Η τρέλα για τον Χριστό και η αληθινή τρέλα

Σήμερα είναι η μνήμη του αγίου Θεοδώρου, μάρτυρα στην Αλεξάνδρεια.

O άγιος μάρτυς αυτός, από άλλους φέρεται ως απλός χριστιανός, από άλλους ως επίσκοπος Αλεξανδρείας. Επειδή κήρυττε τον Χριστό με θάρρος τον συνέλαβαν και του φόρεσαν ακάνθινο στεφάνι και τον περιέφεραν στους δρόμους της πόλης εμπαίζοντας τον, όπως ακριβώς έκαναν οι ιουδαίοι στον Κύριο. Τέλος, τον αποκεφάλισαν και έλαβε και τον αμαράντινον στέφανον.

Δεν είναι αυτός ο άγιος η ζωντανή εικόνα του αληθινού αγωνιστή χριστιανού; Αυτού πού υπέταξε τον εαυτό του στον ζυγό του Κυρίου και κάθε κακοπάθεια και εμπαιγμό για το Όνομα Του το θεωρεί κέρδος και τιμή και αξία; Περιφέρεται ο άνθρωπος του Θεού σε αυτόν τον αποτρελαμένο πιά κόσμο με το όνειδος του Χριστού, του χριστιανού να τον συνοδεύει παντού. Και δέχεται κριτική και πόλεμο, πολλές φορές μέχρι ηθικής και φυσικής εξόντωσης, επειδή κατά τον μέγα Αντώνιο ο κόσμος τον θεωρεί τρελό, επειδή δεν είναι σαν τους άλλους ανθρώπους.

Τί μεγαλείο και τί χαρά να εμπαίζεσαι για το όνομα Χριστός! Θέλει γενναίες ψυχές και όχι στάσιμους και λιμνάζοντες "χριστιανούς" μόνον κατ όνομα. Θέλει αυστηρή άσκηση και τεράστια αγάπη για να σταθείς σε ένα τέτοιο ύψος και να αγωνίζεσαι να μην πέσεις ούτε δεξιά, ούτε αριστερά από μια τέτοια ηρωϊκή και θαυμάσια παράλογη σχοινοβασία.

Πολλοί από εμάς απαρνηθήκαμε τον ακάνθινον στέφανον. Φορέσαμε μια κορώνα και σαν τον αρχιερέα εκείνο του παλαιού νόμου και γράψαμε μια λέξη πάνω στο πέταλο της. 'Οχι πιά "αυτός πού ανήκει στον Κύριο", αλλά την λέξη "εγώ".Και ξεχάσαμε την ευαγγελική περικοπή αυτή πού λέει με απόλυτο τρόπο "Ο Υιός του Ανθρώπου ήλθε για να σωθεί ο κόσμος δι αυτού" και νομίζουμε πώς είμαστε εμείς οι σωτήρες του κόσμου. Αυτός ο στρεβλός ιεραποστολισμός, ο ζηλωτισμός πώς θα σώσουμε την άσωτη εκκλησία και τους αδελφούς μας είναι η καθαρή και κατ εξοχήν τρέλα. Μια σπορά αηδίας πού έπεσε από τον διάβολο μέσα στους θρήσκους ανθρώπους. Αυτός ο άνθρωπος είναι ο κατ εξοχήν άθεος, ο βλάσφημος κατά του αγίου Πνεύματος, πού χρίστηκε μόνος του σωτήρας.Αυτός πού απαρνήθηκε την θυσία και την αγάπη, ο ξένος σταυρού. Αυτός πού αξίωσε την αποκλειστικότητα στον αμπελώνα του Κυρίου Του, την ιδιοκτησία, αυτός πού απέκτεινε τους κληρονόμους. Ο τρελός.

Όταν βαπτιστήκαμε και χριστήκαμε ,λάβαμε τον αρραβώνα της ζωής, λάβαμε όμως και μια υπόσχεση θανάτου. Τώρα σβήνει το δικό μας φως για να φανεί το Φως του Χριστού. Μακάρι να Το κρατήσουμε αναμμένο στην λυχνία μας και να μην σβήσει ποτε.

Αγαπώντας την αγαπώσα( Μαρία Μαγδαληνή)

Αύριο τιμάμε μια από τις πλέον αγαπημένες μου αγίες, την ισαπόστολο και μυροφόρο Μαρία την Μαγδαληνή και ένιωσα την ανάγκη και κάθισα και έγραψα μόλις όλα τα παρακάτω, από αγάπη για την αγία, έτσι άναρχα και αυθόρμητα και αδόμητα και όπως μου είπε η καρδιά μου, εν παραφορά παραφοράς .
Θέλει καλή θέληση να το διαβάσετε γιατί δεν είναι μόνο οι παρερμηνείες για την αγία Μαρία πού εξακολουθούν να υπάρχουν ανάμεσα μας , αλλά και το μετανοϊκό μας ήθος δεν είναι ορθόδοξο, αλλά βολευόμαστε με ζαχαρόπηκτα χαπάκια πού είναι ξένα στο ήθος μας. Και δεν έχει να κάνει με την γνώση, αλλά το τί έχει ο καθένας μας στην καρδιά του
Όταν ήμουν μικρός είχε πέσει στα χέρια μου ο βίος της και μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση η αφοσίωση και η αγάπη της στον Χριστό. Και έτσι με την θερμή της νεανικής καρδιάς και την αγνότητα πού είχαμε όταν είμαστε παιδιά, εντυπώθηκε μέσα μου βαθιά η τιμή και η αγάπη προς το πρόσωπο της.
Μεγαλώνοντας και ερχόμενος σε επαφή, όχι μόνο με την ορθόδοξη χαρά και πνευματικότητα, αλλά κυρίως με την θρησκευτική σαχλαμάρα πού επικρατεί σαν θόρυβος πάνω στην απλή σιωπηλή αλήθεια,διάβασα μύθους και μυθεύματα για το πρόσωπο της από «δικούς» και ξένους , πιο πολύ από «δικούς» και εξοργίστηκα και ταράχτηκα. Αυτή η εικόνα της μετανοούσας πρώην πόρνης πού τα δίνει όλα μετά στον Χριστό και ζει με το ενοχικό αυτομαστίγωμα μέχρι το τέλος. Αυτός ο ρομαντισμός μιας κόρης με τα ξέπλεκα μαλλιά με όλη αυτή την στομφώδη γοητεία και έμφαση περί σεξ. Το σεξ πουλάει εκτός της εκκλησίας πάρα πολύ, πόσο μάλλον σε θρησκευτικά περιβάλλοντα,πού αντιποιούνται το εκκλησιαστικό ήθος και όπου υπεισέρχεται εύκολα και ακμάζει κάθε συναισθηματισμός. Το σεξ πουλάει είτε κατακριτικά ως αμαρτία, είτε κάνοντας κανείς την αγιογραφία του και απαλύνοντας τις εντυπώσεις για κάποιες συμπεριφορές πού κινούνται γύρω από αυτό. Υπάρχει μια εμμονή γενικά γύρω από το σεξ είτε κατακριτικά, είτε με όλη αυτή την άνεση του «μπασμένου» ανθρώπου στον κόσμο, στις θρησκείες, αλλά δεν θα αναλύσω εγώ τις αιτίες του φαινομένου.
Αλλά τί πιο ρομαντικότερο και συναισθηματικότερο από την μετανοούσα ψυχή, πού γονατιστή σε μια σκοτεινή γωνιά ενός γοτθικού ή βυζαντινού ναού αναπέμπει χείρας εις ουρανόν,προς τον υπερυψωμένο εξουθενωτικό τρούλο , όχι με πνεύμα συντριβής ως ο τελώνης, αλλά με επιδεικτική μετάνοια, θέμα για έναν αναγεννησιακού τύπου πίνακα, πού γλυκαίνει επιφανειακά την καρδιά.
Τί πιο απενοχοποιητικό από την αγγίξασα ή μη αγγίξασα με επιφανειακή συναισθηματική αγάπη μετανοούσα μυροφόρου, για όσους και όσες είχαν εκστάσεις και οράματα και μείξεις με το Ιερό Σώμα του Χριστού ως «πνευματικές εμπειρίες» υπέρτερες,περί ων βλακώδης ο λόγος. Δηλαδή οι θρησκευτικοί άνθρωποι και ιδιαίτερα της εσπερίας, από όπου για υποκειμενικούς και άσχετους λόγους προήλθε και η πλάνη, θέλουν να ξεπλύνουν μια ζωή ανομίας με μια στιγμή επιδεικτικής αγάπης και με την καλλιέργεια ενός επιφανειακού συναισθήματος, θέλοντας να αποκτήσουν αυτό πού μια Οσία Μαρία Αιγυπτία της καθ ημάς παραδόσεως απέκτησε μετά από σαρανταεπτά χρόνια στην έρημο με ουσιαστική και εις βάθος συντριβή και μετάνοια.Πόσο λοιπόν εύκολα δέχτηκαν μια Μαγδαληνή Μαρία, δυναμικής ακολούθου του Ιησού, στον σταυρό, στην ταφή, στην ανάσταση, ως πρότυπο μιας τέτοιας θρησκευτικότητας και πόσο εύκολα την υιοθετήσαμε και εμείς και ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας.
Και όσο για την ένταση της αγάπης , πώς μπόρεσαν να σκεφτούν πώς οι θεατρινισμοί της στιγμής όση μαεστρία κι αν δείχνουν, μπορούν να ανταγωνιστούν σε πιστότητα και ένταση το βάθος της αγάπης της αμαρτωλής πού προσέγγισε τον Χριστό, η οποία συγχωρέθηκε για τις αμαρτίες της τις πολλές, γιατί αγάπησε πολύ ή του ληστή πού με ένα βαθύ Μνήσθητι εξαγόρασε έναν ολόκληρο βίο και πολιτεία, λες και ο Θεός μυκτηρίζεται και ευμενίζεται με τύπους εξωτερικούς και με την αποδοχή των ανθρώπων.
Και ας μην αναφερθούμε και στις παγανιστικές γνωστικές δοξασίες περί Μαγδαληνής πού γέννησαν κοντά στα άλλα και τον φεμινισμό, γιατί θα παρεκκλίνουμε πολύ.
Η αγάπη και η δύναμη της Μαγδαληνής δεν χρειάζονται μυθώδεις σάλτσες και στηρίγματα. Μια δυναμική γυναίκα, μάλλον πλούσια και μάλλον προχωρημένης ηλικίας αν κρίνουμε από την θέση της και το κύρος της ανάμεσα στις μυροφόρες, πού αφοσιώθηκε στον Χριστό. Αγάπη κραταιά ως ο θάνατος και ως τον θάνατο.Αγάπη πού δεν υπολογίζει σταυρωτές και φρουρούς του τάφου, αγάπη πού αξιώνεται πρώτη μαζί με την Θεοτόκο παρακαλώ, το Χαίρετε μετά την Ανάσταση.
Πώς να μην αγαπήσεις μια τέτοια προσωπικότητα! Ιδιαίτερα όταν είναι τόσο μουντζουρωμένη με τις φοβίες, τους πόθους και τις ανοησίες του καθενός όπου λέει θρησκεύεται…Και αισθάνεσαι και εσύ ο ολίγος, μέσα σε μια παραφορά παιδικής αγάπης, πώς θέλεις να προστατέψεις την εικόνα της από κάθε καπηλεία και από κάθε καρικατούρα «καλής» ή κακής πρόθεσης…

έγραφα χθες 21-7-17 στο ΦΒ

Περί του καψίματος του ιούδα ή εβραίου ή βαραββά

Επίκαιρο θέμα είναι και όλη αυτή ρητορική αντιρατσισμού και αντιβαρβαρότητας περί του εθίμου "καψίματος του ιούδα". 

Αυτοί πού τα λένε και τα πιστεύουν είναι είτε επειδή ταυτίζουν τα λαϊκά έθιμα(παγανιστικά τα περισσότερα και φερμένα από άλλες εποχές και μυστήρια) με την εκκλησία και πιστεύουν πώς την πλήττουν ,είτε επειδή δεν έχουν επαφή και γνώση περί ελληνικού ήθους. 

Πατρίδα τους και κουλτούρα τους είναι η μημουαπτική δύση.

Οι έλληνες διατηρούν τέτοια έθιμα όχι επειδή είναι αντισημίτες και βάρβαροι, αλλά επειδή δεν εστιάζουν στο πρόσωπο, παρά στο γεγονός.

Την προδοσία καταδικάζουν με αυτή την πράξη. 

Την προσωποποιημένη προδοσία, την αχαριστία, την αφιλοτιμία. 

Είναι έθιμα καθαρμού και ικανοποίησης πού διαιώνισε και αγάπησε το γνήσιο λαϊκό αίσθημα. 

Σε μια κοινωνία πού πλεονάζει η ατιμία και η εκμετάλλευση πώς να το δεί αυτό ο μέσος ελληνάκος, ο οποίος μάλιστα κόπτεται και περί αγάπης και συγχώρησης, χωρίς να αγαπά και να συγχωρά στον ιδιωτικό του βίο μάλιστα. 

Και ήρθαν οι απόγονοι των σταυροφόρων και της αποικιοκρατίας, οι έμποροι των εθνών οι ιούδες των λαών και οι ντόπιοι θαυμαστές τους, να μας κάνουν μάθημα ηθικής, ρατσισμού και βίας, σε εναν λαο συνηθισμενο στις προδοσιες τους,αρχοντομαθημενο και φιλαγαθο,με αρχαιες ριζες στην ευσπλαχνια και την συγχωρητικοτητα.Σε εναν λαο συμπαθη προς τους πεσοντας αλλα ποτε συμβιβασμενο με την αμαρτια...

Απάντηση σε ανιστόρητους και αντίχριστους "διαφωτιστές"

Την Ελλάδα δεν την ελευθέρωσαν οι εκπρόσωποι του διαφωτισμού και οι πράκτορες των μεγάλων δυνάμεων,αυτοί πού μίσθωσαν το σπαθί και τα ταλέντα τους σε ξένες αυλές.

Κάθε 25η Μαρτίου επανέρχεται σταθερά η προσφορά των διαφωτιστών και των υπουργών του τσάρου και η ναυμαχία του Ναβαρίνου ως το καταλυτικότερο στοιχείο της Επανάστασης. Λοιδωρείται η Εκκλησία, ο Πατριάρχης και οι κληρικοί για σύνταξη τους με τους Τούρκους και αντεπανασταστική δράση. 

Ας διαβάσουμε λίγο ιστορία από τις πηγές και ας αφήσουμε τα διαλεκτικά παιχνίδια και τους ιδεολογισμούς. Ο έλληνας πολεμάει με λάβαρο τον σταυρό, "για του Χριστού την πίστη την αγία". Από τον Ρήγα έως τον Κολοκοτρώνη και τον Μακρυγιάννη με την θεοσέβεια τους, έχουμε ιερό και θρησκευτικό χαρακτήρα στον ξεσηκωμό. Δεν ήταν η Εκκλησία ανασχετική και ενάντια στην Επανάσταση. Απόδειξη πόσο προσχηματικός και προϊόν εκβιασμούς ήταν ο αφορισμός της, ο πλαστός αφορισμός, είναι η θυσία του πατριάρχη και των προκρίτων την επόμενη μέρα της επανάστασης. Το σχοινί του πατριάρχη βοά και δεν κρύβεται πίσω από στρώματα λοιδωρίας και ιδεολογικού μακιγιάζ, όσο και αν προσπαθούν κάποιοι φραγκοπροσκυνημένοι.Αν κάποιοι κληρικοί ήταν ενάντια στον ξεσηκωμό  αυτό είχε να κάνει με την φιλοπατρία τους και την έγνοια για το σύνολο και όχι με κάποιον ταχα φιλοτουρκισμό τους. Ενάντιοι στην Επανάσταση εξ άλλου ήταν οι ίδιοι οι ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΕΣ. Ο Κοραής πίστευε πώς το γένος θα αναστηθεί όχι με τα όπλα αλλά με τα βιβλία. Ο Καποδίστριας επίσης πίστευε στην Φιλόμουσο Εταιρία του, πού θα διαφώτιζε τους έλληνες και όχι σε επαναστατικές ενέργειες. Άλλωστε ο πρώτος έμενε στο Παρίσι από ασφάλεια και ο δεύτερος ήταν κόντες, ευγενής και υπουργός του Τσάρου. Και οι δύο, παρ όλη την προσφορά τους μακρυά από την φωτιά και τα βάσανα. Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και ο ανώτατος κλήρος. Αν πρέπει να καταλογίσουμε σε αυτον αναβλητικότητα και δισταγμό γιατί όχι και στους Διαφωτιστές και τους πρίγκηπες και τους φαναριώτες και όλους αυτούς πού είχαν άμεση επαφή με το ευρωπαϊκό πνεύμα; 

Καταλαβαίνετε πόσο συκοφαντικό και άστοχο είναι να καταλογίζουμε στην Εκκλησία φιλοτουρκισμό; 

Πρόσφερε ο Διαφωτισμός, αλλά τί; Επαναστατικότητα, επαφή με το αρχαίο κλέος, αφύπνιση φιλολογική και έως εκεί. 

Η επανάσταση έγινε από θρησκευόμενους ανθρώπους, κληρικούς και λαϊκούς με σημαία τον Σταυρό! Αν κάποιοι βλασφημούν την ώρα και την στιγμή πού γεννήθηκαν στην Ελλάδα και όχι στην Φραγκιά, πρόβλημα τους. Είχε θρηςσκευτικό χαρακτήρα. Οι έλληνες επαναστάτησαν όχι ενάντια στον Λουδοβίκο κα τους αστούς, αλλά ενάντια στον Αλλόθρησκο Δυνάστη πού ταπείνωνε το εθνικό και θρησκευτικό τους αίσθημα.Aπόδειξη πώς η επανάσταση δεν ήταν κοινωνική, είναι η ανοχή του λαού στους προκρίτους και κοτζαμπάσηδες, πού κατα πολύ ενεργούσαν στον Αγώνα. Και μπορεί ο καθένα να διατείνεται πώς ο λαός και οι καπεταναίοι ήταν ανεκτικοί προς αυτούς και δεν ήθελαν να λοιδωρηθεί η επανάσταση ως καρμποναρισμός. Σας θυμίζω όμως πώς ανεξάρτητα με το αν πολλοί από τους προκρίτους είχαν απώτερο σκοπό να βασιλέψουν σε μια ελεύθερη Ελλάδα, έδειξαν και προσφορά και ανιδιοτέλεια.Πολλές φορές δεν κάνει η τάξη την φιλοπατρία. Και το σπουδαιότερο; Μπορεί οι έλληνες να αποτίναξαν τον ζυγό, αλλά όχι τον ραγιαδισμό τους. Απόδειξη ότι και μετά την απαλευθέρωση πάλι οι κοτζαμπάσηδες είχαν τα πόστα και όχι ο λαός και οι αγωνιστές πού κηνυγήθηκαν και παραθεωρήθηκαν.Αυτοί μετεξελίχτηκαν σε μια τάξη ψευδοαστική, φραγκοφορεμένων τεράτων από τα Γκράβαρα, με όλα τα ελαττώματα του γραικού και όλες τις αδυναμίες και τα πάθη του Φράγκου.Με προπάππου κατσικοκλέφτη πλιατσικολόγο προσκυνημένο του Αληπασά και παππού υπουργό του 1850 και ανάμεσα σας τα κοπέλλια και οι σμπίροι  , πού άλλαξαν τον τούρκο αφέντη με τον τουρκεμένο κοτζάμπαση.Παππούδες κατσικολέφτες, πατέρες ταγματασφαλίτες, αυτοί  αριστεροί από το 1981. Δεν μας πείθετε. Ξέρουμε την καταγωγή όλων σας.Εμάς οι δικοί μας ήταν πάντα με τους καπεταναίους και απ έξω από τον χορό. Οι γραφικοί και οι καταδιωγμένοι. Γι αυτό μεγαλώσαμε περήφανοι. Σουσουδισμός νεοελληνικός δηλαδή.

Η εξέλιξη λοιπόν  αυτή οφείλεται στο ότι η επανάσταση δεν είχε κοινωνική και ταξική χροιά. Οι έλληνες σκόπευαν στην εθνική τους ανεξαρτησία και ήταν προσηλωμένοι στην θρησκευτική διάσταση του αγώνα και όχι στην πάλη των τάξεων και γι αυτό έχασαν την ευκαιρία να απαλλαγούν από αυτά τα τέρατα.

Μια άλλη απόδειξη είναι πώς οι έλληνες είχαν κάτω από το σπαθί τους αρχιερείς, ιερείς , μοναχούς και δεν τους πείραξαν όταν μπορούσαν.Χαρακτηριστικό των επαναστάσεων με πρώτη την Γαλλική είναι οι προγραφές και οι καρμανιόλες σε κάθε αντεπαναστάτη.Πόσοι κληρικοί δεν βρήκαν τον θάντο και τις διώξεις από τους επαναστάτες στην Γαλλία; Αντίθετα οι έλληνες έκαναν το ράσο σημαία της Επανάστασης και τον Κλήρο τον τίμησαν σαν σύμβολο και πρωτοστάτη. ΑΥΤΟ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ!

Όσον αφορά το Ναβαρίνο , δεν θα φτάναμε ποτέ στο Ναβαρίνο αν δεν υπήρχε πρώτα Ξεσηκωμός, θυσία, αίσθηση πού συγκλόνισε την παγκόσμια γνώμη, κατατρεγμός των ελλήνων και γενναία ολοκαυτώματα. Οι τρείς δυνάμεις άλλωστε μόνο φιλλεληνισμό δεν έδειχναν με αυτή τους την ενέργεια. Υποψιάζοταν ο ένας μεγάλος τον άλλο και δεν "χαλάλιζε" κανείς την μερίδα επιρρόης στην Ελλάδα στον άλλο. Πρόσμεναν την κατάρρευση του οθωμανικού γίγαντα για να καρπωθούν τα λάφυρα και τα οφέλη σε επιρροή και όταν η Επανάσταση των Ελλήνων τους πρόσφερε την ευκαιρία, αυτοί έδρασαν καταλυτικά και άμεσα. Άλλωστε μετά το Ναβαρίνο, επειδή και πάλι φοβόντουσαν ο ένας τον άλλο, έσπευσαν να δηλώσουν την συμπάθεια τους στον Σουλτάνο και να δηλώσουν μεταμέλεια για το ατυχές περιστατικό. Και παράλληλα προετοίμαζαν ο καθένας από το πόστο του τις διεργασίες για τον βασιλιά της αρεσκείας τους σε μια αυτόνομη, μικρή Ελλάδα. Αυτοί είναι οι σύμμαχοι οι οικονομικοί και πολιτισμικοί αδελφοί των σύγχρονων ελλαδικών κυβερνήσεων και οι πατρωνες τους, πού λένε σε πρωθυπουργούς και προέδρους "κατσε κάτω" και κάθονται και "μην αναπνέεις" και δεν αναπνέουν και τους λέμε εταίρους και συμμάχους και προστάτες και πολιτισμικά συγγενείς με εμάς τους καημένους καθυστερημένους γραικούς και καμαρώνουμε για την συγγένεια, όπως  η πλύστρα κολακεύεται με την τυχαία επαφή της με κάποια ξεπεσμένη εταίρα μαρκησία του ΙΗ αιώνα.

Εμείς μιλάμε ιστορικά και όχι μεταφυσικά και διαλεκτικά. Με συναίσθηση και επαφή με την τότε πραγματικότητα.

Mην περιμένετε από τα σχολεία και τα προγράμματα των υπουργείων να λάβουν παιδεία και γνωση τα παιδιά σας.Μυήστε τα εσείς, χωρίς φόβο και πάθη. Φτάνει να ανεύρετε την εθνική σας φλόγα, μακρυά από στρογγυλοποιήσεις, χρωματισμούς και κομματισμούς. Από του χρόνου ίσως πάψουν και οι εορτασμοί ή ίσως περιοριστούν σε μια τυπική ανάγνωση προβοκατόρικης οπτικής της ιστορίας μας, από μισθωτούς της ιδέας τους. Εσείς μάθετε τα παιδιά σας όμως να εορτάζουν και να πανηγυρίζουν την χαρά και την ελευθερία της Ελεύθερης Σκέψης και Ψυχής και αντισταθείτε στις δυνάμεις του Κακού και του Ανέραστου!Φτιάξτε ανθρώπους όρθιους και έλληνες πραγματικούς!

Αληθινη εν χριστω ζωή-Πλάνη πού εξελίσσεται σε "εκκλησία"

Eπανέρχομαι συχνά στο θέμα της σέχτας ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗ πού από πίσω της κρύβεται η κ Ρύντεν.

Βλέπω καθημερινά πολλούς φίλους να κάνουν like στην σελίδα και στις αναρτήσεις και να σχολιάζουν θετικά. Όμως αυτή η κίνηση δεν είναι εντός της Εκκλησίας. Το ξανατονίζουμε! 

Καταλαβαίνω πώς μία ανάρτηση πού υμνεί τον Χριστό ή την Παναγία και είναι θρησκευτικά συγκινητική και σχετικά ουδέτερη δεν μπορεί παρά να ελκύει θετικά σχόλια, ειδικά από ανθρώπους πού δεν γνωρίζουν με ποιά έχουν να κάνουν. 

Μια γυναίκα πού υποτίθεται πώς είναι χριστιανή και έχει πνευματικότητα και ένα βασικό μορφωτικό επίπεδο και αντίληψη, όταν αρχίζει και έχει μηνύματα από τον ίδιο τον Χριστό, την Παναγία και τους αγγέλους το πρώτο πράγμα πού πρέπει να σκεφτεί είναι το "ποιος ειμαι εγώ πού θα μου μιλήσει άμεσα ο Χριστός και οι άγγελοι και θα γίνω ο εκλεκτός τους ανάμεσα στους ανθρώπους;'. Και αφού ταπεινωθεί να αισθανθεί την πλάνη και την παγίδα. 

Αλλά ο υπερήφανος άνθρωπος είναι ΤΡΕΛΟΣ άνθρωπος και είναι η αγαπημένη λεία του σατανά. Οι πατέρες μας έχουν προειδοποιήσει για τέτοιες κλήσεις, φωτισμούς και οράματα. Είναι αυτό πού λέει η Γραφή πώς ο σατανάς μετασχηματίζεται και σε άγγελο φωτός για να πλανήσει τους Χριστιανούς και αμα βρει τον υπερήφανο και τον ανωριμο τον αποτελειώνει μια και καλή.

Τα ίδια συνέβησαν με πολλούς μυστικιστές, όπως ο περίφημος Φραγκίσκος της Ασσίζης πού έλαβε τα στίγματα και διατείνονταν πώς ήταν πιό αρεστός στον Θεό από τον ίδιο τον Χριστό, η Θηρεσία πού είχε όπως λέει εμπειρια συνουσίας με τον Χριστό, αλλά και ορθόδοξοι μοναχοί και μοναχές και λαϊκές-λαϊκούς πού τους πήρε ο διάολος στα φτερά του, εμφανιζόμενος με την μορφη του Χριστού, της Παναγιάς και αγγέλων και ακόμα τιμώνται από πολλούς αφελείς σαν άγιοι.

Ο εχθρός ξέρει να κολακεύει τα ελαττώματα μας και τί το γοητευτικότερο από το να πιστεψουμε στην παναγιότητα μας, ειδικά αφού η θρησκεία είναι η πιό αποδοτική μπίζνα και μπορούμε να παρασύρουμε και άλλους στην λατρεία μας! Τον Χριστό τον πλησιάζουμε όχι χωρίς κόπους, θυσίες και μόχθους και αφού υποτάξουμε το θέλημα μας και δεν έχουμε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας. Ολα τα άλλα είναι σατανικά. 

Καλό θα ήταν να συμβουλευόμαστε τους ιερείς, τους επισκόπους της περιοχής μας, ακόμα και κάποιον θεολόγο πριν εμπιστευτούμε θρησκευτικά κινήματα και τάχα φωτισμένους ανθρώπους.

Συντομο σχόλιο για την γιόγκα

Γενικά, η αβάντα πού δίνεται από το σύστημα στις ανατολικές θρησκείες και πρακτικές έχει μόνο έναν και μοναδικό σκοπό. Ούτε συγκρητισμοί,ούτε πανθρησκείες ούτε τίποτα.

 Είναι π ο λ ι τ ι κ ό το θέμα. 

Οι θρησκείες και οι πρακτικές αυτές παράγουν ανθρώπους "ήρεμους", υποταγμένους, μοιρολάτρες, πασιφιστές, χωρίς επαναστατικότητα, βούληση, κρίση, αντίληψη.

 Μια νιρβάνα τεχνητής πραότητας και αδράνειας πού εξυπηρετεί αντικειμενικούς σκοπούς μαζοποίησης και ελέγχου. 

Γι αυτό η ορθοδοξία τους μπαίνει στο μάτι. Γιατί επαγγέλεται στην ουσία της μια άκαμπτη στάση για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του ανθρωπίνου προσώπου, την πραγματική και όχι τεχνητή και επιβαλόμενη διαφορετικότητα.

 Δεν είναι τυχαίο πώς οι χώρες του ινδουϊσμού και των δεκαπέντε διαφορετικών βουδδισμών στηρίζονται στο σύστημα με τις κάστες. Είναι οι χώρες των δέκα πριγκήπων και των πέντε δισεκατομμυρίων παρίων ή μανδαρίνων, πού από την στιγμή που θα ανοίξουν βλέφαρο σε αυτόν τον κόσμο ψάχνουν την λύτρωση στην ανυπαρξία. 

Αποδίδει το πνευματικό αυτό ρεύμα γι αυτό και οι γιοι των αποικιοκρατών το προωθούν και στον δυτικό κόσμο του χριστιανισμού, σοσιαλισμού, ρομαντισμού και των επαναστατικών κινημάτων.

από το fb

Περί του φοβερού και τρομερού Κώδικα Ντα Βίντσι

Διαβάζω πάλι κάτι δημοσιεύματα αγανάκτησης για την κινηματογραφικά μέτρια μεταφορά του μυθιστορήματος Κώδικας Da Vinci και την προβολή του στην τηλεόραση. 

Σταματείστε να αγανακτείτε και να φέρεστε ως βρέφη αρτίτοκα , τα οποία μόλις χτες βγήκαν στον κόσμο. 

Η Εκκλησία διώκεται εξ αρχής της εμφανίσεως της μέσα στον κόσμο και οι πλάνες είναι αρχαίες.

Αν επιλέξατε να ζείτε ως χριστιανοί ορθόδοξοι , πρέπει να είστε προετοιμασμένοι για την πραγματικότητα.

Ειδικότερα δε για το έργο: Γνωρίζουμε την προέλευση του συγγραφέα, ο οποίος για διαφημιστικούς λόγους, παρέλειψε να επαναλάβει την μυθιστορηματική προοπτική και διάσταση του έργου. 

Είναι ένα παραμύθι. Ένα παραμύθι , στηριγμένο σε δοξασίες μεσαιωνικές,χυδαίου και ημιβάρβαρου παγανισμού ,  πού εν πάση περιπτώσει δεν αφορούν κάν την καθ'ημάς παράδοση της Ανατολής.

Αν οι αιχμές προς την Εκκλησία και οι σκόπιμα διαδεδομένες εντυπώσεις είναι ... επικίνδυνες ας ασχοληθεί με όλα αυτά το ίδρυμα του Βατικανού, πού έχει παράδοση στις πυρές και τις αρές.

Η ταινία δεν μας αφορά ως χριστιανούς ορθοδόξους, ούτε απαιτεί την οποιαδήποτε απολογία μας.

Αυτήν την στιγμή θα έπρεπε να ασχολούμαστε με κάτι πού αγγίζει τον Θεό τον ίδιο. 

Μας τραβάνε απεγνωσμένα κάτω, οι δαίμονες του κόσμου.

Μας περιπαίζουν σε ένα αδιέξοδο παιχνίδι γραφικότητας.

Kλείνω με σχόλιο της Mαρίας Σταματιάδη από το ΦΒ:

Το έργο, ως έργο, είναι δελεαστικό, όπως κάθε νεοεποχίτικη μπαρούφα. Το ότι ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΟΡΆ είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός! Το ότι κάνει έμμεση και αποτελεσματική προπαγάνδα, είναι επίσης γεγονός. Το ότι εντάσσεται σε ένα γενικότερο πλαίσιο δυτικής (υπο)κουλτούρας, είναι επίσης γεγονός... Προς τι τόσος θόρυβος;;; Τι 'χες Γιάννη... τι 'χα πάντα...

Ένα σημείο είναι μόνον αξιόπιστο, το να αμύνεσαι περί πάτρης- Όμηρος

Γράφω τα παρακάτω με αφορμές την επέτειο από την άλωση  και την μοντέρνα προφητολογία.

Η πίστη σε προφητείες και θρύλους μπορεί τόσο να φουντώσει την φλόγα της αντίδρασης, όσο όμως και να την καθησυχάσει και να οδηγήσει στην πιό παθητική και εγκληματική μοιρολατρεία και απάθεια.

Πόσο επικίνδυνες μπορούν να γίνουν οι διάφορες προφητείες τα διάφορα σημεία και η πίστη σε αυτές: Με την άλωση της Πόλης συνέπεσαν κάποια συμπτωματικά γεγονότα: Το πρώτο ήταν η έκλειψη της σελήνης και η εντύπωση ημισελήνου, το δεύτερο πώς βασιλιάς της ήταν ένας Κωνσταντίνος με μητέρα Ελένη. Ο θρύλος έλεγε πώς η Πόλη θα χαθεί όταν βασιλέψει κάποιος Κωνσταντίνος γεννημένος από Ελένη. Το τρίτο σημείο πού ήρθε να δυναμώσει τα άλλα δύο ήταν η επαλήθευση ενός θρύλου, μιας λαϊκής προφητείας, πώς οι πορθητές θα έρθουν εξ ανατολών και αυτό διαφαίνοταν από ένα...άγαλμα του μεγάλου Κωνσταντίνου πού έδειχνε κατ'ανατολάς. Αλλά η πιό εγκληματική βλακεία έγινε την ημέρα της αλώσεως. Όταν τα πλήθη προσπάθησαν να εηκαταλείψουν την Πόλη, επειδή η προφητεία έλεγε πώς αν γυρίσουν πίσω η Πόλη θα σωθεί, οι πορτιέρηδες έκλεισαν τις πύλες και πέταξαν τα κλειδιά στον Βόσπορο, με αποτέλεσμα να εγκλωβιστεί ο λαός και να σφαγούν ή να αιχμαλωτιστούν όλοι.Και αν ακόμα ήταν θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει, όλα αυτά συνέτειναν και επίσπευσαν την τραγωδία. Και μάλιστα πολύ πιό πριν.

Οι προλήψεις και η αμάθεια είχαν τόσο πλεονάσει στην Ρωμανία, την αυτοκρατορία πού αντιφατικά ανέπτυξε πρωτοπόρα και αξιόλογη πνευματική άνθηση, πού διάφοροι αυτοκράτορες έστηναν αγάλματα στο δαιμόνιο τους (ζώποιο τους επί το λαϊκότερον) και ο Αρτεμίδωρος ο ονειροκρίτης εκτιμούνταν όσο ο λόγιος Μιχαήλ ο Ψελλός. Ύπουλα ανάλογο στην εποχή μας, όπου τα διαστημικά επιτεύγματα συμβαδίζουν με τις προλήψεις ή την ώρα πού η ορθοδοξία πνευματικά ασκείται και ανθεί , ο λαός μας υποκύπτει ακόμα σε θρησκοληψίες και λαϊκίστικες παραδόσεις και διαδόσεις.Το ίδιο συνέβη και στα ορλωφικά: Οι προφητείες για το ξανθό γένος έφεραν τελικά τον άκαιρο ξεσηκωμό και τον όλεθρο.

Το 1821, οι Έλληνες πρώτα πήραν το σπαθί και μετά με έντεχνο και στρατηγικό τρόπο, οι πνευματικοί και στρατιωτικοί ταγοί προσάρμοσαν τις προφητείες στα γεγονότα ή σε περιπτώσεις όπως στα προλεγόμενα του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, τίς είδαν να επαληθεύονται, εκ των υστέρων.

Προσέξτε λοιπόν διάφοροι αυτοχριόμενοι γεροντάδες και ευσεβέστατε λαέ, οι πρώτοι τί παπαγαλίζετε και οι δεύτεροι τί πιστεύετε. Η καλύτερη προφητεία είναι η δράση, η αντίδραση. Ένας είναι οιωνός άριστος, να αμύνεσαι για τα πάτρια. Μας το είπε ο παππούς Όμηρος, χιλιάδες χρόνια πρίν. αλλά τα παραμύθια μας γλυκαίνουν τις ακοές και βέβαια είναι πιό ευκολοχώνευτα.

Καιροι θρησκοφρένειας και θρησκοβλάβης!

η κόλαση του Μπος

Mετά από την φιλοξενία προφητειών ή "προφητειών" ηγιασμένων Γερόντων σε λαϊκές φυλλάδες ακροδεξιάς νεοελληνικής ανοησίας, το φαινόμενο της Βασούλας Ρύντεν,πού την ακολουθούν ιερείς χειροτονημένοι,την ακόμα ισχύουσα βατατζολογία, την Τραχωνίτιδα μαλάκυνση,την προφητολογία του συμπατριώτη μου μοναχού , τις διαδιδόμενες θαυματουργικές ιδιότητες πού αποδίδονται στον γνωστό φιλόμουσον ηγούμενο , την ανταρσία εργολάβων μοναχών ενάντια σε ασκητή επίσκοπο,γνωρίσαμε και  την παπολογία του γνωστού και στην Κάλυμνο  ιερέως, πού έγινε και αυτός Γέροντας εν μιά νυκτί, και επανερχόμαστε στα "ωραία", "πατροπαράδοτα" και αφελή, της Φρυγίας και του μοντανισμού  . Ακόμα και αν όλα αυτά να είναι απλή παρεξήγηση και παρανόηση και όχι συμβάντα και ηθελημένη και σκόπιμη κίνηση, από τα πρόσωπα αυτά, υποδηλούν την περιρέουσα κατάσταση και ατμόσφαιρα των εκκλησιαστικών πραγμάτων. 

Αφασία!Πνευματικότητα πεντηκοστιανών και θρησκευτικότητα τοτεμιστών και καννιβάλων!

Η ηθική και πνευματική κρίση, ο έμφυτος οραματολαγνισμός και ραγιαδισμός του θεολογικά αγραμμάτου και ακατηχήτου . όπως και γενικά απαίδευτου λαού μας, η γνήσια ορθοδοξία πού βρίσκεται στην βαβυλώνια αιχμαλωσία του κληρικαλισμού και των απανταχού χριστιανο"βλαμμένων" ανορθοδόξων , καθιστά γόνιμο το έδαφος για κάθε πίστη, προκατάληψη ή προφητολογία. Επιτήδειοι ανόητοι εκμεταλλεύονται το θρησκευτικό αίσθημα και την ευλαβή αγωνία του λαού μας και δεν τους σταματά, δεν τους επικρίνει, αλλά ούτε τους καταγγέλει κανείς επίσημος εκκλησιαστικός φορέας. Τί φταίει; Καθιστάμεθα πλέον ύποπτοι και αφερέγγυοι ως ποιμένες ενώπιον του φιλοχρίστου λαού, ώστε να γίνουμε σεβαστοί, κατανοητοί και ασμένως καταγγέλοντες, λόγω κακών και σκανδαλιστικών εντυπώσεων ή η πλειονότητα ημών των κληρικών είμαστε όντως αγράμματοι και μέτοχοι της θρησκοβλάβειας του παραπλανημένου λαού μας; Μήπως ευδοκιμεί η δειλία και ο ωχαδελφισμός; Ποιμαίνουμε οι ιερείς ή ποιμαινόμαστε από τον κάθε τυχάρπαστο αθεολόγητο και ανόητο χριστιανούλη; Κοιμάστε ώ γέροντες, στην μακαριότητα των θυμιαμάτων των αγνών ακολούθων  σας;

Και μέσα σε όλα αυτά η αυτοποίμανση, η αυτονόμηση, η προσωπική θρησκεία και θρησκευτικότητα πού αποδομούν κάθε εκκλησιαστική και κοινοτική και παραδοσιακή έννοια. Εντοπίσαμε σε προηγούμενο άρθρο μας τον προωθούμενο και πανηγυρίζοντα νεομακρακισμό, πού κατατρύχει το ευσεβές και άκον (;) ασεβές πλήρωμα, την ιεροκατηγορία, την βλασφημία των μυστηρίων της Ιερωσύνης και της ευχαριστηριακής Εκκλησίας, τον οπαδισμό των ακολούθων κάθε νομίμου και ανόμου αγύρτη. Την ίδια ώρα ένας ανόητος υδαρός μοντερνισμός διαφημίζεται για εκκλησιαστική ανανέωση και ο συντηρητισμός των γνησίων "ορθοδόξων" κτίζει κύκλους και τείχη σε αυτοκτονική άμυνα.

Όλη αυτή η πνευματική κρίση, όλη αυτή η άνομη θεουργία και μαγεία, η πλάνη και αγυρτεία, αλλά και η σιωπή της Εκκλησίας συντείνουν στο εξής: Είναι η ώρα και η στιγμή μιας Αναγέννησης, η ώρα των εκκλησιαστικών προφητών, με την θεολογική και όχι χυδαία σημασία του όρου, τώρα να στείλει ο Κύριος τους νέους Κολλυβάδες, να μας αναβαπτίσουν στην φιλοκαλική και ορθόδοξη παράδοση, τώρα να στείλει Γρηγορίους να μας παιδεύσουν στην θεολογία και Χρυσοστόμους να καταγγείλουν τα έκτροπα. Βρισκόμαστε σε περίοδο αφασίας και πνευματικής μαλάκυνσης. Η Εκκλησιαστική Ιστορία αποδεικνύει στην μελέτη της, πώς σε τέτοιες περιόδους ψευδοπροφητείας και βαρβαρισμού, εισέρχονται θεόθεν στο προσκήνιο οι εκ Θεού απεσταλμένοι. 

 Μην υπονοήσετε πώς πέφτω θύμα ήτοι επί το λαϊκότερον "ψώνιο" της περιρέουσας εσχατολογικής και κινδυνολογικής ατμόσφαιρας και αναμένω σωτήρες. Ο Θεός έχει περισσότερη αγάπη και μέριμνα από αυτά πού μπορεί να συλλάβει η μικρόνοια και μικροψυχία μας.Η Ιστορία είναι αψευδής μάρτυς ως μηχανισμός ανακύκλησης.

Ελεος Κύριε!

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΨΕΥΔΟΑΓΓΕΛΟΛΟΓΙΑ

 

 Μία σύγχρονη πλάνη πού "συγκινεί" πολλούς ορθοδόξους...

Πρωτοπρ. Βασιλείου Γεωργοπούλου

Λέκτορος Θεολογικής Σχολής Α. Π. Θ.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι αυτή η έκρηξη ενασχόλησης με τους αγγέλους έχει οδηγήσει κάποιους ετερόδοξους θεο­λόγους ερευνητές να κάνουν λόγο για μία «νέα θρησκεία των αγγέλων»², η οποία μά­λιστα, όπως έχει ορθώς επισημανθεί, δεν χρειάζεται καμία πίστη στο Θεο³. Σύμφωνα με μία άλλη προσέγγιση το φαινόμενο μπορεί να χαρακτηριστεί, επίσης, ως μία εκκοσμικευμένη μορφή λαϊκής θρησκευτι­κότητας του δυτικού ανθρώπου⁴.

Η ενασχόληση αυτή, βεβαίως, και στον ελληνικό χώρο δεν κινείται σε ορθόδοξα εκκλησιαστικά πλαίσια, ως μορφή υπενθύμισης της διδασκαλίας της Εκκλησίας μας για τους άγιους αγγέλους, το έργο τους, την αποστολή τους κ.λ.π. Πολύ δε περισσό­τερο, δε μπορεί να ενταχθεί ούτε στα ευρύτερα χριστιανικά αποδεκτά πλαίσια διδα­σκαλίας σχετικά με τους άγιους αγγέλους. (Δυστυχώς η προτεσταντική θεολογία του 19 & 20 αι. έχει διάφορες θέσεις περί των αγίων αγγέλων που, πολλές εξ αυτών, κινούνται μεταξύ άρνησης και αντίθεσης προς την εκκλησιαστική διδασκαλία)⁵.

Αντιθέτως, η ενασχόληση με τους αγγέλους άλλοτε έχει σαφώς συγκρητιστικό περιεχόμενο συνδυάζοντας χριστιανικά, ιουδαϊκά, ισλαμικά, εξωχριστιανικά και εσωτεριστικά στοιχεία, γεγονός που θυ­μίζει έντονα χαρακτηριστικά του αρχαίου Γνωστικισμού⁶ και άλλοτε έχει ευδιάκριτα νεοεποχίτικα χαρακτηριστικά⁷, κάτι που είναι και το πιο συνηθισμένο, με αφετηρία και περιεχόμενο ξεκάθαρα αποκρυφιστικό.

Η παρουσία και η αναφορά σε «αγγέλους» είναι γνωστή στο χώρο του αποκρυφισμού και μάλιστα σε διαφορετικά επίπεδα. Αναφέρεται πολύ χαρακτηριστικά σε αντιπροσωπευτικό έργο του αποκρυφιστικού χώρου: «Σπουδαίος ρόλος αποδίδεται εις την Αγγελολογία υπό της πρακτικής Καββάλας και εν συνέχεια υπό της τελετουργικής Μαγείας του δυτικού Εσωτερισμού.(...) Εκ των ανωτέρω συνάγεται ότι η Αγγελολογία αποτελεί σημαντικόν κρίκον εις την άλυσιν της εσωτερικής παραδόσεως»⁸.

Αποκρυφιστικού χαρακτήρα αγγελολο­γία έχουμε επίσης στο χώρο του Τεκτονι­σμού, του μονίμως, ως γνωστόν, διαβεβαιούντος, ότι δεν έχει θρησκευτικό χαρακτή­ρα, και μάλιστα, όπως αναφέρεται σε αντιπροσωπευτικό έργο του χώρου, στα τυπικά μύησης κάποιων ανώτερων βαθμών. Επιπλέον, σ' αυτό το έργο, καταγράφονται και ονόματα «αγγέλλων» πολλά από τα οποία προέρχονται από αποκρυφιστικές πηγές, π.χ. την Καμπάλα, τον Ερμητισμό αλλά και από αυτή την ισλαμική αγγελολογία.

Αντιπροσωπευτικά θα αναφέρουμε μό­νο ένα όνομα «αγγέλου», μεταξύ των 16, που αναφέρονται στο τεκτονικό έργο και είναι αποκαλυπτικό: «Αριήλ, το πνεύμα του αέρος, όστις εις ανώτερον τεκτονικόν βαθ­μόν συνδέεται με την ιδέα της αγνότητος. Κατά τους Μάγους Καββαλιστάς ο Αριήλ αποκαλύπτει κρυμμένους θησαυρούς και μυστικά της φύσεως»⁹.

Μία ακόμη αποκρυφιστική πτυχή της παλαιότερης και σύγχρονης αποκρυφιστικής «αγγελολογίας» σχετίζεται με την αστρολογία. Σύμφωνα με την αστρολογία, οι μήνες του έτους, ο ήλιος, η σελήνη, οι πλανήτες, κ.λ.π. έχουν πνεύματα-αγγέλους προστά­τες¹⁰ ή ταυτοχρόνως από αστρολόγους συ­σχετίζονται με τις λεγόμενες καρμικές αναφορές, σύμφωνα με την ορολογία του χώρου.

Ιδιαιτέρως όμως, σήμερα, μ' ένα κατ' εξοχήν προσεκτικό και θελκτικό λεξιλό­γιο, η νεοεποχίτικη και αποκρυφιστική ψευδοαγγελολογία στα έντυπα του χώρου της, σε διαδικτυακούς τόπους, σε κοσμικά περιοδικά, σε ειδικά σεμινάρια που διοργανώνονται για επικοινωνία με αγγέλους, σε ειδικές κάρτες αγγέλων, χρησιμοποιεί ονόματα «αγγέλων» που συναντάμε σε αποκρυφιστικούς χώρους.

Ιδιαιτέρως όμως η αιχμή του δόρατος της σύγχρονης νεοεποχίτικης και αποκρυφιστικής ψευδοαγγελολογίας είναι η πρακτική να παρουσιάζει τους αγγέλους, όχι ως δημιουργήματα του Θεού, αλλά ως αυθύπαρκτες πνευματικές-αγαθές οντό­τητες προστασίας, ως οντότητες φωτός και αγάπης, ως αντικείμενο διαλογισμού, ως πηγές ενέργειας, ως θεϊκές φανερώσεις¹¹.

Επιπλέον, γίνεται λόγος για παρουσία τέ­τοιων «αγγελικών», υποτίθεται οντοτήτων, στις λεγόμενες επιθανάτιες εμπειρίες, ή σχε­τίζονται ακόμα και με ανορθόδοξες θεραπεί­ες (π.χ αγγελικό ρέϊκι).

Ιδιαιτέρως στη νεοεποχίτικη έκφανση της σύγχρονης ψευδοαγγελολογίας το κα­τ' εξοχήν στοιχείο το οποίο παραμορφώνε­ται, διαστρεβλώνεται και χρησιμοποιείται ως μέσο μετάδοσης αντιχριστιανικών θέ­σεων είναι το θέμα του φύλακα αγγέλου.

ολόκληρο εδώ

Δεν είναι μόνο η κρυφοσατανιστική νεοναζιστική οργάνωση Χρυσή Αυγή πού είναι άμεσα συνδεδεμένη με τον νεοπαγανισμό και τις αντίχριστες αποκρυφιστικές σέχτες, αλλά και τα ιδεολογικά και ιστορικά τους "εξαδελφάκια", οι μαρξιστές. Τα κομμουνιστικά καθεστώτα κράτησαν ανέκαθεν στάση εχθρική και στάση αιματηρού διωγμού προς την ορθόδοξη Εκκλησία και αυτό για χάρη κάποιας "εθνικής ενότητας και λήθης" καταφέρνουμε να ξεχάσουμε. Καταφέραμε να ξεχάσουμε τους μάρτυρες της Σοβιετίας, της Ρουμανίας, ακόμα και της Ελλάδας κατά τον εμφύλιο σπαραγμό, εν ονόματι της εθνικής ενότητας. Λες και η ορθόδοξη πίστη και οι μάρτυρες της έχουν  να κάνουν με εθνικές ενότητες, κόμματα, ιδεολογίες, εθνικισμούς,έθνη και κράτη. Καλώς υπάρχει λήθη σε πολιτικό και εθνικό επίπεδο, για να μην διαιωνίζεται το μίσος, όμως τα μαρτυρολόγια είναι ένα εντελώς διαφορετικό πράγμα. Η ιστορία πρέπει να μαθαίνεται και τα διδάγματα της να εγκολπώνονται χωρίς μίση, παραμορφωτικούς φακούς και με την αυστηρή δικτατορική σχεδόν καταπίεση της κολακείας του πολιτικά ορθού. Παραθέτουμε ένα αρκετά διαφωτιστικό και πρωτότυπο άρθρο από το Αντιαιρετικό εγκόλπιο για την σχέση μαρξιστικών ομάδων και προσώπων με τον νεοπαγανιστικό φονταμενταλισμό.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟ ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΜΟ ΣΤΟΝ ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΟ ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΜΟ

Μπολσεβίκοι εκτελούν χριστιανούς

ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟ ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΜΟ

ΣΤΟΝ ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΟ ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΜΟ 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου–Καθηγητού.

    Η Εκκλησία του Χριστού ιδρύθηκε από τον Θείο Ιδρυτή Της για να επιτελεί στον κόσμο τη σωστική αποστολή Της. Να είναι το νοητό πλοίο, το οποίο θα διασώζει από τον κλύδωνα του διαβόλου και τον καταποντισμό της αμαρτίας όσα ανθρώπινα πρόσωπα επιθυμούν να σωθούν και να οδηγηθούν με ασφάλεια στη σωτηρία και την αιώνια ζωή. Γι’ αυτήν ακριβώς την επί γης αποστολή Της ο κόσμος, ο οποίος «εν τω πονηρώ κείται» (Α΄Ιωάν.5,19), όχι μόνο αντιστέκεται στη σωστική διαδικασία Της, αλλά στέκεται, απ’ αρχής, απόλυτα εχθρική απέναντί Της. Η αγία μας Εκκλησία πορεύεται στο χρόνο πάντοτε διωκόμενη από τον αρχέκακο και τα επί γης όργανά του, οι οποίοι επιδιώκουν να ματαιώσουν το σχέδιο της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους και ολοκλήρου της δημιουργίας.

Φρικαλεότητες του αθεϊσμού εναντίον των Ορθοδόξων πιστών της Ρουμανίας στον 20ο αι. Προσκύνημα της ενορίας Αγ. Νικολάου Πατρών στο Μνημείο Ρουμάνων Νεομαρτύρων του 20ου αι. (αθεϊστικού καθεστώτος) στο Aiud της Ρουμανίας. Ομιλεί ο π. Αυγουστίνος Varvaruc, πνευματικό τέκνο του  π. Ιουστίνου Πίρβου. Επειδή κάποιοι θέλουν να πλασάρουν τον αθεϊσμό ως προοδευτικότητα και ανεκτικότητα ... Μας το έστειλε ο π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος

    Αυτόν το συνεχή διωγμό είχε προαναγγείλει ο Ίδιος ο Κύριος στους μαθητές Του: «ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσι» (Ιωάν.15,20) προειδοποιώντας τους πως «εγώ αποστέλλω υμάς ως πρόβατα εν μέσω λύκων… Προσέχετε δε από των ανθρώπων, παραδώσουσι γαρ υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς, και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού εις μαρτύριον αυτοίς και τοις έθνεσιν… Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστατήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς, και έσεσθε μισούμενοι δια το όνομά μου» (Ματθ.10,16-22). Όντως η πορεία της Εκκλησίας στον κόσμο είναι ένας ατέλειωτος διωγμός και ένα συνεχές μαρτύριο. Η αληθινή Εκκλησία του Χριστού και οι γνήσιοι μαθητές Του ήταν και είναι ανεπιθύμητοι από τις δυνάμεις του κακού, διότι όπως διαβεβαίωσε ο Κύριος «ει ο κόσμος υμάς μισεί, γινώσκετε ότι … εκ του κόσμου ουκ εστέ, αλλ’ εγώ εξελεξάμην υμάς εκ του κόσμου, δια τούτο μισεί υμάς ο κόσμος» (Ιωάν.15,20). Ο παλιός κόσμος της φθοράς και της αμαρτίας εναντιώθηκε στη νέα πραγματικότητα της εν Χριστώ απολυτρώσεως και χάρητος και γι’ αυτό υπήρξε και συνεχίζει να υπάρχει απόλυτα εχθρικός προς την αγία Του Εκκλησία.  Ο νοητός Της χιτώνας είναι βαμμένος κόκκινος από τους ποταμούς των αιμάτων των αμέτρητων μαρτύρων Της. Ιδιαίτερα τους τρεις πρώτους αιώνες η σύγκρουση με την αρχαία ειδωλολατρία είχε λάβει διαστάσεις πραγματικής γενοκτονίας των χριστιανών. Περισσότεροι από έντεκα εκατομμύρια πιστοί μαρτύρησαν για την πίστη τους και βρήκαν τραγικό θάνατο έξω από τα ειδωλολατρικά «ιερά» και στα αμφιθέατρα!

Εφάμιλλοι των πρωτοχριστιανικών διωγμών κατά της Εκκλησίας υπήρξαν οι σύγχρονοι διωγμοί του λεγομένου «υπαρκτού σοσιαλισμού». Ολόκληρος σχεδόν ο 20^ος αιώνας υπήρξε μια από τις φοβερότερες ιστορικές περιόδους διωγμού της Εκκλησίας του Χριστού. Είναι γνωστό πως η μαρξιστική ιδεολογία είναι απόλυτα υλιστική, γνήσιο τέκνο του δυτικού ουμανιστικού μοντέλου, το οποίο κατόρθωσε να απογυμνώσει τον ευρωπαίο άνθρωπο από κάθε μεταφυσική ενασχόληση (βλ. Μ. Ρόζενταλ – Π. Γιουντίν: Μικρό Φιλοσοφικό Λεξικό, Αθήνα 1962, σελ. 120). Ακολουθώντας τα διδάγματα των αρχαίων υλοζωιστών φιλοσόφων και των διαφωτιστών ορθολογιστών της δυτικής Ευρώπης οι θεμελιωτές του μαρξισμού Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Έγκελς, ενέταξαν στο φιλοσοφικό τους σύστημα το δόγμα της απόλυτης άρνησης κάθε μεταφυσικής ιδέας. Δίκην θρησκευτικού δόγματος, απέρριπταν οτιδήποτε που δε σχετίζεται με την ύλη. Αρνούνταν την ύπαρξη ψυχής στον άνθρωπο και τις ψυχικές και διανοητικές λειτουργίες τις θεωρούσαν ως συμπεριφορές της ύλης! Ο θεωρητικός ρώσος μαρξιστής Μπακούνιν έγραψε πως «η ύλη είναι η μήτρα του πνεύματος και όχι το πνεύμα της ύλης» (Μπακούνιν: Θεωρία του Ιστορικού Υλισμού, τ. Α΄). Ιδιαιτέρως για το φαινόμενο της θρησκείας η μαρξιστική ιδεολογία δεν υπήρξε απλά αρνητής της, αλλά κηρυγμένος εχθρός της καταγγέλλοντάς της ως την κυριότερη μορφή εκμετάλλευσης του ανθρώπου, ως το «όπιο των λαών»!    

Δεν έμειναν όμως τα μαρξιστικά στυγνά καθεστώτα μόνο στην ιδεολογική πολεμική κατά της θρησκευτικής πίστεως, αλλά, αφότου άρπαξαν την εξουσία (πάντα) δια της βίας, έθεσαν ως πρωταρχικό τους στόχο τη βίαια κατάργηση κάθε μορφής θρησκευτικότητας. Για εβδομήντα χρόνια διεξήχθη  μέγας διωγμός κατά της Εκκλησίας, με στόχο να «διορθωθούν τα λάθη του Διοκλητιανού», όπως διατείνονταν με εωσφορικό κομπασμό οι αθεϊστές της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Η Εκκλησία νομικά και τυπικά περιορίστηκε σε «ιδιωτική υπόθεση», έχοντας (υποτίθεται) την προστασία των νόμων του κράτους. Στην πράξη όμως βρισκόταν σε συνεχή απηνή διωγμό! Από μια ακμάζουσα Εκκλησία, η Ρώσικη Ορθοδοξία, βρέθηκε μετά την οκτωβριανή επανάσταση σε δεινή κατάσταση. Από τους 80.000 περίπου ναούς της αχανούς αυτής χώρας, έφτασε να λειτουργούν τα τελευταία χρόνια λιγότεροι από 4.000! Το 90% των μοναστηριών διαλύθηκαν και ολόκληρη η εκκλησιαστική περιουσία κατασχέθηκε. Οι λίγοι κληρικοί και μοναχοί ήταν καταδικασμένοι να ζουν από την επαιτεία. Χιλιάδες κληρικοί όλων των βαθμών και λαϊκοί υπέστησαν απερίγραπτες διώξεις και θανατώσεις. Οι πιστοί θεωρούνταν από το καθεστώς και τους φανατικούς μαρξιστές ως «ψυχοπαθείς» και συχνά κλείνονταν σε ψυχιατρεία για …θεραπεία! Απλή συμμετοχή σε θρησκευτική εκδήλωση θεωρούνταν ως αντικαθεστωτική και ανατρεπτική ενέργεια και τιμωρούνταν με εξοντωτικές ποινές και το θάνατο! (βλ. Ν. Βασιλειάδη: Το Λυκόφως του Μαρξισμού, Αθήναι 181, σελ.333 κ.ε.)  

Υπήρχαν και χειρότερα. Σε ορισμένες χώρες απαγορεύτηκε δι’ αυστηρότατων νόμων οποιαδήποτε θρησκευτική δραστηριότητα, ακόμα και σε ατομικό επίπεδο, όπως στην Αλβανία! Ορδές φανατικών μαρξιστών όρμισαν, μετά τη δημοσίευση των διαταγμάτων, κατεδάφισαν τους ναούς και κατέστρεψαν όλα τα θρησκευτικά σύμβολα! Επιτέθηκαν με ιδιαίτερη μανία κατά των κληρικών, καθαιρώντας τους δημόσια, με απερίγραπτη διαπόμπευση! Οργανώθηκαν σε κάθε γειτονιά ομάδες παρακολούθησης των πολιτών. Οποιαδήποτε υπόνοια για θρησκευτική δραστηριότητα θεωρούνταν ως αντικαθεστωτική ενέργεια και τιμωρούνταν με μαρτυρικό θάνατο ή (στην καλλίτερη περίπτωση) με πολυετή καταδίκη σε καταναγκαστικά έργα!

Ο εφαρμοσμένος μαρξισμός, όμως, ως μια από τις πιο απάνθρωπες ιδεολογίες της ιστορίας, ήταν καταδικασμένος να αποτύχει. Από την εφαρμογή του φάνηκαν οι τρομακτικές αδυναμίες του να εφαρμοστεί με πλατιά αποδοχή των μαζών. Ύστερα από επτά δεκαετίες απερίγραπτων ραδιουργιών και εγκλημάτων, ο λεγόμενος «υπαρκτός σοσιαλισμός» κατέρρευσε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ως χάρτινος πύργος και φάνηκε το εσωτερικό του χάος, η ιδεολογική κενότητα και το απάνθρωπο πρόσωπο της μαρξιστικής ιδεολογίας! Βγήκαν στο φως τα τερατώδη ψέματα της κομματικής προπαγάνδας, για εσωτερική κατανάλωση, «περί σοσιαλιστικού παραδείσου»! Εκατομμύρια πολίτες των πρώην «σοσιαλιστικών» χωρών πήραν το δρόμο να εργαστούν σε χώρες της «καπιταλιστικής κόλασης»! Το χειρότερο όμως ήταν ότι εκατομμύρια άνθρωποι, οι οποίοι είχαν γαλουχηθεί με την πίστη στο μαρξιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και του κόσμου έμειναν κυριολεκτικά ιδεολογικά άστεγοι, διότι η κατάρρευση των τυραννικών μαρξιστικών καθεστώτων σήμανε και την παταγώδη κατάρρευση της μαρξιστικής ιδεολογίας. Το εσωτερικό κενό αυτών των ανθρώπων ήταν απερίγραπτο και αποτυπώθηκε στην αγωνιώδη προσπάθειά τους να διαχωρίσουν τη μαρξιστική ιδεολογία από τον «υπαρκτό σοσιαλισμό», καταγγέλλοντας δήθεν την κακή εφαρμογή του! Δεν είναι λίγοι εκείνοι που φόρτωσαν την κατάρρευση των μαρξιστικών καθεστώτων, μαζί με τη μαρξιστική ιδεολογία στο γνωστό σοβιετικό ηγέτη Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ο οποίος υπήρξε απλά ο «ληξίαρχος» ο οποίος υπέγραψε το θάνατο του μαρξισμού! Μάταια όμως! Είκοσι χρόνια μετά, και αφού ήρθαν στο φως όλες οι χαώδεις αδυναμίες του, ως ιδεολογία και ως πολιτικό σύστημα, αποτελεί όνειδος ακόμη και απλή αναφορά στο μαρξισμό! Οι τοπικές εκκλησίες βγήκαν από τις σύγχρονες κατακόμβες, υλικά μεν εξαθλιωμένες, πνευματικά όμως πανίσχυρες. Ύστερα από εβδομήντα χρόνια απίστευτων διωγμών, απάνθρωπων μαρτυρίων και θανατώσεων, οι οποίες ξεπερνούν, με τους μετριότερους υπολογισμούς, τα 50.000.000, ανέπνευσαν την ελευθερία και ανασύνταξαν τις δυνάμεις τους. Σήμερα είκοσι χρόνια μετά οι Ορθοδοξία ανθεί στις πρώην κομουνιστικές χώρες και αποτελεί την πνευματική πρωτοπορία. Αυτό είναι το μόνιμο θαύμα της ιστορίας, η Εκκλησία πορεύεται στο τρικυμισμένο πέλαγος του κόσμου κλυδωνιζόμενη, αλλά ουδέποτε βυθιζόμενη, κατά τον ιερό Χρυσόστομο!   

Αποδείξαμε σε παλιότερη εργασία μας ότι οι πρώην μαρξιστές στην πλειονότητά τους στράφηκαν, κατά τρόπο περίεργο, σε μορφές απόκρυφης θρησκευτικότητας, του ευρύτερου αποκρυφιστικού πλέγματος των ομάδων της «Νέας Εποχής». Κυρίως στράφηκαν και εντάχτηκαν στις διάφορες νεοπαγανιστικές ομάδες, διότι όπως είχαμε γράψει «Η παγανιστική “θρησκευτικότητα” ικανοποιεί πλήρως την υλιστικές και ευδαιμονιστικές καταβολές και οραματισμούς των αστομαρξιστών, διότι δεν είναι και τόσο δύσκολο να είναι κάποιος παγανιστής στο θρήσκευμα» (Λ. Σκόντζου: Νεοπαγανισμός: Μια εκφυλιστική μετάλλαξη της μαρξιστικής ιδεολογίας,  περιοδικό «Διάλογος», τ. 50, 2008). Παρατηρούμε με έκπληξη μάλιστα το φαινόμενο να πρωτοστατούν και να ηγούνται στις διάφορες νεοπαγανιστικές ομάδες πρώην δεδηλωμένοι μαρξιστές, ακόμη και να ασκούν «ιερατικά» καθήκοντα! Διαπιστώνουμε επίσης  πως μετέφεραν στις ομάδες αυτές τον ίδιο φανατισμό που είχαν στο μαρξισμό για την προάσπιση και τη διάδοση της νέας τους «πίστης».   

Μετέφεραν μαζί τους στην ψυχοσύνθεσή τους και το αντιχριστιανικό τους μένος που είχαν ως μαρξιστές, το οποίο εκδηλώνουν πια ως γνήσια μορφή θρησκευτικού φονταμενταλισμού. Αν δεν ανήκαν σε ομάδες με περιορισμένη δύναμη και μπορούσαν να πραγματοποιήσουν τις απειλές τους, που θα αναφέρουμε στη συνέχεια, είναι σίγουρο πως θα βίωνε η ανθρωπότητα  μια από τις χειρότερες κακουργίες και γενοκτονίες όλων των εποχών! Υπάρχουν περιπτώσεις (δημοσιευμένες στον ξένο και τον ελληνικό τύπο), όπου οι απειλές τους συχνά ξεπερνούν εκείνες των πρώην στυγνών κομμουνιστικών καθεστώτων. Παρατηρούμε μάλιστα ότι χρησιμοποιούν ατόφιο το άθλιο αντιχριστιανικό οπλοστάσιο του μαρξισμού!  

Είναι γνωστό πως στην πολύπαθη χώρα μας βιώνουμε εδώ και δύο δεκαετίες, από τότε ακριβώς που κατάρρευσε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός», μια πρωτόγνωρη πνευματική αναστάτωση. Ξαφνικά και από το πουθενά, εμφανίστηκε το φαινόμενο της αναβίωσης της ξεχασμένης εδώ και δεκαεπτά αιώνες αρχαιοελληνικής παγανιστικής θρησκείας και μάλιστα της πιο πρωτόγονης (λαϊκής) μορφή της. Δεκάδες οργανώσεις «αρχαιολατρών», ευτυχώς χωρισμένες και αντιτιθέμενες μεταξύ τους, έχουν ως σκοπό, όπως ισχυρίζονται, τη θρησκευτική «αλλαγή» στην Ελλάδα, η οποία «θα σημάνει και την αναγέννησή της». Κύριος στόχος τους είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία γι’ αυτούς, είναι κάτι αν στρατός κατοχής στην Ελλάδα! Αποκαλούν την Εκκλησία «ιουδαιοχριστιανική λαίλαπα», μέσω της οποία πραγματοποιήθηκε η «εβραϊκή παγκοσμιοποίηση». Εξαιτίας «της ιουδαϊκής αίρεσης του Χριστιανισμού καταστράφηκε το ελληνικό πολιτισμικό θαύμα». Αποκαλείται ως «δολοφονική συντεχνία» η οποία ευθύνεται για «εκατομμύρια θύματα Ελλήνων». Ο Χριστιανισμός χαρακτηρίζεται ως «νεκροθάφτης του πολιτισμού, καταστροφέας της τέχνης, πυρπολητής των βιβλιοθηκών, διώκτης των επιστημών και της γνώσης», «ξένο σώμα στο σώμα του ελληνισμού», μη έχοντας «κανένα κοινό σημείο και στοιχείο που να τον ενώνει με τον ελληνισμό»!

Αυτά και μύρια άλλα χειρότερα μπορεί να διαβάσει κάποιος στα δεκάδες περιοδικά, και στις εκατοντάδες ιστοσελίδες του «χώρου» ή να ακούσει παρακολουθώντας τις τηλεοπτικές εμφανίσεις των «αρχαιολατρών». Οι ύβρεις τους κατά των ιερών προσώπων της πίστεώς μας, κατά του Θεού, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, της Θεοτόκου, των αγίων, των κληρικών, των πιστών κλπ είναι ανήκουστες και ίσως ξεπερνούν τις μεθόδους των πρακτικών των πρώην μαρξιστικών καθεστώτων. Οι απόπειρες γελοιοποίησης των ιερών προσώπων φτάνουν σε πρωτοφανείς ακρότητες και χυδαιότητες. Οι χαρακτηρισμοί τους αγγίζουν τον πεζοδρομιακό χυδαϊσμό.

Κάποια από αυτά τα πρόσωπα κρύβουν το παγανιστικό, ή φιλοπαγανιστικό τους πρόσωπο πίσω από τη μάσκα της δήθεν αθεΐας. Συγκεκριμένες ιστοσελίδες τέτοιων προσώπων έχουν ως αποκλειστική ενασχόληση να κατασυκοφαντούν, να βρίζουν και να απειλούν την Εκκλησία μας. Αντίθετα φέρονται με συμπάθεια προς τους αρχαιόθρησκους και παίρνουν το μέρος τους σε ενδεχόμενες διενέξεις.

Το άθλιο υβρεολόγιο των «αρχαιολατρών» (των περισσότερων τουλάχιστον  από τις οργανώσεις τους) κατά της Εκκλησίας μας συνοδεύεται και από μια πρωτοφανή ομοβροντία απειλών. Η αντιπαλότητά τους με την Εκκλησία μας έχει ξεπεράσει τα όρια της ιδεολογικής αναμέτρησης, και έχει πάρει δυστυχώς το χαρακτήρα ολοκληρωτικής φυσικής εξοντώσεως ημών των χριστιανών! Για του λόγου του αληθές υπάρχουν τα πάμπολλα δημοσιεύματά τους, κυρίως στις  ιστοσελίδες τους.

Υπάρχουν συγκεκριμένες «αρχαιολατρικές» ομάδες, οι οποίες καλλιεργούν ακραίες μορφές θρησκευτικού φονταμενταλισμού. Το μίσος τους κατά του Χριστιανισμού είναι απερίγραπτο. Σε «αρχαιολατρική» εφημερίδα διαβάζουμε το εξής εξωφρενικό: «όποιος δε μισεί τον Χριστιανισμό δε μπορεί να αγαπά τον Ελληνισμό, όποιος δεν πολεμά το Χριστιανισμό είναι εχθρός του Ελληνισμού» (Εφ. Ελληνική Θρησκεία, στο βιβλίο π. Κ. Τσουρού: Ο Νεοπαγανισμός της Νέας Εποχής, σελ. 92)! Επειδή θεωρούν την Ελλάδα «υπόδουλη στην ιουδαιοχριστιανική αίρεση», ο αγώνας τους έχει εθνικοαπελευθερωτικό χαρακτήρα! Κάνουν λόγο για πραγματική στράτευση των μελών τους, για τη βίαιη ανατροπή του πολιτεύματος, για ανυπακοή στους νόμους του κράτους, για άρνηση εκτέλεσης των καθηκόντων τους «προς την κατοχική κυβέρνηση των θεοκρατών»! Διαβάζουμε στην «ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ» (πολιτικός σχηματισμός του «χώρου»): «Ελληνικέ Λαέ! Η Μητέρα Ελλάδα βρίσκεται υπό κατοχή. Μας καλεί σε Ιερό Εθνικοαπελευθερωτικό Πόλεμο… Πολέμησε για την Εθνική Ανεξαρτησία… Είμαστε η εκτελεστική εξουσία των Ελεύθερων Ελλήνων… είμαστε η νομοθετική εξουσία… είμαστε η δικαστική εξουσία… λειτουργούμε παράλληλα και ανεξάρτητα από το κατοχικό καθεστώς» (Ιστ.www.hellenicreligion.gr)! Προτρέπουν τα μέλη τους – μαχητές να πιστέψουν πως αυτό το είδος του βίαιου αγώνα απορρέει από τη θέληση των «θεών» και πως για τις όποιες ανατρεπτικές τους ενέργειες θα ανταμειφτούν από αυτούς! Απειλούν μάλιστα τα νωθρά μέλη τους, πως «αν δεν πράξουν το καθήκον τους» θα υποστούν τις συνέπειες της μήνης των «αθανάτων θεών» και πως «δε θα αξιωθούν να γίνουν πολίτες της ερχόμενης βασιλείας των» και θα έχουν την τύχη των «Ναζωραίων», δηλαδή υμών των χριστιανών, όπου θα σφαχτούμε αντάμα από τους μαχητές των «θεών»! Διαβάστε ένα από τα ατέλειωτα συνθήματά τους: «Το αίμα πρέπει να ρεύσει για να δοξασθεί το όνομα των Θεών και να εισέλθουν οι ευσεβείς στα Ηλύσια Πεδία. Αγοράζουμε τη θέση μας στα Ηλύσια Πεδία με το αίμα των απίστων» (Ιστ.www.hellenicreligion.gr)! Σε περιοδικό του «χώρου» διαβάζουμε επίσης πως η παλινόρθωση της «ελληνικής θρησκευτικής παράδοσης» ίσως γίνει, αν χρειαστεί και «μετά αιματοχυσιών» (βλ. π. Κ. Τσουρού: μν.εργ.σελ.92)! Δεν παραλείπουν κάποιοι να φανερώνουν ακόμη και δόλιες προθέσεις, προκειμένου να πλήξουν το Χριστιανισμό, συμμαχώντας ακόμη και με εχθρούς του Έθνους: «Βασικό καθήκον του Ιερού Πολέμου είναι η δημιουργία ενός παγκοσμίου μετώπου όλων των αντιχριστιανικών δυνάμεων, που θα περιλαμβάνει από μουσουλμάνους μέχρι άθεους κομμουνιστές» (Εφημ. Ελληνική Θρησκεία, φ.5,σελ.2)!   

Δεν έχει βεβαίως σημασία αν οι απειλές των (κατά κανόνα) πρώην μαρξιστών και νυν νεοπαγανιστών, παραμένουν ανενεργές (για την ώρα), εξαιτίας των περιορισμένων δυνατοτήτων τους να τις πραγματοποιήσουν. Σημασία έχει η πρόθεση αυτών των ανθρώπων, η οποία μπορεί να χαρακτηριστεί επιεικώς απαράδεκτη για την εποχή μας. Καλλιεργώντας επιδιώξεις παρωχημένων σκοτεινών εποχών, συνεχίζουν με  αμείωτη ένταση τη δισχιλιόχρονη αντιχριστιανική πολεμική, η οποία στις μέρες μας έχει πάρει ιδιάζοντα χαρακτήρα στα πλαίσια του νοσηρού πνευματικού κλίματος της διαβόητης «Νέας Εποχής». Είναι φανερό πως η σύγχρονη αντιχριστιανική πολεμική έχει νεοεποχίτικο χαρακτήρα και προέρχεται από τον αποκρυφιστικό κυκεώνα, δηλαδή τη «θρησκευτικότητα» της «Νέας Υδροχοϊκής Εποχής». Άλλωστε έχει αποδειχτεί περίτρανα πως το παγκόσμιο νεοπαγανιστικό «κίνημα» έχει νεοεποχίτικη προέλευση, χαρακτήρα και επιδιώξεις και λειτουργεί ως ισχυρό όργανο κρούσης κατά του μονοθεϊσμού, δια της αναβιώσεως ενός ιδιότυπου θρησκευτικού εθνικισμού, ως τροχοπέδη κατά του παγκόσμιου και πανανθρώπινου χαρακτήρα του χριστιανικού μηνύματος (βλ. π. Κυριακού Τσουρού: Ο Νεοπαγανισμός της Νέας Εποχής, Αθήνα 2010, εκδ. ΠΕΓ). Είναι πλέον αποδειγμένο, πως ο νεοπαγανισμός υπάρχει για να εγείρει στις χώρες, όπου εμφανίζεται, θρησκευτικές έριδες, διεκδικώντας τη θρησκευτική  αποκλειστικότητα, ως δήθεν ο μόνος εκφραστής της εθνικής θρησκευτικής παραδόσεως, απεμπολώντας τον δήθεν «κακό» διεθνιστικό Χριστιανισμό! 

Δεν έχουμε καμιά αμφιβολία πως και αυτή η νέα μορφή αντιχριστιανικής πολεμικής θα παρέλθει, ενώ η Εκκλησία του Χριστού θα συνεχίζει στους αιώνες να επιτελεί τον σωστικό Της έργο, διότι Αυτήν «έπηξεν ο Κύριος και ουκ άνθρωπος» (Εβρ.8,2). Τόσο ο μαρξιστικός όσο και ο παγανιστικός αντιχριστιανισμός θα μείνουν  στην ιστορία των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας ως μια ακόμη θλιβερή παρένθεση θρησκευτικού φονταμενταλισμού και άγριου πρωτογονισμού. Ως ιστορικά απολιθώματα, ως αποκρουστικές πρακτικές, για να διδάσκουν τις μελλοντικές γενιές το άσκοπο της πολεμικής κατά της αγίας μας Εκκλησίας. Κι ακόμα να  καταδεικνύουν το απάνθρωπο πρόσωπο του άθεου ευρωπαϊκού ουμανισμού και τη δαιμονική φύση του διαχρονικού παγανισμού! 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΛΑΣΣΙΚΟΠΕΡΙΠΤΩΣΗ

• ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ (ΣΚΙΤΣΑ) ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΕΔΩ
• Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΑΠΟ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΕΔΩ

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον      www.egolpion.com

Υπουργείον διά βού(ν) μάθησης: Το ....σώβρακο του Άη Βασίλη

Νεοταξικές μαγαρισιές (στα σχολικά βιβλία) για τη γιορτή των Χριστουγέννων

(πρωτότυπος τίτλος του άρθρου)

 Του Δημητρίου Νατσιού

«Θα βγουν πράγματα από τα σχολεία που ο νους σας δεν φαντάζεται»  
άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.

Έλεγε ο γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης, ο οσιακής μνήμης αθλητής του Χριστού: «Σου φτιάχνω μια εξαιρετική, πεντανόστιμη ομελέτα, αλλά ρίχνω και μια κουτσουλιά μέσα. Την τρως; Δεν την τρως, έχει μαγαριστεί ολόκληρη».

Η αγία μας Εκκλησία, διά στόματος των Αγιορειτών Πατέρων, όταν ο αυτοκράτωρ Μιχαήλ Η’ ο Παλαιολόγος, επιζητούσε ένωση – υποταγή της Ορθοδοξίας στην παναίρεση του Παπισμού, «κανοναρχεί»:

«Ο της υγιούς πίστεως και το βραχύ ανατρέπων το παν λυμαίνεται».
Μια «μικρή» υποχώρηση, μια ελάχιστη κηλίδα, ανατρέπει όλη την πίστη.

Γιατί τα γράφω αυτά;

Χριστούγεννα έρχονται σε λίγες μέρες.

Στα σχολεία ετοιμαζόμαστε. Η γιορτή, τα κάλαντα, τα ποιήματα.

Προσμένουμε, δάσκαλοι και μαθητές, την συγκινητικότατη γιορτούλα μας.

Υπάρχει, όμως, η παραφωνία, ο σπίλος, η «κουτσουλιά»: Τα βιβλία της «γλώσσας», αυτά τα περιοδικά ποικίλης – ανόητης ύλης, που μας φόρτωσαν οι νεογραικύλοι.

Πέρυσι έγραψα για τις πομπές και τις παραλυσίες των βιβλίων της Ε’ Δημοτικού. Την κακόψυχη μάγισσα «Φρικαντέλα» που μισούσε τα κάλαντα και αποκαλεί «σκουπιδόπαιδα» τα παιδιά που πήγαν να της τα ψάλλουν, για τις συνταγές μαγειρικής, που προτείνει το άθλιο βιβλίο, αντί για την γιορτή και γενικά όλες τις νεοταξικές μαγαρισιές, που ένα μόνο πράγμα θέλουν να κρύψουν από τα Ελληνάκια: ότι τα Χριστούγεννα γιορτάζουμε την γέννηση του Χριστού, «σήμερον» και εις τους αιώνας των αιώνων.

Φέτος ήθελα να γράψω για τα Χριστούγεννα, αναφερόμενος, κυρίως, σ’ αυτά τα χαζοχαρούμενα ιδεολογήματα περί γιορτής της ειρήνης ή της οικογένειας. Και ως γνωστόν, τα Χριστούγεννα καθιερώθηκαν σαν γιορτή της οικογένειας, μετά την διάλυσή της στην παραζαλισμένη Δύση, ενώ σαν γιορτή της ειρήνης ούτε ως κακόγουστο αστείο δεν στέκει. 

Δεν έχουν το Θεό τους οι μακελλάρηδες της οικουμένης…

Τις ημέρες αυτές μου φέρνει μια δασκάλα, συνάδελφος, το βιβλίο γλώσσας της Δ’ Δημοτικού. Διαβάζω την 8η ενότητα . Τίτλος: «Χριστός γεννάται».

Πρώτο κείμενο: «η νύχτα της γεννήσεως», ποίημα του Δροσίνη. Από κάτω η εικόνα της γέννησης, η οποία είναι «λεπτομέρεια επιτραχηλίου, δώρου του Γρηγορίου Βελλά εκ Μελενίκου, στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπεδίου Αγίου Όρους, 2 Μαρτίου 1813». Εξαιρετικά όλα.

Δεύτερο κείμενο: «Χριστουγεννιάτικα κάλαντα Κύπρου». Κι εδώ άριστη η επιλογή.

Στην επόμενη σελίδα (50) το «επίπεδο πέφτει». Παραπομπή στην εφ. «ΤΟ ΒΗΜΑ», ένα κείμενο για τις χριστουγεννιάτικες κάρτες και την ιστορία τους στη Δύση. Τέλος πάντων, μπήκαν στη ζωή μας. Παροτρύνονται οι μαθητές να φτιάξουν κάρτες.

Στο επόμενο κείμενο, «πέφτει η κουτσουλιά», τα λύματα που λυμαίνονται την «υγιά πίστη». Τίτλος του κειμένου: «Η μπουγάδα του Αϊ-Βασίλη». Προσοχή στα κουτοπόνηρα ή πονηρά μηνύματα του αθλιουργήματος.

Διαβάζω: «Σήμερα ο Αϊ-Βασίλης ξυπνά απ’ τα χαράματα. Έξι μόνο μέρες μένουν ως την παραμονή της Πρωτοχρονιάς κι ένα σωρό δουλειές τον περιμένουν».
Μεταξύ των εργασιών που «τον περιμένουν» και η μπουγάδα».

Παρατήρηση πρώτη: Έξι μέρες πριν από την παραμονή της Πρωτοχρονιάς είναι τα Χριστούγεννα. Τότε θα κάνει τις δουλειές του και θα βάλει μπουγάδα; Βάζει μπουγάδα.

Διαβάζω από το βιβλίο γλώσσας Δ’ Δημοτικού, τεύχος β’, σελίδα 52: «Μετά από λίγο βγαίνει στην αυλή, ν’ απλώσει την μπουγάδα του. Πρώτα κρεμάει τις κάλτσες του, ύστερα τη φανέλα του, το μακρύ του σώβρακο, το σκούφο του, το πουκάμισο και τελευταία το σακάκι και το παντελόνι του».
Έτσι ακριβώς: «κρεμάει ο Αϊ-Βασίλης το μακρύ του σώβρακο». (Τι γράφουμε! ο άγιος να μας συγχωρέσει).
Οι αφόρητες αυτές σαχλότητες προφανώς γράφονται για το περίεργο αυτό ξωτικό, το ευτραφές και γαστρίμαργο, που διαφημίζει το αμερικάνικο… ψυκτικό. Το κείμενο όμως αναφέρεται σε παιδιά βαπτισμένα, «τέκνα» της Ορθόδοξης Εκκλησίας, της οποίας σέμνωμα και καύχημα είναι ο ουρανοφάντωρ άγιος Βασίλειος και όχι σε Αμερικανάκια που περιμένουν την δωρογεμή κάλτσα του «εξέρυθρου οινόφλυγος» σαντακλάους.

Είναι δυνατόν να αναφέρονται με τέτοιες δυσφημιστικές και υβριστικές φράσεις τα σχολικά βιβλία, για τον ασκητικότατο και φιλανθρωπότατο άγιο της Εκκλησίας μας; Τον άγιο, που όπως μαρτυρεί ο επιστήθιος φίλος του, Γρηγόριος ο Θεολόγος, λόγω της κοσμοσυρροής των ευεργετηθέντων, κατά το «ξόδι» του, ποδοπατήθηκαν άνθρωποι; Τίποτε δεν σέβονται πια οι κηφήνες της κακοηθείας και της ακολασίας; Πώς τα παιδιά θα μάθουν να σέβονται όσια και ιερά, όταν χλευάζονται με τέτοιες χυδαίες ευτραπελίες οι άγιοι της Ορθοδοξίας;

Ο γέροντας της Καισαρείας, αυτό ακριβώς που γίνεται σήμερα στο σχολείο, συμβουλεύει να αποφεύγουμε: Την προβολή σ’ αυτήν την ηλικία, την «εύπλαστον», βλαβερών διηγήσεων και νοσηρών προτύπων. Γράφει ο ταπεινός Ιεράρχης: «Εύπλαστον ουν έτι ούσαν και απαλήν την ψυχήν και ως κηρός εύεικτον, ταις των επιβαλλομένων μορφαίς ραδίως εκτυπουμένη, προς πάσαν αγαθών άσκησιν ευθύς και εξ αρχής ενάγεσθαι χρη…». («Όροι κατά πλάτος», ΕΠΕ 8, 258).

Δηλαδή, «η ψυχή πρέπει να οδηγείται στην άσκηση κάθε αγαθού έργου από τα πρώτα βήματα της ζωής του ανθρώπου, οπότε είναι ακόμη εύπλαστη και απαλή σαν το κερί και εύκολα διαμορφώνεται σύμφωνα με τις μορφές και τα σχήματα, που παρουσιάζονται σ’ αυτή από τους πνευματικούς οδηγούς της».
Και τώρα αυτόν τον άγιο, που ανάλωσε τη ζωή του παιδαγωγώντας την νεότητα, τον βάζουμε εμείς τα απολειφάδια του Γένους, να πλένει χριστουγεννιάτικα το σώβρακό του. 

Δεν γέννησε αυτός ο τόπος Παπαδιαμάντη, Κόντογλου, Καρκαβίτσα, Παπαντωνίου, οι οποίοι έγραψαν αριστουργήματα για την του Χριστού θείαν γέννησιν ή για τον Αη- Βασίλη (όπως το θεσπέσιο κείμενο του Κόντογλου «ο Γιάννης ο Βλογημένος» το οποίο εκπαραθυρώθηκε από τα βιβλία). Όχι. Αυτοί έχουν το «κουσούρι» να είναι Ορθόδοξοι Έλληνες, ιδιότητα επικίνδυνη, σκοταδιστική….

Κατά τα άλλα «υπουργείο Παιδείας και διά βίου μάθησης». (Αυτό το πομπώδες ευφυολόγημα «διά βίου» - κέλυφος έρημο εννοίας – η δεύτερη λέξη του, περιέχει «ιώτα εν» περιττό. Αν τιτλοφορούνταν «διά βου(ν)» μάθηση θα ήταν σαφεστέρα η διατύπωσις... ).

Λασπόνερα και ασέβειες στα σχολικά βιβλία, που θολώνουν τον νου. (Στο τέλος της ενότητας, για να επανέλθουμε στο βιβλίο της Δ’Δημοτικού, παρατίθεται - τι άλλο - συνταγή για την παρασκευή βασιλόπιτας. Η όποια παιδευτική αξία των δύο πρώτων καλών κειμένων εξουδετερώνεται από τα νεοεποχήτικα που έπονται).

Και όταν θολώνει ο νους και μας βρίσκει το κακό, παροτρύνει ο Ελύτης, να μνημονεύουμε Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. 

Γράφει ο άγιος των γραμμάτων μας: «Να παύσει η συστηματική περιφρόνησις της θρησκείας εκ μέρους πολιτικών ανδρών, επιστημόνων, λογίων, δημοσιογράφων και άλλων. Η λεγομένη ανωτέρα τάξις να συμμορφωθεί με τα έθιμα της χώρας… Να γίνει προστάτις των πατρίων, και όχι διώκτρια. Να ασπασθεί και να εγκολπωθεί τας εθνικάς παραδόσεις. Να μην περιφρονεί αναφανδόν ό,τι παλαιόν, ό,τι εγχώριον, ό,τι ελληνικόν. Να καταπολεμηθεί ο ξενισμός, ο πιθηκισμός, ο φραγκισμός. Να μην νοθεύονται τα θρησκευτικά και τα οικογενειακά έθιμα… Να μην χάσκωμεν προς τα ξένα…». 

Πού να ‘βλεπε ο γέροντας του Γένους τα σημερινά μασκαριλίκια της Παιδείας μας. Δεν θα έγραφε για «συστηματική περιφρόνησιν της θρησκείας», αλλά για διωγμό και διαπόμπευση της πίστης.

Νατσιός Δημήτρης- δάσκαλος - Κιλκίς

(Πηγή ηλ. κειμένου: alopsis.gr)
impantokratoros.gr