οι νέοι χρωστάνε να είναι ιδεαλιστές

"Αν θέλεις να είσαι τέλειος , ένα ακόμα σου λείπει, πήγαινε πούλα τα υπάρχοντα σου και μοίρασε τα στους φτωχούς και έλα ακολούθα με. Και αυτός έφυγε περίλυπος γιατί είχε πολλά κτήματα."

Σκέφτομαι τον νεαρό της σημερινής παραβολής πού έφυγε από τον Χριστό μαραμένος και πικραμένος γιατί ήταν αδύναμος να ξεπεράσει την αγάπη του για αυτά πού νόμιζε πώς κατείχε.Το Ευαγγέλιο λέει πώς έφυγε περίλυπος. Δεν μας λέει αν πούλησε τα κτήματα του και αν τα μοίρασε στους φτωχούς ακολουθώντας τον Χριστό. Αφήνει να εννοηθεί πώς μάλλον όχι. Η αγάπη αυτής της γης υπερίσχυσε από τον πόθο για την τέλεια ζωή.

Ωστόσο όμως προσωπικά θα ήθελα να φαντάζομαι το αντίθετο.Φαντάζομαι τον νεαρό να δίνει μια μεγάλη πάλη από κεί και πέρα. Να του φαίνονται όλα πλέον ανούσια και μικρά, να μην τον χωρά ο τόπος. Να παίρνει στο τέλος την μεγάλη Απόφαση.Γιατί οι νέοι χρωστάνε να είναι ιδεαλιστές και να κάνουν τα ιδανικά πράξη. Αλλιώς δεν υποφέρεται η κοινωνία των ανθρώπων.Αλλιώς βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο στα βαθιά τέλματα.

Ο Αντώνιος, ο Βασίλειος , ο Χρυσόστομος πήραν αυτόν τον δρόμο. Κάθε συναξάρι σχεδόν ξεκινά με μια αποταγή και μια διανομή στους φτωχούς.

Πικραίνομαι πού η ιδιοκτησία συμβιβάστηκε τόσο με την χριστιανική πράξη σήμερα. Και πιό πολύ το δικαίωμα της.

Και αυτόν τον στρεβλό χριστιανισμό τον παραλαμβάνουν τα παιδιά μας, τα οποία είναι οι πρώτοι καταναλωτές ιδεών και αγαθών, τους οποίους μπορεί να πάρει ο κάθε πονηρός πολύ σοβαρά.

'Οσα δηλαδή δεν έχουν απορρίψει την Εκκλησία, τον Χριστό, το θρησκευτικό αίσθημα,τον Θεό τον ίδιο .

Ζούμε σε μια κοινωνία με μάχες χαμένες, με μεγάλες ήττες, με μάχες πού δεν δόθηκαν.

Ας ελπίσουμε σε μια καλύτερη μελλοντική  πάστα ανθρώπων. Αν και το μέλλον προδιαγράφεται ζοφερό... 

Ένα ποστ πού θα πρέπει να διαβάσουν όλοι οι απροσάρμοστοι και οι επαναστατημένοι φίλοι μου:Ο άγιος των Εξαρχείων, που δεν είχε ούτε για νοίκι...

 

 

 

 

ο νεκρός

Ήρθε από την Αφρική, άρα Μετανάστης. Κυνηγημένος εκεί από κάποιους υψηλά ιστάμενους, που δεν τον χώνευαν ακριβώς επειδή ήταν αυθεντικός και ακέραιος. Εγκαταστάθηκε στου Ρέντη και δεν είχε λεφτά ούτε για να πληρώσει το νοίκι. Είχε πρωτοέρθει ως φοιτητής και είχε εγκατασταθεί στα Εξάρχεια, και πάλι δεν είχε λεφτά να πληρώσει το νοίκι... Ήταν μαθημένος στην πείνα και στην αφραγκία, λοιπόν, μια ζωή.

Αν και τρομερά μορφωμένος, φυτοζωούσε σε μια υπηρεσιακή θέση, περιπλανώμενος στην Ελλάδα, κι έτρωγε στη μάπα τις βρισιές και το κυνήγι εκείνων που "ήξεραν", υποτίθεται, γιατί τον είχαν διώξει από την Αφρική. 

Αυτός έκανε υπομονή. Γιατί να μην κάνει; Άγιος ήταν - ή μήπως ΓΙ' ΑΥΤΟ έγινε άγιος; Ο άγιος των Εξαρχείων, ένας ειρηνικός άνθρωπος, που τα Εξάρχεια της εποχής του τον αγνοούσαν & σημερινά Εξάρχεια επίσης τον αγνοούν.

Αργότερα πήρε μια υπεύθυνη θέση κι εκεί έλαμψε η καλοσύνη του. Όταν όμως πήρε σύνταξη κι έφυγε, για να κάνει επιτέλους αυτό που αγαπούσε η καρδιά του, κι εκεί ακόμα τον κυνηγούσαν οι κακοί άνθρωποι (ο Θεός να τους έχει καλά), τον συκοφαντούσαν -για εκλήματα πια- κι έτσι είχε πρόβλημα και με τον κρατικό μηχανισμό! Υπέση σκληρές ανακρίσεις, αν και γέρος... Και δόξα τω Θεώ, έκανε υπομονή.

Όταν πέθανε, σ' ένα νοσοκομείο της Αθήνας, τον κήδεψαν στο νησί του (που είχε γίνει "δικό του", επειδή είχε μετακομίσει & προσφέρει σπουδαίο έργο εκεί), αλλά στο δρόμο, που έπρεπε να κάνει στάση στον Πειραιά, του έκλεισαν την πόρτα της εκκλησίας κι έμεινε το φέρετρό του απ' έξω. Και μετά, ένας δεσπότης είπε: "Τρελαθήκατε; Αυτός είναι άγιος;", μέχρι που τη νύχτα τον είδε ολοζώντανο μπροστά του και άλλαξε γνώμη.

Δεν είσαι μόνος σου, λοιπόν. Έχουμε έναν άγιο που σου μοιάζει, αναγνώστη μου, έφηβε, απροσάρμοστε, μαυροντυμένε, σκουλαρικά, επαναστάτη, θαμώνα των Εξαρχείων, άφραγκε, ονειροπόλε, που γυρεύεις τον ουρανό και θέλεις να γίνει παράδεισος η κολασμένη γη.

Μου φαίνεται μάλιστα πως όλοι οι άγιοί μας σού μοιάζουν. Δε θέλω να το παίξω έξυπνος, αλλά νομίζω πως έχουνε να σου πούνε κάτι.

Α, να μην ξεχάσω: ο ΑΓΙΟΣ ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ, που γράφω σ' αυτό το post, είναι αυτός.

ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ: ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ

Ακου να δεις μικρέ μου φίλε. Θα σου μιλήσω ειλικρινα και χωρίς κολακείες και φούμαρα, πού σου πουλάνε διάφοροι. Είναι αθεοφοβία να βάζουμε τους δικούς μας όρους για να εκκλησιαστούμε. Να ζητάμε μεταφρασμένη λειτουργία, απλουστεύσεις και καθόλου περιορισμούς στην σταση, ακόμα και στην εμφανιση μέσα στον ναο, όσο επιφανειακό και αν φαινεται αυτό, είναι ασέβεια. 

Η Εκκλησια του Χριστού είναι ανοιχτή για όλους. Είναι όμως και  όπως είναι, όπως μας παραδόθηκε. Δεν βάζουμε εμείς οι ιερείς τους όρους, αλλά ούτε και εσείς οι λαϊκοί.

Η αλήθεια είναι πώς μερικά πράγματα σου φαίνονται απαρχαιωμένα, ασφυκτικά και ίσως υποκριτικά. Σε αυτό μπορεί να φταίει το ότι μεγαλοποιήσαμε τον τυπο και καλλιεργήσαμε μια στείρα επιφάνεια σε όλες τις εκφάνσεις της ζωης μας. Πρέπει όμως να παραδεχτείς πώς αυτό συμβαίνει και κυρίως συμβαίνει και εκτός εκκλησίας. Οι υποκριτές ειναι παντου και πιο πολλοί είναι εκτός.Ουσιαστικά σε αυτό φταίει η παιδεία πού σου έδωσαν και μου έδωσαν όταν είμασταν μικροί. Μπέρδεψαν τα ουράνια με τα επίγεια επίτηδες, για να μπορούν να τα ελέγχουν και να μας ελέγχουν. 

Δεν γνωρίζω απλά όπως λές ιερείς πού κάνουν υποχωρήσεις για να έρθει η νεολαία στην Εκκλησία, αλλά τους συναναστρέφομαι μάλιστα. Θέλω να πιστεύω πώς έχουν καλές προθέσεις, αλλά μα την πίστη μας, ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί οι νέοι είναι ξεχωριστή κατηγορία πιστών μέσα στην Εκκλησία,ώστε να υπάρχει αυτή η κολακεία. ίσα ίσα που με τους νέους θα έπρεπε να είμαστε πιο ειλικρινείς, αν κοιτάζουμε την εκλεκτότητα τους.Το όλο σκεπτικό μου φαίνεται στο στυλ: ελάτε όπως είστε σε 5 χρόνια θα σας έχουμε αλλάξει στα μέτρα μας. Οπότε δεν στοιχίζει κάτι το όλο ενδιάμεσο.Μερικοί νομίζουν πώς τους δίνει υπεροχή να έχουν πνευματικοπαίδια κανοντας υποχωρήσεις στην πίστη και το ήθος και υπακούοντας στις απαιτήσεις των νέων. Αναρωτιέμαι ποιά είναι η ευθύνη αυτών πού είναι υποτίθεται οι ώριμοι.

Νεε. Σου απευθύνομαι με ειλικρίνεια και ας έχει χάσει αυτή η λέξη το νόημα της. Δεν είναι μαγαζιά οι εκκλησίες μας και δεν ψάχνουμε πελάτες. ΑΜΑ ΕΙΣΑΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ΤΑ ΑΠΟΔΕΧΕΣΑΙ ΟΛΑ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ. Αυτη ειναι η υγιης σχέση με τον Θεό. Τα άλλα όλα είναι είδωλα. Trust me.Σε αγαπάμε και ας μην σου φαινόμαστε ευχάριστοι.Σε θέλουμε όπως είσαι με τις αμαρτίες σου και τις αδυναμίες σου και τα ερωτηματικά σου. Γιατί από τέτοια έχουμε και εμείς και μάλιστα ένα βουνό.Το ιδανικό είναι να σε έχουμε μαζί μας για να γνωρίσεις την εν Χριστώ και εκκλησιαστική ζωή.Αυτός είναι ο σκοπός της Εκκλησίας. Ο Θεός όμως βάζει τους δικούς του όρους για όλους μας σε αυτό το ταξίδι. Αυτοί οι όροι ακόμα και μας μάς ξαφνιάζουν και μας προβληματίζουν.Όχι επειδή είναι εκβιαστής ή καταπιεστής αλλά επειδή ο δικός Του νούς απέχει από τον δικό σου και τον δικό μου. Είσαι έτοιμος να παρεις το ρισκο;Είσαι έτοιμος να δεις πού το παει;

Αφέσου λοιπόν. Είσαι πάντα ελεύθερος να διαλέξεις.Είναι καιρός να κάνεις την πιο δυνατη επανάσταση. Σε όλα τα αυτονόητα σου και κυρίως στον νεανικό εγωισμό σου. Έχεις την διάθεση;

 AYTO AΦΟΡΑ ΚΑΙ ΟΣΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ, ποιμένες ή λαϊκούς υπεύθυνους νεότητας. Αφήστε τους νέους να μας απορρίψουν και να μας αμφισβητήσουν. Να μας πούν αρχαίους, υποκριτές, θεούσους, αυστηρούς , ακόμα και ανόητους. Ο Θεός τους περιμένει στην γωνία. Κάποτα θα επιστρέψουν. Είναι δικοί του δούλοι , όπως και εμείς δούλοι του Θεού. Οπωσδήποτε δεν ειμαστε δούλοι των νέων , ούτε και αυτοί δικοί μας. Εμείς την δουλειά μας και ο Αρχηγός την δικιά του.



 υποσημείωση: Yπάρχουν πολλοί πού σκανδαλίζονται με την εμφάνιση κάποιων , ειδικά νέων μεσα στους ναούς και μάλιστα δεν διστάζουν να τους κρίνουν κατάμουτρα. Νομίζω πως αυτό αποτελεί εξ ίσου μία πλάνη, γιατί εσύ και αυτός είστε δούλοι του Θεού και δεν έχεις το δικαίωμα να κρίνεις και να σκέφτεσαι διάφορα. Σε αυτό απάντησε όμορφα ο γέροντας Πορφύριος. Αν θέλετε ψάξτε το στο διαδίκτυο. Κανείς δεν μπορεί να διακρίνει εύκολα το ποιόν του άλλου. Δεν πρέπει να κρίνουμε. Πρέπει όμως να γίνει και κατανοητό χωρίς στρογγυλοποιήσεις, ωραιοποιήσεις και ευαισθητολογίες πώς δεν πρεπει και να δίνουμε αφορμή. Στην Εκκλησία πρέπει να προσερχόμαστε όπως θελει ο Θεός και όχι οπως θελουμε εμείς. Αυτό το προαναλύσαμε παραπάνω. Δεν υπάρχουν ενδιάμεσα. Ας γίνει επιτέλους κατανοητό να τελειώνουμε με όλα αυτά, μήπως πάμε και παραπέρα. Καποτε...