Περί των Μάγων, της φυγής στην Αίγυπτο και της Υπαπαντής.

Ενώ ο ευαγγελιστής Λουκάς τοποθετεί την υποδοχή του Κυρίου στον Ναό(υπαπαντή) 40 μέρες μετά την Γέννηση και την άμεση αναχώρηση της αγίας Οικογένειας στην Ναζαρέτ, ο Ματθαίος αναφέρεται σε διωγμό από τον Ηρώδη, προσκύνηση Μάγων και φυγή στην Αίγυπτο.Τοποθετεί δε την εγκατάσταση στην Ναζαρέτ πολύ αργότερα. 

Πώς συμβιβάζονται αυτά τα γεγονότα χρονικά μεταξύ τους;Πώς ο Χριστός βρίσκεται 40 μέρες μετά την Γέννηση στον Ναό των Ιεροσολύμων, ενώ κατά τον Ματθαίο θα πρεπε βρίσκεται στην Αίγυπτο;

Κατ αρχάς να πούμε , πώς δεν υπάρχει αντίθεση, διαφωνία ή κατί το πλαστό στους δύο ευαγγελιστές. Είναι θέμα οικονομίας των ευαγγελίων τους, δηλ. σχεδιασμού και σκοπού από μέρους τους, πού συνέγραψαν τα ευαγγέλια τους και αξιοποίησαν ΜΟΝΟΝ ορισμένες παραδόσεις ο καθένας, κατά το περιεχόμενο και τον σκοπό του έργου του.

Στον Ματθαίο, τονίζεται ο μεσσιανικός Χαρακτήρας του Χριστού. Είναι ο βασιλιάς πού ανέμεναν οι ιουδαίοι, ο οποίος προφητεύτηκε από τους προφήτες. Γι αυτό αξιοποιεί μόνον την παράδοση και τα γεγονότα πού έχουν να κάνουν με τον μεσσιανικό χαρακτήρα. Τον Χριστό, τον βασιλέα δηλ. τον προσκυνούν οι Μάγοι, οι βασιλείς και οι ένδοξοι της γής και του προσφέρουν βασιλικά δώρα. Επίσης, τον καταδιώκουν οι άρχοντες του κόσμου:ο σφετεριστής του μεσσιανικού θρόνου Ηρώδης και οι Φαρισαίοι. Επίσης, δεν αφήνει χωρίς αναφορά την φυγή στην Αίγυπτο και την σφαγή των νηπίων, διότι στο ευαγγέλιο του παραθέτει όσα γεγονότα προφητεύτηκαν. Είναι μια παραπομπή στον Ωσηέ και τον Ιερεμία, οι οποίοι προφήτεψαν τα περί Αιγύπτου και τα περί σφαγής. Ο Ματθαίος αναφέρεται σε εβραίους Χριστιανούς, προσπαθώντας πάντα να τους αποδείξει πώς ο Ιησούς Χριστός είναι αυτός ο προφητευμένος Μεσσίας στην ΠΔ.

Ο Λουκάς έχει το δικό του περιεχόμενο και τους δικούς του σκοπούς και αξιοποιεί αποκλειστικά κάποιες άλλες μαρτυρίες. Πρώτον, το ευαγγέλιο του αποδίδει στον Χριστό αρχιερατικό ιλαστήριο χαρακτήρα.Γι αυτό και δεν μπορεί να μην αναφερθεί στην Υπαπαντή στον Ναό, στην αφιέρωση δηλ του πρωτοτόκου Ιησού στον Ναό. Δεύτερον, έχει λειτουργικό χαρακτήρα. Από τον Ναό ξεκινά το ευαγγέλιο του, στον Ναό καταλήγει. Δεν θα μπορούσε να μην αναφερθεί στην ωδή του Συμεών και σε μια μυστική ιερουργία πού τελέστηκε εκεί. Τρίτον , αγαπημένοι του Λουκά δεν είναι τόσο οι βασιλείς και οι ισχυροί, όσον οι ταπεινοί και οι άγιοι.Ετσι ζωγραφίζει τον Συμεών και την Άννα ως πρωταγωνιστές σε μια ευαγγελική σκηνή και ανθρώπους αγίους πού ανήκουν στο λείμμα, στους υπολειπόμενους δηλ ευσεβείς των εσχάτων πού ανέμεναν τον Μεσσία.Τέλος, μην ξεχνάμε πώς ο Λουκάς , κατά την παράδοση, είναι ο "ζωγράφος της Θεοτόκου", δηλαδή ο ευαγγελιστής πού φαίνεται πώς αντλεί άγνωστες πληροφορίες από την ίδια την Παναγία και αναφέρεται στην προϊστορία και τα παιδικά χρόνια του Χριστού.

Πώς συμβιβάζονται χρονικά τα γεγονότα;

Γνωρίζουμε από τον Ματθαίο,πώς οι Μάγοι έφτασαν στην Ιουδαία κάποιον καιρό μετά την γέννηση( περίπου δύο χρόνια κατά τον υπολογισμό του Ηρώδη) και πώς προσκύνησαν τον Χριστό ως "παιδίον και την Μητέρα Αυτού", όχι στην φάτνη, αλλά σε οικία. Είναι λοιπόν ξεκάθαρο, πώς η Παναγία παρουσίασε όντως τον Χριστό στον Ναό 40 μέρες μετά την γέννηση, αφού και η Βηθλεέμ είναι πολύ κοντά στα Ιεροσόλυμα. Μετά βέβαια, αφού πέρασε και ο καιρός της απογραφής , βρήκαν κάποιο κατάλυμα στην Βηθλεέμ. Η παραμονή τους εκεί οφείλεται είτε σε λόγους πνευματικούς, ζούν δηλαδή ακόμα το θαύμα της Γέννησης, στον τόπο της αποκάλυψης του τον ιερώτατο ή σε πρακτικούς λόγους: Οι τεχνίτες σαν τον Ιωσήφ και αργότερα τον Χριστό, ήταν πλανόδιοι και παρέμεναν όπου έβρισκαν εργασία.

Οι Μάγοι βρήκαν τον Χριστό στην οικία της Βηθλεέμ(;), όπου και τον προσκύνησαν, κατά Ματθαίον. Εκεί δέχτηκε την ειδοποίηση ο Ιωσήφ και από εκεί αναχώρησε στην Αίγυπτο.Ακολούθησε η σφαγή των νηπίων από διετούς και κατωτέρω.Τέλος, ο Ιωσήφ, μετά από δεύτερο όραμα στην Αίγυπτο, επιστρέφει στην Παλαιστίνη. Και επειδή πληροφορήθηκε πώς μετά τον θάνατο του Ηρώδη, συνεχίζοταν η τυρρανία από τον διάδοχο Αρχέλαο, επιλέγει και πάλι την ασφαλή Ναζαρέτ της Γαλιλαίας. Μάλιστα, ο Ματθαίος δεν χάνει την ευκαιρία ακόμα μια φορά, να μας πεί πώς και η επιστροφή από την Αίγυπτο και η εγκατάσταση, μόνιμη αυτή την φορά, στην Ναζαρέτ είχαν προφητευτεί.

Η δε άμεση αναφορά του Λουκά για εγκατάσταση της οικογένειας στην Ναζαρέτ, αμέσως μετά την Υπαπαντή, δεν οφείλεται σε κάποιο λάθος ή παρανόηση, αλλά επειδή δεν μπήκε ο ίδιος στην διαδικασία να αναφερθεί στα περί των Μάγων και φυγής, για λόγους καθαρά οικονομίας, ως προείπαμε.Άλλωστε και οι δύο ευαγγελιστές συγκλίνουν και συμφωνούν για εγκατάσταση στην Ναζαρέτ. Να πούμε επίσης πώς ο Λουκάς δεν ενδιαφέρεται για το προφητευμένο αυτού του γεγονότος( της εγκατάστασης δηλ στην Ναζαρέτ) Κάνει μια απλή ιστορική αναφορά ως ιστορικός κατ εξοχήν. Αμέσως, μετά την εγκατάσταση, αλλού ρίχνει το βάρος ενδιαφέροντος της διήγησης του: στην πνευματική και σωματική ανάπτυξη του παιδίου Ιησού.Στην πραγματικότητα δηλ. την ιστορική της αληθινής ενανθρώπησης καθ'όλα.

Η Ανάληψη του Κυρίου

Εάν έχουμε ζήσει τη χαρά της Πασχαλινής περιόδου, είναι σπάνιο να μην νιώσουμε ένα σφίξιμο στην καρδιά, όταν έρχεται η μέρα της Αναλήψεως. Ξέρουμε πολύ καλά ότι είναι μία από τις μεναλύτερες γιορτές της Χριστιανοσύνης. Κι όμως , μας φαίνεται σαν αναχώρηση, σαν χωρισμός, ότι ο Κύριός μας δεν είναι πια παρών με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Οι μαθητές δεν αντέδρασαν έτσι. Θα μπορούσε n λύπη να τους έχει καταβάλει, αυτοί όμως αντιθέτως» υπέστρεψαν εις Ιερουσαλήμ μετά χαράς μεγάλnς»(Λουκ. 24:36-53). Γ ιατί n Ανάληψη χαροποιεί τους χριστιανούς ;

Καταρχάς, διότι n δόξα του Κυρίου μας είναι πολύτιμη για μας. Η Ανάληψη επιστέφει την επίγεια αποστολή Του. Ολοκλήρωσε το έργο που Του ανάθεσε ο Πατήρ, και προς Αυτόν τείνει τώρα με όλο το είναι Του. Σε λίγο ο Πατέρας θα Τον υποδεχθεί, όπως αρμόζει στη νίκη που κέρδισε κατά της αμαρτίας και του θανάτου, μια νίκη που κατακτήθηκε με τόσο πόνο. Σε λίγο θα δοξαστεί στον ουρανό. Η δόξα και η επιθυμία του Κυρίου μας πρέπει να είναι σημαντικότερες για μας από την «αισθητή παρηγοριάς» που αντλούμε από την παρουσία Του. Ας μάθουμε να αγαπούμε τόσο τον Κύριό μας, ώστε να χαιρόμαστε με τη δική Του χαρά.

Στη συνέχεια, η Ανάληψη σηματοδοτεί το γενονός ότι ο Πατήρ αποδέχεται όλο το λυτρωτικό έργο του Υιού. Η Ανάσταση ήταν το πρώτο εκτυφλωτικό σημείο αυτής της αποδοχής. Η Πεντηκοστή θα είναι το τελικό. Η νεφέλη που σήμερα περιβάλλει τον Ιησού και ανεβαίνει μαζί Του στον ουρανό αντιπροσωπεύει τον καπνό του ολοκαυτώματος που ανεβαίνει από το θυσιαστήριο προς τον Θεό. Η θυσια έγινε δεκτή. Ο Πατήρ υποδέχεται το Θύμα, όπου κοντά Του θα συνεχίσει να προσφέρει αιωνίως τη θυσία Του. Το έργο της σωτηρίας μας ολοκληρώθηκε.

Ο Ιησούς δεν επιστρέφει μόνος στον Πατέρα. Είναι ο ασώματος Λόγος που κατέβηκε και έζησε μετά των ανθρώπων. Σήμερα είναι ο Λόγος που εγένετο Σαρξ, αληθινός Θεός και τέλειος άνθρωπος, που εισέρχεται στη βασιλεία των Ουρανών. Φέρνει μαζί Του την ανθρώπινη φύση την οποία είχε ενδυθεί. Ανοίγει τις πύλες της Βασιλείας για την ανθρωπότητα . Κατακτούμε « μέσω πληρεξουσίου» τα επουράνια αγαθά: «Όντας nμάς νεκρούς τοις παραπτώμασι … συνήγειρε και συνεκάθισεν εν τοίs έπουρανίοις εν Χριστώ ‘Ιησού» . Εάν είμαστε πιστοί, προόρισε για μας θεση στη Βασιλεία. Η παρουσία μας εκεί είναι αυτό που επιθυμεί και περιμένει.

Η Ανάληψη καθιστά για μας τη σκέψη του ουρανού περισσότερο παρούσα και επίκαιρη. Σκεπτόμαστε άραγε αρκετά τη μόνιμη κατοικία μας; Για τους περισσότερους χριστιανούς, η ουράνια ζωή είναι κάτι σαν συμπλήρωμα της επίγειας. Κάτι σαν υστερόγραφο, σαν το παράρτημα ενός βιβλίου, του οποίου το κυρίως κείμενο έχει γραφτεί στη γη. Το αντίθετο όμως είναι το αληθινό. Η επίγεια ζωή, μας δεν είναι παρά ο πρόλογος του βιβλίου. Η ζωή στον ουρανό θα είναι το κείμενο, και το κείμενο δεν θα έχει τέλος. Για να χρησιμοποιήσουμε μια άλλη εικόνα, η γήινη ζωή μας είναι μια σήραγγα-στενή, σκοτεινή και πολύ σύντομη- που οδηγεί σ΄ένα υπέροχο και ηλιόλουστο τοπίο. Σκεπτόμαστε πάρα πολύ αυτό που είναι η ζωή μαs τώρα . Δεν σκεπτόμαστε αρκετά αυτό που θα είναι στο μέλλον : « Α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε… α ητοίμασεν ο Θεος τοις αγαπώσιν Αυτόν» . Στον ‘Ορθρο τns σημερινής εορτής ψάλλουμε: «Αγγελικώs οι έν κόσμω πανηνυρίσωμεν…». Πράγμα που σημαίνει, ας σκεπτόμαστε περισσότερο τουs αγγέλουs, ας προσπαθήσουμε να εισέλθουμε στα δικά τους αισθήματα, να γευθούμε κάτι από αυτά που γεύθηκαν αυτοί, όταν ο Υιός επέστρεψε εν δεξιά του Πατρός. Aς μεταφερθούμε πρώτα-πρώτα κοντά στην Υπεραγία Θεοτόκο και τουs αγίους, που θα είναι οι αληθινοί συμπολίτες μας: «Το πολίτευμα ημών εν ουρανοίς ύπάρχει , εξ ου και απεκδεχόμεθα σωτήρα Κύριον Ιησού Χριστόν ». Η ζωή μας θα μεταμορφωνόταν, εάν, ήδη από τώρα, ρίχναμε την καρδιά μας στην αντίπερα όχθη, πέρα από αυτόν τον κόσμο, στη Βασιλεία, όπου βρίσκονται όχι μόνον τα αληθινά αγαθά μας, αλλά και τα αγαθά όλων εκείνων που αγαπούμε .

Οι μαθητές, αφού αποχωρίστηκαν τον Ιησού, παρέμεναν πλήρειs ελπίδας, διότι ήξεραν ότι θα τουs εδίδετο το Πνεύμα. Τους παρήγγειλε «άπο Ιεροσολύμων μη χωρίζεσθαι, αλλά περιμένειν την επαγγελίαν του πατρός…». Η νεφέλη περιβάλλει τον Ιησού ,αλλά δεν έχει πάρει ακόμη το χρώμα της φλόγας της Πεντηκοστής Ο Ιησούς φεύγοντας μας σταθεροποιεί σε μια στάση, όχι λύπης αλλά χαρούμενης και γεμάτης εμπιστοσύνη προσμονής .

«Και εγένετο εν τω ευλογείν αύτον αυτούς διέστη απ’ αυτών και άνεφερετο εις τον ούρανόν. Και αυτοί προσκυνήσαντες αυτόν επέστρεψαν εις Ιερoυσαλήμ μετά χαράς μεγάλης.» Να τι θα έπρεπε να είναι για μας η γιορτή της Αναλήψεως. Εάν ο Ιησούs απομακρύνεται ευλογώντας, κι αν εμείς Τον προσκυνούμε γονατιστοί ενώ ανεβαίνει, θα σηκωθούμε γεμάτοι με καινούργια δύναμη-καρπό της ευλογίας και της προσκύνησης- και θα επιστρέψουμε, όπως οι απόστολοι, «μετά χαράς μεγάλης».

( Lev Gillet, (ενός Μοναχού της Ανατολικής Εκκλησίας) ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ ΚΑΤΑΝΥΞΗ, Εκδ. ΑΚΡΙΤΑΣ, Αθήνα 2009, σ.124-128).

πηγη

Είναι η εορτή των τριών ιεραρχών μόνο εορτή των ελληνικών γραμμάτων;

Αρχικά,είναι μάλλον επικίνδυνο και "αντιπαραδοσιακό" στις πονηρές ημέρες που διανύουμε, ημέρες αντιχρίστων και προγονολατρών,αμοραλιστών και νεοεποχιτών,να ισχυριστεί κανείς πώς δεν είναι,ιδιαίτερα εν ιερατική περιβολή και συνειδήσει.
Προσωπικά, δεν αμφιβάλω για το ότι οι τρείς κορυφαίοι διδάσκαλοι και ποιμένες της Εκκλησίας διέσωσαν και διέδοσαν την αξία των ελληνικών γραμμάτων, "όπως αν ωφελοίντο" οι χριστιανοί νέοι κάθε εποχής απ'αυτά και μάλιστα με νύχια και με δόντια αποδαιμονοποίησαν την ελληνική διανόηση, σε καιρούς που απλώς η εκκλησιαστική συνείδηση την αντιμετώπιζε σαν ύποπτα ειδωλολατρικά συγγράμματα και ιδέες που βλασφημούσαν τον Λόγο.  Ειδικά, όταν κάποιοι προγονόπληκτοι πιστεύουν και ομολογούν  εν πλήρει συνειδήσει τον εξεβραϊσμό των ελληνικών μαζών, με κύριους μοχλούς την πολεμική των τριών πατέρων και τον "επαχθή σημιτισμό τους", που κόστισε στους ημέτερους την ίδια την πολιτιστική τους ταυτότητα. Άσχετο βέβαια, αν αυτοί οι τρείς άγιοι "παπούληδες", οι των πτωχών υπερασπιστές και φωνές του δίκιου και της αλήθειας, οι εικόνες της πραότητας, τα σώματα της αυτοπροσφοράς και της κενωτικής θυσίας,οι νόες της υψηλότατης διανόησης που πήγαν την αρχαία κληρονομημένη γνώση παραπέρα, μόνο σφαγείς φιλοσόφων και παρακινητές βιαιοπραγιών δεν υπήρξαν.Πώς άλλωστε; Το μεγαλύτερο μέρος του βίου τους το περνούσαν μεταξύ λεπροκομείων και εξορίας,μεταξύ διωγμών και θλίψεων και αυτοπροσφοράς. Οι ιουλιανοί κάθε εποχής, ως  καλλιτέχνες και διανοούμενοι-μπερεδοκασκολοφόροι της μπουρλέσκ κωμωδίας, ψώνια και μισητές εκ φύσεως ποτέ δεν συγχώρησαν ίσως στην ίδια την μητέρα τους την πυθιακή της προφητεία "απέσβετο γαρ λάλον ύδωρ...". Ούτως ειπείν , είναι δυσκολοχώνευτο για τον ανώτερο ελληναρά να εννοήσει πώς η "θεολογία" των ορέξεων του Δία  και της παρθενοκεντρικής υστερίας της Παλλάδας, θεολογία που δικαιώνει ταπεινά ένστιχτα και πάθη, ήταν ιστορικά και πνευματικά αναπόφευκτο να αντικατασταθεί με την θεολογία της θυσίας του Σταυρού και της συγκινητικής αγνείας της Παρθένου Μαρίας.
Αντιγράφω από το site, matia.gr: "Την εορτή των Τριών Ιεραρχών καθιέρωσε ο Αλέξιος Κομνηνός το 1100 μΧ, αφενός για να τιμηθούν οι τρεις μεγάλοι Άγιοι της Εκκλησίας μας κι αφετέρου για να σταματήσουν οι διαμάχες και φιλονικίες μεταξύ των πιστών σχετικά με το ποιος από τους τρεις Αγίους (Άγιος Βασίλειος ο Μέγας, Άγιος Ιωάννης ο Χρυστόστομος, Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος) είναι ο πιο σπουδαίος και ο πιο μεγάλος. Οι πιστοί χωρίστηκαν σε ομάδες, ανάλογα με ποιον Άγιο θεωρούσαν πιο σημαντικό. Αυτοί που υποστήριζαν ότι πιο σημαντικός είναι ο Μέγας Βασίλειος αυτοαποκαλούνταν Βασιλείται, αυτοί που υποστήριζαν ότι ήταν ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος αυτοαποκαλούνταν Γρηγορίται και τέλος αυτοί που υποστήριζαν ότι ήταν πιο σημαντικός ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αυτοαποκαλούνταν Ιωαννίται.

Έξι αιώνες αργότερα, το 1826 μΧ ο Δημήτριος Φρειδερίκος Γκίλφορντ, ιδρυτής της Ιονίου Ακαδημίας, και ο Κωνσταντίνος Τυπάλδος καθιέρωσαν την ημέρα της εορτής των Τριών Ιεραρχών ως ημέρα αφιερωμένη στην Ελληνική και Επτανησιακή Παιδεία. Δεκαέξι χρόνια αργότερα, το 1842 μΧ το πανεπιστήμιο Αθηνών καθιέρωσε για όλη την ελεύθερη Ελλάδα την εορτή των Τριών Ιεραρχών ως ημέρα αφιερωμένη στην Παιδεία και στα Γράμματα. Από τότε ως σήμερα, οι Τρεις Ιεράρχες θεωρούνται προστάτες των μαθητών, των φοιτητών και των σπουδαζόντων εν γένει, και η μέρα εορτή τους είναι σχολική αργία.

Τέλος να σημειώσουμε ότι την Θεία Λειτουργία που τελείται την ημέρα των Τριών Ιεραρχών έγραψε ο επίσκοπος Ιωάννης ο Ευχαΐτων (γνωστός και ως Ιωάννης Μελανόπους ή Μαυρόπους), σύγχρονος του Αλεξίου Κομνηνού". 

* * *
Καλά μέχρι εδώ. Είναι λοιπόν μια σχολική εορτή θεσμοθετημένη από ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα και μάλιστα σε ένα περιορισμένο γεωγραφικό και ιστορικό χώρο: την Ελλάδα,την εν αυτη εκκλησία και γενικότερα του εορτή παιδείας του απανταχού της γης ελληνισμού.
Ακόμα και σήμερα, 185 χρόνια μετά παραμένει όχι μόνο στην εθνική αλλά και στην εκκλησιαστική συνείδηση , ως ημέρα σχολικής αργίας και ημέρα της ελληνικής παιδείας. Είναι όμως μόνο τέτοια; Όχι . Η εορτή των τριών ιεραρχών δεν είναι μια σχολική αργία, δεν είναι η ημέρα τιμής της προστάτιδος τριάδος των ελληνικών γραμμάτων. Ή τουλάχιστον πιο απλά και με ορθή ακρίβεια δεν είναι ΜΟΝΟΝ τέτοια. Mπορεί επίσης κάποιος άνετα να ισχυριστεί πώς μόνο κατά ιστορική οικονομική παραχώρηση είναι τέτοια και δεν θα λείψει ποτέ στην ορθοδοξία,όταν και αν καταργηθεί σαν εορτή της ελληνικής παιδείας, και πάλι να ορθολογεί.Η εορτή των τριών ιεραρχών δεν είναι πρώτιστα μια γιορτή ελληνική, μια εορτή ελλαδίτικης υπερηφάνειας και επινόησης. Είναι η εορτή και μνήμη τριών διδασκάλων και ποιμένων της Εκκλησίας. Είναι μια "αρχαία", "βυζαντινή" γιορτή, μια ακόμα μνήμη αγίων,σπουδαίων αγίων,μεγάλων αγίων, που χαρακτηρίζεται από όλη την θεολογία,την σημειολογία και την σπουδαιότητα της ορθόδοξης μνήμης αγίων, της ορθόδοξης λατρευτικής συναξης για να τιμηθούν τρία κορυφαία άγια πρόσωπα της ορθοδοξίας.
Η αναχρονιστική και ανακριβής εμμονή στο σχολικό και περιορισμένο ελλαδίτικο (γιατί όχι και ελληνιστικό) χαρακτήρα της εορτής πρέπει κάποια στιγμή να αποτελέσει παρελθόν στην κοινή ορθόδοξη συνείδηση. Όταν ερχόμαστε στην σύναξη , κλήρος και λαός για να τιμήσουμε τους τρεις πατέρες, και αυτό όπως είδαμε συνέβαινε αιώνες πριν το 1826 μΧ και εκτός αυστηρά ελλαδικού χώρου,ερχόμαστε όχι για να τιμήσουμε μόνο τρεις σοφούς ελληνιστές του παρελθόντος , με πνεύμα και ήθος εθνικιστικής περηφάνειας και ελληνοφρένειας, αλλά συνερχόμαστε για να τιμήσουμε:"οἱ φιλόσοφοι τοὺς σοφούς, οἱ Ἱερεῖς τοὺς ποιμένας, οἱ ἁμαρτωλοὶ τοὺς προστάτας, οἱ πένητες τοὺς πλουτιστάς, οἱ ἐν θλίψεσι τοὺς παραμυθοῦντας, τοὺς συνοδίτας οἱ ὁδοιπόροι, οἱ ἐν θαλάσσῃ τοὺς κυβερνήτας, οἱ πάντες τοὺς πανταχοῦ θερμῶς προφθάνοντας, θείους Ἀρχιεράρχας", κατά την υμνολογία της εορτής. Είναι εμμονή και αποτέλεσμα ενός διαστρεβλωμένου,κοσμικού,κόλακος "χριστιανισμού", η διαρκής επανάληψη και η παθογένεια της εμμονής στον σχολικό-παιδαγωγικό χαρακτήρα της εορτής. Τα κηρύγματα θεολόγων συναδέλφων και ιερέων εκείνη την ημέρα τονίζουν και ξανατονίζουν, πώς οι τρεις διδάσκαλοι υπήρξαν σοφοί,μορφωμένοι,διανοητές"νέοι δημοσθένεις και πλάτωνες", "πατέρες του ευρωπαϊκού πολιτισμού" και τα συναφή και ένας συμπαθέστατος αδελφός είπε και το εξής γραφικό εν πλήρει ενθουσιασμώ και υποτυπώδη κολακεία:"πρόδρομοι του ευρωπαϊκού διαφωτισμού".(...!)

Και αναρωτιέται κανείς: Καλά... οι τρείς άγιοι δεν υπήρξαν θεολόγοι και μάλιστα καθοριστικοί εισηγητές και αναμορφωτές της ανατολικής θεολογικής σκέψης,αλλά και της παγκόσμιας; Δεν υπήρξαν φιλάνθρωποι,λειτουργοί,ασκητές,νηπτικοί,μοναχοί,ευεργέτες, θαυματουργοί "ιατροί της ψυχής και του σώματος"; Δεν έκτισαν βασιλειάδες και δεν έδωσαν πρότυπα αγωνιστικού και κοινωνιστικού βίου και θάρρους; Δεν υπήρξαν βαθείς ανθρωπολόγοι και εραστές και μύστες της ορθόδοξης θεολογίας και ανθρωπολογίας; Δεν υπήρξαν λάτρεις και προσευχητές,κατηχητές και διδάσκαλοι ασφαλείς της θεολογίας,πρόμαχοι της ορθοδοξίας και "καθαιρέτες Αρείου"; Υπήρξαν μόνο ρήτορες,φιλόσοφοι και ποιητές; Υπήρξαν μόνο σαν επιστήμονες και τεχνολόγοι, όπως ο σύγχρονος τους Λιβάνιος και ο μεταγενέστερος τους Βαρλαάμ; Μήπως ήταν απλώς "φωτισμένες διάνοιες" σαν τον Ακινάτη και σχολαστικοί καταγραφείς του επιστητού ; Δεν νήστεψαν; Δεν ποίμαναν ψυχές; Δεν πολέμησαν με τον αρχέκακο εχθρό ενώπιος ενωπίω στην προσωπική τους έρημο; Δεν ήλεγξαν Ιουλιανούς και Ευδοξίες δηλ. τους προδρόμους του σημερινού διεφθαρμένου κατεστημένου και υπερκράτους; Ήταν μόνο οι γλυκείς και ηθικοί διδάσκαλοι που πήραν από το χέρι τους μαθητές για να τους διδάξουν την οξεία και την περισπωμένη; Δεν εντόπισαν και δεν στηλίτευσαν την απάτη της ιδιοκτησίας,της απληστίας και του πλούτου; Μήπως δεν φίλησαν λεπρούς και δεν θαυματούργησαν επί αρρώστων; Ή μήπως οι αγιοτικές και συναξαριακές διηγήσεις είναι απλά απαρχαιωμένες, παπαδίστικες μπαρούφες συντηρητισμού, ήτοι γραφικά παραμύθια που δεν αξίζουν αναφοράς, ιδιαίτερα σε συνεστιάσεις διδασκάλων και παρουσία επιστημόνων και "μορφωμένων ανθρώπων"; Πάντως , δεν μπορώ να πώ... ενίοτε τονίζεται στα κηρύγματα και η φιλανθρωπική διακονία των τριών ιεραρχών. Ίσως μόνον όταν θεσμοθετούμε πολιτική θεολογία ή όταν προβάλουμε ηθικιστικό λόγο αυτοπροβολής, ως "διάδοχοι" τους, στα "έργα αγάπης" που διαφημίζουν τον ασήμαντο εαυτούλη μας.

Κλείνουμε με τα ίδια τα λόγια του μεγάλου Βασιλείου, που είναι χαρακτηριστικά για το θέμα και αποδεικνύουν απατηλή την στάση της εν λόγω μονομέρειας και κολακείας μας:

«Ἐγώ, γράφει, ἀφοῦ ξόδεψα πολὺν καιρὸν στὰ μάταια πράγματα, κι᾿ ἀφοῦ ὅλη σχεδὸν τὴ νεότητά μου τὴ χάλασα μὲ τὸ νὰ κοπιάζω γιὰ πράγματα ἀνώφελα (ἀδιαφόρετα), καταγινόμενος νὰ μελετῶ τὰ μαθήματα τῆς «παρὰ τοῦ Θεοῦ μωρανθείσης σοφίας», ἐπειδὴ κάποτε ξύπνησα σὰν νὰ κοιμόμουνα σὲ βαθὺν ὕπνο, καὶ ἄνοιξα τὰ μάτια μου στὸ θαυμαστὸ φῶς τῆς ἀληθείας τοῦ Εὐαγγελίου κ᾿ εἶδα καλὰ πὼς ἤτανε ἄχρηστη «ἡ σοφία τῶν ἀρχόντων τοῦ αἰῶνος τούτου τῶν καταργουμένων», ἀφοῦ ἔκλαψα πολὺ γιὰ τὴν ἐλεεινὴ ζωή μου, παρακαλοῦσα τὸ Θεὸ νὰ μὲ χειροκρατήση γιὰ νὰ φωτισθῶ στὰ δόγματα τῆς εὐσέβειας. Καὶ πρὶν ἀπ᾿ ὅλα προσπάθησα νὰ ἀποκτήσω κάποια ἠθικὴ διόρθωση, ἐπειδὴ εἶχε πάθει μεγάλη διαστροφὴ ἡ ψυχή μου ἀπὸ τὴ συναναστροφή μου μὲ τοὺς κακοὺς ἀνθρώπους. Διάβασα λοιπὸν τὸ Εὐαγγέλιο, καὶ σὰν εἶδα πὼς ἐκεῖ μέσα εἶναι γραμμένο πὼς συντείνει πολὺ στὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου τὸ νὰ πουλήση τὰ ὑπάρχοντά του καὶ νὰ τὰ μοιράση στοὺς φτωχοὺς ἀδελφούς του καὶ νὰ ζῆ χωρὶς νὰ φροντίζη καθόλου γιὰ τούτη τὴ ζωή, καὶ νὰ μὴν προσηλώνεται ἡ ψυχὴ στὰ ἐπίγεια ἀπὸ καμμιὰ συμπάθεια, παρακαλοῦσα νὰ εὕρω κάποιον ἀπὸ τοὺς ἀδελφοὺς ποὺ νὰ διάλεξε αὐτὸν τὸ δρόμο στὴ ζωή του, ὥστε, μαζὶ μ᾿ αὐτόν, νὰ ταξιδέψω καὶ νὰ περάσω τούτη τὴν περαστικὴ φουρτούνα τῆς ζωῆς».

Τους τρείς ιεράρχες θα τους τιμήσω σαν μωρός ταλιμπάν χριστιανός, απαλλαγμένος από αγκυλώσεις προοδευτισμού,προκαταλήψεις διανοουμενισμού και ελληναράδικα στεγανά, έτσι, όπως τιμάμε τον κάθε άγιο, μορφωμένο ή αμόρφωτο, με πλήρη και μόνη αναφορά στο πρόσωπο του Χριστού,στην ευχαριστηριακή σύναξη,με αναφορά τιμής στα πρότυπα της αγιότητας και όχι στα πρότυπα  της κοσμικότητας,όπως ακριβώς την εποχή των Κομνηνών. Εν "βλακώδει" ρομαντισμώ, μα τιμία τη συνειδήσει.... Καλή φώτιση σε όλους τους βαυαρόπληκτους!



Αν αγαπάμε την Ελλάδα ας αφήσουμε πίσω τον ενδιάθετο "ελληνισμό" των Γερμανών και ας φερθούμε τίμια και ωραίοι ως Έλληνες...