Περί του καψίματος του ιούδα ή εβραίου ή βαραββά

Επίκαιρο θέμα είναι και όλη αυτή ρητορική αντιρατσισμού και αντιβαρβαρότητας περί του εθίμου "καψίματος του ιούδα". 

Αυτοί πού τα λένε και τα πιστεύουν είναι είτε επειδή ταυτίζουν τα λαϊκά έθιμα(παγανιστικά τα περισσότερα και φερμένα από άλλες εποχές και μυστήρια) με την εκκλησία και πιστεύουν πώς την πλήττουν ,είτε επειδή δεν έχουν επαφή και γνώση περί ελληνικού ήθους. 

Πατρίδα τους και κουλτούρα τους είναι η μημουαπτική δύση.

Οι έλληνες διατηρούν τέτοια έθιμα όχι επειδή είναι αντισημίτες και βάρβαροι, αλλά επειδή δεν εστιάζουν στο πρόσωπο, παρά στο γεγονός.

Την προδοσία καταδικάζουν με αυτή την πράξη. 

Την προσωποποιημένη προδοσία, την αχαριστία, την αφιλοτιμία. 

Είναι έθιμα καθαρμού και ικανοποίησης πού διαιώνισε και αγάπησε το γνήσιο λαϊκό αίσθημα. 

Σε μια κοινωνία πού πλεονάζει η ατιμία και η εκμετάλλευση πώς να το δεί αυτό ο μέσος ελληνάκος, ο οποίος μάλιστα κόπτεται και περί αγάπης και συγχώρησης, χωρίς να αγαπά και να συγχωρά στον ιδιωτικό του βίο μάλιστα. 

Και ήρθαν οι απόγονοι των σταυροφόρων και της αποικιοκρατίας, οι έμποροι των εθνών οι ιούδες των λαών και οι ντόπιοι θαυμαστές τους, να μας κάνουν μάθημα ηθικής, ρατσισμού και βίας, σε εναν λαο συνηθισμενο στις προδοσιες τους,αρχοντομαθημενο και φιλαγαθο,με αρχαιες ριζες στην ευσπλαχνια και την συγχωρητικοτητα.Σε εναν λαο συμπαθη προς τους πεσοντας αλλα ποτε συμβιβασμενο με την αμαρτια...

ΟΧΙ 1940 - ΟΧΙ 2013

Το έπος του 40 , η θυσία, ο ηρωισμός , το γενναίο φρόνημα των αγωνιστών αντανακλά στο δικαίωμα ενός λαού ραψωδού, όπως είναι ο λαός μας, να έχει εθνική κυριαρχία και απόλυτη ελευθερία . 

 Τούτο το κατόρθωμα έχει θρονιαστεί στις ψυχές των ελλήνων που από γενιά σε γενιά κρατούμε το πάθος των προγόνων μας ζωντανό σαν φλόγα άσβεστη που καίει τα στήθη, όπως ζωντανή στην συνείδηση μας είναι η δίψα για ελευθερία, δημοκρατία, ισονομία, ισοπολιτεία , δικαιοσύνη, παγκόσμια ειρήνη.

 Όσο κι αν φαίνετε πως όλα αυτά τα ιδανικά σήμερα έχουν εκλείψει από τον τόπο τούτο της δημοκρατίας και της ελευθερίας και πως εμείς είμαστε απλοί θεατές και δεσμώτες μιας νέας κατοχής κάπως περίεργης ή γουσταδόροι της πίκρας που κερνά μια παγκόσμια οικονομική κάστα σύντομα θα ξυπνήσει το ιερόν δέος που λέγεται ελληνική ψυχή , ήρωας που δε λογιάζει χάρο . 

Στις φλέβες μας κυλά το ΟΧΙ πιο καυτό κι από λάβα ηφαιστείου, ποιο δυνατό κι από ατσάλι. 

Αν το ΟΧΙ του Μεταξά άλλαξε τα σχέδια των κατακτητών και γιγάντωσε το φρόνημα των πατέρων μας το ΟΧΙ των νεοελλήνων θα κινήσει βουνά , θα συνταράξει συθέμελα τον κόσμο της ανομίας , της ανέχειας, των ολίγων προνομιούχων που οραματίζονται οι νέοι φασίστες, οι νέοι δολοφόνοι που δεν αφήνουν ίχνη. Όταν το ΟΧΙ που κυλά σήμερα αργά και μυστικά στις φλέβες μας φτάσει στην καρδιά τότε θα γίνει το πραγματικό φανερό γλέντι που θα αφήσει άφωνους όσους μιλούν και εξαγγέλλουν σχέδια για το παρών και το μέλλον μας.

 Ένα πνευματικό, ειρηνικό, γλυκό και ηρωικό μεθύσι που από τις στάχτες της θα αναγεννήσει την χώρα του φωτός, του πνεύματος, του πολιτισμού, της ανθρωπιάς, του φιλότιμου, της πίστεως, της δημοκρατίας , της ελπίδας, της χαράς και θα αποτινάξει τον ζυγό κείνων που την εποφθαλμιούν και που δεν έχουν νόημα ζωής . 

Την χρωστούμε τούτη την γιορτή στους προγόνους μας, στους ανθρώπους που έδωσαν άδικα τέρμα στην ζωή τους, σε κείνους που δεν έχουν να κοιμηθούν, να αγοράσουν τα φάρμακά τους, ένα πιάτο ζεστό φαγητό, που έγιναν ζητιάνοι της αγάπης, που έχασαν την δουλειά και την αξιοπρέπεια τους , που διάλυσε η οικογένεια τους, που δεν έχουν ρεύμα και νερό, που βλέπουν τους άλλους να ζούνε στην χλιδή και εκείνοι δεν έχουν να δώσουν γάλα στα παιδιά τους, που ξενιτεύτηκαν, που σπουδάζουν δίχως δικαίωμα στο όνειρο , που τους στέρησαν εκείνα που με τον μόχθο τους κοπίασαν, που του στέρησαν τους ήρωες, που τους έκαναν να αισθάνονται ξένοι στον τόπο τους, που τους στέρησαν την εθνική υπερηφάνεια. 

Σε όλους εμάς που οι άλλοι αποφάσισαν για εμάς φυσικά χωρίς εμάς. Η φετινή γιορτή είναι επίκαιρη όσο ποτέ. Τείνει να μην είναι ανάμνηση επετείου αλλά βίωμα των γεγονότων της εισβολής και της κατοχής σε πραγματικό χρόνο. 

ΟΧΙ στην λήθη. ΟΧΙ στην διχόνοια. ΟΧΙ στην μιζέρια. ΟΧΙ στην αυτοκτονία. ΟΧΙ στην απραξία. ΟΧΙ στην βία. ΟΧΙ στην απόγνωση. ΟΧΙ στην ολίσθηση της κοινωνίας. ΟΧΙ στην ενεργεία. ΟΧΙ στην αποψίλωση των ιερών και τον οσίων της πατρίδας. ΟΧΙ στα ψέματα. ΟΧΙ στους κατακτητές. Για την πίστη του Χριστού την αγία της πατρίδος την ελευθερία και του μέλλοντος των παιδιών μας.

πρεσβ.Εμμανουήλ. Εμμ. Γεωργακάκης

Εχθρός του Έλληνα είναι ο ραγιάς Έλληνας

Πιό πολύ από την Χρυσή Αυγή με στενοχωρούν οι έλληνες πού την βλέπουν σαν μασκοφόρο εκδικητή, πού την βλέπουν σαν εμπροσθοφυλακή κάποιου αγώνα.

Ποιού αγώνα άραγε; 

Για ποιά Ελλάδα; 

Ξεψάχνισε τον ψυχισμό τους και θα βρείς αιτήματα για διαγραφή χρεών , ένα μεροκαματάκι, ένα φιατάκι εξ αδιαιρέτου και φθόνο για την άρχουσα τάξη. 

Αυτή την Ελλάδα την ζήσαμε ήδη. Ήταν η Ελλάδα του άκρατου καταναλωτισμού, των λαϊκιστικών ονείρων, της ανοχής σε λαϊκιστές και ανάξιους τσομπάνηδες, της σιωπηρής συνενοχής του "ποιμνίου" τους, της έσχατης αμερικανιάς, του χυδαίου υλισμού.

Συγγνωμη πού είμαι κυνικός. 

Αλλά αυτά δεν είναι φτερά αγγέλου για να πάει ο ελληνισμός μπροστά, είναι φτερά κότας.

Το να περιμένεις τον μασκοφόρο εκδικητή είναι ραγιαδισμός.

 Η Ευθύνη για το μέλλον της χώρας μας είναι μόνον στα χέρια μας.

Αλλά αυτό δεν το καταλαβαίνουμε. Γιατι εχθρός του Έλληνα δεν είναι ο εγχώριος ή ξένος άρχοντας του. Και αυτοί μοιράζονται αυτή την την αποκτήνωση και αυτή την κακομοιριά μαζί μας. Μιλώ για τους εγχωρίους. Οι άλλοι μας ψέγουν και μας χλευάζουν για την μανία να καταναλώνουμε υπερήφανα και ξενοδουλικά την τροφή πού μας σερβίρουν.

Εχθρός του Έλληνα είναι ο ραγιάς Έλληνας.

Ο χριστιανός είναι εκλεκτή πάστα.

Αλλού στοχεύει. Δεν δικαιολογεί το αίμα για να κατασιγάσει απωθημένα. Είναι ανατριχιαστική όλη αυτή η αιμοδιψία.

Η επαναστατικότητα και η μεταστροφή πρέπει να γίνει εκ των έσω.

Να ξαναβρούμε τα ελληνικά μας. Τα φιλότιμα και τις αρχές μας.

Να απεγκλωβιστούμε από την φάρμα των ζώων , πού καταναλώνουν πριν την σφαγή τους.

Φοβάμαι πώς αυτός ο ραγιαδισμός θα ανάγει τους συλληφθέντες σε ήρωες. 

Και όσο υπάρχει ραγιαδισμός θα υπάρχουν χρυσές αυγές με χίλια πρόσωπα και χίλιες αποχρώσεις.

Εδώ είμαστε και θα το δείτε.

Είναι το παιδί σου, ηλίθιε!

Ένα δεκαεννιάχρονο παιδί σκοτώθηκε πηδώντας από ένα τρόλεϊ για να αποφύγει τον εξευτελισμό της κράτησης και την επιβολή προστίμου διότι δεν είχε εισιτήριο. Ο υπουργός μίλησε για «τζαμπατζήδες» που πρέπει να παταχθούν, ξεχνώντας το πάθημά του πριν τρία χρόνια και πόσο εύκολα θα μπορούσε να επαναληφθεί. Το ίδιο και μια από το γνωστό σινάφι που ενώ ξέρει πολύ καλά να εκδίδεται κατ’ επάγγελμα με αντάλλαγμα ακαδημαϊκούς τίτλους, οφίτσια και «όνομα», κανείς δεν τολμά να την αποκαλέσει πόρνη. Ίσως και να έχουν δίκιο, γιατί δεν την οδηγεί η χειρότερη από όλες τις ανάγκες, η ανάγκη της επιβίωσης, όπως συμβαίνει με τις κοινές πόρνες, αλλά λειτουργεί εκ φύσεως, λες και είναι στα γονίδιά της.

Πώς λοιπόν να μην ειρωνευτεί ένα φυσιολογικό παιδί, έναν κανονικό νέο, που δεν ήθελε να υποστεί τον εξευτελισμό και έτσι έχασε τη ζωή του. Πότε ήταν που τελευταία φορά αισθάνθηκε ντροπή, πότε κατάλαβε στη ζωή της την έννοια της αξιοπρέπειας και του φιλότιμου για να αντιληφθεί την ενέργεια του νέου; Ίσως λίγο πριν προδώσει την αθωότητα της εφηβείας της, αλλά από τότε έχει κυλίσει πολύ νερό στο αυλάκι και η ηθική πώρωση την έχει παραμορφώσει χειρότερα απ’ ότι θα μπορούσε να το κάνει η χειρότερη μορφή οστεοπόρωσης, από την οποία σίγουρα πάσχει.

Το ξέρω ότι αισθάνεσαι λύπη. Είμαι σίγουρος ότι νιώθεις οργή. Όμως αυτό που ίσως να μην κατάλαβες είναι ότι το παιδί αυτό δεν είναι κάποιου άλλου, δεν είναι του γείτονα, είναι το δικό σου. Κοίτα καλά την φωτογραφία του. Κοίτα το ματωμένο πρόσωπο. Αν κοιτάξεις προσεκτικά είμαι σίγουρος ότι θα δεις το δικό σου παιδί. Θα ξαφνιαστείς με το πόσο μοιάζει με το δικό σου παιδί, με το δικό σου αγόρι, με το δικό σου κορίτσι. Έτσι το ένιωσα κι εγώ. Έτσι το ανακάλυψα κι εγώ. Είναι το δικό μου παιδί, που κάλλιστα θα μπορούσε να βρεθεί σε ανάλογη θέση.

Είναι τζαμπαζήδες τα παιδιά μας; Το δικό σου και το δικό μου; Εσύ δεν το ανάθρεψες για να μην δέχεται δημόσιες προσβολές; Εσύ δεν του έμαθες να μην ανέχεται να του συμπεριφέρονται σαν σκουπίδι; Πόσο δύσκολο είναι λοιπόν να βρεθεί σε ανάλογη θέση και να αντιδράσει με ανάλογο τρόπο; Το παιδί λοιπόν που σκοτώθηκε δεν ανήκει αποκλειστικά στην χαροκαμένη του οικογένεια, αλλά σε όλους μας, είναι το δικό μας παιδί.

Μα θα μου πεις, για ένα εισιτήριο; Έτσι νομίζεις; Ότι χάθηκε μια νέα ζωή για ένα εισιτήριο; Όχι φίλε μου. Έχουμε δώσει με τη στάση μας δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους εαυτούς μας, στα παιδιά μας, στους αγαπημένους μας. Για σκέψου το λίγο. Αν ήθελαν απλά να ελέγξουν την λαθρεπιβίβαση, αρκούσε να δώσουν εντολή στους ελεγκτές να κατεβάζουν στην επόμενη στάση τους παραβάτες. Ούτε πρόστιμα, ούτε διαπληκτισμοί, ούτε κρατήσεις, ούτε τίποτα. Όμως ο στόχος είναι άλλος. Η άσκηση εξουσίας σε βάρος του άτυχου που βρέθηκε χωρίς εισιτήριο. Ειδικά στις μέρες μας που ακόμη και το αντίτιμο ενός απλού εισιτηρίου αποτελεί δυσβάσταχτο βάρος για πολλούς από εμάς. Και πρωτίστως για τα παιδιά μας.

Γιατί νομίζεις οι αστυνομικοί δεν συνέλαβαν επ’ αυτοφώρω τον ελεγκτή και τον οδηγό ως συνεργό σε ανθρωποκτονία, όπως όφειλαν; Για σκέψου το λίγο. Οι αστυνομικοί παραλαμβάνουν το πτώμα του νέου και μαθαίνουν για την συμπλοκή που προηγήθηκε με τον ελεγκτή και τον οδηγό. Κι αντί να κάνουν το αυτονόητο, δηλαδή να συλλάβουν τους δράστες και να τους οδηγήσουν στον εισαγγελέα με την διαδικασία του αυτόφωρου, τι κάνουν; Απολύτως τίποτε. Συλλέγουν απλά τη σωρό του παιδιού και αφήνουν τους δράστες ελεύθερους αναγνωρίζοντας τους το δικαίωμα να δράσουν όπως έδρασαν. Έστω κι αν κόστισε μια ανθρώπινη ζωή.

Φαντάσου το συμβάν κάπως διαφορετικά. Φαντάσου το νέο να είχε σπρώξει με δύναμη τον ελεγκτή με αποτέλεσμα ο δεύτερος να βρει τραγική κατάληξη. Τι θα συνέβαινε τότε; Υπήρχε περίπτωση να γλυτώσει την αυτόφωρη διαδικασία ο νέος; Ούτε κατά διάνοια. Άσε που μέσα στο κρατητήριο σίγουρα θα βρίσκονταν τα γνωστά θρασύδειλα αποβράσματα που κάτω από την αστυνομική στολή φορούν τα εμβλήματα της συμμορίας του υποκόσμου με τον παραφύση μαίανδρο, ο οποίος παραπέμπει στη ναζιστική σβάστικα και θα το είχαν μαυρίσει στο ξύλο για παραδειγματισμό.

Και η δικαιοσύνη; Ποια δικαιοσύνη; Μέσα σ’ ένα τέτοιο καθεστώς όπου η έννοια του δικαίου έχει ταυτιστεί απόλυτα με το συμφέρον του ισχυρού και της εξουσίας η τέχνη κάθε δικαστή και εισαγγελέα συνίσταται – στην καλύτερη περίπτωση – «εις το να πλατύνη τα πράγματα και τα μυίας να μεταποιεί εις ελέφαντας,» όπως έγραφε ο Παύλος Καλιγάς στον Θάνο Βλέκα ήδη από το 1850. Αν και στις περισσότερες περιπτώσεις ισχύει το χειρότερο, δεν είναι παρά τα εκτελεστικά όργανα της εξουσίας κι αυτών που κρύβονται πίσω της. Να γιατί οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν ο ελεγκτής κι ο συνεργός του είναι «ανθρωποκτονία εξ αμελείας». Έστω κι αν από τη στιγμή που ασκήθηκε φυσική βία εναντίον του νέου προκειμένου να κρατηθεί παρά τη θέλησή του, το «εξ αμελείας» είναι πρόκληση που προσβάλλει κάθε έννοια δικαίου.

Όμως, εδώ ακριβώς βρίσκεται το κουμπί. Το εντεταλμένο όργανο της εξουσίας, είτε πρόκειται για ελεγκτή, είτε για οποιονδήποτε άλλο, έχει δικαίωμα να ασκήσει φυσική βία, να ποδοπατήσει με τον πιο προκλητικό τρόπο την αξιοπρέπεια οποιουδήποτε πολίτη, ακόμη και για ένα αντίτιμο εισιτηρίου. Πρέπει ο ραγιάς να αισθάνεται ραγιάς σε κάθε φάση της καθημερινής ζωής του. Και πότε ο ραγιάς έχει πεισθεί ότι δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο εκτός από ραγιάς; Όταν πληρώνει αδιαμαρτύρητα και από φόβο ότι του απαιτεί η εξουσία, όσο παράλογο κι αν είναι, όσο κι αν θέτει την ίδια την επιβίωσή του σε κίνδυνο. Τα χαράτσια και ο αγάς που τα εισπράττει κάνουν τον ραγιά φιλήσυχο, έλεγε παλιά το δοβλέτι.

Κι αν χαθεί μια ζωή; Κι αν χαθεί η ζωή του παιδιού σου; Τι πειράζει; Το εντεταλμένο όργανο της εξουσίας το πολύ-πολύ να αντιμετωπίσει καμιά κατηγορία «εξ αμελείας» με όλους τους υπουργούς, τους αστυνόμους, τους εισαγγελείς, τους δικαστές, τους επιθεωρητές και τα υπόλοιπα θηρία της εξουσίας σε παρέλαση να εφαρμόζουν το νόμο, το δικό τους νόμο. Κι ο ραγιάς, ραγιάς.

Γιατί εκπλήσσεσαι; Γιατί κάνεις πώς δεν καταλαβαίνεις; Εμείς δεν τους έχουμε επιτρέψει να έχουν δικαίωμα ζωής ή θανάτου στα παιδιά μας; Χρειάζεται να πηδήξει και να σκοτωθεί ένα νέο παιδί ώστε να γλυτώσει τον εξευτελισμό για να αντιληφθούμε πόσο μηδαμινή αξία έχει μια ανθρώπινη ζωή σήμερα μέσα στο καθεστώς που ζούμε; Ειδικά όταν πρόκειται για τη ζωή ενός νέου. Θάνατος δεν είναι για τα παιδιά μας η ανεργία που με δόλιο τρόπο τα έχουν καταδικάσει; Θάνατος δεν είναι για τους νέους το αδιέξοδο μιας δουλειάς χωρίς μέλλον για ένα ξεροκόμματο, ή ενός μέλλοντος χωρίς δουλειά; Τι σε εκπλήσσει λοιπόν;

Γιατί σοκάρεσαι με τον ακαριαίο θάνατο ενός νέου και δεν εξεγείρεσαι με τον αργόσυρτο θάνατο μιας ολόκληρης νεολαίας, μιας ολόκληρης κοινωνίας κάτω από ένα καθεστώς που σε κάθε πτυχή του θέλει να εθιστούμε στο παλιό δόγμα του φασισμού, ότι μόνο η εξουσία έχει το μονοπώλιο της βίας. Τι κι αν πεθάνουν χιλιάδες σαν τον νέο που σκοτώθηκε για να γλυτώσει τον εξευτελισμό. Τι κι αν είναι το δικό σου παιδί. Τι σε νοιάζει; Εσύ θα βρεις χιλιάδες δικαιολογίες για να μην επαναστατήσει το είναι σου. Για να μην κάνεις κάτι. Για να μην κάνεις ότι περνά από το χέρι σου προκειμένου να βουλιάξει αυτό το καθεστώς και οι συνεργοί του, να αποτεφρωθεί από τις φλόγες της οργής ενός λαού που τον θανατώνουν εξεπιτούτου, με πρώτα τα παιδιά του, για να του αρπάξουν την πατρίδα, το βιός και το μέλλον του.

Αισθάνομαι να ξεχειλίζω. Όχι από οργή. Η οργή έχει εξαντληθεί προ πολλού. Ξεχειλίζω από μίσος για όλους αυτούς που μας έχουν φέρει σ’ αυτήν την κατάσταση να βλέπουμε τα παιδιά μας να τους στερούν το παρόν και το μέλλον, να αργοπεθαίνουν καθημερινά μπροστά στα μάτια μας. Και την ημέρα της κηδείας αυτού του νέου, του δικού μας παιδιού, που δολοφονήθηκε από ένα ολόκληρο καθεστώς δεν έχω παρά να διαβεβαιώσω με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο όλους τους κυρίους και τις κυρίες αυτού του καθεστώτος: Δείτε με τι ταχύτητα η άμμος χάνεται από την κλεψύδρα της ζωής σας. Πολύ σύντομα οι ανοιχτοί λογαριασμοί μαζί σας θα κλείσουν μια και καλή. Ο νόμος της ιστορικής ανταπόδοσης θα λειτουργήσει και πάλι για να αποκαταστήσει τη διαταραγμένη κοινωνική ισορροπία και την ανύπαρκτη δικαιοσύνη. Κι ως τότε στο μόνο που έχετε να ελπίζετε είναι στον οίκτο των θυμάτων σας, του απλού κόσμου, του κόσμου του μεροκάματου, που μέρα με τη μέρα λιγοστεύει επικίνδυνα για εσάς.

Κι όταν θα έρθει εκείνη η ευλογημένη ώρα όπου οι νεκροί και οι αδικημένοι θα βρουν τη δικαίωσή τους, ο αδικοχαμένος νέος, το δικό μας παιδί, θα βρίσκεται εκεί ολοζώντανο να σέρνει τον χορό της νίκης, σαν έναν λεβέντικο τσάμικο, ή ποντιακό πυρρίχιο, με τρόπο που μόνο τα καλύτερα παλικάρια της πατρίδας μας με αλύγιστη ψυχή και ακόρεστη δίψα για την ζωή ξέρουν. Κι εμείς, οι γονείς του, θα είμαστε εκεί να τον χαρούμε στην αυγή μιας νέας Ελλάδας.

Σχόλιο της Ημέρας, 16/8/2013, 

dimitriskazakis.blogspot.com

Άντε σηκωθείτε

 Για την 28η Οκτωβρίου έχει ειπωθεί πώς είμαστε ο μόνος λαός πού εορτάζει την ημέρα έναρξης του πολέμου και όχι την ημέρα λήξης του, όπως θα ήταν φυσιολογικό. Αυτό λέει πολλά για την κουλτούρα μας και πώς ο δίκαιος αμυντικός πόλεμος ειναι γιορτή για τους απογόνους των σπαρτιατών και του ακρίτα. Βέβαια, αναρωτιέμαι αν έχει μείνει αγωνιστικό ήθος και φιλότιμο μέσα μας ή παραφραγκέψαμε και εμείς και γίναμε λαός εντός λαών. Ή μήπως όχι; Η καρδιά του καθενός το γνωρίζει....

 

Αλλά μην τρέμετε Έλληνες και μη θαρρείτε πώς είμαστε ξεφτιλισμένοι και τελειωμένοι , επειδή μερικοί απάτριδες ξεπουλήσανε την υλική πατρίδα. Η μόνη προδοσία μας είναι πού τους ανεβάσαμε στις θωκούς με την συγκατάβαση ή την ψήφο μας, αλλά και εκεί ξεγελαστήκαμε. Έτσι είναι πλασμένος αυτός ο λαός, να πιστεύει τους φανταχτερούς. Η πνευματική πατρίδα όμως δεν ξεπουλιέται.Την φέρουμε μέσα μας και καιρός να την αναστήσουμε. Να υπερασπιζόμαστε την ελληνικότητα μας στο καθ'ημέραν. Αυτός ο λαός όταν ήταν φτωχός και κατατρεγμένος μεγαλούργησε.

Ο πόνος είναι η δεύτερη φύση μας. Λοιπόν θα αφήσετε μερικούς βρυκόλακες να χαίρονται με τις κλάψες μας; 

Άντε σηκωθείτε.Και η Παναγιά μαζί μας.

"Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε ...τηλέφωνο;(!)"

(Νικόλαος Πλαστήρας, πρωθυπουργός της Ελλάδας με άνεργο αδερφό....) ΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΔΕΛΦΟΙ !! ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΞΙΖΕΙ ΠΟΛΛΑ !!!!!

Η φτώχεια του πρώην πρωθυπουργού Ν. Πλαστήρα, δεν αποτελεί παράδειγμα για τους σημερινούς κηφήνες της πολιτικής! "Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο", είχε πει, ενώ ο αδελφός του ήταν άνεργος. Μεταφέρουμε μερικά από τα πολλά αξιόλογα συμβάντα της ζωής του, τα οποία χαρ

ακτηρίζουν τον άνδρα και τον καθιστούν πρότυπο, παράδειγμα προς μίμηση για παλιότερους αλλά και σημερινούς, δεδομένου ότι, τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι, έμπαιναν πλούσιοι στην πολιτική και έβγαιναν πάμφτωχοι.

Ο αείμνηστος Ανδρέας Ιωσήφ - πιστός φίλος του - αναφέρει:
Ο στρατηγός είχε απαγορεύσει στους δικούς του να χρησιμοποιούν το όνομα "Πλαστήρας" όπου κι αν πήγαιναν. Ο αδελφός του ήταν άνεργος. Το εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ» ζητούσε οδηγό κι εκείνος έκανε αίτηση. Ο αρμόδιος υπάλληλος τον ρώτησε πώς λέγεται: Κι επειδή αυτός δίσταζε να πει το όνομά του, ενθυμούμενος την εντολή του στρατηγού, τον ξαναρώτησε και δυο και τρεις φορές, ώσπου αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι τον λένε Πλαστήρα. Παραξενεμένος ο υπεύθυνος ζητάει να μάθει αν συγγενεύει με το στρατηγό και πρωθυπουργό. Μετά από πολύ δισταγμό του αποκαλύπτει ότι είναι αδελφός του. Αφού η αίτηση, ικανοποιήθηκε, παρακάλεσε να μη το μάθει ο αδελφός του. Ο στρατηγός το έμαθε κι αφού τον κάλεσε αμέσως στο σπίτι του τον επέπληξε και του απαγόρευσε να αναλάβει αυτή την εργασία λέγοντάς του: «Αν έχεις ανάγκη, κάτσε εδώ να μοιραζόμαστε το φαγητό μου». Και δεν πήγε.

Ο Πλαστήρας ήταν άρρωστος -έπασχε από φυματίωση - κι έμενε σ' ένα μικρό σπιτάκι στο Μετς, κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Του πρότειναν να του βάλουν ένα τηλέφωνο δίπλα στο κρεβάτι αλλ' αυτός αρνήθηκε λέγοντας: «Μα τι λέτε; Η Ελλάδα πένεται κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;».

Πολλές φορές με τρόπο έστελνε και αγόραζαν ψωμί, ελιές και λίγη φέτα. Τότε οι γύρω του, του υπενθύμιζαν ότι είχε ανάγκη καλύτερου φαγητού λόγω της αρρώστιας κι εκείνος με απλότητα τους απαντούσε: «Τι κάνω. σκάβω για να καλοτρώγω;».

Ο Βάσος Τσιμπιδάρος, δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Ακρόπολη», περιγράφει το εξής περιστατικό:
Κάποτε, ο στενός του φίλος Γιάννης Μοάτσος, είχε πάρει την πρωτοβουλία να του εξασφαλίσει μόνιμη στέγη, για να μην περιφέρεται εδώ και εκεί σε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Πήγε λοιπόν σε μια Τράπεζα και μίλησε με τον διοικητή. «Τι;», απόρησε εκείνος. «Δεν έχει σπίτι ο κύριος πρωθυπουργός Πλαστήρας; Βεβαίως και θα του δώσουμε ό,τι δάνειο θέλει και μάλιστα με τους καλύτερους όρους!»

Ο Μοάτσος έτρεξε περιχαρής στον Πλαστήρα, του το ανήγγειλε και εισέπραξε την αντίδραση: «Άντε ρε Γιάννη, με τι μούτρα ρε θα βγω στο δρόμο, αν μαθευτεί πως εγώ πήρα δάνειο για σπίτι;». Έσχισε το έντυπο στα τέσσερα και το πέταξε.

Ο Δημήτρης Λαμπράκης «δώρισε» κάποια στιγμή στον Πλαστήρα ένα ωραίο χρυσό στυλό κι αφού ο στρατηγός κάλεσε τον φίλο του Ανδρέα του λέει:
- Εγώ δεν βάζω χρυσές υπογραφές. Μου φτάνει το στυλουδάκι μου. Να το στείλεις πίσω.
- Μα θα προσβληθεί.
- Δεν πειράζει. Ας μου κόψει το νερό από το κτήμα. Δεν θέλω δώρα Ανδρέα. Γιατί τα δώρα φέρνουν και αντίδωρα!

Το 1952, πρωθυπουργός ακόμη ο Πλαστήρας, ήταν κατάκοιτος από την αρρώστια που τον βασάνιζε, όταν μία μέρα δέχθηκε την επίσκεψη της Βασίλισσας Φρειδερίκης. Μπαίνοντας εκείνη στο λιτό ενοικιαζόμενο διαμέρισμά του, εξεπλάγη όταν είδε τον πρωθυπουργό να χρησιμοποιεί ράντζο για τον ύπνο του, και τον ρώτησε με οικειότητα: «Νίκο, γιατί το κάνεις αυτό;» και η απάντηση ήρθε αφοπλιστική. «Συνήθισα, Μεγαλειοτάτη, το ράντζο από το στρατό και δεν μπορώ να το αποχωριστώ.».

Ο στρατηγός Νικόλαος Σαμψών, φίλος του Πλαστήρα, σε επιστολή του περιγράφει, το παρακάτω:
Όταν πέθανε ο Πλαστήρας, δεν άφησε πίσω του σπίτι, ακίνητα ή καταθέσεις σε τράπεζες. Η κληρονομιά που άφησε στην ορφανή προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του, ήταν 216 δρχ., ένα δεκαδόλλαρο και μια λακωνική προφορική διαθήκη: «Όλα για την Ελλάδα!». Βρέθηκε επίσης στα ατομικά του είδη ένα χρεωστικό του Στρατού (ΣΥΠ 108) για ένα κρεβάτι που είχε χάσει κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία και 8 δρχ. με σημείωση να δοθούν στο Δημόσιο για την αξία του κρεβατιού, ώστε να μην χρωστά στην Πατρίδα».

Όταν πέθανε ο Πλαστήρας στις 26/7/1953 τον έντυσαν το νεκρικό κοστούμι, που το αγόρασε ο φίλος του Διονύσιος Καρρέρ - γιατί ο ίδιος τον μισθό του τον πρόσφερε διακριτικά σε άπορους και ορφανά παιδιά - ο δε γιατρός, που ήταν παρών και υπέγραψε το σχετικό πιστοποιητικό θανάτου, μέτρησε στο ταλαιπωρημένο κορμί του: 27 σπαθιές και 9 σημάδια από βλήματα.

 

 

από τo FB

Περί μούντζας λόγος δεύτερος

Διάβασα για τον λεβέντη αυτόν μαθητή στη Λάρισα πού απέδωσε την ελληνικότατη μούντζα στην εξέδρα των επίσημων όντων, εκφράζοντας όλη την λαϊκή οργή και αγανάχτηση του πληγωμένου Έλληνα,πώς είναι παιδί υπερπολύτεκνης οικογένειας και αριστούχος μαθητής Εσπερινού Λυκείου. Ο νεαρός Αχίλλειος-έχει το χριστιανικότατο όνομα αγωνιστού αγίου- είναι μέλος οικογένειας με 16 παιδιά. Οι γονείς του λοιπόν είναι υπεραγωνιστές του βίου, ήρωες της βιοπάλης και της ζωής. Κόντρα σε ένα νεοελληνικό κατεστημένο πού καταφεύγει σε εκτρώσεις και προγραμματισμένες γεννήσεις, ο βιοπαλαιστής πατέρας απέδωσε στο Γένος και την πατρίδα δεκαέξι παιδιά. Καί τί παιδιά;!

Ο Αχίλλειος κοιτάζει στα μάτια την ζωή από το ύψος της νεαρής ηλικίας του και την αρπάζει από τα κέρατα και την γονατίζει. Φοιτά σε Εσπερινό Λύκειο. αφού προφανώς εργάζεται και μάλιστα αριστεύει. Η πείρα μας μας λέει πώς τέτοιες οικογένειες και τέτοιοι θαραλλέοι γονείς, ανατρέφουν τα παιδιά τους με ύφος ανθρωπιάς και ήθος χριστιανικό, με λεβέντικο τρόπο. Και η πραγματικότητα δεν το διαψεύδει.

Και ερχόμαστε εμείς να μιλήσουμε  για αυθάδεια, για σπίλωση, μιμούμενοι τους κουστουμαρισμένους φλώρους των μασονοκίνητων ΜΜΕ , πού άξαφνα τους έπιασε ο πανικός για την πατρίδα και την σπίλωση των παρελάσεων, τους αβροδιαίτους μεγαλόμισθους υπηρέτες του συστήματος. Όλους αυτούς τους καλοπληρωμένους αντιπατριώτες καθωσπρεπιστές πού το μικροαστικόν και αυτιστικό ζώον πού λέγεται νεοέλληνας έχει θεοποιήσει;

Tί έγινε αδέλφια συνέλληνες; Ακόμα δεν αριβάρησαν οι Γερμανοί και μεταστοιχειωθήκαμε ήδη σε υδαρούς καλβινιστές και "ήπιους" ψευδοχριστιανούς;Ω , της αλώσεως της ρωμαίικιας ψυχής!

Αχίλλειε αγόρι μου, δεν θα σου πώ μπράβο για την χειρονομία . Γιατί το μπράβο ή η αποδοκιμασία μου, η γνώμη μου εν τέλει είναι και άψυχη και αδιάφορη μπροστά στο μεγαλείο και το ήθος της αγωνιστικής σου οικογένειας, που σε ανάθρεψε άντρα και Έλληνα και θέλω να πιστεύω χριστιανό. Θέλω να ξέρεις όμως πώς κατανοώ απόλυτα τό τί συμβολίζει και τί συμπυκνώνει αυυτή σου η χειρονομία: την αποδοκιμασία ενός ταπεινωμένου λαού πού σηκώνει το μπόι του. Να σ'έχει καλά ο Θεός, γερό, δυνατό,φιλότιμο και λεβέντη.

Το σύστημα δεν μπορεί να σε πειράξει ούτε να σε αλλοιώσει, όταν εσύ φέρεις την υψηλότητα μέσα σου. 

Προειδοποιούμε όλους αυτούς τους γκανγστερικούς μηχανισμούς που στοχοποίησαν το παιδί και επιζητούν την παραδειγματική τιμωρία του, πώς θα βρούν μπροστά τους την γενικότερη αποδοκιμασία και το μαθητικό κίνημα. Και ουαί στους αντιπατριώτες, ουαί στους υποκριτές! Αν απογοητεύσετε τα βλαστάρια του Γένους, κακό του κεφαλιού σας....


YΓ Προσέξτε την λεπτομέρεια της φωτογραφίας, πού λέει πολλά: Οι αξιωματικοί του Ε.Σ, φύλακες και θεράποντες της σημαίας, στέκονται καθιστοί ενώ περνά το ιερό σύμβολο και μάλιστα ένας απ'αυτούς μιλά στο κινητό! Και μετά μας φταίνε τα παιδιά, πού εσπίλωσαν, λέει, την παρέλαση...

...!