Παρακολουθώ με θλίψη, καιρό τώρα, την δριμεία κριτική κατά ιερέων και επισκόπων, από μή θεολόγους και μάλιστα θεολογικά απαίδευτους και άσχετους με την εκκλησιαστική πραγματικότητα ανθρώπους. Βέβαια, συνηθίσαμε και λέμε πώς ο λαός είναι "φύλακας της παραδόσεως" και υποκρινόμενοι τους ζηλωτάς και προασπιστές της πίστεως, οχυρωθήκαμε πίσω απ'αυτό το κάστρο-δόγμα, ώστε να καταλογίζουμε αδιάκριτα αίρεση στον κάθε ιερέα ή επίσκοπο, χωρίς να έχουμε τις προϋποθέσεις, ούτε βέβαια την αυθεντία και αυθεντικότητα, υποκαθιστώντας έτσι την λειτουργία οικουμενικών συνόδων(!) με συγκινητική αφέλεια και αυταρέσκεια υπερορθοδόξου ιεροεξεταστού.
Βέβαια, δεν πρέπει να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Παρακολουθώντας τα θεολογικά ρεύματα και τις παρεκκλίσεις πολλών "σημαινόντων" και μη εκκλησιαστικών ανδρών και παραγόντων στα της παραδόσεως και μάλιστα με συνείδηση σωτήρος της εκκλησίας(να η άλλη όψη η όμοια του αυτού κάλπικου νομίσματος) μόνο θλίψη και ανησυχία νιώθουμε για την χειραγώγηση μεγάλου μέρους του ποιμνίου, πού όλα τα αποδέχεται ως ορθόδοξα και καλά λίαν, παραμένοντας άσχετο και αποκομμένο από την θεολογική παράδοση και δυνατότητα κρίσης ορθής.
Ωστόσο, το πρόβλημα νεοζηλωτισμού και θα τολμούσα να πώ νεοδονατισμού(ήτοι καμία συμπάθεια προς τους νεοπεπτωκότας της πίστεως και ηθικιστική καυτή απαξίωση σεβαστών ιερατικών προσώπων) παραμένει και οι πεσόντες στην πλάνη των αυτόκλητων προασπιστών της πίστεως πληθαίνουν και οργιάζουν θα τολμούσα να πώ, πέφτοντας αλυσιδωτά σε μεγαλύτερες και θανάσιμες πλάνες. Γιατί όπως βλέπουμε και παρατηρούμε, παραδίδουν στην κόλαση της ....ακοινωνησίας(γιατί νοερώς στην αιώνια κόλαση μας έχουν παραδώσει τους λοιπούς από καιρό, διεκδικώντας την αποκλειστικότητα των παραδεισίων τόπων) ιερείς και θεολόγους με γνήσιο ζήλο μεν και ανησυχία περί τα εκκλησιαστικά, κρίνοντας τους ανάξιους και στολίζοντας τους με εξωφρενικά επίθετα , λαμβάνοντας ρόλο οικουμενικής συνόδου ή προτεσταντίζοντος αυτόκλητου πάπα!
Το πλεόν τραγικό όπως προείπαμε είναι πώς αυτοί οι άνθρωποι υποκινούνται όχι από γνήσιο ζήλο , αλλά από ταπεινά κριτήρια δηλ. αισθήματα αυτοδικαίωσης, αυστηρού εγωκεντρισμού, αίσθηση παντογνωσίας και φαρισαϊκής του ..."όχλου" υπεροχής. Αγνοούν πόσο φρικτή και θανάσιμη αμαρτία(ίσως φρικτότερη απ'αυτά πού καταλογίζουν στους πεπτωκότας) είναι η εκούσια αποκοπή από την Εκκλησία και ο αήθης αναθεματισμός ιερών προσώπων ή λαϊκών τινών. Αγνοούν πόσο μέγιστο και θανάσιμο σφάλμα είναι η άκριτη και εωσφορική διακήρυξη πώς δεν υπάρχει εκκλησιαστική κοινότητα δίχως παρέκκλιση σε αίρεση και άρα αποτελεί αύτη μίασμα και κοιτίδα κολάσεως και απεχθείας. Αγνοούν πώς η Εκκλησία παραμένει αγία, μία, καθολική και αποστολική και άτρωτη και αλώβητη, καίτοι πολλά εξέχοντα ή μη μέλη της έπαψαν να ορθοδοξούν και ζούν σε ψευδαπάτες. Αγνοούν ακόμα πώς δεν διαφέρουν ουσιαστικά απ'αυτούς πού υβρίζουν αφού και την αποστολική αρμοδιότητα και αποκλειστικότητα της Εκκλησίας επί της κριτικής και αποκοπής αμφισβητούν και "υποκαθιστούν" και μάλιστα φτάνουν στο οδυνηρό και ολισθηρό σφάλμα να την παρονομάζουν πόρνη βαβυλώνα, αυτή την ίδια άσπιλη Νύμφη του Εσταυρωμένου Χριστού! Αγνοούν πώς κανείς επίσκοπος ή ιερεύς δεν είναι αυτή η ίδια η εκκλησία και πώς η Εκκλησία έχουσα κεφαλή τον Χριστό και ζωή το άγιο Πνεύμα έχει άρα μηχανισμούς αυτοκάθαρσης και αυτοάμυνας και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής. Αγνοούν το μέγιστο των αμαρτημάτων ήτοι την απελπιστική απιστία και απομάκρυνση από τον Αναστάντα και θριαμβεύοντα Χριστό, τον οποίο έκοχαν σε μικρά μικρά κομματάκια βολεμάρας και έκλεισαν σε μικρά κουτάκια λογιστικής αθεολογίας και τον έκαμαν παντιέρα στους εγωιστικούς τοτς ψευτοαγώνες. Αγνοούν την απλούστατη και ζωντανή αλήθεια, πώς οφείλουν τον απαραίτητο σεβασμό και αφοσίωση στους ιερείς του Θεού και πώς άλλωστε κανείς δεν είναι καθηρημένος ή αφορισμένος(!!!) πριν καθαιρεθεί και αφορισθεί συνοδικά από την καθολική εκκλησία. Παρομοίως, κανείς δεν ονομάζεται αιρετικός αν δεν αποφανθεί ούτως η συνοδική εκκλησία, ακόμα και αν έχει πέσει σε πλάνη και αίρεση και αν δεν απολογηθεί πρώτον σε εκκλησιαστικό συνοδικό σώμα. Αγνοούν τέλος πώς το να αυτοαποκόπτονται οι ίδιοι από την Κοινωνία για να ... λυτρωθούν από το μίασμα , έτσι με "αποκαλυπτικά φόντα εκλεκτών του Θεού", τους καθιστά χειρότερους και από διαβόλους, αφού καταδικάζουν εαυτούς στην αιώνια κόλαση, ψάχνοντας ακριβώς την υπεροχή του πολίτη του παραδείσου!
Έτσι λοιπόν με ταπείνωση, διάκριση και πάνω απ'όλα με στοιχειώδη ανθρωπιά και ευγένεια πρέπει να πορευόμαστε και να καταθέτουμε την αλήθεια και όχι την "αλήθεια" μας ΕΝΤΟΣ της εκκλησίας, πάντα ΕΝΤΟΣ της εκκλησίας, γιατί άλλωστε όλοι αυτοί "οι κακοί αιρετικοί" μπορεί κάποτε να φωτιστούν και να επιστρέψουν και τότε οποία έκπληξις αν οι αυτοονομασθέντες εκλεκτοί του Κυρίου και υπερορθόδοξοι μείνουν εκτός νυμφώνος και έσονται οι έσχατοι πρώτοι, οι δε πρώτοι έσχατοι!
Πολλώ δε μάλλον όταν είμαστε παντελώς άσχετοι και αναρμόδιοι καλό είναι να σιωπούμε εν τω ταμείω ημών και να ορθοδοξούμε εν τω βίω σηκώνοντας τον δικό μας σταυρό και κοιτάζοντας την δική μας αποστολή, αποφεύγοντας τον ρόλο του Ζορό της ορθοδοξίας ,σαν ο διάολος το λιβάνι και δίνοντας παράδειγμα ορθοδοξίας εν τη πράξει και όχι εν τη επαναστάσει. Ο τελευταίος πού θα μπεί στον παράδεισο, αν μπεί, θα είναι ο φαρισαίος, αυτός ο αντάρτης του νοός, ο θέτων εαυτόν εκτός της ... "βδελυρής" .... "οχλικής" εκκλησίας πού ανέχεται τους "νεωτεριστές αμαρτωλούς παπάδες".
(Εδώ για να μην υπάρξει παρεξήγηση δηλώνουμε πώς είμαστε ενάντιοι σε κάθε νεωτερισμό, αλλά πάντα σεβόμεθα και τα πρόσωπα και τα ράσα. Και έχουμε αποδείξει ήδη την αφοσίωση μας στην παράδοση αν και τελικά δεν είμαστε υπόχρεοι να αποδείξουμε τίποτα και σε κανέναν, ως δούλοι του ενός και Μόνου Κυρίου του αμπελώνος).
Ο άγιος Αυγουστίνος, ο διαλεγόμενος και επαναφέρων στα συγκαλά αυτών τους δονατιστάς, βοήθεια μας...
