Dostoyefsky Fyodor-Σχετικά με το ψεύδος

Mιὰ φορά, πρόσφατα, σὲ βαγόνι, ἔτυχε ν’ ἀκούσω ὁλόκληρη πραγματεία γιὰ τὸν ἀθεϊσμό. Ὁ ὁμιλητὴς ἦταν ἕνας κύριος ἀπὸ ἐκείνους τοὺς κοσμικοὺς καὶ τεχνοκρατικοὺς κύκλους, ποὺ κατὰ τὰ ἄλλα εἶχε τὴ σκυθρωπή, ἀλλὰ ἀρρωστημένη δίψα γιὰ ἀκροατές.

Ἄρχισε τὴν ὁμιλία του ἀπὸ τὰ μοναστήρια. Δὲν γνώριζε τίποτα σχετικὰ μὲ τὰ μοναστήρια καὶ αὐτὸ φάνηκε ἀπὸ τὶς πρῶτες κι ὅλας λέξεις: δεχόταν τὴν ὕπαρξη τῶν μοναστηριῶν ὡς κάτι τὸ ἀδιαίρετο ἀπὸ τὰ δόγματα τῆς πίστης, φανταζόταν ὅτι τὰ μοναστήρια συντηροῦνται ἀπὸ τὸ κράτος καὶ στοιχίζουν πολὺ ἀκριβὰ στὸ δημόσιο ταμεῖο καί, ξεχνώντας ὅτι οἱ μοναχοὶ εἶναι μιὰ ἀπολύτως ἐλεύθερη ἑταιρεία προσώπων, ὅπως καὶ ὁποιαδήποτε ἄλλη, ἀπαιτοῦσε στὸ ὄνομα τοῦ φιλελευθερισμοῦ τὴν καταστροφή τους, σὰ νὰ ἦταν κάποιο τυραννικὸ καθεστώς. Ὁλοκλήρωσε τὴν ὁμιλία του μὲ ἐπιχειρήματα τοῦ ἀπόλυτου καὶ ἀπέραντου ἀθεϊσμοῦ στὴ βάση τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν καὶ τῶν μαθηματικῶν. Φοβερὰ συχνὰ ἀναφερόταν στὶς φυσικὲς ἐπιστῆμες καὶ τὰ μαθηματικά, χωρὶς νὰ παραθέτει, ἄλλωστε, οὔτε ἕνα ἐπιχείρημα δανεισμένο ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἐπιστῆμες κατὰ τὴ διάρκεια ὁλόκληρης τῆς διατριβῆς του. 

Μιλοῦσε παρόλα αὐτὰ μόνος του, ἐνῷ οἱ ὑπόλοιποι ἄκουγαν: «Θὰ διαπαιδαγωγήσω τὸ γιό μου νὰ εἶναι τίμιος ἄνθρωπος, αὐτὸ εἶναι ὅλο κι ὅλο», συμπέρανε τελειώνοντας, ἔχοντας φανερὰ τὴν πεποίθηση ὅτι τὰ ἀγαθὰ ἔργα, ἡ ἠθικὴ καὶ ἡ τιμιότητα εἶναι κάτι τὸ δεδομένο καὶ τὸ ἀπόλυτο, ποὺ δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τίποτα καὶ τὸ ὁποῖο πάντα μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ βρεῖ στὴν τσέπη του, ὅταν τὸ ἔχει ἀνάγκη, χωρὶς κόπους, ἀμφιβολίες καὶ παρεξηγήσεις. Καὶ αὐτὸς ὁ κύριος εἶχε ἀσυνήθιστη ἐπιτυχία. Μαζί του ἦταν ἀξιωματικοί, γέροντες, κυρίες καὶ μεγάλα παιδιά. Τὸν εὐχαρίστησαν θερμὰ φεύγοντας γιὰ τὴν μεγάλη εὐχαρίστηση ποὺ τοὺς ἔδωσε καὶ μία κυρία μάλιστα, μητέρα μιᾶς οἰκογένειας, ντυμένη στὰ μετάξια καὶ πολὺ ὄμορφη, γελώντας εὐχάριστα, δυνατά, τοῦ ἀνακοίνωσε ὅτι τώρα πλέον εἶναι πεισμένη ὅτι στὴν ψυχή της ὑπάρχει «μόνο ἀτμός». Καὶ αὐτὸς ὁ κύριος ἔφυγε μὲ ἕνα ἀσυνήθιστο συναίσθημα σεβασμοῦ πρὸς τὸν ἑαυτό του.

Αὐτὸς λοιπὸν ὁ σεβασμὸς εἶναι ποὺ μὲ κάνει νὰ χάνω τὰ μυαλά μου. Τὸ ὅτι ὑπάρχουν βλάκες καὶ φλύαροι, φυσικὰ δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς καταπλήσσει• αὐτὸς ὅμως ὁ κύριος εἶναι φανερὸ ὅτι δὲν εἶναι βλάκας. Πιθανὸ νὰ μὴν εἶναι οὔτε καὶ ἀπατεώνας, οὔτε καὶ ἀχρεῖος• μπορεῖ μάλιστα νὰ εἶναι τίμιος ἄνθρωπος καὶ καλὸς πατέρας. Αὐτὸς ἁπλὰ δὲν κατανοοῦσε ἀπολύτως τίποτα ἀπὸ ὅλα ἐκεῖνα ποὺ ἀποφάσισε νὰ κρίνει. Δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ μὴν τοῦ ἦρθε στὸ μυαλὸ ἡ σκέψη μετὰ ἀπὸ μία ὥρα, ἡμέρα ἢ μήνα: «Φίλε μου, Ἰβὰν Βασίλιεβιτς (ἢ ὅπως ἀλλιῶς τὸν ἔλεγαν), συζητοῦσες, ἀλλὰ δὲν γνωρίζεις τίποτα γιὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ ἔλεγες. Βλέπεις, αὐτὸ τὸ γνωρίζεις καλύτερα ἀπὸ τὸν καθένα. Νά, λοιπόν, ποὺ ἀναφερόσουν στὶς φυσικὲς ἐπιστῆμες καὶ τὰ μαθηματικὰ − ὅμως γνωρίζεις καλύτερα ἀπ’ ὅλους ὅτι τὰ φτωχὰ μαθηματικὰ ποὺ ἔμαθες στὸ δικό σου σχολεῖο ἀπὸ καιρὸ τώρα τὰ ἔχεις ξεχάσει, ἄλλωστε ποτὲ δὲν τὰ κατεῖχες καλά, ἐνῷ ποτέ σου δὲν εἶχες καμιὰ σχέση μὲ τὶς φυσικὲς ἐπιστῆμες. Πῶς τότε μιλοῦσες; Μὲ ποιό δικαίωμα δίδασκες τοὺς ἄλλους; Γιατὶ καταλαβαίνεις πολὺ καλὰ ὅτι τὸ μόνο ποὺ ἔκανες ἦταν νὰ ψεύδεσαι• καὶ δὲν φτάνει αὐτό, ἀλλὰ μέχρι σήμερα ἐξακολουθεῖς νὰ εἶσαι ὑπερήφανος γιὰ τὸν ἑαυτό σου• δὲ ντρέπεσαι καθόλου;».

Εἶμαι πεπεισμένος ὅτι θὰ μποροῦσε νὰ ἀναρωτηθεῖ, ἄσχετα μὲ τὸ ὅτι θὰ ἦταν ἀπασχολημένος μὲ «ὑποθέσεις» καὶ δὲν θὰ εἶχε καθόλου χρόνο νὰ ἀναζητᾶ ἀπαντήσεις σὲ ἀργόσχολες ἐρωτήσεις. Εἶμαι ἀναμφισβήτητα πεπεισμένος ὅτι αὐτὲς οἱ σκέψεις, ἔστω καὶ φευγαλέα, πέρασαν ἀπὸ τὸ μυαλό του. Αὐτὸς ὅμως δὲ ντράπηκε, δὲ φιλοτιμήθηκε! Αὐτὴ ἡ γνωστοῦ εἴδους ἀναισχυντία τοῦ Ρώσου διανοουμένου εἶναι ἕνα σημαντικό, κατὰ τὴ γνώμη μου, φαινόμενο. Καὶ δὲ σημαίνει ἀπολύτως τίποτα τὸ γεγονὸς ὅτι αὐτὴ βρίσκεται παντοῦ καὶ πάντα καὶ ὅτι ὅλοι τὴν ἔχουν συνηθίσει καὶ βαρεθεῖ• παρόλα αὐτὰ ἐξακολουθεῖ νὰ παραμένει γεγονὸς ἀξιοθαύμαστο καὶ ἀξιοπερίεργο. Μᾶς μαρτυρεῖ γιὰ τὴν ἀδιαφορία ποὺ κυριαρχεῖ ἀπέναντι στὴν κρίση τοῦ ἴδιου μας τοῦ ἑαυτοῦ ἐνώπιον τῆς συνείδησής μας ἤ, πράγμα ποὺ εἶναι τὸ ἴδιο, μᾶς μαρτυρεῖ γιὰ τὴν ἀσυνήθιστη ἔλλειψη σεβασμοῦ ἀπέναντι στὸν ἑαυτό μας καὶ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἀπογοήτευση καὶ τὴν ἀπώλεια κάθε ἐλπίδας ὅτι μπορεῖ νὰ συμβεῖ κάτι τὸ ἀνεξάρτητο καὶ σωτήριο γιὰ τὸ ἔθνος, ἀκόμη καὶ στὸ μέλλον, ἀπὸ τέτοιους ἀνθρώπους καὶ τέτοια κοινωνία. Τὸ ἀκροατήριο, δηλαδὴ ἡ ἐπιφάνεια, τὸ εὐρωπαϊκὸ περίβλημα, ὁ νόμος ποὺ ἔχει δοθεῖ ἀπὸ τὴν Εὐρώπη «ἅπαξ διὰ παντός» − αὐτὸ τὸ ἀκροατήριο ἔχει καταλυτικὴ ἐπίδραση σὲ κάθε Ρῶσο.

πηγη

Το να είσαι άπατρις

Το να είσαι άπατρις, δεν σημαίνει ότι είσαι open minded και ελευθερος άνθρωπος, ούτε σου προσδίδει πολιτιστική ανωτερότητα σε σχέση με τους άλλους.

Είναι μια καθαρή αποποίηση ευθύνης για αυτήν την πέτρα πού πατησες, το ψωμί πού έφαγες, την γλώσσα πού μίλησες, τον αέρα πού ανέπνευσες, το νερό πού σε ξεδίψασε, το γάλα πού βύζαξες, τα τραγούδια πού άκουσες, το φως πού πρωτοείδες όταν ήρθες επί γης.

Είναι εύκολο να τα διαγράφεις όλα προκειμένου να μην αναλάβεις την ευθύνη της αγάπης τους. 

Και τελικώς δεν είναι τίποτα άλλο από μια απόδειξη τρανταχτή ότι είσαι άδειος και κενός από αισθήματα και προσωπική ηθική. 

Είναι πολύ εύκολο να ασπάζεσαι το μηδέν, γιατί δεν απολογείσαι ούτε στον εαυτό σου για τίποτα.

Σήμερα όσο το να είσαι άπατρις έχει ένα ρομαντικό επίχρισμα πανανθρωπισμού, δεν είναι παρά μια απανθρωπιά σκέτη. 

Αφήνω κατά μέρος πώς γίνεσαι ακούσια πιόνι στην κιμαδοποίηση των λαών.

Η ουσία είναι πώς είσαι απάνθρωπος κατά φύσιν, γιατί είναι φυσική δυσλειτουργία αυτή η στάση.

Φώτης Κόντογλου - Ἡ μεγάλη μονοτονία τῆς φύσης καὶ τῶν μεγάλων ἔργων

Τοὺς ἐλαφρούς, κούφιους καὶ νευρικοὺς ἀνθρώπους τοὺς ἐνοχλεῖ ἡ μονοτονία. Ὁλοένα παραπονιοῦνται γι᾿ αὐτὴ καὶ θέλουνε πάντα κάποια ποικιλία, κάποια ἀλλαγή, κάποιο καινούριο καὶ διαφορετικό, ὅπως λένε. Πλήττουν καὶ κουράζονται γρήγορα. Ποθοῦνε τὴν ἀλλαγή, κι ἂς εἶναι καὶ πρὸς τὰ χειρότερα. Αὐτοὶ εἶναι ποὺ ἐνθουσιάζονται γιὰ τοὺς νεωτερισμούς, σ᾿ ὅλα τὰ πράγματα. Ἀπ᾿ αὐτοὺς καὶ γι᾿ αὐτοὺς ἐβγῆκε ἡ μόδα, τούτη ἡ τυραννικὴ ἀνοησία, κατὰ τὴν ὁποία τὸ ὄμορφο ἀλλάζει κάθε τόσο, μ᾿ ἕνα σύνθημα. Στὶς μέρες μας, κατάντησε κι ἡ τέχνη σὰν τὴ μόδα.

Δὲν λέγω πὼς κάθε τί ποὺ εἶναι μονότονο, εἶναι καλὸ καὶ σπουδαῖο. Ἡ φύση, ὅμως, μὲ τὶς τέσσερες ἐποχὲς τοῦ χρόνου, μὲ τὶς ἀλλαγὲς τοῦ καιροῦ, μὲ τὶς θάλασσες, μὲ τὰ βουνὰ καὶ μὲ τὰ δάση της, ἔχει μία μονοτονία μεγαλόπρεπη καὶ ἱερή.

Γιὰ τοῦτο, οἱ ἄνθρωποι ποὺ εἶπα, βαριοῦνται τὴ φύση καὶ τὴν ἁπλὴ ζωή της. Δὲν καταλαβαίνουμε τὴ βαθειὰ γλῶσσα της, ποὺ μιλᾷ στὴν ψυχὴ μὲ χίλιους τρόπους γιὰ ἕνα πλῆθος ἀνείπωτα μυστήρια.

Ὦ μεγαλόπρεπη μονοτονία τῶν βουνῶν, μονοτονία τῆς θάλασσας, ποὺ ἀναταράζεται μέρα - νύχτα καὶ ποὺ βογγᾷ μὲ βαθειὰ ἀχολογήματα.Ὅποιος σὲ νοιώθει, κάθεται ὦρες ἀτελείωτες ἀπάνω σ᾿ ἕνα βράχο, ἢ ξαπλωμένος στὴν ἀμμουδιά, δίχως νὰ σὲ χορταίνει. Οἱ ὧρες περνοῦνε χωρὶς νὰ τὶς καταλαβαίνει, τὸ πνεῦμα του πετᾷ σὰν τὸ θαλασσοπούλι, μακρυὰ ἀπὸ τὶς μικρολογίες τῆς ζωῆς. Ὡστόσο, τὰ μάτια του καὶ τ᾿ ἀφτιά του γεμίζουνε ἀπὸ τὸ ἐξαίσιο θέαμά σου κι ἀπὸ τὴν ἄγρια μελῳδία τῆς βαρειᾶς φωνῆς σου, σὲ καιρὸ ποὺ ὁ ἄνεμος τὸν λούζει μὲ τὴ δροσερὴ ἁρμύρα τοῦ πελάγου.

Ὦ μεγαλόπρεπη μονοτονία τ᾿ οὐρανοῦ, μὲ τὰ ἀμέτρητα ἄστρα ποὺ κρέμουνται σὰν πολυκάντηλα ἀπάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι μου, κι ἀλλὰ τρεμοσβήνουνε σὰν ἀπὸ τὸν ἄνεμο, ἀλλὰ στέκουνται στυλωμένα καὶ μὲ κυττάζουν, λὲς καὶ μὲ παραμονεύουνε μέσα ἀπὸ βαθὺ καὶ σκοτεινὸ χάος! Τ᾿ Ἄστρο τῆς Τραμουντάνας, ποὺ στέκεται ἀσάλευτο στὸν βοριά, αἰῶνες αἰώνων, δίχως νὰ Βασιλέψει, μάτι ἀνύσταχτο, ὀρθάνοιχτο ἀπὸ τότε ποὺ ἔγινε ὁ κόσμος. Ἡ Μεγάλη Ἀρκούδα ποὺ κείτεται ἀνάσκελη, θηρίο θεόρατο καὶ φοβερό. Ἡ Μικρὴ Ἀρκούδα ποὺ εἶναι δεμένη στὸ χρυσὸ καρφί της, καὶ γυρίζει γύρω του, παίρνοντας μία βόλτα κάθε νύχτα. Ἡ Πούλια, ἡ προκομμένη κόρη, ποὺ κάνει νυχτέρι κάθε βράδυ, μὲ τὰ πολλὰ λυχνάρια της. Ἀλλοῦ συντροφιασμένα σὰν σμάρια ἀπὸ χρυσὰ μελίσσια, ἀλλοῦ μοναχιασμένα καὶ δίχως συντροφιά. Ὦ μονότονη μεγαλοπρέπεια τοῦ Ἰορδάνη Ποταμοῦ, ποὺ τρέχει μέσα στὰ ἀπέραντα λιβάδια τ᾿ οὐρανοῦ, κι ἀλλοῦ εἶναι ρηχὰ τ᾿ ἀσημένια νερά του, ἀλλοῦ σιγοαφρίζουνε.

Ὦ μεγαλόπρεπη μονοτονία τῆς ἀνεμοζάλης, ποὺ ἀναταράζει τὸν κόσμο βδομάδες καὶ μῆνες, κι ὁ ἀγέρας μουγκρίζει, ρυάζεται, βελάζει, σφυρίζει, ὁλοένα τὸ ἴδιο, μέρα νύχτα. Ὦ μονοτονία τῆς βροχῆς, τῆς ἀστραπῆς, τῆς βροντῆς. Ὦ μονοτονία τῆς παγωμένης θάλασσας, τῆς πυρωμένης ἔρημος, τῆς σκοτεινῆς ἄβυσσος τοῦ Ὠκεανοῦ. Ὦ βλογημένη μονοτονία τῶν βουνῶν, τῶν λαγκαδιῶν, τῆς ζούγκλας.

Αὐτὴ τὴ Βλογημένη μονοτονία τῆς φύσης ἔχουνε καὶ τὰ μεγάλα καὶ σπουδαῖα ἔργα ποὺ κάνουνε οἱ ἄνθρωποι. Κι αὐτὰ τὰ ἔργα ἀντέχουνε στὸ δόντι τοῦ καιροῦ, ποὺ δὲ μπορεῖ νὰ τὰ ἀλέσει γρήγορα, ὅπως κάνει μὲ τ᾿ ἄλλα, ποὺ δὲν ἔχουνε αὐτὴ τὴ μυστικὴ μονοτονία.

Τὰ τέτοια ἔργα εἶναι σὰν τὰ φυσικὰ φαινόμενα. Ἔχουνε τὴν αὐστηρότητα καὶ τὴ σταθερότητα ποὺ ἔχουνε τὰ ἔργα τοῦ θεοῦ, καὶ τὴ βλογημένη μονοτονία τους, χωρὶς περιττολογίες καὶ λογοτεχνικὰ παιχνίδια. Μονότονη εἶναι ἡ Παλαιὰ Διαθήκη, ἡ Γένεσις, ἡ Ἔξοδος, οἱ Ἀριθμοί, ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ, Κριταί, Βασιλειῶν, Ἰώβ, Ψαλμοί, Προφῆται, Παροιμίαι Σολομῶντος, Σοφία Σειράχ, ὅλα τὰ βιβλία της ἔχουνε αὐτὴ τὴν ἐξαίσια μονοτονία, καὶ γι᾿ αὐτὸ βαριοῦνται νὰ τὰ διαδάσουνε οἱ ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἔχουνε σοβαρὴ διάνοια καὶ ψυχὴ βαθειά.

Βάζω παρακάτω λίγα λόγια ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, ποὺ δείχνουνε πόσο μονότονα εἶναι γραμμένη.

«Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν. Ἡ δὲ γῆ ἦν ἀόρατος καὶ ἀκατασκεύαστος, καὶ σκότος ἐπάνω τῆς ἀβύσσου, καὶ πνεῦμα θεοῦ ἐπεφέρετο ἐπάνω τοῦ ὕδατος. Καὶ εἶπεν ὁ θεός· Γενηθήτω φῶς. Καὶ ἐγένετο φῶς... Καὶ εἶπεν ὁ θεός· Γενηθήτω στερέωμα ἐν μέσῳ τοῦ ὕδατος... Καί, εἶπεν ὁ θεός· Συναχθήτω τὸ ὕδωρ τὸ ὑποκάτω τοῦ οὐρανοῦ εἰς συναγωγὴν μίαν... Καὶ συνήχθη τὸ ὕδωρ... Καὶ εἶπεν ὁ θεός· Γενηθήτωσαν φωστῆρες ἐν τῷ στερεώματι τοῦ οὐρανοῦ... Καὶ ἐποίησεν ὁ θεὸς τοὺς δυὸ φωστῆρας τοὺς μεγάλους... Καὶ εἶπεν ὁ θεός· Ἐξαγαγέτω τὰ ὕδατα ἑρπετὰ ψυχῶν ζώντων καὶ πετεινὰ πετάμενα ἐπὶ τῆς γῆς κατὰ τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ. Καὶ ἐγένετο οὕτως... Καὶ εἶπεν ὁ θεός· Ἐξαγαγέτω ἡ γῆ ψυχὴν ζῶσαν κατὰ γένος... Καὶ ἐγένετο οὕτως... Καὶ εἶπεν o θεός· Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν... Καὶ ἐποίησεν ὁ θεὸς τὸν ἄνθρωπον...».

Βλέπεις, λοιπόν, πόσο μονότονη εἶναι ἡ Ἱστορία τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου; Ὅπως ἡ ἴδια ἡ δημιουργία, κι o μονότονος τρόπος ποὺ συντελέσθηκε. Νά, καὶ παρακάτω, ἀπὸ τὴν ἱστορία τῶν πρώτων ἀνθρώπων:

«Αὐτὴ ἡ βίβλος γενέσεως ἀνθρώπων, ἡ ἡμέρα ἐποίησεν ὁ θεὸς τὸν Ἀδάμ... Ἔζησε δὲ Ἀδὰμ τριάκοντα καὶ διακόσια ἔτη, καὶ ἐγέννησε κατὰ τὴν ἰδέαν αὐτοῦ καὶ κατὰ τὴν εἰκόνα αὐτοῦ..., καὶ ἔγενοντο πᾶσαι αἱ ἡμέραι Ἀδάμ, ἃς ἔζησε, τριάκοντα καὶ ἐννεακόσια ἔτη καὶ ἀπέθανεν... Ἔζησε δὲ Σὴθ πέντε καὶ διακόσια ἔτη καὶ ἐγέννησε τὸν Ἐνώς. Καὶ ἐγένοντο πᾶσαι αἱ ἡμέραι Σὴθ δώδεκα καὶ ἐννιακόσια ἔτη, καὶ ἀπέθανεν. Καὶ ἔζησεν Ἐνὼς ἔτη ἕκτον καὶ ἐνενήκοντα καὶ ἐγέννησε τὸν Καϊνάν... Καὶ ἐγένοντο πᾶσαι αἱ ἡμέραι Ἐνὼς πέντε ἔτη καὶ ἐννιακόσια, καὶ ἀπέθανεν. Καὶ ἔζησε Καϊνὰν ἑβδομήκοντα καὶ ἑκατὸν ἔτη καὶ ἐγέννησε τὸν Μαλελεήλ... Καὶ ἐγένοντο πᾶσαι αἱ ἡμέραι Καϊνὰν δέκα ἔτη καὶ ἐννιακόσια, καὶ ἀπέθανεν...».

Μ᾿ αὐτὴ τὴ μονοτονία εἶναι γραμμένη ὅλη ἡ Γένεσις, ἡ Ἔξοδος, καθὼς καὶ τ᾿ ἄλλα πρῶτα Βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.

Ἐρχόμαστε στοὺς Ψαλμοὺς τοῦ Δαυίδ, ποὺ βλέπουμε πὼς ἔχουνε τὴν ἴδια μονοτονία. Ἰδοὺ λίγα παραδείγματα: «Κύριε, τί ἐπληθύνθησαν οἱ θλίβοντες μέ;... Κύριε, ἐκέκραξα πρὸς σέ, εἰσάκουσόν μου... Κύριε o θεός μου, ἐπὶ σοὶ ἤλπισα, σῶσόν με ἐκ πάντων τῶν διωκόντων με καὶ ῥῦσαί με... Ἀνάστηθι, Κύριε, ἐν ὀργῇ σου, ὑψώθητι ἐν τοῖς πέρασι τῶν ἐχθρῶν σου... Καὶ σύ, Κύριε, ἕως πότε; Ἐπίστρεψον, Κύριε, ῥῦσαι τὴν ψυχήν μου, σῶσόν με, ἕνεκεν τοῦ ἐλέους σου... Κύριε, σῶσόν με ἐκ πάντων τῶν διωκόντων με καὶ ῥῦσαί με... Κύριε, οἱ ἁμαρτωλοὶ ἐνέτειναν τόξον, ἡτοίμασαν βέλη εἰς φαρέτραν τοῦ κατατοξεῦσαι ἐν σκοτομήνῃ τοὺς εὐθεῖς τῇ καρδίᾳ... Σῶσόν με, Κύριε, ὅτι ἐκλέλιπεν ὅσιος.... Ἕως πότε, Κύριε, ἐπιλήσῃ μου εἰς τέλος; Ἕως πότε ἀποστρέφῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ᾿ ἐμοῦ;... Οἱ θλίβοντές με ἀγαλλιάσονται, ἐὰν σαλευθῶ... Φύλαξόν με, Κύριε, ὅτι ἐπὶ σοὶ ἤλπισα... Εἰσάκουσόν μου, Κύριε, τῆς δικαιοσύνης μου, καὶ πρόσχες τῇ δεήσει μου, ἐνώτισαι τὴν προσευχήν μου... Κύριε, ἐκέκραξα πρὸς σέ, εἰσάκουσόν μου, πρόσχες τῇ φωνῇ τῆς δεήσεώς μου...».

Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο μιλοῦνε κι οἱ προφῆτες, τόσο, ποὺ θαρρεῖς πὼς τὰ λέγει ὅλα τὸ ἴδιο στόμα. Νά, λίγα παραδείγματα:

«Ἀκούσατε λόγον Κυρίου, υἱοὶ Ἰσραήλ, ὅτι κρίσις τῷ Κυρίῳ πρὸς τοὺς κατοικοῦντας τὴν γῆν... Ἀκούσατε ταῦτα, οἱ ἱερεῖς καὶ προσέχετε, οἶκος Ἰσραήλ...» (Ὠσηέ).

«Τάδε λέγει Κύριος ἐπὶ ταὶς τρισὶν ἀσεβείαις Μωάβ... Τάδε λέγει Κύριος ἐπὶ ταὶς τρισὶν ἀσεβείαις Ἰούδα. Τάδε λέγει Κύριος ἐπὶ ταῖς τρισὶν ἀσεβείαις Ἰσραήλ... Ἀκούσατε τὸν λόγον τοῦτον, ὃν ἐλάλησε Κύριος ἐφ᾿ ὑμᾶς... Ἀκούσατε τὸν λόγον τοῦτον, δαμάλεις τῆς Βασανίτιδος... Ἀκούσατε τὸν λόγον Κυρίου τοῦτον, ὃν ἐγὼ λαμβάνω ἐφ᾿ ὑμᾶς θρῆνον...» (Ἀμώς).

«Ἀκούσατε, λαοί, λόγους, καὶ προσεχέτω ἡ γῆ καὶ πάντες οἱ ἐν αὐτῇ... Ἀκούσατε τὸν λόγον Κυρίου. Κύριος εἶπεν· Ἀνάστηθι, κρίθητι πρὸς τὰ ὄρη...» (Μιχαίας).

«Σαλπίσατε σάλπιγγι ἐν Σιών, κηρύξατε ἐν ὄρει ἁγίῳ μου... Καὶ νῦν λέγει Κύριος o θεὸς ἡμῶν. Ἐπιστράφητε πρός με ἐξ ὅλης της καρδίας ὑμῶν... Αἰνέσατε τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ θεοῦ ὑμῶν... Ἐγγὺς ἡμέρα Κυρίου ἐν τῇ κοιλάδι τῆς δίκης...» (Ἰωήλ).

«Θεὸς ζηλωτὴς καὶ ἐκδικῶν Κύριος τους ὑπεναντίους αὐτοῦ. Κύριος μακρόθυμος καὶ μεγάλη ἡ ἰσχὺς αὐτοῦ... Χρηστὸς Κύριος τοῖς ὑπομένουσιν αὐτὸν ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως...» (Ναούμ).

«Κύριε, εἰσακήκοα τὴν ἀκοήν σου καὶ ἐφοβήθην. Κύριε, κατενόησα τὰ ἔργα σου καὶ ἐξέστην... Ὁ θεὸς ἀπὸ Θαιμὰν ἤξει καὶ ὁ ἅγιος ἐξ ὄρους κατασκίου δασέος...» (Ἀββακούμ).

«Τάδε λέγει Κύριος. Ἀνθ᾿ ὧν ὑψώθησαν αἱ θυγατέρες Σιὼν καὶ ἐπορεύθησαν ὑψηλῷ τραχήλῳ... Ἰδοὺ Κύριος κάθηται ἐπὶ νεφέλης κούφης... Ἰδοὺ Κύριος καταφθείρει τὴν Οἰκουμένην καὶ ἐρημώσει αὐτήν... Κύριε ὁ θεός μου, δοξάσω σε, ὑμνήσω τὸ ὄνομά σου, ὅτι ἐποίησας θαυμαστὰ πράγματα.... Ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνη ἐπάξει ὁ θεὸς τὴν μάχαιραν τὴν ἁγίαν καὶ τὴν μεγάλην καὶ ἰσχυράν... θυμὸς Κυρίου ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη καὶ ὀργὴ ἐπὶ τὸν ἀριθμὸν αὐτῶν» (Ἡσαΐας).

«Τάδε λέγει Κύριος· Ἐμνήσθην ἐλέους νεότητός σου καὶ ἀγάπης τελειώσεώς σου... ἐὰν ἐπιστραφῇ Ἰσραήλ, λέγει Κύριος, πρός με ἐπιστραφήσεται... Ἀκούσατε λόγον Κυρίου πᾶσα Ἰουδαία. Τάδε λέγει Κύριος· Διορθώσατε τὰς ὁδοὺς ὑμῶν καὶ τὰ ἐπιτηδεύματα ὑμῶν...» (Ἱερεμίας).

«Καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρός με λέγων. Υἱὲ ἀνθρώπου, εῑπον· Τάδε λέγει Κύριος τῇ γῇ τοῦ Ἰσραήλ. Πέρας ἤκει ἐπὶ τὰς τέσσαρας πτέρυγας τῆς γῆς... Καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρός με λέγων· Υἱὲ ἀνθρώπου, ἐν μέσῳ τῶν ἀδικιῶν αὐτῶν οὐ κατοικεῖς... Καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρός με λέγων· Υἱὲ ἀνθρώπου, προφήτευσον ἐπὶ τοὺς προφήτας τοῦ Ἰσραήλ...» (Ἰεζεκιήλ).

Ὅπως εἶναι μονότονη ἡ Παλαιὰ Διαθήκη, τὸ ἴδιο μονότονη εἶναι καὶ ἡ Νέα, τὸ Εὐαγγέλιο. Ὅπως ἡ Παλαιὰ Διαθήκη γράφει μὲ μονότονο τρόπο τὴ γενεαλογία τῶν πρώτων ἀνθρώπων, τῶν Πατριαρχῶν, τῶν Δικαίων, τῶν Κριτῶν, τῶν Προφητῶν, τῶν Βασιλέων, καθὼς καὶ τῶν ἄλλων ἱστορικῶν προσώπων, ἔτσι κι ἡ Καινὴ Διαθήκη ἀρχίζει μὲ τὴ γενεαλογία τοῦ Χριστοῦ, γραμμένη ἀπὸ τὸν Εὐαγγελιστὴ Ματθαῖο:

«Βίβλος γενέσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, υἱοῦ Δαυίδ, υἱοῦ Ἀβραάμ. Ἀβραὰμ ἐγέννησε τὸν Ἰσαάκ, Ἰσαὰκ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰακώβ, Ἰακὼβ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰούδαν καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ, Ἰούδας δὲ ἐγέννησε τὸν Φαρὲς καὶ τὸν Ζαρὰ ἐκ τῆς Θάμαρ... Τοῦ δὲ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἡ γέννησις οὕτως ἤν... Τοῦ δὲ Ἰησοῦ γεννηθέντος ἐν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας, ἐν ἡμέραις Ἡρῴδου τοῦ βασιλέως... Ἀπὸ τότε ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς κηρύσσειν καὶ λέγειν. Μετανοεῖτε... Καὶ περιῆγεν ὅλην τὴν Γαλιλαίαν ὁ Ἰησοῦς διδάσκων ἐν ταὶς συναγωγαῖς αὐτῶν... Καὶ ἐλθὼν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν οἰκίαν Πέτρου, εἶδε τὴν πενθερὰν αὐτοῦ βεβλημένην καὶ πυρέσσουσαν... Ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς πολλοὺς ὄχλους περὶ αὐτόν, ἐκέλευσεν ἀπελθεῖν εἰς τὸ πέραν... Καὶ ἐμβὰς εἰς τὸ πλοῖον διεπέρασε καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν... Καὶ παράγων ὁ Ἰησοῦς ἐκεῖθεν, εἶδεν ἄνθρωπον καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιο, Ματθαῖον λεγόμενον...». Ὄχι μοναχὰ τὸ λεκτικὸ εἶναι τὸ ἴδιο καὶ στοὺς τέσσερες Εὐαγγελιστές, μονότονο καὶ ἁπλοϊκό, ἄλλα καὶ τὰ περισσότερα περιστατικὰ ποὺ ἐξιστοροῦνε, εἶναι τὰ ἴδια, παρεκτὸς ἐκεῖνα ποὺ γράφει ξεχωριστὰ ὁ Ἰωάννης.

ολόκληρο εδώ

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΡΥΦΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ

Όταν σήμερα μιλάμε για μοντέρνο φασισμό ή για σύγχρονη άνοδο του φασισμού, αρνούμαστε ουσιαστικά να δούμε την πραγματικότητα του διηνεκούς και κρυφού φασισμού, πού διέπει τις ανθρώπινες σχέσεις και την κοινωνική μας ζωή. Ένα στάτους πού ορίζει το πέρασμα μας από την γη ως κοινωνικά ή πολιτικά όντα και περνάει απαρατήρητο ή παίρνει χιλιάδες άλλα ονόματα, πότε εξευμενιστικά και κατ' ευφημισμόν (όπως οι ερινύες λέγονται ευμενίδες)  και πότε εντελώς άσχετα και ανούσια (όπως ο συμβιβασμός λέγεται κάποτε κοινωνική ένταξη).

Αναφερόμενος σε κρυφό φασισμό, εξ ορισμού δεν εννοώ βέβαια την πραγματικότητα των ολοκληρωτικών καθεστώτων, μαύρων ή ερυθρών ή πορφυρών ή ισλαμικών,αστικοδημοκρατικών,  ιμπεριαλιστικών και πάει λέγοντας. Όπως επίσης δεν παραπέμπω στο αυτονόητο της φασιστικής ωμής βίας φραστικής και σωματικής ή στην γκάμα των φασισμών του πολιτικά ορθού λχ στον σεξισμό, φυλετικό και κοινωνικό ρατσισμό, στον φασισμό των κοινωνικών διακρίσεων, της οικολογικής καταστροφής  και της μονοδιάστατης ενημέρωσης και πληροφόρησης ή στον απολύτως εκφρασμένο αντίποδα τους, πού έχει καταντήσει σκληρότερος φασισμός και η πλέον ασφυκτική κοινωνική υποκρισία. Όλα αυτά είναι εντελώς σχετικά και κρίνονται σύμφωνα με την παιδεία και τις πεποιθήσεις του καθένα μας. Το να σε πώ φασίστα λόγω ιδιοσυγκρασίας ή λόγω ιδεολογικών πεποιθήσεων και παραταξιακής λογικής είναι τουλάχιστον φασιστικό, όπως κάθε τί το σχετικό πού απολυτοποιείται.Ζούμε στην εποχή τέτοιων γραφικοτήτων, στην εποχή της ταμπέλας και των στρατοπέδων, πού δεν νομίζω να μας προσδίδει τί το κολακευτικό.

Ο κρυφός φασισμός έχει τις ρίζες του στην στιγμή της γέννησης μας. Προσφυώς κατά το ήμισυ ευφυολογώντας και κατά το ήμισυ φιλοσοφώντας ορθώς διατείνονται τινές πώς " η τελευταία ημέρα ελευθερίας του ανθρώπου είναι αυτή η πρώτη μέρα της γέννησης του".Με το πού γεννάται ο άνθρωπος εντάσσεται σε κάποιον κατάλογο δημοτολογίου, γίνεται κτήμα της κοινωνίας του και καλείται να παίξει καταναγκαστικά τον δικό του ρόλο στο πεπρωμένο της οικογενείας, φυλής, τόπου, ομάδας του, ως ξεχωριστή μονάδα ή ως ψηφιοποιημένη οντότητα. Έπειτα διαμορφώνεται μέσα σε κάποιες αρχές, πού δεν επιλέγει ο ίδιος, από το οικογενειακό και σχολικό του περιβάλλον και καλείται να κοινωνικοποιηθεί σε έναν προκαθορισμένο κύκλο με συγκεκριμένους κανόνες, αξίες, ακόμα και παραστάσεις. Ως εδώ βέβαια υπάρχει μια λογική ροή την οποία κανείς δεν μπορεί να αποφύγει, αλλά τουλάχιστον δύναται να αποκηρύξει αργότερα.

Ο κρυφός φασισμός κρύβεται έπειτα στα πιό απλά, καθημερινά και ανύποπτα πράγματα, όπως ο διάβολος κατά τους προσφυείς λογοτέχνες κρύβεται στις λεπτομέρειες. Ο φασισμός κρύβεται στο "αιέν αριστεύειν" , στον ανελέητο ανταγωνισμό πού μασκαρεύεται σε ευγενή άμιλλα. Στους ρόλους πού καλείται καταναγκαστικά να παίξει ο άνθρωπος εξ απαλών ονύχων για να ενταχθεί στην μικροκοινωνία και τον ευρύτερο κόσμο. Στην βαθμολόγηση της παιδείας, στον σκληρό πρωταθλητισμό, στην διαρκής σύγκριση με το άλλο πρόσωπο, πού δεν κολακεύει και προσβάλει την ελευθερία και την μοναδικότητα του προσώπου , το οποίο έπλασε Θεός και ουχί άνθρωπος. Ο φασισμός κρύβεται στον ελιτισμό, στον εκλεκτισμό και στην έλλειψη επικοινωνίας, στο δικαίωμα της κάστας και της τάξης, στα ιδιοκτησιακά καθεστώτα και τις σύννομες ανομίες,  στην ταξική αντιπαράθεση,στην καταδυνάστευση και τον φθόνο,  πού δεν τιμά ούτε τους άνω , ούτε τους κάτω.  

Ο φασισμός κρύβεται σε ένα υπέροχο καλλιτέχνημα ή κτίριο, πού κοσμεί τον πολιτισμό των ανθρώπων, απαγορεύει όμως την θέαση στην θάλασσα ή την φύση. 

Ο φασισμός κρύβεται σε κάθε δυναμική ιδεολογία και φιλοσοφία ανατροπής, ακόμα και όταν αυτή αντιστρατεύεται του πολιτικού ή καθεστωτικού φασισμού, στις ύβρεις, στην βλασφημία, στην περιφρόνηση του ανθρώπου.Στην ειδωλοποίηση των ιδεών και των εκφραστών τους.Στο  μίσος, την αντιπαράθεση και την αντιλογία. Στον νόμο του ισχυρού και του εντυπωσιακού και στον διάλογο για την ευθανασία των αναπήρων , των αδυνάτων και των εγκληματιών. Ο φασισμός κρύβεται επίσης σε αυτή την εξίσωση: στην κοινή μοίρα του θανατοποινίτη και του εκτρωμένου εμβρύου. Επίσης, στην σκέψη πού έκανες μόλις τώρα , πώς δηλ ο ένας είναι κακούργος και ο άλλος αθώος, λες και δεν σου φτάνει η έννοια του σεβασμού στην Ζωή, αυτή καθ'εαυτή.

O φασισμός βρίσκεται πάντα στην φράση " η κόλαση είναι οι άλλοι" και στην ποταπή αυταρέσκεια υπαρξιακών τσιτάτων.Η κοινοτυπία και η κοινοτοπία είναι πάντα φασιστικές, αλλά και πάντα εκφραστικές.

Κρύβεται σε φράσεις , όπως λχ" ο σεβασμός κερδίζεται δεν απαιτείται" και " είμαστε ότι τρώμε" , όταν ο σεβασμός του προσώπου είναι a priori αυτονόητος, ή όταν υπάρχει λιμός στην γη και εμείς έχουμε την αλητεία να δομούμε φιλοσοφίες περί τροφής.Ο αμαρτωλός άνθρωπος γίνεται φασίστας για τον εαυτό του, γιατί αυτοαπομονώνεται από τον Θεό και κρύβει από την ψυχή του την θέαση του Θεού. Ο φασισμός κρύβεται στο δικαίωμα της ασχήμιας , της γαιδουριάς και της προχειρότητας.

Ο φασισμός βρίσκεται στην άτεγκτη ηθική, στις γλισχρές προσβάσεις και στην παντοδυναμία κάθε δικαστικής έδρας.Στην αυθάδεια και στο δικαίωμα της κοπρολαγνείας.

Στην ταπεινή συνήθεια του πατερναλισμού, του διδακτισμού, της αδιάκριτης νουθεσίας, στην τάση να δίνουμε εντολές και να εξουσιάζουμε τον άλλο, με ή χωρίς αθώα ελατήρια, από θέση ή εκτός θέσης.Στην επιδεικτική φιλανθρωπία και στην ηθική ικανοποίηση πώς είμαστε οι μαχητές του καλού σε σχέση με τους άλλους ή ανώτεροι άνθρωποι όταν τους ευεργετούμε.

Στην ταπεινή σκέψη πώς είμαστε καλύτεροι από τον άλλο σε ο,τιδήποτε.

Ο φασισμός βρίσκεται στην φιλοχρηματία  και στην απληστία και τις εξαρτήσεις και κατά ένα παράδοξο τρόπο στους κυνικά(και όχι φιλοσοφικά) ακτήμονες και περιφρονητές της ύλης και στους υπέρμαχους του υγιεινισμού, όταν αυτός επιβάλλεται.

Ο φασισμός ενώνει τα άκρα όταν υπάρχει ανελέητη αφοσίωση σε μια ιδέα και όταν όλοι οι άλλοι μας φαίνονται γραφικοί.Βρίσκεται στην πρόχειρη κριτική και την προκατάληψη , στην ουσία της ιδίας της κατάκρισης και κατηγοριοποίησης. (Ας θυμηθούμε πώς έβλεπαν οι αββάδες και οι άγιοι τον κάθε άνθρωπο). Ο φασισμός κρύβεται στην ζωοφιλία, όταν αυτή μετατρέπεται σε αιχμαλωσία των ζωντανών και στην προσκολλητική ζωοφιλία πού γεννάει η ασυνενοησία με τους ανθρώπους και τρέφει μια υπολανθάνουσα μισανθρωπία μας. Ο φασισμός κρύβεται στην αθώα διαφήμιση και στην κατευθυνόμενη ενημέρωση και πληροφόρηση. Στην ψευδαίσθηση και την αυτοπαρηγοριά ότι υπάρχει πολυφωνία και πληθώρα απόψεων, όταν όλοι λένε το ίδιο ή έστω σκέφτονται το ίδιο: τον επηρεασμό σου. Πώς να σε κερδίσουν και να σε βάλουν στο χέρι.

Σίγουρα υποκρύπτεται και αλλού ο φασισμός και θα μπορούσα, κατά την δική μού πάντα έποψη και γνώμη να τον εντοπίσω και αλλού.

Ο άνθρωπος πλάστηκε ελεύθερος από τον Θεό. Ελεύθερος να Τον γνωρίσει ή να τον απορρίψει. Αυτό είναι το μεγαλείο του Θεού, αυτή είναι όμως και η δική μας μικρότητα και η ειδοποιός διαφορά με Εκείνον. Γιατί στις δικές μας σχέσεις δεν επιδιώκουμε την ειλικρίνεια και την ελευθερία, την αλληλοπεριχώρηση, παρά την κατηγοριοποίηση, την περιχαράκωση της ετερότητας ως δικαίωμα και την εκμετάλλευση αυτού πού έχουμε απέναντι μας, στην οποία δίνουμε μάλιστα και τα πλέον εύφημα ονόματα.Και αυτός ο εγωισμός και η συναίσθηση πώς πολιτεύομαστε δικαίως την ώρα πού σφαλουμε είναι ο χειρότερος φασισμός. Ο άνθρωπος πού ζεί με μετάνοια και ταπείνωση έναντι του Θεού, γνωρίζει σταδιακά τον εαυτό του και τα όρια του, την πραγματική ελευθερία του και τότε κενώνεται πρόθυμα και με αγάπη στον διπλανό του. 

Η ελευθερία του σταυρού είναι η μοναδική ελευθερία.

ππ


YΓ: Επίσης, αν και υπονοούνται, θα ήθελα να προσθέσω τρεις ακραίες μορφές φασισμού, λόγω της έκτασης τους ως φαινομένων στην σύγχρονη κοινωνία
1) Τον αφόρητο κυνισμό αυτού πού από θέση ισχύος νομίζει πώς έχει το δικαίωμα στον χρηματισμό του, στην μίζα και την διαφθορά και την φασιστική συνενοχή αυτού πού τον δωροδοκεί και υποστηρίζει το παραπάνω "δικαίωμα", με το τρόπο και την δουλοφροσύνη του.
2) στην σκόπιμη έλλειψη υποδομών και ευκαιριών πού οδηγούν στον αναλφαβητισμό, στην ασθένεια και την κακή ποιότητα ζωής των ανθρώπων και γενικότερα στην κυβερνητική αναισθησία
3) στο υπερασπιζόμενο από κάποιους δικαίωμα στην Πορνεία, στην επί χρήμασι πορνεία, πού είναι το πιό εξευτελιστικό δουλεμπόριο και δεν περιποίει καμία τιμή στις ανθρώπινες κοινωνίες. Ιδίως η φεμινιστική θεώρηση του θέματος.

Κριτική του Μαρξιστικού ανθρωπισμού

 

1. Η υπόσχεση του μηδενιστή Μάρξ, ότι αφού γκρεμίσουμε παν ό,τι υπάρχει, θα αναδυθεί μέσα από την εκμηδένιση ο νέος άνθρωπος, είναι μία παράλογη πίστη, μία απάτη. Ουσιαστικά αυτή η «παράλογη πίστη» στον δήθεν ανθρωπισμό του Μάρξ*  έχει ως «μόνο πραγματικό αποτέλεσμα την πλήρη υποδούλωση όλων στο όνομα ενός ειδώλου, με την παραφθορά του νοήματος των λέξεων και με την πλήρη απάτη» (K. Jaspers, Εισαγωγή στην Φιλοσοφία).

Ο ανθρωπισμός του Μάρξ, ενώ λέει ότι είναι «ρεαλιστικός», είναι ουσιαστικώς ένας μύθος, ο οποίος γεννήθηκε αρχικά μέν από μία φαντασιοκοπία, τελικά δέ κατέληξε να γίνει απάτη στην υπηρεσία της πολιτικής προπαγάνδας. Είναι ένας στείρος ανθρωπισμός, διότι είναι «βγαλμένος από μια άδεια ιδέα περί του ανθρώπου, χωρίς ιστορικότητα». Αλλ’ εφ’ όσον έτσι έχουν τα πράγματα, δεν δικαιούται ο μαρξισμός να φέρει καν το όνομα του ανθρωπισμού.

2. Ο θρυλούμενος μαρξιστικός ανθρωπισμός οδήγησε σε ασύλληπτη βαρβαρότητα. Οι άνθρωποι υπό το πέλμα του έγιναν ρομπότ και μηχανές. Έγιναν «κρέας για συνωμοσία», όπως έλεγε κυνικώτατα ο αναρχικός Νετσάγιεφ. Ο Στάλιν ήταν έτοιμος να καταστρέψει τα  9/10 της ανθρωπότητας, για να κάμει δήθεν ευτυχισμένους το 1/10. Και δεν πρόφθασε μεν να πραγματοποιήσει στο ακέραιο τον... «ευγενή» αυτό πόθο του, πάντως όμως‚ έστειλε αρκετά εκατομμύρια στον θάνατο. «Ποτέ οι άνθρωποι στον κόσμο δεν χλώμιασαν τόσο, όσο τα χρόνια εκείνα (του Στάλιν). Και από τα χρόνια εκείνα κατήντησαν όλοι χλωμοί, ανέκφραστοι, φόρεσαν οριστικά τη μάσκα, που σκέπασε το πρόσωπο και την συνείδησή τους». (Παν. Κανελλόπουλου, "Ο Εικοστός Αιών"). Και όλα αυτά κατά την στιγμή που ο ενσαρκωτής του μαρξιστικού ανθρωπισμού, ο Στάλιν, αναπαυόταν στον Καύκασο. Εκείνος αναπαυόταν και όλοι οι άλλοι έτρεμαν. Αλλά αναπαυόταν άραγε; Ή μήπως ο χωρίς Θεό Στάλιν έτρεμε περισσότερο από τα θύματά του, και νομίζοντας ότι θα κατασιγάσει τους φόβους του έσφαζε αθώους;

Η ίδια βεβαίως γραμμή ακολουθείται και σήμερα. Ανώτατος Ρώσος αξιωματικός δήλωσε κατά την εισβολή των Ρώσων στην Τσεχοσλοβακία, ότι προκειμένου να καμφθεί η αντίσταση των Τσέχων δεν θα δυσκολευόταν να καθαρίσει αμέσως 2.000.000 πολίτες! Αλλά και ο άλλος ηγέτης του κίτρινου κομμουνιστικού ανθρωπισμού, ο Μάο, είπε υπερηφάνως ότι δεν θα τον ενδιέφερε εάν καταστρέφονταν τα 2/3 της ανθρωπότητας, προκειμένου να επικρατήσει στο 1/3 η ιδεολογία του κομμουνισμού. Αυτή η αριθμητική του εγκλήματος και της παραφροσύνης είναι έργο του μαρξιστικού ανθρωπισμού.

3. Ο μαρξιστικός ανθρωπισμός κάνει πολύ λόγο για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αλλά και πάλι απατά. Διότι με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια εννοεί την ιδιότυπη ισότητα των δύστυχων εκείνων ανθρώπων, οι οποίοι έχασαν την ελευθερία τους και θυσιάζονται αναγκαστικά, βιαζόμενοι από την προνομιούχο τάξη του κομμουνισμού, με την προσμονή ενός αβέβαιου και απροσδιορίστου μέλλοντος. Οι δυστυχείς αυτοί εργάζονται υπό τις πλέον σκληρές συνθήκες με την αναμονή του διαρκώς... απομακρυνόμενου επίγειου παραδείσου. Με τον ανθρωπισμό του Μάρξ η ανθρώπινη ύπαρξη έχει μεταβληθεί σε ψυχρό οικονομικό εργαλείο στα χέρια μιας μισάνθρωπου οικονομικής εξέλιξης. Έχει καταντήσει ένα μηχανικό ρομπότ, του οποίου κύριο όργανο θεωρείται το στομάχι. Το 11^ο Συνέδριο του Κ.Κ. της Τσεχοσλοβακίας δεν δίστασε να το διακηρύξει κατά τρόπον ώμό: «Σκοπός της παιδείας είναι η προετοιμασία πιστών οπαδών του Κόμματος, οι οποίοι θα έχουν την ικανότητα να εκτελούν χειρωνακτική εργασία»! Έτσι ο άνθρωπος ως πνευματική οντότης κινδυνεύει να χαθεί από το πείραμα του ολοκληρωτισμού, το οποίο άρχισε θεωρητικώς μεν με τον Μάρξ, πρακτικώς δε από το 1917 και δυστυχώς συνεχίζεται ακόμη.

4. Τι να πούμε τώρα για την φοβερή διαστρέβλωση, την οποία υφίσταται η «εικών του Θεού» από τη συστηματική εκπαίδευση, στην οποία υποβάλλει τον άνθρωπο ήδη από τής παιδικής ηλικίας ο μαρξισμός; Ο αντίχριστος Νίτσε ήθελε τον «υπεράνθρωπο». Ο ανθρωπισμός του άθεου κομμουνισμού θέλει τον «σοβιετικό άνθρωπο», ο οποίος ένα μόνο σκοπό έχει και μία μόνον επιστήμη γνωρίζει, την καταστροφή. Και ο οποίος - όπως γράφει ο D. Hyde, πρώην ηγετικό στέλεχος του αγγλικού Κ.Κ. – «είναι σήμερα το πλέον θανάσιμο πράγμα στη γη». Διότι κατά την ομολογία του Βρετανού μαρξιστή Χάρολντ Λάσκυ, ο τύπος αυτός κυριαρχείται από το πάθος της συνωμοσίας, αισθάνεται την ανάγκη της απάτης, περιφρονεί μονίμως την ευθύτητα και κατέχεται από την απόλυτη ανεντιμότητα.

5. Κόπτεται για τα δικαιώματα του ανθρώπου ο μαρξισμός. Και αυτός δεν κάνει τίποτε άλλο από το να χαρίζει ψευδώς «δικαιώματα», ενώ αφαιρεί από τον άνθρωπο την ευθύνη και την ελευθερία. «Οι μετάνοιες στις θεαματικές δίκες (τις σκηνοθετεί πολύ συχνά ο κομμουνισμός, για να απομακρύνει τους αντιπάλους του), οι ομολογίες για πράξεις που δεν διεπράχθησαν και που ίσως τις είχαν φανταστεί (οι άνθρωποι) παίζοντας μέσα στους μυχούς του εαυτούς τους, είναι σημάδια της ολοκληρωτικής απώλειας της ανεξαρτησίας» του άνθρώπου. Για ποια λοιπόν ελευθερία μιλάει ο δήθεν ανθρωπισμός του κομμουνισμού; Ή μήπως δεν βλέπουμε ότι ο δυστυχέστερος δούλος, ο οποίος γεννήθηκε μέχρι σήμερα στον κόσμο, είναι ο άθεος οπαδός του Μάρξ;

 

6. Το ιδεώδες του μαρξιστικού ανθρωπισμού είναι αντιανθρωπιστικό, διότι τι σημαίνει εκτός των άλλων ανθρωπισμός; Σημαίνει ευρύτητα και ταξική συνείδηση. Σημαίνει να εκτιμάς τον πλησίον σου και να του αναγνωρίζεις δικαιώματα ζωής και ελευθερίας. Αλλά ο κομμουνισμός δεν αφήνει στον άνθρωπο χώρο για συζήτηση. Δεν του παρέχει ελευθερία σκέψης. Τον εμποδίζει από το να ερευνήσει τις θέσεις του αντιπάλου. Θέλει τον άνθρωπο να μένει πιστός στην ιδεολογία του κόμματος και να ασπάζεται τυφλά την γραμμή του. Ο άνθρωπος του κομμουνισμού λέγει: «Αυτό δεν το πιστεύω, αλλά πρέπει να το πιστεύσω»! Και στραγγαλίζει την συνείδησή του μέχρις ότου το πιστεύσει! Ο Λένιν διεκήρυξε, δίδαξε και επέβαλε αυτήν την απάνθρωπη αρχή: «Οι κομμουνιστές πριν κάνουν τους άλλους να πάψουν να είναι άνθρωποι, πρέπει να έχουν πάψει οι ίδιοι να είναι άνθρωποι» !  Αλλά όταν κανείς παύσει να είναι άνθρωπος, τότε δεν έχει λόγο να υπάρχει παρά μόνον μέσα στην ζούγκλα.

Ο Ρώσος λογοτέχνης Ηλία Έρεμπουργκ (Βραβείο Στάλιν), υμνητής του κομμουνιστικού ανθρωπισμού, ‚έγραφε: «Θα μεταμορφώσουμε τους ανθρώπους τόσο πολύ ώστε θα δυσκολεύονται και οι ίδιοι να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους». Μέχρις ενός σημείου το πέτυχαν. Ο άνθρωπος κάτω από τον κομμουνισμό ‚έχασε την προσωπικότητά του. Δυσκολεύεται πράγματι να αναγνωρίσει τον εαυτό του, διότι έπαυσε να είναι ο εαυτός του! Αυτό είναι το μέγα ψυχικό δράμα εκείνων, που πίστευσαν στον ανθρωπισμό του αντιανθρωπιστή Μάρξ.

* Μαρξιστικός ανθρωπισμός (ή ουμανισμός) είναι ένας κλάδος του μαρξισμού που εστιάζει πρώτιστα στις πρώιμες γραφές του Marx, ειδικά τα οικονομικά και φιλοσοφικά χειρόγραφα του 1844, σε αντιδιαστολή με τις μεταγενέστερες εργασίες του. 

Απόσπασμα από το βιβλίο «Χριστιανισμός και Ανθρωπισμός» του Νικολάου Βασιλειάδη, εκδόσεις «Ο Σωτήρ», 1981, σελ. 222-225 / Μεταφορά στην δημοτική : ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Πηγή: ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Ένα από τα σενάρια: Η δικτατορία των «εκλεκτών» και των «αρίστων»

Έχουμε υπογραμμίσει πολλές φορές ότι έχει ανοίξει ο κύκλος των ανοικτών εκτροπών.
Ήδη η παπαδήμια κυβέρνηση ήταν ένα κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, συνέχεια άλλων μερικότερων συνταγματικών εκτροπών.
Η κυβέρνηση που θα συγκροτηθεί, μετά την τρομοκρατία της εκλογικής ΑΠΑΤΗΣ (εκλογές της 17ης Ιουνίου), δεν θα μπορέσει να αντέξει επί μακρόν: Γρήγορα θα καταρρεύσει…
Πριν από δύο ημέρες επισημαίναμε:


«Η Μόνη διέξοδος που μένει για το πλανητικό καθεστώς των ληστών και δημίων μας, συνακόλουθα και για τα εγχώρια και πολύχρωμα ανδρείκελά τους είναι οι ΑΝΟΙΚΤΕΣ ΕΚΤΡΟΠΕΣ: Δικτατορικά πραξικοπήματα, κοινοβουλευτικοί βοναπαρτισμοί ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ (μέσα εδώ είναι και οι βοναπαρτισμοί των «εκλεκτών και αρίστων) …».
ΕΔΩ:
http://resaltomag.blogspot.gr/2012/06/2012.html

Τις ανοικτές δικτατορίες δεν πρέπει να τις φανταζόμαστε, σήμερα, μόνο με στρατιωτική μορφή. Υπάρχουν ποικίλες δικτατορικές μορφές, όπως οι κοινοβουλευτικοί βοναπαρτισμοί: Ενός κόμματος ή «εθνοσωτήριων» συμμαχιών («Λαϊκών Μετώπων» έκτακτης ανάγκης: καλή ώρα σαν την κυβέρνηση που θα συγκροτηθεί)…

Χωρίς να αποκλείουμε στρατιωτικές «επεμβάσεις» (ο στρατός ελέγχεται από το ΝΑΤΟ), ανοικτές ή «διακριτικές» (έμμεσες), το σενάριο που φαίνεται, σαν το πιο πιθανό και «αποτελεσματικό», είναι ένα κοινοβουλευτικό πραξικόπημα (με τις ευλογίες των κυρίαρχων καθεστωτικών κομμάτων και ιδεολογικών ιερατείων) που θα ανεβάσει στην κυβέρνηση μια ομάδα «εκλεκτών», «αρίστων» και «πεφωτισμένων»: Μια ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ των «αρίστων»…

Το έδαφος για μια τέτοια δικτατορία των «αρίστων» προλειαίνεται χρόνια, ιδιαίτερα μετά την τρόικα και τα Μνημόνια. Όλα τα ιερατεία των «νταβάδων», μέσω των πληρωμένων διανοουμένων, των ακαδημαϊκών, και των «φιλοσόφων» τους (τύπου Γιανναρά και CIA), στο όνομα της κομματικής σήψης προβάλλουν αφηνιασμένα τον ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ των «εκλεκτών» και των «αρίστων»…

Η ολοκληρωτική κατάρρευση των σηπόμενων κομμάτων, η αηδία του κόσμου και το τυφλό, «απελπισμένο μίσος» ενός λαού ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ κατεστραμμένου και ΕΝΤΕΛΩΣ ανοργάνωτου, καθιστά τη «θεωρία» των «αρίστων» και «στιβαρών» πολύ ελκυστική…

Το καθεστώς αξιοποιεί πάντα τη σήψη του και την κατάρρευσή του, ιδιαίτερα όταν η «αριστερά» είναι μέρος αυτής της σήψης και κατάρρευσης.

Στο όνομα λοιπόν αυτής της κομματικής σήψης και κατάρρευσης, τα διεθνή κέντρα προωθούν και επιβάλλουν τις δικτατορίες των «εκλεκτών» και των «αρίστων»: Των εκλεκτών και αρίστων του πλανητικού ολοκληρωτισμού, της Νέας Τάξης…

Θα αναδημοσιεύσουμε πάνω στο θέμα τρία κείμενά μας που αναρτήσαμε το Μάιο του 2010.
ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=4572

Η μυθολογία των «εκλεκτών» και των «αρίστων»



Η μυθολογία των «εκλεκτών» και των «αρίστων» (με τα συνακόλουθα «μερεμέτια» τούς μύθους της «αξιοκρατίας»), δεν είναι καινούργια. Σε κάθε παρακμιακή εποχή «αναδυόντουσαν», μέσα από τις αναθυμιάσεις της σήψης, οι ηθικιστικές μυθολογίες των «αρίστων», των «εκλεκτών» των «ηθικών», των «εντίμων» κ.λπ…

Ιδιαίτερα, αυτά τα ρητορικά σχήματα απάτης, κυριαρχούσαν και καταδυνάστευαν την κοινωνική και πολιτική ζωή, όταν τα καθεστώτα βρίσκονταν σε βαθιά σήψη και ταυτόχρονα υπήρχε η απειλή της εξέγερσης των «καταραμένων» (λαός).

Έτσι με αυτή την ηθική ρητορική επιχειρούσε το καθεστώς της σήψης να αναπαλαιωθεί ανακατεύοντας τη σήψη του με τα «υλικά» των καθαρτήριων μύθων και των «εκλεκτών», καθώς επίσης και για να αναχαιτίσει, νοθεύσει και χειραγωγήσει την εξέγερση των ΜΗ ΕΚΛΕΚΤΩΝ πληβείων…

Αυτές οι θεωρίες φτάσανε σε μορφές παράνοιας στα ολοκληρωτικά και φασιστικά καθεστώτα.

Το ίδιο το υπόβαθρο του ναζισμού στηριζόταν στους «αρίστους» της «Άριας Φυλής»!!!

Όλοι οι δικτάτορες στην ιστορία περί «εκλεκτών» και «αρίστων» γάβγιζαν αναθεματίζοντας τη σήψη και αυτό-προβαλλόμενοι ως «εκλεκτοί σωτήρες» και «Μεσσίες» που θα «καθάριζαν» τα «άρρωστα κύτταρα του εθνικού οργανισμού»…

Σήμερα, πάλι, αρχίζει να παίζει αυτό το εφιαλτικό τραγουδάκι από παντού: Από επιχειρηματίες (Βγενόπουλος π.χ.), πολιτικάντηδες όλων των χρωμάτων, από τα ΜΜΕ, ιδιαίτερα από τα «είδωλά» τους και από τους «εκλεκτούς» διανοούμενους (τα «υπέρ-είδωλα»): Από το Γιανναρά μέχρι το Μίκη (πλήρης ταύτιση)!!!

Το φιλοσοφικό βάθρο αυτής της μυθολογίας των «εκλεκτών» και «αρίστων» το θεμελίωσε ο Νίτσε στο «ξανθό κτήνος».

Παραθέτουμε μια παλιά μας ανάλυση γι’ αυτό το νιτσεϊκό «αξίωμα». Τη θεωρούμε απαραίτητη για να αντιληφθούμε σε βάθους τους μύθους της απάτης και τα μοναρχικά λέπια τους
Το νιτσεϊκό "ξανθό κτήνος"



Το μυθικό ιδεολογικό σύμπαν του καπιταλιστικού συστήματος ενσωματώνει όλα τα χρώματα του ιδεαλισμού. Η έννοια του κράτους διαλεκτικά συνδέει και ενσωματώνει την έννοια της "λαϊκής κυριαρχίας" με αυτήν της δικτατορίας των "εκλεκτών".

Πάνω στα μοναρχικά λέπια των "εκλεκτών" και "πεφωτισμένων" αντιφεγγίζουν τα ιδεαλιστικά χρώματα της αστικής δημοκρατίας.

Απλώς το παιχνίδι εδώ (αστική δημοκρατία) είναι πιο ελκυστικό, πιο δύσκολο και περίπλοκο, πιο σοφιστικό για τους υπέρμαχους της κρατικής εξουσίας.

Γιατί εκεί που ο φιλοσοφικός "ρεαλιστικός" δαρβινισμός, ξεκινώντας από τη βιολογική αρχή "πόλεμος όλων εναντίον όλων", παράγει την αρχή της εξουσίας και κατόπιν την ανάγει άμεσα σε απόλυτη ηθική αρχή, οι "δημοκρατικοί" απολογητές της ίδιας αστικής εξουσίας εμφανίζονται υποχρεωμένοι να πλασάρουν στην αγορά των ιδεών προφανείς αντιφάσεις ή ωραιόλογες ταυτολογίες, συσκοτίζοντας με μια δημοκρατική φρασεολογία το ΩΜΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ότι οι κανόνες με τους οποίους παίζεται το παιχνίδι στο επίπεδο της πολιτικής και το ηθικιστικό παιχνίδι στο επίπεδο της φιλοσοφίας, δικαιώνουν πάντοτε αυτούς που έχουν τη δύναμη να επιβάλλουν τους κανόνες του παιχνιδιού: Γιατί η εξουσία δεν είναι ποτέ παράνομη.

Ο Νίτσε δραπετεύοντας από το εγελιανό οικοδόμημα αντικατέστησε την αφηρημένη πνευματοκρατία με έναν αντιπνευματικό βιολογισμό. Ανακάλυψε το δικό του "απόλυτο": Το "υπέροχο ξανθό κτήνος"!

Η σκέψη του διαμορφώνεται υπό την πίεση μιας ανυπέρβλητης αντινομίας. Μεταφέροντας την πάλη από την ιστορία στη φύση, κάνει αφαίρεση του πραγματικού εκείνου χώρου μέσα στον οποίο και χάρις στον οποίο, γεννήθηκε η φιλοσοφική σκέψη.

Αποτέλεσμα: Ο δαρβινικός αριστοκρατισμός να απωθεί την "πολιτική" που θολώνει τη "φύση", αλλά συγχρόνως παράγει την ιδεολογία και την πολιτική τόσο αναπόφευκτα όσο η φύση την ιστορία.

Η νιτσεϊκή κριτική του σοσιαλισμού δεν αναφέρεται στην επιστημονική θεωρία του μαρξισμού, συνακόλουθα ούτε στο μαρξιστικό κλάδο του κινήματος. Αναφέρεται στις απώτερες ρίζες κάθε νεότερης ιδεολογίας: το χριστιανισμό. Η απόρριψη του σοσιαλισμού δεν είναι παρά η μερικότερη συνέπεια της απόρριψης του χριστιανισμού.

Για το Νίτσε η εμφάνιση του χριστιανισμού σημαίνει το θάνατο του αρχαϊκού μύθου και την εισβολή του πνεύματος, δηλαδή της αρρώστιας, στη φύση.

Το πνεύμα, κατά το Νίτσε είναι αρρώστια. Η χριστιανική ηθική κωδικοποίησε την ιδεολογία των "αδύνατων". Η ρίζα της χριστιανικής αγάπης εντοπίζεται, σύμφωνα με το Νίτσε, στο ανήμπορο απωθημένο μίσος του αδύνατου κατά του δυνατού. Όλη η ιστορία της σκέψης θεωρείται δηλητηριασμένη από το όπιο αυτού του χριστιανοπληβειακού μίσους που έχει διαστραφεί σε αγάπη, σε ασκητική και ηθική.

Η αφετηρία της νιτσεϊκής μυθολογίας είναι η θεμελιώδης ιδέα ότι η μνησικακία των αδύνατων γίνεται πνεύμα επειδή δεν μπορεί να γίνει πράξη.

Φυσικά συμβαίνει το αντίθετο. Με την αντίστροφη, όμως, αυτή τοποθέτηση, ο Νίτσε περιφρονώντας τους πληβείους, στιγματίζει και το πνεύμα της εξέγερσής τους.

Έτσι το πνεύμα είναι πληβειακή και όχι αριστοκρατική ιδιότητα, εκδήλωση αδυναμίας και όχι δύναμης, αρρώστιας και όχι υγείας. Γι αυτό το λόγο οι αξίες που θεσμοποιούνται, οι ηθικές κρίσεις κλπ, απηχούν την "πνευματική", δηλαδή την "ανίσχυρη" πλευρά του κόσμου, η οποία υπονόμευε την "ισχυρή" και την κατέκτησε, τρυπώνοντας από την κερκόπορτα της ηθικής, της συμπόνιας και των χριστιανικών αισθημάτων.

Για τον Νίτσε η βαθιά αρρώστια του κόσμου είναι η μεταρσίωση της μνησικακίας των δούλων σε ηθική.

Στην ιδεαλιστική μυθολογία του Νίτσε το "πνεύμα", ο χριστιανισμός, ο σοσιαλισμός και ο "όχλος" ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ.

Και ταυτίζονται γιατί είναι η εξέγερση των κολασμένων. Για το Νίτσε, η εξέγερση των κολασμένων είναι το πνεύμα της μιζέριας, της ασχήμιας και της κατάρας. Ενώ αντίθετα τα κατηγορήματα του "αριστοκρατικού" είναι η ομορφιά, η αφέλεια και η απλότητα, η αυτοκυριαρχία και η υπερηφάνεια.

Ο αντιχριστιανισμός του Νίτσε δεν έχει στόχο την εξουσιαστική πραγματικότητα του χριστιανισμού και την υποτακτικότητα που κρύβεται μέσα στη διπλή έννοια ("εσωτερικής"-"εξωτερικής") της χριστιανοπροτεστάντικης ελευθερίας.

Ο Νίτσε κτυπά εκείνη την επικίνδυνη, αδέσποτη "ουσία" του:

Το πνεύμα της ανταρσίας των φτωχών και καταπιεσμένων. Το πνεύμα εκείνο που όλες οι εξουσίες κοσμικές και θεολογικές, όπως και οι διαχειριστές των αριστερών ιδεών, ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΑΝ ΛΥΣΣΑΛΕΑ. Και ο Λούθηρος, όπως και ο Νίτσε αυτό κτυπούσαν στο χριστιανισμό: Το πνεύμα της ανταρσίας στις πιο καταραμένες και μυστικές εκφάνσεις.

Το "υπέροχο ξανθό κτήνος" όσο και αν παραπέμπει στη φύση, δεν μπορεί να επιβιώσει έξω από την κοινωνία. Το "υπέροχο κτήνος" μέσα στη φύση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ούτε "υπέροχο" ούτε "κτήνος". Είναι απλώς μια βιολογική μονάδα χωρίς ηθικό και αισθητικό χαρακτήρα. Αυτή η μονάδα περνώντας από τη φύση στην ιστορία γίνεται συλλογική οντότητα: Φασισμός, ήτοι η κτηνωδία κοινωνικοποιημένη...

Μέσα στις κοινότητες (οι οποίες υποτίθεται ότι ενσαρκώνουν την κυριαρχία του "πληβειακού" πάνω στο "αριστοκρατικό" στοιχείο, ΕΚΕΙ ΑΚΡΙΒΩΣ είναι που η εξουσία του ισχυρότερου κατοχυρώνεται με τη μορφή του κτήνους-Δικαίου.

Το κράτος (πολιτικό κτήνος) δεν είναι η ένωση των αδύνατων εναντίον των δυνατών, είναι η άγραφη και de facto συμφωνία των δυνατών για μια μεταξύ τους ισορροπία και μια "λελογισμένη" χρησιμοποίηση της βίας.

Το κράτος είναι η νομιμοποίηση, η θεσμοποίηση και η ιδεολογικοποίηση της βίας του ισχυρότερου. Μέσα στην πολιτισμένη και ηθικοποιημένη κοινωνία συνεχίζεται το παιχνίδι που άρχισε στη φύση. Αλλά έστω και αν το παιχνίδι έγινε περίπλοκο, εξακολουθούν να το κερδίζουν τα "θηρία": Είτε σαν αριστοκράτες, είτε σαν ιερείς, είτε σαν καπιταλιστές, είτε σαν ελίτ του πνεύματος και της πολιτικής.

Τελικά όλο το φιλοσοφικό οικοδόμημα του Νίτσε είναι το "πνεύμα" σήμερα της Νέας Τάξης των ελίτ του πλανητικού ολοκληρωτισμού: Ο σύγχρονος φασισμός που δε λέγεται πια φασισμός. Έχει πετάξει τις παλιές μάσκες στην αποθήκη του θεάτρου και εμφανίζεται με νέες "προοδευτικές", ακόμα και "αριστερές" μάσκες...

Και κυρίως με τις μάσκες των «εκλεκτών», των «αρίστων» και των «ειδώλων» που κατασκευάζει και εμπορεύεται…

Θα συνεχίσουμε για το ΣΗΜΕΡΑ…

 

Πηγη: Ρεσάλτο 

Το έθνος να λυπάστε

“Το έθνος να λυπάστε αν ένδυμα φορεί που δεν το ύφανε. Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ’ τη σοδειά του. Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.

Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας. Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του. Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.

Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.

Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους.”

Xαλίλ Γκιμπράν “ο Κήπος του Προφήτη” – 1923

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ!

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ!

Ὁ Ζήσιµος Λορεντζᾶτος, ὁ µακαριστός πλέον λογοτέχνης µας, πού βίωσε τήν Ὀρθόδοξη Παράδοση σάν γνήσιος Ἕλ­λη­νας, µᾶς ἄφησε λίγα γραπτά ἀλλά µεστά σέ νοήµατα, πού ἐκφρά­ζουν ἀληθινή ζωή. Στίς σελίδες πού ἀκολουθοῦν πα­ρα­θέ­τουµε ἕνα ἀπάνθισµα ἀπό τό βιβλίο του «Collectanea», ἐκδ. Δόµος, 2009.

Σύγxpovos ἀνθρωπισµός

Ἄν εἶσαι ἀντικοµµουvιστήs καί ἐγώ δέν εἶµαι ἤ ἄν εἶσαι κοµµου­νιστής καί ἐγώ δέν εἶµαι, µπορῶ νά σοῦ φέροµαι ἀπάνθρωπα (νά σέ ἀφήνω νά σαπίζεις µέσα σέ στρατόπεδα ἤ νά σέ ξεπαστρεύω). Τέτοιον ἀνθρωπισµό νά τόν χαιρόσαστε!

Σχετικά µέ θεωρίες

Ἀκόµα δέ βρέθηκε ἐκεῖνος πού θά βάλει τή ζωή µέσα στόν ντορβά του. Ὁλοένα δοκιµάζουν –Δαρβίνος, Μάρξ, Φρόϋντ– ἀλλά ἡ ζωή ξεχειλάει, ὅπωs τό νερό, ἀπό παντοῦ καί χύνεται ἀπέξω.

Δέν τήν ξέραµε τήν Ἐκκλησία τῆς Ἀγάπης;

Δέν ἔχοµε τήν Παράδοσή µας; Πότε τή χάσαµε; Πῶς ἀναρωτιόµαστε ἤ φωνάζοµε (ἀκόµα καί ό πρόσφυγας ποιητής):

Ἀγάπη, ποῦ ’ναι ἡ ἐκκλησιά σου; Βαρέθηκα πιά, στά µετόχια. Δέν ξέραµε πώς µείζων δέ τούτων ἡ ἀγάπη; Ποιός µᾶς εἶπε νά τή χάσοµε καί τώρα νά «βαριόµαστε» στά µετόχια; Ἀνεξήγητος, ἀνεξήγητος ὁ σηµερινός Ἕλληvας δέκα φορές.

Φιλοσοφία καί Παράδοση

Ὁλάκερη ἡ φιλοσοφία κάνει παραλλαγές γύρω ἀπό τό ρῆµα εἰµί καί τό οὐδέτερο τῆς µετοχῆς του, τό ὄν. Ἡ παράδοση πάλι εἶναι ὁ Ὤν καί τό ἐν αὐτῷ γάρ... ἐσµέν. Δυό κόσµοι. Ἀπό τή µιά Dieu d’ Abraham... (ὁ Θεός τοῦ Ἀβραάµ) καί ἀπό τήν ἄλλη des philosophes et des savants (τῶν φιλοσόφων καί τῶν σοφῶν). Ἡ διάκριση τοῦ Πασκάλ στό ἐπίκεντρο πάντα.

Ὅταν σκεφτόµαστε χρησιµοποιοῦµε πάντα τή λογική ἀνάλυση· δέν µποροῦµε νά κάνοµε διαφορετικά· δέ θά µπορούσαµε διαφορετικά νά ἀνταλλάζαµε ἤ νά µεταδίναµε τή σκέψη µας. Φτάνει ὡστόσο νά µή λησµονᾶµε πώς γιά τήν ἀληθινή φιλοσοφία ἡ ἀνάλυση τελικά ἐµποδίζει τήν κατανόηση· ἀναλύοντας, ἡ ἀ­­νάλυση µένει στό ἀκατανόητο –ἀπό ἕνα σηµεῖο καί πέρα ἀναχαράζει ἤ µηρυκάζει.

Γιατί νά ἀκολουθοῦµε τούς Εὐρωπαίους;

Ἡ καταδίκη τοῦ Γαλιλαίου διά­γραψε στήν Εὐρώπη τήν τροχιά της καί τώρα ἔφτασε στήν ἄλλη ἄκρη, ὅπου καταδικάζει ὁ Γαλιλαῖος τόν ἄνθρωπο πού τολµάει νά πιστεύει στό Θεό τοῦ Ἀβραάµ (non des philosophies et des savants). Ἐµεῖς ἐδῶ γιατί νά παρακολουθήσοµε καί σέ αὐ­τό τήν Εὐρώπη; Mή­πως δέ µεί­να­µε ἔξω –τό 17ο αἰώνα– ἀπό τήν καταδίκη τοῦ Γαλιλαίου; Πῶς τώρα νά συµπορευτοῦµε µέ τήν Εὐρώπη στό ἀντίθετο; Τί δουλειά ἔχοµε ἐµεῖς στό ζήτηµα αὐτό µαζί τους; Καί στήν Ἱερή Ἐξέταση µείναµε ἀπέξω (ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔµεινε ἀπέξω). Καί σέ ἄλλα πολλά. Γιατί νά µήν κοιτάζοµε τή δουλειά µας; Ἤ µήπως δέν ἔχοµε δουλειά; Ἤ µήπως δέ µᾶς φτάνουν τά δικά µας µαζεµένα λασπόνερα καί ἡ διχόνοια πού, ἀπό τά χρόνια τοῦ Σολωµοῦ, µᾶς κοµµατιάζει τά τζιέρια (τά σπλάχνα);

Γιά τούς τεχνίτες κάθε λογῆς

Ἕνα συµπέρασµα ἀπό τή Φιλο­καλία (III, 19, 11-16, Ἀθήνα 1960): «...ἐκ µόνης ἀκοῆς οὐ δύναταί τις τεχνίτης γενέσθαι, ἀλλ’ ἐκ τοῦ ποιεῖν καί βλέπειν καί πoλλά πράττειν καί διορθοῦσθαι ὑπό τῶν ἐµπείρων καί διά τῆς ὑποµονῆς καί ἐκκοπῆς τῶν ἰδίων θεληµάτων καί τῇ πολυηµερίᾳ εἰς ἕξιν ἔρχεται τῆς τέχνης...». Συµπέρασµα γιά τούς τεχνίτες (κάθε λογῆς).

Ἀπό τή στιγµή πού ὁ Χριστιαvισµός παύει νά εἶναι πίστη ἤ τρόπος ζωῆς –ὁ ἄριστος βίoς τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων– καί γίνεται ἰδέα, φαντάζει γιά µένα τό ἴδιο ἄν εἶσαι χριστιανός ἤ ἄθεος.Ὅπως παράλληλα φαντάζει τό ἴδιο ἄν εἶσαι ἰδεαλιστής ἤ ὑλιστής, σύµφωνα µέ τήν ὁρολογία τῆς νεότερης εὐρωπαϊκῆς φιλοσοφίας. Ἀφρόψαρα τοῦ νοῦ ὅλα αὐτά, πού δέν κατεβαίνουν ποτέ στά µεγάλα βάθη τῆς ζήσης µας.

Ζήσιµος Λορεντζᾶτος

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ὀκτώβριος 2011

Ἀρ. Τεύχους 112
πηγή : ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ
ΑΜΕΤΗYSTOS