους λοιπούς ακολούθους και πιστούς, στην πρώτη εκκλησία. Το ίδιο κάνουν και οι άγγελοι στις μυροφόρες, ευαγγελίζονται. Το ευαγγέλιο, οι ευαγγελιστές οι δικοί μας είναι οι άγιοι της Εκκλησίας, οι οποίοι μέσα από τα συγγράματα και τις παραδόσεις τους, αλλά και ειδικά με την ζωή και τις πράξεις τους, αποτελούν ζωντανή μαρτυρία και διδασκαλία της αναστάσεως.Αναφέρονται τα ονόματα των μυροφόρων. Είναι η γνωστή μας Μαγδαληνή Μαρία, η Μαρία του Ιακώβου, στην οποία αναγνωρίζουμε μια από τις συγγενείς του Χριστού και η Ιωάννα, η οποία ήταν σύζυγος του Χουζά επιτρόπου του βασιλιά Ηρώδη. Μαζί τους ήταν και οι λεγόμενες λοιπές, στις οποίες μπορούμε να θυμηθούμε την Μαρία του Κλωπά, την Σαλώμη , την Σουσάννα και άλλες γυναίκες και μαθήτριες πού αναφέρονται στα ευαγγέλια. Εδώ πρέπει να κάνουμε μία παρένθεση. Βλέπουμε πώς ανάμεσα στις μυροφόρες υπάρχει ένα συγκεκριμμένο ηλικιακό όριο , αλλά και κάποια κοινωνική κατάσταση. Είναι μιας προχωρημένης έως και ώριμης ηλικίας και αξιόπιστες στην μαρτυρία τους, λόγω της σοβαρότητας της κοινωνικής τους θέσης. Επίσης, μας δηλώνουν άριστα τα ευαγγέλια ποιά πρέπει να είναι η ηλικία και η θέση της γυναίκας , η οποία υπηρετεί στα εκκλησιαστικά αξιώματα. Την αρχαία αυτή παράδοση της Εκκλησίας να διακονούν όχι οι νέες και αυτές πού έχουν οικογενειακές υποχρεώσεις άμεσες, αλλά οι χήρες και οι πρεσβυτέρες στην ηλικία στην Εκκλησία, παραλαμβάνει ο απόστολος Παύλος αργότερα και μας παρουσιάζει γυναίκες χήρες ή αρχηγούς μεγάλων οικογενειών πού υπηρετούν στην Εκκλησία και αυτούς τους αποστόλους.Και είναι μια χρήσιμη υπενθύμιση στον παράλογο ζήλο και την ιεραποστολή πολλών ακαταλλήλων και προσηλυτισμένων στην Εκκλησία, ιδία από "γεροντικούς" και "κατηχητικούς" κύκλους.

Στους αποστόλους τα ρήματα των μυροφόρων φάνηκαν ως λήρος, δηλαδή φλυαρία, φανταστική και υπερβολική διήγηση. Να πού οι μυροφόρες είναι δεκτικές της αποκάλυψης, όχι όμως και οι ένδεκα. Οι ένδεκα ώς την εμφάνιση του Χριστού σε αυτούς και την καθοδήγηση και προετοιμασία τους για την πεντηκοστή, παραμένουν δύσπιστοι και νωθροί στο πνεύμα. Ας μην ξεχνάμε πώς οι μυροφόρες υπερέβησαν εαυτόν και δεν φοβήθηκαν και η γνήσια αγάπη έφερε την φανέρωση και την πίστη. Οι μαθητές όμως αρνήθηκαν και κρύφτηκαν και γι αυτό δεν πίστεψαν αργότερα, ως ανεπίδεκτοι και ανέτοιμοι. Ωστόσο, ο Πέτρος τρέχει προς το μνημείο. Αυτή η πράξη σημαίνει πώς τρέχει για να εξακριβώσει, ίσως πιστεύει σε μία σύληση του τάφου και όχι βέβαια στην ανάσταση. Και πράγματι μπαίνει στο μνήμα και δεν βλέπει αγγέλους και Αναστάντα Χριστό, αλλά τα οθόνια κείμενα μόνα, δηλαδή τα νεκρικά σάβανα χωρίς το σώμα. Κατά την πίστη και την οικειότητα μας με τον Χριστό, άλλοι από μας έχουμε σχέση έμμεση με τους αγίους Του, οπως οι μυροφόρες με τους αγγέλους, οι πιό προχωρημένοι άμεση  με τον ίδιο τον Αναστάντα, όπως η Μαγδαληνή και ο Κλεόπας, και άλλοι απλά με τα τεκμήρια της αναστάσεως, όπως ο Πέτρος με τα νεκρικά σάβανα. Υπαρχουν βέβαια και αυτοί πού δεν έχουν ούτε αυτή την ελάχιστη επαφή με τα σάβανα και τον άδειο τάφο και αυτοί μοιάζουν με τους ιουδαίους, οι οποίοι συκοφάντησαν την ανάσταση και δεν αρμόζει να ονομάζονται καν χριστιανοί. Ο δε Πέτρος φεύγει με απορία από το μνημείο. Δεν θα αργήσει η ώρα να Του εμφανιστεί ο ίδιος ο Χριστός και να πιστεψει και εκείνος στην Ανάσταση.

Αυτό, πού έχει σημασία, στην σημερινή περικοπή, αγαπητοί μου αδελφοί , είναι η δική μας ετοιμότητα και πνευματική κατάσταση έναντι της αναστάσεως. Του καθενος χωριστά αλλά και της σύγχρονης Εκκλησίας. Σε ποιούς αλήθεια μοιάζουμε; Είμαστε δεκτικοί του μηνύματος της χαράς μέσω των αγίων όπως οι γυναίκες, μέσω του ιδίου του Αναστάντος όπως η τελεία Θεοτόκος ή απλώς περιτρυγυρίζουμε το άγιο μνήμα, δηλαδή την αγία τράπεζα και την λειτουργική εκκλησιαστική ζωή, ψηλαφώντας την αλήθεια και τα ίχνη της αναστάσεως, προσπαθώντας να φτάσουμε στην αποκάλυψη της αλήθειας; Είναι ένας καλός και γόνιμος προβληματισμός για όλους μας, ούτως ώστε να προσδιορίσουμε την χριστιανική μας ιδιότητα και θέση απέναντι στον Χριστό .Αλλά και ως εκκλησία ορθόδοξη του 21ου αιώνα, ποιά είναι η συνείδηση η συλλογική και η πίστη στην ανάσταση; Ο Χριστός είναι μεν ο Κύριος και ο εξουσιαστής και ο άρχων του μέλλοντος αιώνος και είναι παρών εδώ στην εκκλησία. Η πορεία της εκκλησίας όμως απέναντι σε τόσες προκλήσεις θανάτου και απιστίας και ανθρωπίνου πόνου και πολεμικής, συναρμόζεται με την πορεία του Αναστημένου Χριστού μέσα στον κόσμο; Δίνουμε ως εκκλησιαστικό σώμα την μαρτυρία του Αναστάντος στον κόσμο του θανάτου και της αμαρτίας; Ας δεηθούμε στον Κύριο, στον πολύ θερισμό και τον μεγάλο κλύδωνα, να στείλει άξιους εργάτες και κυβερνήτες, αλλά και γενναίο πλήρωμα της εκκλησιαστικής Του κιβωτού, πού λέγεται Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία.Αυτό είναι το αιώνιο αίτημα και η αγωνία του ιδίου του Χριστού για την σωτηρία του κόσμου.



25-6-2015

Κυριακή, Ιουνίου 21, 2015

Αυτό που μας λείπει




Είναι πολλά για τον Χριστό πού δεν ξέρουμε. 

Καθημερινά διαπιστώνω την ανεπάρκεια όχι μόνον γνώσεων αλλά και εμπειρίας του Θεού. Αυτό που νομίζω πώς λείπει είναι η δεκτικότητα, πού γεννάει η άκρα ταπείνωση και αφιέρωση στο θέλημα Του, αφιέρωση όλης της ύπαρξης. 

Στενοχωριέμαι όταν κι εγώ ο ίδιος, αλλά και οι περισσότεροι από εμάς τους κληρικούς, εξαντλούμαστε σε έναν διδακτισμό, σε νεωτερισμούς, σε εντυπωσιασμό συναισθημάτων.

 Κανένας μας σχεδόν δεν εκφεύγει γιατί όλοι μας ζητάμε σαν ποιμένες αποδοχή. Βέβαια, κάποιοι άλλοι το έχουν κάνει και βιοπορισμό και καριέρα. Είναι και αυτές οι πολιτικές εντός και παρά την εκκλησία. Και οι αποδέκτες επίσης όχι απλά δεν έχουν κρίση, αλλά δεν θέλουν να έχουν κρίση. 

Συνεπώς, δεν θέλουμε γνωριμία με τον Χριστό, θέλουμε μια θρησκευτική πορεία μέσα στην εκκλησία ή παρά την εκκλησία πού να μας παρέχει μία ασφάλεια. 

Γι αυτό και προσωπικά δεν δηλώνω αφοσίωση ή εντυπωσιασμό σε κανέναν, πρόσωπο ή ρεύμα. Και ακόμα περισσότερο εμπιστοσύνη. Ούτε στον απαίδευτο εαυτό μου, πού στο κατω κάτω υποχρεούμαι να τον γνωρίζω και να συμβιώσουμε για πολλά ή λίγα χρόνια εδώ κάτω στην γη. 

Με λίγα λόγια όλοι μιλάμε για τον Χριστό, όλοι θέλουμε να δείχνουμε τον Χριστό, αλλά στο τέλος ούτε τον Χριστό γνωρίζουμε και δείχνουμε τον εαυτό μας. 

Αυτό πού λείπει είναι η αγιότητα, με όλη την παραδοσιακή και εκκλησιαστική της έννοια. 

Η αγιότητα αποψιλωμένη από θρησκεία και απόψεις. Το να ΕΙΣΑΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!

Σάββατο, Ιουνίου 20, 2015

Κυριακή 21-6-2015: Λόγος εις το Γ΄Εωθινόν



Συνεχίζουμε και αυτή την Κυριακή, την σύντομη αναφορά μας στα εωθινά αναστάσιμα ευαγγέλια.

Το σημερινό ευαγγέλιο είναι το τρίτο και αποτελεί συνέχεια αφηγηματική του προηγούμενου. Αποτελείται δε από τους τελευταίους στίχους του ευαγγελίου του αγίου αποστόλου Μάρκου. Η περικοπή διακρίνεται σε τρία μέρη. Στο πρώτο μέρος δίδεται από τον ευαγγελιστή ένας σύντομος κατάλογος των εμφανίσεων του Αναστημένου Χριστού, όσων βέβαια ο ίδιος γνωριζει και παρέλαβε από την Εκκλησία και τον διδάσκαλο του απόστολο Πέτρο. Το δεύτερο μέρος αναφέρεται στην εμφάνιση του Κυρίου ενώπιον των ένδεκα μαθητών και την αποστολή τους στα έθνη , πού θα είναι το βάπτισμα και η ιεραποστολή μετά σημείων. Το τρίτο μέρος, αναφέρεται στην ανάληψη του Χριστού, στην εκ δεξιών του Πατρός καθέδρα Του και στην εξάπλωση της Εκκλησίας.

Ο ευαγγελιστής Μάρκος μας γνωρίζει αρχικά πώς η πρώτη εμφάνιση του Αναστημένου Χριστού το πρωΐ της Κυριακής έγινε ενώπιον της Μαρίας της Μαγδαληνής, μιάς των μυροφόρων και μαθήτριας του Κυρίου. Ήδη ο ευαγγελιστης την παρουσίασε ως μία εκ των τριών γυναικών πού επισκέφτηκαν το μνήμα τα χαράματα και ευαγγελίστηκαν από τον άγγελο. Στην παράδοση της Εκκλησίας μας , πού στηρίζεται στην κατά Ματθαίον Ανάσταση και την αξιοποιεί ένας μεγάλος άγιος , ο Γρηγόριος Παλαμάς, αναφέρεται πώς πρώτη είδε Αναστημένο τον Χριστό, η Θεοτόκος και πρώτη ευαγγελίστηκε από τον Γαβριήλ το μήνυμα της αναστάσεως του Υιού της. Ωστόσο, εδώ δεν υπάρχει αντίφαση. Ναι μεν η Θεοτόκος είδε πρώτη τον Χριστό και άκουσε τα περί αναστάσεως, έναντι του μνημείου καθώς μας πληροφορεί ο Ματθαίος. Μάλιστα, υπονοείται πώς είδε και την ανάσταση . Γιατί έπρεπε στην μακαριότερη όλων των γυναικών να ακούσει πρώτη το "Χαίρετε" και πρώτη να δεχθεί το αναστάσιμο μήνυμα, αφού περισσότερο απ όλες πόνεσε για τον ατιμωτικό θάνατο του υιού της.Η εμφάνιση όμως του Χριστού στην Μαγδαληνή πρέπει να ερμηνευτεί ως πρώτη εμφάνιση εκείνο το πρωΐ της Κυριακής.  Και πράγματι, ο Ιωάννης εκτενέστατα στο Ζ και Η εωθινό ευαγγέλιο , πού θα συναντήσουμε παρακάτω, αναφέρεται σε αυτήν την εμφάνιση του Κυρίου και τον διάλογο με την Μαγδαληνή Μαρία.

Χρήσιμο είναι επίσης να πούμε πώς περι Μαγδαληνής έχουν αναπτυχθεί διάφοροι θρύλοι και ασεβείς έως ανόητες παραδόσεις στον δυτικό χριστιανικό κόσμο και μάλιστα και στην καθ ημάς Εκκλησία, ότι ήταν πόρνη ή μοιχαλίδα, ακόμα και σύζυγος του Ιησού και πρώτη των αποστόλων. Αυτό πού είναι ασφαλές και αναφέρεται εδώ είναι πώς η Μαρία από το χωριό της Γαλιλαίας Μάγδαλα, ήταν μια πρώην ασθενής, από την οποία ο Χριστός έβγαλε επτά δαιμόνια.Ο δε Λουκάς πρώτη την αναφέρει στον κατάλογο των γυναικών πού ακολουθούσαν τον Χριστό και τον διακονούσαν από τις περιουσίες τους, ενώ όλοι οι ευαγγελιστές την θέλουν πρώτη παρά τω Σταυρώ και τω Τάφω του διδασκάλου της. Επίσης, η Μαγδαληνή Μαρία συνδέεται με όλες τις πορείες των μυροφόρων προς τον Τάφο, σχεδόν είναι ο εμπνευστής τους και ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των διαφόρων ομάδων πού επισκέπτονται τον τάφο και ως ευαγγελιστής της ανάστασης στους αποστόλους και τον κύκλο των μαθητών. Η σπουδαία θέση της ανάμεσα στους πρώτους ακολούθους και χριστιανούς οφείλεται είτε στην μεγάλη της ηλικία και την εξέχουσα κοινωνική και οικονομική της θέση, είτε στον ιεραποστολικό της ζήλο και την ξέχειλη αγάπη της προς τιν διδάσκαλο, είτε σε όλα αυτά μαζί. Τα μυθώδη και συναισθηματικά σενάρια πού εξαντλούνται στην εικόνα μιας μετανοούσας πρώην πόρνης με τα ξέπλεκα μαλλιά και στύλου της εκκλησίας ανήκουν στον κύκλο των ιπποτικών μυθιστορημάτων του μεσαίωνα. Η Μαγδαληνή λοιπόν αναγγέλει την ανάσταση για ακόμα μια φορά στους μαθητές , αλλά αυτοί απιστούν στα λόγια μιας γυναίκας.Πενθούν δε και κλαίνε, γιατί τους έχει κυριεύσει η εικόνα και η αντίληψη της κυριαρχίας του θανάτου. Τόσο νωθροί και ανέτοιμοι ήταν οι μαθητές προ της Πεντηκοστής, αλλά ήταν και αδιανόητο για έναν άνθρωπο του αρχαίου κόσμου να δεχτεί πώς ένας άνθρωπος που πέθανε στον σταυρό και θάφτηκε, τώρα σηκώθηκε από τους νεκρούς και εθεάθη από μια απλή γυναίκα και όχι από τον στενό των ένδεκα κύκλο.

Έπειτα εμφανίζεται ο Κύριος με άλλη μορφή, εν ετέρα μορφή , σε δύο μαθητές Του, πού πορεύοταν στους αγρούς. Το γεγονός πώς ο Αναστημένος Χριστός δεν εμφανίστηκε παρά τον τάφο ή στο υπερώο σε αυτούς τους δύο, δηλώνει πώς ο Κύριος προκειμένου να φέρει την ειρήνη και την παρηγοριά στους απελπισμένους μαθητές Του και στους χριστιανούς όλων των εποχών , οι οποίοι έχασαν πίστη και ελπίδα, μπορεί να εμφανιστεί και στα πιό απίθανα μέρη, εκτός της εκκλησιαστικής και στενά μυστηριακής ζωής. Τους εμφανίζεται δε εν ετέρα μορφή, πρώτον γιατί υπάρχει δυνάμει σε κάθε άνθρωπο, σε κάθε πλησίον και μπορούμε να Τον προσεγγίσουμε στην επαφή με τον κάθε αδελφό μας, δεύτερον διότι με την ανάσταση καταργούνται όλα τα στερεότυπα και οι συμβατικές μορφές πού προσδιορίζουν τον άνθρωπο και τρίτον επειδή δεν είναι όλοι οι άνθρωποι έτοιμοι και δεκτικοί της εμφάνισης και αποκάλυψης του Χριστού στον κόσμο και δεν Τον αναγνωρίζουν άμεσα, αλλά βλέπουν σε Αυτόν μια ετέρα μορφή. Οι δύο μαθητές , πού είναι βέβαια ο Λουκάς και ο Κλεόπας, πορευόμενοι  κατά το ευαγγέλιο του Λουκα ,εις Εμμαούς, θα αναγνωρίσουν τον Χριστό αργότερα εν τη κλάσει του άρτου, δηλαδή στον τύπο της Θείας Ευχαριστίας. Εκεί ο Χριστός γίνεται αντιληπτός, ορατός και οικείος στους ανθρώπους Του.Και αυτοί οι δύο λοιπόν αναγγέλουν την εμφάνιση του Αναστημένου στους ένδεκα, αλλά αυτοί παραμένουν άπιστοι.

Τέλος, ο Χριστός εμφανίζεται σε αυτούς τους ένδεκα, την ώρα πού ανακλίθηκαν για να φάνε. Είναι για ακόμα μια φορά εμφανές πώς ο Χριστός γίνεται φανερός μέσα στην τράπεζα, στα ιερά μυστήρια της ευχαριστίας.Τους ονειδίζει για την απιστία και την σκληροκαρδία τους, την αδυναμία να πιστεύσουν στην Μαγδαληνή και στους δύο άλλους μαθητές. Πράγματι, αυτοί πού είδαν από κοντά τα σημεία του Χριστού και άκουσαν την προαναγγελία του πάθους και της ανάστασης από Αυτόν, όταν ακόμα ήταν στην Γαλιλαία, δεν δικαιολογούνται να μη θυμηθούν τις προφητείες και να παραμείνουν άπιστοι. Στην συνέχεια ο Χριστός αποκαλύπτει στους μαθητές Του την αποστολή τους στον κόσμο. Τους στέλνει να κάνουν μαθητές του όλη την κτίση, δηλαδή τους απανταχού της οικουμένης ανθρώπους, κηρύσσοντας το ευαγγέλιο. Ευαγγέλιο είναι η χαρμόσυνη ειδηση της σωτηρίας του κόσμου διά του Ιησού Χριστού. Αυτός πού θα πιστέψει και θα βαπτιστεί θα σωθεί, αυτός πού θα απιστήσει θα καταδικαστεί από την ίδια την απιστία του. Το ευαγγέλιο και η Εκκλησία ξεφεύγουν πλέον από τα στενά όρια του Ισραήλ και πρέπει να μεταφερθούν σε όλα τα έθνη της οικουμένης. Εισαγωγή στην εκκλησία θα είναι το άγιο βάπτισμα. Και αιτία καταδίκης του κόσμου και αφορισμού από τον Θεό , η περιφρόνηση του ευαγγελίου.Για την διάδοση του ευαγγελίου και την πιστοποίηση της αλήθειας του, θα επακολουθήσουν σημεία. Σημείο είναι η θαυμαστή αυτή ενέργεια του Θεού πάνω στον ασθενή άνθρωπο και την κτίση, πού μεταμορφώνει τους φυσικούς νόμους και την φθορά σε ευλογία και τους υπάγει στην πραγματικότητα της βασιλείας του Θεού. Λέγεται δε σημείο και όχι θαύμα, γιατί δεν είναι αδύνατο κάτι για τον θεό, αλλά και επειδή σημειοί, δηλώνει δηλαδή καθαρά πώς αφού η ασθένεια, ο θάνατος και το μοιραίον παρέρχεται, έφτασε η βασιλεία του Θεού στους ανθρώπους. Αναλυτικά τα σημεία αυτά είναι τα εξής: Θα βγάλουν δαιμόνια με την δύναμη του ονόματος του Χριστού,θα λαλήσουν γλώσσες και νοήματα καινούρια και πρωτάκουστα με την δύναμη του αγίου Πνεύματος,θα σηκώσουν φίδια και θα πιούν δηλητήρια, χωρίς να φαρμακωθούν, θα βάλουν τα χέρια τους σε αρρώστους και θα τους δώσουν ίαση. Αυτή είναι η προαναγγελία της πεντηκοστής και της καταβάσεως του αγίου Πνεύματος, πού θα πληρώσει τους αποστόλους. Από δε τέτοια σημεία και θαυμάσια είναι γεμάτα τόσο τα συναξάρια, όσο και οι πράξεις των αποστόλων, των μαρτύρων και πάντων των αγίων.

Τέλος, ο Χριστός αφού δίδει τις τελευταίες παραγγελίες αναλήβεται στον ουρανό και καθίζει εκ δεξιών του Θεού. Η ανάληψη ειναι η προτελευταία πράξη του Θεού για την σωτηρία του κόσμου. Αφού εσαρκώθη, έπαθε και ανέστη, σώζοντας το ανθρώπινο γένος, από την κυριαρχία του σατανά και του θανάτου, μετά ανεβάζει τον πεπτωκότα άνθρωπο και πάλι στον ουρανό και υπέρ του ουρανού. Θα ακολουθήσει η δευτέρα παρουσία η οποία θα αποτελέσει την επισφράγιση του Λυτρωτικού έργου του Θεού για τον κόσμο. Ο Χριστός ονομάζεται Κύριος από δω και μπρός. Διότι, εκυρίευσε με την ανάσταση Του και εξουσίασε την δύναμη του θανάτου και σε Αυτόν υποτάχτηκε πάσα ορατή και αόρατη κτίση. Παρουσιάζεται δε να κάθεται στα δεξιά του Θεού, όπως οι υιοί των βασιλέων εκάθοντο στα δεξιά των βασιλέων πατέρων τους και συμβασίλευαν με αυτούς. Αυτή η εκ δεξιών καθέδρα δεν πρέπει να νομιστεί ως σωματική πραγματικότητα, διότι ο Θεός Πατέρας είναι ασώματος, άυλος, απεριόριστος και πανταχού παρών. Ερμηνεύεται δε ως εξής: Δηλώνει την αποκατάσταση του Υιού εκεί πού ήταν πριν την σάρκωση Του και απ όπου ως Θεός δεν χωρίστηκε ποτε, αλλά και την ομοτιμία Του με τον Θεό Πατέρα. 

Η περικοπή ολοκληρώνεται με την έξοδο και ιεραποστολή των μαθητών σε όλη την κτίση. Την γνησιότητα και την αλήθεια της Ανάστασης του Χριστού, όπως προείπε ο Κύριος, βεβαιώνουν τα σημεία πού ακολουθούν. Το σημαντικό είναι πώς ο Κύριος παρουσιάζεται να βεβαιώνει ο ίδιος την παρουσία Του ανάμεσα τους ενεργώντας τα σημεία και δίνοντας πνοή δημιουργίας και ζωοποιού παρουσίας στην Εκκλησία Του και στην πορεία της μέσα στον κόσμο. Πράγματι, αγαπητοί μου αδελφοί, ο Αναστημένος Χριστός και το Πνεύμα το άγιον, παραμένουν σταθερά και φανερά μέσα στον χώρο και τον χρόνο της εκκλησίας του Θεού, την εμπνέουν και την ζωοποιούν. Απόδειξη είναι η δική μας παρουσία μέσα στον ναό το πρωΐ της Κυριακής , όπου προσερχόμαστε για να κηρύξουμε σιωπηρά αλλά με σταθερή και θαυμαστή πίστη, πώς όντως ανέστη Κύριος ο Θεός και ζή αναμέσον της κληρονομίας Του. Και αυτή η ομολογηθείσα πίστη ας επισφραγίζεται με την ομολογία και την μαρτυρία της πολιτείας μας ως χριστιανών μέσα στον κόσμο. ΑΜΗΝ

19-6-2015

Πέμπτη, Ιουνίου 18, 2015

επ'ευκαιρία της εορτής του αγίου Ιούδα Θαδδαίου:Ἐπιστολή μητροπολίτη Γερμανοῦ στό Μητροπολίτη Ἰσπανίας σχετικά μέ τήν προσευχή στόν Ἅγιο Ἰούδα τόν Θαδδαῖο


Ο μητροπολίτης Ηλείας κ. Γερμανός απέστειλε στο μητροπολίτη Ισπανίας κ. Πολύκαρπο, επιστολή σχετικά με την προσευχή στον Άγιο Ιούδα τον Θαδδαίο.
Το κείμενο της επιστολής έχει ως ακολούθως:
«Προς Τον Σεβ. Μητροπολίτην Ισπανίας και Πορτογαλίας Κυριον κύριον ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΝ
Σεβασμιώτατε άγιε Ισπανίας κ. Πολύκαρπε,
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ,
Η δε δύναμις, το φως και η χαρά της Αναστάσεως να πλημμυρίζουν πάντοτε Σε, την Διακονία σου, τους Κληρικούς και πάντας τους χριστιανούς της Μητροπόλεώς σου.
Αδελφέ άγιε Ισπανίας, έλαβα την από 3-4-2012 απαντητικήν επιστολήν σου και ουδόλως ικανοποιήθην. Διότι αποδοχή τοιούτων ευχών παραχαράσσει το αληθινό νόημα της ορθοδόξου προσευχής και εθίζει τους χριστιανούς μας σε μαγικού τύπου προσευχές, όπερ θεωρώ απαράδεκτo. Όσον αφορά στο γραφόμενόν σου, ότι ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Βαρθολομαίος Αρσενίου είναι «παραδοσιακός Κληρικός και καλός επιστήμονας» δεν αμφιβάλλω. Όμως οι καρποί των έργων του δείχνουν, ότι δεν είναι καλός θεολόγος ούτε καλός διδάσκαλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας και Ποιμένας, αφού το δικό μας κήρυγμα δεν είναι «εν σοφία λόγου», αλλά σταυρού, αποσκοπεί δε κυρίως και προ παντός στην λύτρωσι, στην σωτηρία και στον αγιασμόν των ανθρώπων και δευτερευόντως στην ικανοποίησι άλλων αιτημάτων μας. Ειδικώτερα σου γνωρίζω τα εξής·
1. Βασική διδασκαλία της Εκκλησίας μας είναι ότι ο Θεός πρωτίστως, «πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν» και έπειτα ικανοποιεί και τις υλικές μας ανάγκες. Θυμήσου τον Απόστολον Παύλον, ο οποίος «τρις τον Κύριον παρεκάλεσε» να τον θεραπεύση από την ασθένειάν του, όχι δια να μη πονάη αλλά δια την καλυτέραν διεξαγωγήν του σωτηρίου έργου της Ιεραποστολής, και όμως δεν τον εθεράπευσεν ο Κύριος. Του είπε· «αρκεί σοι η χάρις μου· η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται».
Θυμήσου τον Παρακλητικόν Κανόνα, λέγοντα· «Κατά το συμφέρον ποίησον». Δια να μη σου θυμίσω την προσευχήν του Κυρίου· «Κύριε παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο. πλην ουχ ως εγώ θέλω αλλ’ ως Συ».
Έναντι αυτών των αληθειών το βιβλιαράκι ο Άγιος Ιούδας ο Θαδδαίος λέγει: « Οι προσευχές εισακούονται την εννάτη και πριν και ποτέ μέχρι τώρα δεν απέτυχον. Θα λάβετε τη Χάρη που ζητάτε, όσο απραγματοποίητη κι αν φαίνεται». (σελίδα 50). Είναι δυνατόν, Σεβασμιώτατε, να αποδεχόμεθα και ηολύ περισσότερο να επαινούμε και να διδάσκωμε τέτοιες αντιλήψεις; Εγώ ακραδάντως πιστεύω ΟΧΙ. Ιδιαιτέρως ως προστάτης των απηλπισμένων υποθέσεων και συγκεκριμένα εις την Νότιον Ιταλίαν, Βαυαρίαν, Νότιον Γαλλίαν, Ισπανίαν και εκ της τελευταίας ταύτης εις ολόκληρον την Λατινικήν Αμερικήν και όλως ιδιαιτέρως εις το Μεξικόν. Κατά την εν λόγω παράδοσιν η προσευχή του αγίου Αποστόλου Ιούδα του Θαδδαίου, γνωστή ως noνena (εννάτη), θα πρέπη να απαγγέληται κατά εννέα τακτάς χρονικά περιόδους , δηλ. εννέα ημέρας ή εννέα εβδομάδας ή εννέα μήνας».
Χαίρω δια την διαπίστωσί σου αυτή. Όμως η Παπική Εκκλησία, Αδελφέ μου αγαπητέ, έχει και άλλας παραδόσεις, όπως το Πρωτείον του Πάπα, το FILIOQUE, την άσπιλον σύλληψιν της Παρθένου κ.λ.π. Εμείς οι Ορθόδοξοι όμως ΔΕΝ δεχόμεθα αυτές τιν δυτικήν χριστιανικήν παράδοσιν, ένθα ο άγιος ένδοξος Απόστολος Ιούδας ο Θαδδαίος τιμάται ιδιαιτέρως ως προστάτης των απηλπισμένων υποθέσεων και συγκεκριμένα εις την Νότιον Ιταλίαν, Βαυαρίαν, Νότιον Γαλλίαν, Ισπανίαν και εκ της τελευταίας ταύτης εις ολόκληρον την Λατινικήν Αμερικήν και όλως ιδιαιτέρως εις το Μεξικόν. Κατά την εν λόγω παράδοσιν η προσευχή του αγίου Αποστόλου Ιούδα του Θαδδαίου, γνωστή ως noνena (εννάτη), θα πρέπη να απαγγέληται κατά εννέα τακτάς χρονικά περιόδους , δηλ. εννέα ημέρας ή εννέα εβδομάδας ή εννέα μήνας».
Χαίρω δια την διαπίστωσί σου αυτή. Όμως η Παπική Εκκλησία, Αδελφέ μου αγαπητέ, έχει και άλλας παραδόσεις, όπως το Πρωτείον του Πάπα, το FILIOQUE, την άσπιλον σύλληψιν της Παρθένου κ.λ.π. Εμείς οι Ορθόδοξοι όμως ΔΕΝ δεχόμεθα αυτές τις ανορθόδοξες παραδόσεις. ΟΧΙ, Αδελφέ, ΠΟΤΕ. Το ίδιο δεν επιτρέπεται να ανεχόμεθα και να χρησιμοποιούμε και αυτήν την προσευχήν της Λατινικής Εκκλησίας με την μαγικήν αντίληψιν.
4. Η εν λόγω προσευχή στο βιβλίον του Αποστόλου Ιούδα του Θαδδαίου, λέγει: «Θα λάβετε την Χάρη που ζητάτε, όσο απραγματοποίητη κι’ αν φαίνεται». Ο π. Βαρθολομαίος έχει κάνει έρευνα επαληθεύσεως αυτού του ισχυρισμού; Και όμως πρέπει. Διότι, Αδελφέ Αγαπητέ, ασφαλώς πολλά από τα αιτήματα των χριστιανών δεν θα ικανοποιούνται. Λέγει και ο άγιος Ιάκωβος· «Αιτείτε και ου λαμβάνετε, διότι κακώς αιτείσθε, ίνα εν ταις ηδοναίς υμών δαπανήσητε». Όσων όμως δεν ικανοποιούνται οι προσευχές – και ασφαλώς θα είναι πολλοί αυτοί – όλοι αυτοί θα τα βάζουν με τον Θεόν και θα γίνωνται εχθροί του Θεού και της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Δεν είναι τούτο τέχνασμα του πονηρού; Ασφαλώς ΝΑΙ.
5. Τέλος μου γράφεις, ότι το βιβλίον τούτο «πωλείται εις την Θεσσαλονίκην εκ των Βιβλιοπωλείων της Αποστολικής Διακονίας, της Αδελφότητος Θεολόγων «Ο Σωτήρ» και το «Περιβόλι της Παναγίας».  Δυνατόν να είναι έτσι Αδελφέ. Όμως ο Επίσκοπος δεν κρίνει την ορθοδοξότητα του περιεχομένου ενός βιβλίου από το ποίος το πωλεί, αλλά από το Ορθόδοξο περιεχόμενο αυτού. Και το είδος και το περιεχόμενο αυτής της προσευχής, όπως εσύ ο ίδιος διεπέστωσες, είναι της δυτικής (παπικής) χριστιανικής παραδόσεως. Άρα αποκρουστέον.
Με την ελπίδα ότι θα συμφωνήσης στα ανωτέρω και επομένως θα συστήσης εις τον π. Βαρθολομαίον να μη διαδίδη την προσευχήν αυτήν, αλλά άλλα, ορθόδοξα και ψωχωφελή, διατελώ,
† Ο Μητροπολίτης Ηλείας ΓΕΡΜΑΝΟΣ»
Πηγή: ierovima.gr
http://anavaseis.blogspot.com/2012/04/blog-post_9813.html
 

Συντομο σχόλιο για την γιόγκα

Γενικά, η αβάντα πού δίνεται από το σύστημα στις ανατολικές θρησκείες και πρακτικές έχει μόνο έναν και μοναδικό σκοπό. Ούτε συγκρητισμοί,ούτε πανθρησκείες ούτε τίποτα.

 Είναι π ο λ ι τ ι κ ό το θέμα. 

Οι θρησκείες και οι πρακτικές αυτές παράγουν ανθρώπους "ήρεμους", υποταγμένους, μοιρολάτρες, πασιφιστές, χωρίς επαναστατικότητα, βούληση, κρίση, αντίληψη.

 Μια νιρβάνα τεχνητής πραότητας και αδράνειας πού εξυπηρετεί αντικειμενικούς σκοπούς μαζοποίησης και ελέγχου. 

Γι αυτό η ορθοδοξία τους μπαίνει στο μάτι. Γιατί επαγγέλεται στην ουσία της μια άκαμπτη στάση για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του ανθρωπίνου προσώπου, την πραγματική και όχι τεχνητή και επιβαλόμενη διαφορετικότητα.

 Δεν είναι τυχαίο πώς οι χώρες του ινδουϊσμού και των δεκαπέντε διαφορετικών βουδδισμών στηρίζονται στο σύστημα με τις κάστες. Είναι οι χώρες των δέκα πριγκήπων και των πέντε δισεκατομμυρίων παρίων ή μανδαρίνων, πού από την στιγμή που θα ανοίξουν βλέφαρο σε αυτόν τον κόσμο ψάχνουν την λύτρωση στην ανυπαρξία. 

Αποδίδει το πνευματικό αυτό ρεύμα γι αυτό και οι γιοι των αποικιοκρατών το προωθούν και στον δυτικό κόσμο του χριστιανισμού, σοσιαλισμού, ρομαντισμού και των επαναστατικών κινημάτων.

από το fb

Δευτέρα, Ιουνίου 15, 2015

Ξευτίλα. Με απλά λόγια.

Το κάθετι γύρω μας, ανθρώπινες συμπεριφορές, φαινόμενα, δρώμενα, πράξεις αιτιολογούνται και ερμηνεύονται με πνευματικούς όρους.Για όλα τα ανθρώπινα, καλά και κακά, άγια και εμπαθή έχει μιλήσει η Γραφή, η Παράδοση, οι Πατέρες, πού γνώρισαν τον άνθρωπο και βάθυναν στην ψυχή του και την φύση του.

Όταν ένας άνθρωπος κατατρύχεται από ένα πάθος και υποκύπτει σε αυτό, μετά έρχονται άλλα τόσα και εμφωλεύουν στην καρδιά του. Έτσι ο φιλάργυρος γίνεται άπληστος, φθονερός, ηδονιστής, άσπλαχνος και ο φιλόδοξος ματαιόδοξος, τυρρανικός , ασυνείδητος και πάει λέγοντας.

Εμείς ξεχάσαμε την Παράδοση των Πατέρων και θέλουμε όλα να τα κρίνουμε με την ανθρωπολογία της μοντέρνας ψυχολογίας, της κοινωνιολογίας και να μιλάμε με εντυπωσιακούς σύγχρονους όρους. ΄Για τον χριστιανό είναι σαφές πώς μια gay parade δεν είναι επανάσταση, μοντερνισμός ή αντίδραση κακοποιημένων και περιθωριοποιημένων ανθρώπων. Γιατί και αυτοί οι άνθρωποι πού κακοποιήθηκαν, περισσότερο από τον καθένα μας θέλουν να προστατεύουν τον εαυτό τους και δεν εκτίθενται εύκολα στο δημόσιο και την χλεύη των άλλων. 

Ο άνθρωπος αφού υποδουλωθεί στο πάθος το βδελυρό(το περι ού δηλαδή) και ξευτιλίσει ψυχή και σώμα , μετά αποβάλλει κάθε αίσθημα ντροπής, αυτοσυντήρησης, αυτοσεβασμού και αιδούς. Μισεί τον εαυτό του και τον εξευτελίζει κι άλλο. Μπαίνει σε έναν ηδονισμό διαδικασίας αυτοξευτίλας.Το ένα πάθος, κάλεσε και τα άλλα: την αναίδεια, την αυτοκαταστροφή, την τρέλα, τον εξουσιασμό, την πορνεία, την ασυδοσία και έκαναν κατοχή. Και το αποτέλεσμα είναι η ξευτίλα. Γι αυτό τέρμα με τις αγιογραφίες των ανθρώπων αυτών. Δεν είναι τυχαίο πού ο σοφός λαός μας χρησιμοποεί την ίδια λέξη για να υποδηλώσει τον ομοφυλόφιλο και τον άνθρωπο χωρίς μπέσα και φιλότιμο, πού δεν σέβεται κανέναν, μηδέ τον εαυτό του.

Το θέμα είναι καθαρά πολιτικό. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν πάντα αποδεκτοί από το σύνολο.Γείτονες, συνάδελφοι, φίλοι,ακόμα και συγγενείς μας. Πότε διώχτηκαν από εμάς και ποιός τους ενόχλησε;Και ποιός μπορεί να πεί με σαφήνεια αν ο διπλανός του, πού τον εκτιμά και τον αγαπά είναι ή δεν είναι από αυτούς στην σεξουαλική του συμπεριφορά;Καθαρώτατα πρόκειται λοιπόν για σχέδιο νεοταξικό πού επιθυμεί μια άφυλη κοινωνία. Ξεχάστε το ανώμαλη. Πάμε κατ ευθείαν στο άφυλη.Και όλα αυτά τα οργουελικά σενάρια πού τα βαπτίζαμε παραληρήματα θρησκολήπτων είναι πιά η πραγματικότητα πού ζούμε και καλούμαστε να ζήσουμε και στο μέλλον.

Το χειρότερο βέβαια είναι όταν εκκλησιαστικά πρόσωπα και μάλιστα ιερωμένοι δηλώνουν υποτελείς της πολιτικής ορθοφροσύνης και της "διαφορετικότητας". Κάποια στιγμή ο καθένας μας πρέπει να διαλέξει τί κάνει με την ζωή του και ποιός είναι ο ρόλος του δωχάμω στην γή.Δεν μπορείς να ασπάζεσαι μια διεστραμμένη ανθρωπολογία για να εξαργυρώσεις φήμη και αποδοχή. Ο Χριστιανός και μάλιστα ο παπάς υπήρξαμε πάντα τόσο μονότροποι και διωγμένοι, έως και παρεξηγήσεως. Το θάρρος το ιερατικό είναι να αντέχεις να σε πούν δαιμονισμένο και σαμαρείτη. Αν όχι, απλά φοράς μαύρα ριχτά ρούχα και τραγουδάς στην εκκλησία. Γιατί ράσο δεν μπορείς να φορέσεις.

Σάββατο, Ιουνίου 13, 2015

Κυριακή 14 Ιουνίου 2015: Λόγος εις το Β Εωθινόν



Όπως κάθε χρόνο κατά τις καλοκαιρινές Κυριακές, έτσι και φέτος, το κήρυγμα μας θα είναι μια σύντομη αναφορά σε ένα ειδικό θέμα. Εφέτος θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε συντόμως και συνοπτικά τα εωθινά ευαγγέλια. Εωθινά αναστάσιμα ευαγγέλια είναι αυτές οι ευαγγελικές περικοπές πού αναφέρονται στην ανάσταση του Χριστού και τις εμφανίσεις Του ενώπιον διαφόρων μαθητών, τα οποία διαβάζονται κάθε Κυριακή πρωΐ και είναι έντεκα τον αριθμό, όσες και οι εμφανίσεις του Κυρίου μετά την Ανάσταση Του. Διαβάζονται δε Κυριακή πρωΐ, γιατί εικονίζουν αυτον τον χρόνο της ανάστασης του Κυρίου. Ας θυμηθούμε πώς ο ιερεύς διαβάζει το εωθινό ευαγγέλιο όχι από τα βημόθυρα αλλά από το δεξιό μέρος της αγίας Τραπέζης, εντός του Βήματος. Αυτό εικονίζει τον ευαγγελισμό του Αγγέλου στις μυροφόρες, ο οποίος ίστατο εκ δεξιών του μνημείου. Και μνημείον, δηλαδή άγιος Τάφος είναι αυτή η αγία Τράπεζα. Σε παλαιότερες εποχές το αναστάσιμο ευαγγέλιο διαβάζονταν από του άμβωνος, εν μέσω της Εκκλησίας, γιατί αυτός ο άμβων εικονίζει τον λίθο πάνω στον οποίο εκάθισε ο ευαγγελιστής άγγελος για να αναγγείλει την ανάσταση, ενώ οι ιερείς φορούσαν λευκό φαιλόνιο, εικονίζοντας την"ως αστραπή ιδέα" την φωτοφόρο λευχειμονία του Αγγέλου. Επειτα το ευαγγέλιο μεταφέρεται εν μέσω της εκκλησίας και προσκυνείται από τους πιστούς, ενώ απαγγέλεται το "Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι" και ο πεντηκοστός ψαλμός. Αυτό μας θυμίζει την εμφάνιση του Αναστάντος εν μέσω των μαθητών και παραμένει το Ευαγγέλιο στο προσκυνητάριο, διότι και ο Αναστημένος Χριστός, παραμένει εν τω μέσω ημών , έως της συντελείας του αιώνος.

Το σημερινό ευαγγέλιο είναι το β΄εωθινό και  είναι από τον ευαγγελιστή Μάρκο και αναφέρεται στην επίσκεψη τριων μυροφόρων στο μνήμα για να μυρώσουν τον Ιησού, ανατείλαντος του ηλίου. Από την παράδοση παραλάβαμε πώς οι επισκέψεις των Μυροφόρων στο μνημείο, το πρωΐ της Κυριακής,ήταν περισσότερες από μία και αυτή στην οποία αναφερόμαστε, είναι η τρίτη και τελευταία. Άλλοι δε ομιλούν για μία επίσκεψη των μυροφόρων και για διαφορετικές παραδόσεις πού αξιοποιεί ο καθείς των ευαγγελιστών. Εμείς στα κηρύγματα μας θα δεχτούμε πώς οι επισκέψεις ήταν πολλές και διαφορετικές.Αυτή λοιπόν , ήταν η τρίτη και πρωϊνή επίσκεψη και οι μυροφόρες ήταν η Μαγδαληνή Μαρία, η Σαλώμη, μητέρα των αποστόλων Ιωάννου και Ιακώβου και συγγενής του Χριστού  και η Μαρία του Ιακώβου, μάλλον συγγενής της Θεοτόκου ή ακόμα και αυτή η Θεοτόκος, η οποία ανέθρεψε τους αδελφούς του μνήστορος Ιωσήφ με πρώτον τον Αδελφόθεο Ιάκωβο.Αναφέρεται δεν τελευταία από τις μυροφόρους, ίνα ώστε μη πιστευθεί πώς η Ανάσταση ήταν επινόηση της μητέρας του Ιησού και σπαρεί  η αμφιβολία στους ευαγγελιζομένους.

Αυτές λοιπόν οι μυροφόρες μετά την πρόχειρη και βιαστική Ταφή του Χριστού, ησύχασαν και κατά τον νόμο έμειναν αργές όλο το σάββατο, από την Παρασκευή το βράδυ, έως και την εσπέρα του Σαββάτου, κατά την οποία έληγε η αργία του πάσχα των εβραίων και το σάββατο. Και βράδυ του Σαββάτου πήγαν και αγόρασαν αρώματα για να περιποιηθούν το νεκρό σώμα του διδασκάλου τους. Μακαρίζονται από τους υμνωδούς οι γυναίκες αυτές πού αγάπησαν πολύ και δεν λογάριασαν τον φόβο των ιουδαίων και της φρουράς, αλλά έκαναν αυτό πού η αγάπη τους υπαγόρευε και θεωρούσε σωστό. Η αγάπη προς τον Χριστό, νίκησε τον φόβο των ανθρώπων.Όταν ξημέρωσε η πρώτη μέρα της εβδομάδας, η καθ ημάς Κυριακή επισκέφτηκαν το μνημείο για να μυρίσουν το σώμα. Διότι τριήμερος ο Χριστός έπρεπε να ευρίσκεται στον άδη για να κηρύξει εκεί την λύτρωση στους δεσμίους του θανάτου και πρίν την Κυριακή, πού είναι η ημέρα η μία και κλητή και βασιλική, δεν επιθυμούσε να αναστηθεί από τους νεκρούς. Ο Μάρκος μας λέγει πώς οι μυροφόρες πήγαν στο μνήμα ανατείλαντος του ηλίου. Αυτό έχει διττή σημασία. Μπορεί να αναφέρεται στην ανατολή του φυσικού ηλίου και να προσδιορίζει τον χρόνο επίσκεψης τους ή εχει πνευματικό νόημα και να αναφέρεται στην Ανατολή του νοητού Ηλίου Χριστού από το σκοτάδι του τάφου και του θανάτου. Άρα όταν οι Μυροφόρες επορεύοντο προς το μνήμα, ο Χριστός είχε ήδη αναστηθεί από τους νεκρούς, κατά το μεσονύκτιον μάλλον ή κατά τις πρώτες πρωϊνές ώρες, την λεγομένη στα συναξάρια αλεκτροφωνία.

Στην συνέχεια έχουμε την αγωνία των μυροφόρων για το ποιός θα κυλίσει τον μέγα λίθο από την είσοδο του τάφου, με τον οποίο εσφράγισαν το μνημείο. Βλέπουμε πώς  ο πόθος των μυροφόρων να επισκεφτούν τον νεκρό διδάσκαλο τους ήταν τόσο μεγάλος, πού δεν σκέφτηκαν από πριν ξεκινήσουν, αυτή τη λεπτομέρεια, παρά μόνο τώρα λίγο πριν φτάσουν στον τάφο. Οι υμνωδοί αναφέρονται στον μέγα λίθο της πωρώσεως και της αμαρτίας πού κρατά κλειστή και θαμμένη την ψυχή μας στο θάνατο των παθών και αιτούνται τον αναστημένο Χριστό, να άρει τον λίθο τον βαρύ από τις καρδιές μας. Βλέποντας όμως τον τάφο, καταλαβαίνουν πώς ο μέγας λίθος είχε σηκωθεί και ο τάφος ήταν ολάνοιχτος. Αυτό το σημείο σημαίνει πώς ο Χριστός ανέστη και δεν χρειάζεται πιά λίθος και σφραγίδες να φυλάττουν την πέτρα της ζωής. Και αυτές ατενίζουν έκπληκτες στην δεξιά πλευρά του μνημείου, όχι πιά το νεκρό σώμα, αλλά νεανίσκον , ενδεδυμένον στολήν λευκήν.Εισήλθαν στο μνημείο, όπως οι πιστοί πρέπει να εισέρχονται στα άγια των αγίων της καρδίας τους για να συναντήσουν τον Αναστάντα Χριστό. Και ο άγγελος ειναι νεανίσκος, νέος δηλαδή γιατί είναι κατά χάριν αθάνατος από τον Θεό και φορά λευκή στολή δια την δόξαν και χαρά της αναστάσεως , αλλά και επειδή είναι φως δεύτερον κατά τους Πατέρες, μετά το πρώτον Φως Θεόν. Οι γυναίκες εξεθαμβήθησαν, θαμπώθηκαν, ένιωσαν έκπληξη βαθιά και πρωτοφανή, γιατί συναντούν όχι άνθρωπο, αλλά ουράνιο πλάσμα, περιβεβλημένο την δόξα του Θεού.

Ο Άγγελος, πού κατά την παράδοση είναι ο Γαβριήλ, ο αρχάγγελος των ευαγγελισμών του Θεού, τις καθησυχάζει: Μη εκθαμβείσθε. Κατά την ιουδαϊκή νοοτροπία, όποιος βλέπει άγγελο και όραμα αγγέλου πεθαίνει. Ο άγγελος όμως φέρνει το μήνυμα της χαράς και της ανάστασης και έχει επέλθει ήδη συμφιλίωση, καταλλαγη και ειρήνη μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Ας μην νιώθουν λοιπόν έκθαμβες και φοβισμένες. Στην συνέχεια, σαν να διαβάζει τις επιθυμίες και τους φόβους τους, τις πληροφορεί πώς γνωρίζει πώς ζητούν τον Ιησούν τον εσταυρωμένον. Και τονίζει το εσταυρωμένος διότι διά του σταυρού η ζωή και διά του θανάτου η ανάσταση και επειδή η εικόνα του εσταυρωμένου πού κυριαρχεί και βασανίζει τις συνειδήσεις τους, πρέπει πλέον να αντικατασταθεί με την εικόνα του Αναστημένου, αλλά και επειδή η πραγματικότητα του θανάτου του Χριστού πάνω στον σταυρό, πιστοποιεί το θαύμα και το εξαίσιον και καταπληκτικό της ανάστασης Του από τους νεκρούς. Γιατί ήταν όντως νεκρός και ανέστη. Γιατί όντως πέθανε και ιδού ζει. Γι αυτό η Ανάσταση είναι θαύμα και λύτρωση και μοναδικό φαινόμενο. Γιατί ο Χριστός υπήρξε όντως νεκρός. Αν υπήρχε νεκροφάνεια ούτε ανάσταση θα υπήρχε. Τις πληροφορεί δε να πούνε στους μαθητές Του πώς προπορεύεται στην Γαλιλαία, όπου θα τους συναντήσει.Προπορεύεται από αυτούς, διότι μετά την ανάσταση δεν τον περιορίζει χρόνος και τόπος. Και όχι στην μιαιφόνο Ιερουσαλήμ, αλλά στην Γαλιλαία , στον οικείο δηλαδή και φιλικό τόπο θα τους αποκαλυφθεί. Και εμείς τον Χριστό δεν τον συναντάμε στην πόλη της αμαρτίας, αλλα΄στον φιλικό και οικείο χώρο της Εκκλησίας. Εκεί η συνάντηση του Αναστάντος με τους γνησίους μαθητές Του. Ξέχωρα ο άγγελος αναφέρεται στον Πέτρο, για να δηλωθεί πώς ο Χριστός δέχτηκε την μετάνοια του και τον αποκαθιστά στο αποστολικό αξίωμα.

Στην συνέχεια οι μυροφόρες βγαίνουν από το μνημείο και παρουσιάζονται κυριευμένες από τρόμο και έκσταση και εφοβούντο. Αυτός ο τρόμος και η έκσταση, λένε οι πατέρες της Εκκλησίας, δεν έχουν σχέση με τον παθολογικό φόβο πού υποβάλλουν τα οράματα και οι εκφοβισμοί των δαιμόνων, ούτε αναφέρονται στο φυσικό του φόβου πάθος. Γιατί οι μυροφόρες με την πράξη και την αγάπη τους ενίκησαν κάθε αίσθημα δειλίας. Είναι αυτό το υπερβατικό δέος και η ανεκλάλητη αίσθηση πού κυριεύει και πληροί τους ανθρώπους του Θεού , μετά από κάθε θεοφάνεια και αγγελοφάνεια και δεν περιγράφεται με λόγια συμβατικά ανθρώπων. Αυτή η χαρά και το δέος και η έκσταση φυλάττονται ως μαργαρίτες εν τη καρδία και δεν κοινοποιούνται στους αμαρτωλούς και αναξίους. Γι αυτό και οι μυροφόρες, δεν είπαν τίποτα σε κανένα για το όραμα και τον ευαγγελισμό τους. Αυτό το "ουδενί" αναφέρεται βέβαια στους φονείς του Χριστού ιουδαίους και στην πόλη της αμαρτίας και του θανάτου και όχι στους αποστόλους, τους οποίους γνωρίζουμε ότι πληροφορούν, επειδή είναι δεκτικοί του ευαγγελίου και άλλωστε τους υπαγόρευσε κάτι τέτοιο ο Κύριος, διά μέσω του αγγέλου Του. Οι μυροφόρες λοιπόν γίνονται προφήτες και ευαγγελιστές του Θεού, στο μεγαλύτερο και σπουδαιότερο μήνυμα Του προς τον Κόσμο: Ότι νικήθηκε και καταργήθηκε ο θάνατος, νικήθηκε ο τύρρανος διάβολος και ο άνθρωπος βρήκε την ζωή και το μέγα έλεος με την ανάσταση του Κυρίου Του. Αυτή η ανάσταση ας φωτίζει την εκκλησιαστική πνευματική μας ζωή, ως κέντρο πίστης και εκπομπής, πάσης ευλογίας. ΑΜΗΝ

13-6-2015


LinkWithin

Related Posts with Thumbnails




ask2use.com: Επιτρέπεται η αντιγραφή όλου του κειμένου

ask2use.com: Μόνο για μη-κερδοσκοπική χρήση

ask2use.com: Υποχρεωτική η αναφορά πηγής









Επιτρέπεται η αντιγραφή και ιεραποστολική αξιοποίηση των κειμένων πού θα βρείτε εδώ, είτε ημετέρων ή αντεγραμμένων από άλλους ιστοχώρους, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ από ορθόδοξα ή φιλορθόδοξα ιστολόγια με υποχρέωση την αναφορά πηγής και συγγραφέως του κειμένου και την μη περικοπή αυτού για οποιονδήποτε λόγο.
Τα ανυπόγραφα άρθρα και όσα δεν αναφέρουν πηγή ανήκουν στον υποφαινόμενο ιστολόγο.
Συνήθως οι εικόνες πού χρησιμοποιώ, παρέχονται από την αναζήτηση google.Αν νομίζετε ότι η ανάρτηση τους θίγει δικαιώματα σας, ειδοποιήστε να τις κατεβάσω.

Ευχαριστώ.