Μετεκλογικές προσωπικές τοποθετήσεις

Καθ'όλη την προεκλογική περίοδο παρέμεινα σιωπηλός, κάτι που τελικά ταιριάζει και αρμόζει στην ιερατική μας ιδιότητα. Έχουμε συνηθίσει να λέμε και να πιστεύουμε πώς "ο παπάς πρέπει να τα έχει καλά με όλους" και να τους "βλέπει όλους ίσα και όμοια". Αυτό βέβαια όσον αφορά τους ψηφοφόρους και αυτούς που εκδηλώνονται και τους απαθείς. Τελευταία- δηλ. τί τελευταία;Από πάντα είναι το σωστό και δίκαιο- έχουμε και τους απέχοντες. Δεν είμαστε σε θέση να αναλύσουμε τους λόγους και τις αιτίες της αποχής, όταν μάλιστα κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι "κρύβονται πίσω από το δάχτυλο τους" και δεν ξέρουν τάχα τί φταίει. Ξύπνησε ή κοιμήθηκε ο ραγιάς; Αυτό ας το λύσουν οι πολιτικά βαθέως σκεπτόμενοι, οι έχοντες πείραν πολιτικού λόγου, οι οποίοι παραπλήθυναν τελευταία. Δημοκρατία ή αριστοφανική κωμικοτραγωδία το τελευταίο αυτό φαινόμενο; Εξαρτάται από ποιά μεριά στέκεσαι. Ή να το πούμε λίγο υπεροπτικά και στομφώδικα "είναι όλα θέμα παιδείας".

Τί γίνεται όμως όσον αφορά τους εκλεγόμενους; Ή για να το θέσω πιο σταράτα: έχει  ο παπάς και η εκκλησία ή πρέπει να έχει συγκεκριμμένη πολιτική ταυτότητα; Ανήκει παραταξιακά σε έναν πολιτικό χώρο, έτσι εκ των ουκ άνευ;  Στην Ελλάδα είτε από εκκλησιαστικές υπερβολές είτε από προκαταλήψεις χρόνων, η Εκκλησία και δη η επίσημη πάντα συντάσσεται με τους πιο συντηρητικούς. Αυτούς που τάσσονται με το υπερπατριωτικό τρίπτυχο. Είναι τόσο παροιμιώδης αυτή η σύνταξη που καταντά γραφική. Βέβαια, έχουμε και την εκκλησιαστική κοινωνική αριστερά που μάλλον όμως δεν απαντά και αυτή στο τί εστί εκκλησία. Βέβαια αλλοίμονο αν απαντούσαμε στο ερώτημα: ποιός είναι ο καλός χριστιανός πολίτης και απαντούσαμε μονολεκτικά: ο δεξύς ή ο ζερβός. ΚΑΛΟΥΣ ΔΗΛ. ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ ΠΑΝΤΟΥ.

Πρώτη απαραίτητη προϋπόθεση για την εκκλησιαστική νομιμοποίηση πολιτικού ανδρός ή κόμματος, ο χειρισμός ή η στάση απέναντι στα εθνικά θέματα. Ότι Εκκλησία και εθνικισμός ή και αγνός πατριωτισμός στην Ελλάδα, πράγματα αλληλένδυτα. Όμως η μακρόχρονη ιστορία των εμφύλιων σπαραγμών και της μειοδοσίας απ'όλες τις πολιτικές παρατάξεις δεν έχει αποδείξει γνήσια πολιτική πατριωτική παράταξη έως τώρα. Ο πατριωτισμός ακόμα είναι καθαρά κρυμμένος και βρίσκεται στο φιλότιμο του απλού πολίτη ανεξαρτήτου χρώματος,αφού βέβαια έχουμε απομακρυνθεί ευτυχώς από τα πεδία των πολέμων εδώ και αρκετά χρόνια.

Έπειτα η στάση της πολιτείας έναντι στα εκκλησιαστικά θέματα, ή πιό απλά: "ποιός δίνει περισσότερο λόγο,δικαιώματα,βήμα στην Εκκλησία;".Θέμα δηλαδή αβάντας ή οικονομικών συμφερόντων  με σκοπό την αλληλοεκμετάλλευση και μάλλον όχι σεβασμού.  Μια σχέση καθαρής συναλλαγής.Διότι τον πολιτικό μην τον εμπιστεύεσαι. Η Εκκλησία στην Ελλάδα δεν αντιμετωπίζεται σαν θεανδρικό σώμα που έρχεται να καθοδηγήσει την ιστορία σε παραδείσιους λιμένας και να μορφώσει Χριστό στον άνθρωπο. Αυτά είναι για τις αίθουσες θεολογίας και τα κηρύγματα στους ναούς δυστυχώς. Η Εκκλησία για αυτούς που εκμεταλλέυονται τον ιερό θεσμό της είναι μια κοιτίδα ψήφων, ένας ιδεολογικός θεσμός-σύμμαχος και ορισμένοι έχουν βρει το κατάλληλο κοπάδι για να αρμέξουν προτιμήσεις, πουλώντας φτηνές υποσχέσεις, χρηστοήθεια με το κιλό, παραδοσιακότητα με το καντάρι και βέβαια τον υπερπατριωτικό συντηρητισμό. Συναντάμε και μορφώματα ανωμαλίας, ήτοι εθνικοσοσιαλισμός και χριστιανισμός αντάμα με μπόλικες πινελιές παγανισμού, να μην ξεφεύγουμε από τις ρίζες και μάλιστα σε πολιτική έξαρση και άνοδο, κάτι που σαν παπά με βρίσκει σιωπηλό αλλά σαν πολίτη με προβληματίζει για το πολιτικό ελληνικό σκηνικό του μέλλοντος.

Οι δεδηλωμένοι ώς "εχθροί της εκκλησίας", πράγμα βέβαια σε μεγάλη δόση αληθές και σε μεγαλύτερη δόση επίπλαστο -όλα για κατανάλωση και πόζα είναι- είναι το τρίτο θέμα. Αντεθνικοί, αθεϊστές, συμπορευόμενοι με τους αντιπάλους ή τους εκτός της Εκκλησίας, είναι οι "αιωνίως κατεγνωσμένοι και επάρατοι", αυτοί που δίνουν δικαιώματα, αλλά και σαν ένα κοινό μυστικό, αρέσκονται και να τα λαμβάνουν γιατί αυτό είναι το management και η φιλοσοφία τους. Βέβαια οι αφορμές που δίνουν οι καθ'ημάς και οι πολιτικοί τους φίλοι -βλέπε βατοπέδι- είναι όπλα στην φαρέτρα του κάθε ενισταμένου-υποκριτικά ή γνήσια. Και η καταψήφιση τους από έναν εκκλησιαστικό ας πούμε άνθρωπο δεν είναι κάτι ανεξήγητο αλλά αλλοίμονο μας αν καταντήσει κάτι εκ των ουκ άνευ.  

Ακόμα θυμάμαι, αγαπητοί αναγνώστες, τον προβληματισμό και την αμηχανία που ένιωσα όταν προσερχόμενος για να ψηφίσω στις πρώτες εκλογές σαν κληρικός, συνειδητοποίησα πώς από τα ψηφοδέλτια που μου έδωσαν έλειπαν συγκεκριμμένα κόμματα. Φυσικά ζήτησα να μου δώσουν από την αρχή τα χαρτιά, όχι όμως χωρίς να δείξω κάποιον κακοφανισμό για την προκατάληψη. Και όλα αυτά στην Ελλάδα του 21ου αιώνα.

Η ιδιαίτερη μου άποψη είναι όχι στον χαρακτηρισμό και την συμπόρευση. Όχι στον πολιτικό λόγο από την πλευρά των εκκλησιαστικών και αυτός συγκαλυμμένος ή φανερός υπάρχει. Οι πολιτευόμενοι μας θέλουν δεμένους στο άρμα τους. Το τιμημένο ράσο δεν είναι για να σηκώνει την φτηνή σκόνη της προεκλογικής αλάνας ή του κάθε "πολιτικού αλανίου". Όχι άλλες ρετσινιές και υπερβολές. Ο καθένας από μας έχει πολιτικές καταβολές και απόψεις. Δεν λέω πιά ιδέες, Οι ιδέες είναι στους δεκαεξάχρονους όλων των χρωμάτων, στους οποίους ειρήσθω εν παρόδω, από άνανδρα ώς και ρομαντικά μεταθέτουμε τις ευθύνες του μέλλοντος.

Ο καθένας από μας αξιολογεί πρόσωπα και καταστάσεις και έτσι ας πορεύεται ως κάθε άλλος έλληνας πολίτης. Ας παραμείνουμε όμως ιδανικά μέτριοι στην πολιτική μας συμπεριφορά δίνοντας το στίγμα αξιοπρέπειας. Αρκετά με τους χρωματισμούς και τους αφορισμούς.

Ας παραδεκτούμε πώς κανείς πολιτικός δεν είναι εδώ για να εξυψώσει ή να καταστρέψει την Εκκλησία. Άλλωστε δεν υπάρχει αυτή η δύναμη ούτε θα υπάρξει ποτέ. Ας δεκτούμε και ας καταλάβουμε πώς κανείς δεν θέλει να παίξει και δεν θα παίξει κωνσταντίνειο ή ιουστινιάνειο ή διοκλητιάνειο ρόλο στις σχέσεις πολιτείας-Εκκλησίας από τους πολιτικούς μας άντρες. Η δυνατότητα αυτοχειρίας ή αυτοκαταστροφής βρίσκεται στο επίπεδο του απλού πιστού και της μονάδας . Ουσιαστικά δεν υπάρχουν αγαπητοί μου ούτε "μεσσίες"¨ούτε "βούλγαροι" που μπορούν να μας θίξουν σαν Σώμα. Όλα τελούνται και συμβαίνουν για απλή εσωτερική κατανάλωση και εκμετάλλευση. Αλλού δοξολογίες και αλλού φοβέρες , σαν σειρήνες ή σκιάχτρα χωρίς ισχύ και αποτελεσματικότητα.

Η αποχή από τα πολιτικά τέλος , προβληματίζει τους πολιτευομένους αλλά θα έπρεπε να προβληματίζει και μας. Έτσι πρέπει να το διαβάσουμε: όσοι απογοητέυτηκαν από την διαφθορά και την κατάντια της πολιτικής και ψάχνουν διεξόδους ας βρούν ανοικτή τη δική μας πόρτα. Ας βρούν εδώ το στίγμα τους, που χωρίς να αναιρεί τα πολιτικά τους δικαιώματα θα απαντά στις πνευματικές τους αναζητήσεις. Όχι δεν εκπίπτει έτσι η Εκκλησία σε ιδεολογία. Είναι όλα θέμα διακονίας: η Εκκλησία περιθάλπει ένα σώμα απογοητευμένο και πληγωμένο από κάποια συγκεκριμένη και αληθινή κατάσταση. 

Άγιος Κύριλλος και η αγία προσήλυτη Υπατία

Ο άγιος Κύριλλος κατηγορείται από διαφόρους ανιστόρητους ως υπεύθυνος για την απάνθρωπη ΠΟΛΙΤΙΚΗ δολοφονία μας διάσημης φιλοσόφου, που ονομαζόταν Υπατία, το 415 Κ.Χ. Προσπαθούν να τον παρουσιάσουν ως "φονιά" χωρίς καμία απολύτως απόδειξη, απλούστατα γιατί δεν υπάρχει! Δεν θα αγνοήσουμε όμως την πρόκληση αυτή, γιατί αν και δεν υπάρχουν στοιχεία εναντίον τού αγίου Κυρίλλου, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΥΠΕΡ ΤΟΥ. Θα παραθέσουμε λοιπόν τις ιστορικές αποδείξεις τής περιόδου εκείνης, με τα γεγονότα τής Αλεξάνδρειας γύρω από το φόνο τής Υπατίας.Εδώ θα γίνει ένα ξεκαθάρισμα των γεγονότων που οδήγησαν στον άδικο χαμό μιας φιλοσόφου, της ονομαστής Υπατίας. Ο φόνος τής Υπατίας, βαρύνει αποκλειστικά τους αυτουργούς του εγκλήματος.Οι άστοχες «βολές» κάποιων νέο - Εθνικών που θέλουν να μπλέξουν τον Άγιο Κύριλλο σε αυτά τα γεγονότα δεν ευσταθούν ιστορικώς. Το γιατί θα το δείτε παρακάτω. Το δυστυχέστερο πάντως είναι ότι ο χαμός της Υπατίας δεν ήταν ο μόνος εκείνης της περιόδου. Τα πνεύματα ήσαν «αναμμένα» στην Αλεξάνδρεια, σε αυτήν την πόλη που ανακατεύονταν διάφοροι πληθυσμοί με διαφορετικές κουλτούρες. Εθνικοί, Ορθόδοξοι, Μονοφυσίτες, Ιουδαίοι κ.α.Διάδοχος του Πατριάρχη Θεόφιλου αναγορεύθηκε ο ανεψιός αυτού Κύριλλος, αρχιερέας από το έτος 412 μέχρι του θανάτου του το 444. Από την στιγμή της εκλογής του καταπολέμησε τους εν Αλεξάνδρεια Νοβατιανούς και τους Ιουδαίους (Σωκράτης 7, 7-13). Παρά τα επί Θεοφίλου συμβάντα, στην Αλεξάνδρεια υπήρχαν ακόμη αρκετοί Εθνικοί και στον Κάνωπο. Ο Άγιος Κύριλλος μετακόμισε εκεί (Αμπουκύρ) τα λείψανα των μαρτύρων Κύρου και Ιωάννου και τοποθέτησε αυτά στον υπό του Θεοφίλου ανεγερθέντα ναό των Ευαγγελιστών. Έκτοτε μέγα προσκύνημα απέβη ο ναός αυτός. Εκεί συνεχώς ο Κύριλλος τελούσε την θεία λειτουργία και κήρυττε τον θείο λόγο. Η ειδωλολατρεία εξαφανίστηκε από τον Κάνωπο.Αλλά στην Αλεξάνδρεια οι Εθνικοί στηρίζονταν στη φιλόσοφο Υπατία, θυγατέρα του φιλοσόφου Θέωνος, που προκαλούσε όλη την προσοχή της πόλεως με την σοφία της. Ο Συνέσιος διαπρεπής επίσκοπος Πτολεμαΐδας έγραφε επιστολές προς αυτήν, μαρτυρώντας τον γενικό θαυμασμό προς την σοφή αυτή γυναίκα. Υπήρχαν όμως και πολλοί Χριστιανοί, που έβλεπαν την Υπατία δυσμενώς. Πολυάριθμοι δε ήταν και οι Ιουδαίοι στην Αλεξάνδρεια και διάφορα μέτρα του Κύριλλου κατ΄ αυτών εύρισκαν αντιμέτωπο τον τότε έπαρχο της Αλεξάνδρειας Ορέστη, ο οποίος διέκειτο εχθρικά προς τον ιεράρχη.Με υπόδειξη των Ιουδαίων ο Ορέστης συνέλαβε τον γραμματικό Ιέρακα, φίλο του Αγίου Κύριλλου, ως διακείμενο να πράξει στάση του λαού και διέταξε να μαστιγωθεί. Μάταια ο Κύριλλος ειδοποίησε τους προύχοντες των Ιουδαίων να μην προκαλούν τέτοια επεισόδια. Αλλά εκείνοι αποθρασύνθηκαν και την νύχτα προκάλεσαν μεγάλες ταραχές διαδίδοντας την φήμη ότι πυρπολούνταν ο ναός του Αγίου Αλεξάνδρου. Τρέχοντας οι Χριστιανοί να σώσουν τον ναό έπεσαν σε ενέδρα των Ιουδαίων οι οποίοι και φόνευσαν πολλούς. Ο άγιος Κύριλλος την άλλη μέρα κατέσχε τις συναγωγές των Ιουδαίων και βοηθούμενος από τον λαό απέλασε τους Ιουδαίους από την Αλεξάνδρεια δημεύοντας και την περιουσία των πρωτουργών των δολοφονιών έναντι των χριστιανών.Ο Κύριλλος όπως φαίνεται διενέργησε βάση ειδικών δικαιωμάτων του πάπα Αλεξανδρείας . Αλλά ο έπαρχος Ορέστης διαμαρτυρήθηκε προς τον αυτοκράτορα και μάταια ο Κύριλλος με πρεσβεία και με προσωπική συντυχίας ζήτησε να ομιλήσει με τον πρώτον διότι εκείνος δεν τον δεχόταν. Ο Ορέστης αγέρωχα απέκρουε κάθε συνδιαλλαγή τηρώντας συνεχώς στάση εχθρικότατη προς τον Κύριλλο.Πολλοί από τους μοναχούς της Νιτρίας εξ αλόγου ζήλου κινούμενοι ήλθαν στην Αλεξάνδρεια να υπερασπίσουν τον επίσκοπο κατά του έπαρχου. Μια μέρα αφού τον επισκέφτηκαν άρχισαν να τον αποκαλούσαν ειδωλολάτρη, αλλά εκείνος αποδιώκοντας την επίθεση στον Κύριλλο έλεγε διαμαρτυρόμενος ότι βαπτίστηκε στην Κων/πολη από τον πατριάρχη Αττικού.Ένας εκ των μοναχών ο Αμμώνιος έρριψε μια πέτρα στο κεφάλι του Ορέστη τραυματίζοντάς τον και προκαλώντας πανικό των παρευρισκομένων. Αλλά μετά από λίγο ο Αμμώνιος συλλαμβάνεται βασανίζεται και στην ανάκριση πεθαίνει. Ο Κύριλλος πήρε τον Αμμώνιο και τον ονόμασε μάρτυρα, μετά από αυτή τη φρικτή δολοφονία του στα χέρια τών ειδωλολατρών.Δυστυχώς αυτή η ασυμφωνία Κυρίλλου και Έπαρχου είχε κι άλλο θύμα εκτός τους Αμμωνίου. Την περίφημη Υπατία. Επειδή σε αυτήν φοιτούσε ο Ορέστης και επειδή νομίσθηκε από το πλήθος ότι αυτή υπέθαλπε το μίσος έναντι του Ορέστη κατά του επισκόπου, μια μέρα του Μαρτίου 416 ή 415, επιστρέφοντας επί δίφρου εις το σπίτι της, ένας όχλος φανατικών την συνέλαβε και αφού εν αλαλαγμό την έσυρε στο Καισάρειο, γδύνοντας την, με όστρακα σκληρά την έγδαραν φονεύοντάς και διασπώντας της τα μέλη. Έπειτα την έσυραν στην τοποθεσία Κιναρώνα και την έκαψαν.Ο φόνος της Υπατίας περιγράφεται στα γραπτά του ιστορικού του 5ου αιώνα Σωκράτη του Σχολαστικού με αποτροπιασμό:"Όλοι οι άνθρωποι την σεβόταν και την θαύμαζαν για την απλή ταπεινοφροσύνη του μυαλού της. Ωστόσο, πολλοί με πείσμα την ζήλευαν και επειδή συχνά συναντούσε και είχε μεγάλη οικειότητα με τον Ορέστη, ο λαός την κατηγόρησε ότι αυτή ήταν η αιτία που ο Επίσκοπος και ο Ορέστης δεν γίνονταν φίλοι. Με λίγα λόγια, ορισμένοι πεισματάρηδες και απερίσκεπτοι κοκορόμυαλοι με υποκινητή και αρχηγό τους τον Πέτρο, έναν οπαδό αυτής της Εκκλησίας, παρακολουθούσαν αυτή τη γυναίκα να επιστρέφει σπίτι της γυρνώντας από κάπου. Την κατέβασαν με τη βία από την άμαξά της, την μετέφεραν στην Εκκλησία που ονομαζόταν Caesarium, την γύμνωσαν εντελώς, της έσκισαν το δέρμα και έκοψαν τις σάρκες του σώματός της με κοφτερά κοχύλια μέχρι που ξεψύχησε, διαμέλισαν το σώμα της, έφεραν τα μέλη της σε ένα μέρος που ονομαζόταν Κίναρον και τα έκαψαν." «αποδύσαντες τε την εσθήτα οστράκοις ανειλον και ψεδηλόν διασπάσαντες επί του καλούμενου Κυναρίωνα τα μέλη σύραντες πυρί κατηνάλωσαν» !!!!!!.Συμπέρασμα: Βλέποντας τα στοιχεία της περιόδου παρατηρούμε ότι ο Ορέστης σαν Εθνικός έπραττε έναντι του Κύριλλου και όλα αυτά υπό την βασιλεία του Θεοδοσίου! Και μάλιστα υπέρ των Ιουδαίων και εναντίον των Χριστιανών. Που είναι άραγε αυτή η σύμπραξη Ιουδαϊσμού – Χριστιανισμού κατά το περίφημο Εθνικό «επιχείρημα» Ιουδαιο - Χριστιανισμός; Που είναι άραγε αυτή η απόλυτη προστασία των χριστιανών και της Εκκλησίας από τις εχθρικές πράξεις των Εθνικών ή ανάποδα που είναι το ολοκληρωτικό «κυνηγητό» των Εθνικών από τον χριστιανό αυτοκράτορα Θεοδόσιο ; Γιατί ο Κύριλλος δεν απευθύνεται στον Θεοδόσιο ώστε να παρακαμφθεί ο Ορέστης εφόσον η εκκλησία υποτίθεται ότι είναι ένα και το αυτό με τους αυτοκράτορες; (άποψη Εθνικών)Αντιθέτως εδώ βλέπουμε τον Ορέστη πάμπολλες φορές να κινείται όχι μόνο έναντι του Κυρίλλου αλλά κυρίως έναντι των Χριστιανών της Αλεξάνδρειας. Και μην μας διαφεύγει το εξής: πέρασαν πολύ λίγα χρόνια από το πέρας των Εθνικών διωγμών και τα πνεύματα είναι πολύ αναμμένα (βλέπε δοσίλογους , συγγενείς χαμένους κ.α.) Οι απόψεις περί Ιουδαϊκής ανάμειξης δεν είναι καθόλου απίθανες αλλά αντιθέτως ευσταθούν ιστορικά απολύτως. Ας μην ξεχνάμε ότι η Ιουδαϊκή εξελληνισμένη παροικία στην Αλεξάνδρεια αριθμούσε πολυπληθή μέλη. Εκείνα τα χρόνια επίσης υπάρχει συνεχής αιματοχυσία μεταξύ Εβραίων και Χριστιανών (βλέπε και σφαγή 250.000 χριστιανών στην Κύπρο από τους Ιουδαίους) και αυτή η αιματοχυσία θα συνεχισθεί δυστυχώς και αργότερα. Επίσης ένεκα διαφορών των Χριστιανών και των Ιουδαίων σημειώθηκε στάση κατά του Ορέστη το 415, μόλις ένα χρόνο νωρίτερα από το θάνατο της δύστυχης Υπατίας. Ο Εβραϊσμός ήταν πάντοτε εχθρός με τον Χριστιανισμό διότι ο τελευταίος σπίλωνε τους Ιουδαίους.Το τραγικότατο αυτό γεγονός αναμφίβολα καταλύπησε τον Άγιο Κύριλλο αλλά αυτός κατηγορήθηκε ότι υποκίνησε τον όχλο. Την κατηγορία αυτήν διατύπωσε μετά από έναν αιώνα ο ακμάζων Εθνικός φιλόσοφος Δαμάσκιος αλλά χωρίς αποδείξεις. Ο δυσμενώς διακείμενος προς τον Κύριλλο εκκλησιαστικός ιστορικός Σωκράτης (7,15) μας πληροφόρησε ότι επί κεφαλής του όχλου που δολοφόνησε την Υπατία ήταν ο αναγνώστης Πέτρος και ότι αυτό το γεγονός "ου μικρόν μώμον Κυρίλλω και τη Αλεξανδρέων εκκλησία ειργάσατο", δεν είπε όμως ότι ο Κύριλλος ήταν ο αίτιος του φόνου της Υπατίας. (παρ’ ταύτα το έγκλημα παραμένει έγκλημα)Αλλά από τις 28 Σεπτεμβρίου 416 εκδόθηκε από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β’ νόμος περί των κληρικών και των "παραβαλάνων" της Αλεξάνδρειας. Οι "παραβαλάνοι" , αποτελούντες ειδικό σώμα 500 ανδρών ευρισκόμενο υπό της εντολές του Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας υπήχθησαν δια του αυτού νόμου υπό την δικαιοδοσία του έπαρχου Αλεξανδρείας. Ως δικαιολογία της μεταβολής αυτής ήταν ότι το σώμα αυτό ενέσπειρε τον τρόμο και την φρίκη στην Αλεξάνδρεια δια των αταξιών αυτού. Ο λαός της Αλεξάνδρειας ζήτησε από τον αυτοκράτορα στέλνοντας του πρεσβεία να λάβει τα μέτρα του κατά των παραβαλάνων . Είναι προφανές ότι το διάβημα αυτό αφορούσε τα γεγονότα της Υπατίας. Αλλά αξιοσημείωτο είναι ότι η πρεσβεία αυτή του λαού ζήτησε από τον αυτοκράτορα όπως διατάξει ώστε να μην απομακρυνθεί από εκεί ο Αρχιεπίσκοπός τους Κύριλλος.Η αίτηση αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι όταν ο αρχιεπίσκοπος Κύριλλος έλειπε από την Αλεξάνδρεια οι "παραβαλανείς" προέβαιναν σε ταραχές. Σημειωτέον δε ότι το διάβημα του λαού της Αλεξάνδρειας να μένει εκεί ο Κύριλλος για προστασία τους, προήλθε από οπαδούς του Ορέστη και όχι του Κύριλλου και από φίλους του Ορέστη προερχόταν και η πρεσβεία και όχι από εκείνους τους Κύριλλου. Σε αυτήν την επιστολή δεν γινόταν ούτε ένας υπαινιγμός για την ενοχή του Κύριλλου. Αλλά αντιθέτως η πρεσβεία με σεβασμό εκφράστηκε γι αυτόν και δια των αιτήσεων της μαρτυρούσε ότι η διαρκής παρουσία αυτού στην Αλεξάνδρεια θεωρείτο ως εγγύηση για τη συγκράτηση της τάξεως και τη συγκράτηση των παραβαλάνων και την πρόληψη νέων αιματηρών επεισοδίων.Ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος έκρινε σκόπιμο να υπάγει αυτούς κάτω από τις διαταγές του Επάρχου. Από δε τις λεπτομέρειες καθίσταται αναντίρρητο ότι ο Κύριλλος κατά την διάρκεια της δολοφονίας της Υπατίας απουσίαζε από την Αλεξάνδρεια. Οι εχθροί του Κύριλλου Νεστοριανοί συνυφαίνοντας πλήθος κατ’ αυτού κατηγορίες ουδέποτε τόλμησαν να υπαινιχθούν ότι αυτός υπήρξε ο ηθικός αυτουργός του εγκλήματος. Φαίνεται δε μάλλον ότι ο φανατισμός του Επάρχου Ορέστη συνετέλεσε εις την έξαψη του φανατισμού των παραβαλάνων, των μοναχών και του αιγυπτιακού όχλου ο οποίος από την εποχή του Θεόφιλου διατέθηκε δυσμενέστατα κατά των εμμενόντων εις την Εθνική θρησκεία Ελλήνων της Αλεξάνδρειας. Δυστυχώς οι αιματηρές σκηνές ήταν συνηθισμένες στην πόλη αυτή.Μετά από τα παραπάνω, όσοι κατηγορούν τον άγιο Κύριλλο, αποδεικνύονται συκοφάντες, καθώς όχι μόνο ο Άγιος Κύριλλος δεν είχε σχέση με το φόνο, αλλά αντιθέτως θεωρείτο ακόμα και από τους ειδωλολάτρες, ως απαραίτητος για να υπάρχει στην περιοχή τάξη και ειρήνη.Οι λόγοι που ο άγιος Κύριλλος κατηγορείται τόσο έντονα και άδικα, είναι το πλούσιο έργο που άφησε πίσω του, εις βάρος των εχθρών της Εκκλησίας. Αναιρώντας το έργο του Ιουλιανού του Παραβάτη, με τίτλο «κατά των Γαλιλαίων» (δηλαδή των Χριστιανών), έγραψε απολογητική αναίρεση με τίτλο: «υπέρ της των Χριστιανών ευαγούς θρησκείας, προς εν αθέοις Ιουλιανόν». Από τα πολλά συγγράμματά του κατά των Νεστοριανών έγραψε τρεις «προσφωνητικούς λόγους περί της ορθής πίστεως εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν». Έγραψε και σύντομο διάλογο «περί αγίας τε και ομοουσίου Τριάδος». Από τις ομιλίες του είναι περίφημη η «προς την Αγίαν Μαρίαν» που αποτελεί τον πιο υπέροχο ύμνο της εκκλησιαστικής αρχαιότητας προς τη Θεοτόκο.Είχε εχθρούς τους αιρετικούς Νοβατιανούς και Νεστοριανούς, τους Ιουδαίους και τους Ειδωλολάτρες, που όλοι είχαν συμφέρον να τον κακολογήσουν.Το ενδιαφέρον όμως της υπόθεσης, είναι κάτι που οι Ειδωλολάτρες το αποκρύπτουν περί της Υπατίας: Ο Συνέσιος ο Κυρηναίος (+416), καθηγητής και θαυμαστής της Υπατίας, μέσα από την αλληλογραφία του με την Υπατία άφησε την πληροφορία ότι η νεοπλατωνική φιλόσοφος είχε εκφράσει την επιθυμία της να γίνει Χριστιανή: "ποθώ γαρ Χριστιανή αποθανείν".Όχι μόνο λοιπόν δεν υπήρχαν θρησκευτικοί λόγοι του φόνου της Υπατίας, αλλά ο φόνος αυτός εργάσθηκε κατά της Χριστιανικής Εκκλησίας, επειδή η θαυμάσια αυτή γυναίκα, αγαπούσε τον Χριστό και την Εκκλησία Του. Αλλά οι ψευδείς συκοφάντες τού Νεοπαγανισμού, προσπαθούν να παρουσιάσουν την πολιτική αυτή δολοφονία ως θρησκευτική, για να φανούν ως θύματα. Φωνάζει ο κλέφτης αν φοβάται ο νοικοκύρης!Γι’ αυτό, επειδή η Υπατία ήταν Χριστιανή προσύλητη, η Εκκλησία σύμφωνα με κάποιες μελέτες, την τιμά ως Χριστιανή, και μάλιστα ως ΑΓΙΑ, επειδή είχε την πρόθεση να βαπτισθεί και δεν πρόλαβε λόγω της δολοφονίας της. Τιμάται με το όνομα: Αγία Αικατερίνη, στις 12 Ιουλίου (Για την ταύτιση Αγίας Αικατερίνης και Υπατίας, δες το βιβλίο της Μ. Dzielska, σσ. 209/210. Πρβλ. R. Richardson, The Starlovers, N.Y. 1967. Επίσης, το βιβλίο «Παγανιστικός Ελληνισμός ή Ελληνορθοδοξία;» π. Γ. Μεταλληνού, Εκδ. Αρμός 2003). Μια ταύτιση όμως, για την οποία δεν είναι όλοι πεπεισμένοι, θεωρώντας ότι η Αγία Αικατερίνη είναι διαφορετικό πρόσωπο, που μαρτύρησε στην ίδια εποχή και περιοχή.

αντιγραφή από http://www.oodegr.com/neopaganismos/diogmoi/ypatia1.htm

Γράμμα πικρό στους δικαιούντας εαυτούς

Εχτές, σε ένα γειτονικό χριστιανικό ιστολόγιο(ίσως το καλύτερο στο είδος του), στενοχώρησα και σκανδάλισα κάποιους , σχετικά με το θέμα των χριστιανικών οργανώσεων. 

Το να έχει κάποιος και μάλιστα ιερέας - το τονίζω το ιερέας γιατί έχει ιδιαίτερο βάρος και ευθύνη- κάποιες αποκρυσταλλωμένες απόψεις,απόψεις που διαμόρφωσε από παιδί στην εκκλησία και τους χώρους της, εμπειρίες που είδε και έζησε, θεολογικές μαρτυρίες πνευματικών αλλά και θεολόγων του κόσμου και ιδιαίτερα απόψεις που του εμφυσά ο πόνος της καρδιάς του, είναι κατηγορητέο και κατακριτέο; Αυτής της ίδιας καρδιάς που ακόμα και στον πιό αμαρτωλό και αναίσθητο ιερέα-ων πρώτος ειμί εγώ- που μπροστά στο θυσιαστήριο γίνεται χίλια κομμάτια για τον Εραστή και τα παιδιά Του;Αυτής της ίδιας της μαύρης και ταλαίπωρης ψυχής που την παίζει, την ρισκάρει ο λειτουργός ενώπιον του φρικτού θυσιαστηρίου , την ρισκάρει λέω για όλους τους άλλους, για να τραφούν από το Άφατο Θύμα;

Ποιός μπορεί να νιώσει τον ιερέα εκτός από τον ιερέα; Δεν θα πώ, τίς ελέγξη ιερείς περί αμαρτίας, διότι αναμάρτητοι δεν είμαστε, θα πώ όμως ότι παίζουμε με την Φωτιά για να Φάνε οι άλλοι, να θραφούνε Χριστό. Λοιπόν ένας τέτοιος διακομιστής πού συν τοις άλλοις επωμίζεται όλη την αμαρτία των εκκλησιαστικών, κληρικών και μή ενώπιον λαού και χριστομάχων , οφείλει να σιγεί, όταν παρασαλέυεται το ορθόδοξο πνεύμα και μάλιστα με εκκλησιαστικές ευλογίες; Μίσος και χολή δεν έχω για κανένα πρόσωπο, μα θαρρώ πώς κάθε ιερέας δεν εχει απλώς το δικαίωμα, αλλά και την ευθύνη να βροντοφωνάξει: εδώ δεν υπάρχει ορθοδοξία. Δεν είναι μίσος και εμπάθεια, είναι ευθύνη. Δεν μπορώ να βλέπω στραγγαλισμένα και νευρωτικά τα παιδιά που μου γέννησε ο Θεός. Επαναστατώ,φλέγομαι,ντρέπομαι!

Μου καταλόγισαν χολή. Εχτές ήμουν ένα ράκος. Όχι γιατί μετάνοιωσα γι'αυτά που έγραψα, μα γιατί νιώθω πως σαν Άνθρωπος στενοχώρησα άνθρωπο και δεν αγαπώ πολύ τις τσιριμόνιες. Μα καλύτερα να είναι κανείς χολερικός παρά νερόβραστος, καλύτερα να είναι  κρουστός με μέλανες χυμούς, παρά αποχυμωμένος και αποστειρωμένος. Οφείλεις να είσαι ζεστός ή κρύος, λέει η αποκάλυψη. Τον χλιαρό θα τον εμέσω. 

Ζήτησαν να μου αποσπάσουν ομολογία πίστης πώς είμαι τάχα οικουμενιστής! Αυτή η πράξη (απόσπαση ομολογίας) εκτός του ότι είναι ιεροεξεταστική και δηλωτική πιετιστών είναι ανατριχιαστικά απάνθρωπη, λες και είστε τορκεμάδες και εγώ κάποιος Γαλιλέι. Με ποιό δικαίωμα; Σας απάντησα τί φρονώ και πώς είμαι παιδί της ορθοδοξίας αυτής της Μάνας που θαρρείτε για άλλους είναι τροφός και γι'αλλους μητρυιά. Οι άνθρωποι του κόσμου,αυτοί που έχουν μόνο φυσικό δίκαιο και οι αδιάφοροι, είναι πιο γλυκύθυμοι και διαλεκτικοί από σας. Πολλές φορές η καρδιά μου αναπαύτηκε σ'αυτούς και είδα εκεί εικόνες Θεού. Εσείς τρέφετε κακίες και μισαλλοδοξίες, πολλές φορές εν αγνοία σας και δεν λέω εν γνώσει σας για να μην σας καταλογήσω μεγαλύτερη αστοχία. Γιατί ομιλείτε για ορθοδοξίες και οικουμενισμούς, όταν η ίδια η υπόσταση σας εκκλησιολογικά είναι προτεσταντικής προέλευσης και φύσης;  Λέτε για διεφθαρμένους ιερείς και αρχιερείς. Μην βγάζετε την ουρά σας απ'έξω. Άρα ομολογείτε πώς είστε από άλλη εκκλησία μ'αυτούς; Εμένα αδέρφια μου είναι ο πόρνος και ο ομοφυλόφιλος.  Δεν μ'αρέσει η πράξη τους, δεν τους κρίνω όμως  σαν ανθρώπους. Το αντέχετε εσείς αυτό; Αντέχετε να σηκώσετε τον σταυρό του αμαρτωλού να μην τσακιστεί και χαθεί η ψυχή του;Αγαπητοί, το να φορά κάποιος ράσο και να ευαγγελίζεται Χριστό και Εκκλησία, το να φέρει δηλ. τον ονειδισμό του Χριστού και τον εμπαιγμό του κόσμου, ειδικά σ'αυτό το ρημάδι υποκρισίας που λέγεται σύγχρονη κοινωνία είναι μαρτύριο και ομολογία . Εσείς θα κάμετε τα αγιοτικά σας στις αίθουσες σας, μακρυά από τις ενορίες και μετά θα γυρίσετε δικαιωμένοι σπίτι σας. Στην καλύτερη περίπτωση οι άνθρωποι θα σας καταλογίσουν δικαιοσύνη στην χειρότερη φαρισαϊσμό. Δηλ. ή θα πάρετε τον μισθό σας από τους ανθρώπους και όχι από τον Θεό ή μια ελάχιστη κατηγόρια.Εμείς όμως και στο σπίτι και στο ναό και στον δρόμο είμαστε ευδιάκριτοι και κουβαλάμε αμαρτίες φρικτές που κάνουν τρεις παπάδες στους χίλιους και ακόμα ακόμα και τις δικές σας αστοχίες που σκανδαλίζουν τους ανθρώπους. Σε κάθε περίπτωση μόνο εμείς θα είμαστε υπόλογοι στην κοινωνική κριτική. Ούτε αυτό το σεβαστήκατε. Άρα μήπως εμείς να σας ζητήσουμε ομολογία ή απολογία τινά; Δεν νομίζω, γιατί ευαγγελιζόμαστε σεβασμό του Προσώπου και οφείλουμε να το τηρούμε.

Μου ζήτησαν να αλλάξω νικ όταν μιλώ για τις οργανώσεις, να μην φαίνεται πώς είμαι παπάς και σκανδαλίζω και να κρατώ τα προσχήματα. Μόνο αυτό από μόνο του είναι τόσο πολύ δηλωτικό της υποκρισίας,των συμβάσεων και της προσποίησης που δέρνει τα προτεσταντικά σας μυαλά και προσκρούει στην χριστιανική εντολή της απλότητας. Δεν κρυβόμαστε πίσω από τα δάχτυλα μας κύριοι. Ορθοδοξούμε. Σας ξαφνίσαμε; Λυπάμαι, δεν πλέκω ευκολα ύμνους, δεν θέλω να ράψω το στόμα μου. Και πιστέψτε πώς δεν σας μισώ, μα έκανα το .... μεγάλο αμάρτημα να έχω διαφορετικές απόψεις από σας!

Μου λέτε, για τα "βαμμένα κοριτσάκια" που τα φωνάζουν μερικοί πόρνες, τους διεφθαρμένους με τα μεγάλα αυτοκίνητα. Σ'αυτούς θα προσθεσω εγώ όλες τις ανομίες και τις εκπτώσεις του κόσμου και αντάμα μ'αυτούς τους αγνούς και τους δίκαιους(τί αλαζονική προπέτεια για την κρίση του Θεού!). Αυτοί όλοι είναι το ποίμνιο μας, που κρέμεται από το λαιμό μας και δίνουμε λόγο γι'αυτούς στον Κύριο. Θα σας πώ κάτι φρικτό και .. ανόσιο. Αν το ποίμνιο μου κατέβει ολόκληρο στην κόλαση θα τους ακολουθήσω και εγώ εκεί. Και την ψυχή μου στον τζόγο, γιατί όπου αυτοί οφείλω να είμαι και εγώ και ας οικονομήσει ο Χριστός σωτηρία! Δεν θα εννοήσετε ποτε πώς η Εκκλησία είναι μεταμόρφωση και ανοικτή σε όλους! Μπαίνουν τα κουρέλια και βγαίνουν διαμάντια!Δεν θα εννοήσετε ποτέ πώς η εκκλησία είναι γάμος και χαρά, ειδικά γιατί την ευλογημένη χαρμολύπη την καταντήσατε κακομοιριά και μιζέρια. Έρχεται το νερό  άοσμο και αγευστο και βγαίνει κρασί εκλεκτό της Κανά! Έρχεται ο λύκος και γίνεται αρνί και η πόρνη γίνεται μυροφόρος! Εσείς θέλετε οι ιερείς να είμαστε πυλωροί και αστυνομικοί και να κρίνουμε τους ανθρώπους από την εμφάνιση, λες και θα σας σώσει η σχηματική ευπρέπεια. Δεν είστε ευπρεπείς από ευγένεια ή αγάπη για τον Χριστό, αλλά από φοβο για τον περίγυρο σας και τα μαρτύρια της κολάσεως. Θέλετε οι ιερείς να είμαστε ράφτες και μπακάληδες και να μετράμε ήθος και ψυχές με το ζύγι και τον χάρακα. Λυπάμαι οφείλουμε να είμαστε μόνο κηρυναίοι και όταν μπορούμε γιατροί. Οι Ιεροί Κανόνες είναι τα φάρμακα μας και όχι κάποιο αστικό δίκαιο που ξαποστέλνει στην καρμανιόλα τους αμαρτωλούς του κόσμου. Η Γραφή είναι ο οδηγός μας και πηγή ζωής, όχι ένας χάρτινος αδυσώπητος πάπας που κόβει συνταγές και τρομάζει ή καλουπώνει τις ψυχές των ανθρώπων. Όταν ανεβείτε στον Σταυρό και χύσετε το Αίμα σας για όλους τους αματωλούς, τότε θα έχετε το δικαίωμα να κρίνετε ανθρώπους και να κάνετε υποδείξεις. Αφήστε εμάς τους αμαρτωλούς παπάδες να αγαπάμε τους συναμαρτωλούς μας. Σκύβουμε πάνω τους και δεν βλέπουμε κόπρο μα πεσμένη την εικόνα του Θεού. Ουαί ημίν εν τω κρίνεσθαι, αν τους περιφρονησουμε. Καταδικάζουμε την αμαρτία, παλεύουμε να τους σύρουμε μακρυά απ'αυτήν, πολεμάμε τον εφευρέτη της, δεν χαρίζουμε κάστανα. Αλλά τους ίδιους τους αμαρτωλούς θα τους αγαπάμε μέχρι να βγει η ψυχή τους ή η ψυχή μας.

Με συμπάθεια σε όσους είναι ανάμεσα σας και παραμένουν αγνοί, με θλίψη για τους υποψιασμένους, με αδιαφορία για τους τάχα αναποφάσιστους.

Ο ελάχιστος εν ιερεύσι Παντελεήμων.

Δεν γνωρίζω κανέναν κ.Χριστούλη...

Διάβασα σε φιλικό Blog ένα άρθρο του Βιάτσεσλαφ Μάλτσεφ για το λεγόμενο ρεύμα του "ροζ χριστιανισμού" (http://orthodox-answers.blogspot.com/2008/09/blog-post.html). Εκεί ο αρθρογράφος αναφέρεται στις επισημάνσεις του θεολόγου Κ. Λεοντίεφ για το νοσηρό αυτό φαινόμενο, που ενώ στην αρχή αφορούσε τους παραεκκλησιαστικούς κύκλους διανόησης της εποχής του, αργότερα και μάλιστα σήμερα έγινε σημαίνον πρόβλημα των ευρύτερων εκκλησιαστικών κύκλων. Για το σοβαρό αυτό και νοσηρό φαινόμενο μπορεί να διαβάσει ο καθείς στο προαναφερόμενο λήμμα και να ωφεληθεί.

Το άρθρο αυτό μου έφερε στο μυαλό τον "θεό" αυτών των "ροζ χριστιανών" τον καλό και αγαθό "ροζ Χριστούλη" ,όπως εικονογραφείται, λατρεύεται και ευλογείται στους κόλπους της εκκλησίας μας. Δεν θα αναφερθώ στις θεολογικές προεκτάσεις και συνιστώσες του ρεύματος γιατί η ματιά μου ίσως να μην αποδειχθεί πιο διεισδυτική από τα τετριμμένα.
Έχω δικαίωμα όμως ως ιερεύς και ορθόδοξος να αναφερθώ στα φαινόμενα και να τα αφήσω στην κρίση του καθενός:

Οι γλυκανάλατες απεικονίσεις αυτού του δυτικόφερτου "Χριστούλη" που αποπνέουν οσμή φραγκικού νεκροταφείου και λατινοαμερικάνικης παράτας είναι η αγάπη και προτίμηση αυτών των Χριστιανών. Χριστούληδες με ξανθιές μπούκλες και ροδαλά μάγουλα και μαντόνες με φλεγόμενες καρδιές και ρομφαίες είναι τα φυλακτήρια τους. Όλη η παπική προπαγάνδα και οι ουνίτικες μέθοδοι αποδεικνύονται αίφνης τεχνάσματα παιδιού και ωχριούν μπροστά στα ύπουλη δολιοφθορά τέτοιων εικόνων. Κατόρθωσαν να παραγκωνίσουν αυτή την ευλογημένη αγιογραφική παράδοση των ρωμηών ελλήνων(τουλάχιστον όχι στους ναούς μας) γιατί εκφράζουν ότι ακριβώς και οι καρδιές των πιστών τους: συναισθηματισμό ζαχαρίνης και έξαρση θρησκομανικής αποβλάκωσης.
Κοντά σε αυτά και όλα αυτά τα δυτικότροπα τραγούδια και μουσικές που μπορεί "να μην κάνουν κακό" και να γίνονται κατά τις βιαστικές και ατεκμηρίωτες διαβεβαιώσεις πολλών
αναγωγικές "λεπτών συναισθημάτων" αλλά οπωσδήποτε όχι εκφραστικές θεολογικής και αγιαστικής χάρης και νοήματος.

Πού η παραδείσια χάρη της ορθόδοξης αγιογραφίας, η μυστική χαρά των αγίων προσώπων, η δόξα των σωμάτων, η αναγωγή στα νοήματα, η οσμή ευωδίας πνευματικής της παράδοσης μας, η ηδύτητα των βυζαντινών ύμνων, η μυστηριακή χαρμονή των μελών; Αυτά βέβαια τα επεσήμανε ο μακαρίτης Φ. Κόντογλου μιαν εποχή ακόμα πιο ταραγμένη και 'ξεπουλημένη' απ΄την δικιά μας. Αφήσανε λοιπόν τη γλώσσα των αγγέλων και προτίμησαν ότι είναι εγγύτερο και ευκολότερο σε εκείνους: τις τέχνες των ανθρώπων.

Η επίκληση του "Χριστούλη" και της "Παναγίτσας" που είναι αρκετή για να προκαλέσει κύματα εμετού. Και δεν λέω... Οι άγιοι μας, αρχαίοι ή σύγχρονοι καθώς και οι ευλογημένοι γεροντάδες των καιρών μας είχαν αυτή την αγαπητική οικειότητα με τα θεία πρόσωπα. Η οικειότητα τους αυτή όμως ήταν καρπός αγώνα και αποκάλυψης που γεννούσε τον θείον έρωτα και τους κατέφλεγε ολόκληρους. Η οικείοτητα αυτών των χριστιανών όμως είναι μόνον αποτέλεσμα υποσυνείδητης ανάγκης-τάσης-αγωνίας τους να φέρουν ένα Χριστό σε σμίκρυνση στα δικά τους ευσεβιστικά και αγαπίστικα μέτρα. Ένα "Χριστούλη" με "μανδύα θεού" και εσωτερικό ειδώλου. Δικού τους ειδώλου. Αντανάκλαση της θρησκευτικότητας τους, αντιποίηση Χριστού και αγίων.

Ο χριστιανός είπε ο γέροντας Πορφύριος πρέπει να είναι ποιητής. Δηλ. να επιδεικνύει προς όλους και όλα εκτός από την αγάπη όπως κατανοείται πατερικά και ορθόδοξα και αγάπη τρυφερότητας προς την κτίση. Δεν είναι εξοβελισμένα τα συναισθήματα στη ζωή μας. Δεν δύνανται οι χριστιανοί να είναι παγεροί και μονοκόμματοι άνθρωποι. Το να είσαι ποιητής όμως κατά τα κριτήρια της αγάπης σημαίνει να έχεις εντός σου μια διάκριση των πραγμάτων, μια συναίσθηση της ευθύνης σου να διακρίνεις μεταξύ του ωραίου και του αληθινού από το καχέκτυπο του. Μπορεί να είσαι άνθρωπος τρυφερός χωρίς κατ'ανάγκην να είσαι θηλυπρεπής και μαλθακός. Άνθρωπος αισθαντικός χωρίς να είσαι αρρωστημένα συναισθηματικός.Χαρούμενος δίχως να είσαι χαζοχαρούμενος. Και αληθινά σπάνια να συναντήσεις "ροζ χριστιανό" που να αποπνέει την πληρότητα της μακαριότητας. Η επιδίωξη του είναι πάντα η συγκίνηση και όχι η μένουσα χαρά.
Γι'αυτό ίσως και μέσα σε κύκλους ευσεβιστών συναντάμε τις μεγαλύτερες υπερβολές.
Πένθος βαρύ και όχι χαρμολύπη. Μαλθακότητα και όχι τρυφερότητα. Έξαλλη χαζοχαρουμενοσύνη(νεολογισμός) και όχι χαρά ανυπόκριτη και αληθινή.
Και έτσι υπάρχει πάντα ο εγκλωβισμός σε μια ψευδαίσθηση πίστης.

Τί να πώ επίσης για άλλα εξίσου σοβαρά φαινόμενα; Για τη περιφρόνηση των ακολουθιών για να πάνε να ακούσουν κάποιο κήρυγμα (τελικά ο μακρακισμός ζει και βασιλεύει). Την παγγνωσία για όλα τα εκκλησιαστικά πράγματα και τις διδασκαλίες των πατέρων. Την περιφρόνηση του κανόνος που τους θέτει ο πνευματικός τους, όταν αποφασίσουν βέβαια να πάνε σε κάποιον πνευματικό και δεν αυτοποιμαίνονται εγωιστικά. Την προσκόλληση αφ'ετέρου στις νουθεσίες ενός άλλου πνευματικού περασμένες όμως από τα φίλτρα της δικής τους συμφεροντολογικής ερμηνείας. Το γεγονός ότι συχνάζουν σε ναούς όπου μπορούν να διευρύνουν τις κοινωνικές τους γνωριμίες ή επειδή τους το υπαγορεύουν αυτές,η περιφρόνηση των ρασοφόρων και άλλα πολλά που αφορούν και άλλες ομάδες χριστιανών και δεν είναι του παρόντος.

Μπορεί επίσης κανείς να αντιτείνει πώς στις καρδιές των απλοϊκών χριστιανών το κήρυγμα για τον "χριστούλη" μπορεί βρει πλέον εύφορον έδαφος γιατί είναι 'πλασαρισμένο κατά την απλοϊκότητα τους και αμεσότερο κατά τις ψυχικές τους ανάγκες'.(απόψεις που άκουσα δια ζώσης). Η Εκκλησία όμως δεν κάνει marketting αλλά ευαγγελίζεται αλήθεια Χριστού και όχι σε πρόβατα, αλλά σε πρόσωπα "υπερ ων Χριστός απέθανε". Έχει μια παράδοση και μια ιστορία, κάτι το απαράβατο και ανόθευτο. Οφείλει σεβασμό, αγάπη και μαρτυρία αλήθειας, μετάδοση της αυθεντικότητας της στον πλησίον και στο πρόσωπο του.

Πολλά άλλα είχα να γράψω μα θα σταματήσω εδώ.
Δεν θα πώ ποιός ή τί φταίει γιατί είμαι ο τελευταίος που έχει το δικαίωμα να αποδώσει ευθύνες σε κάποιον ή κάτι. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ικανό άλλωστε να δει πίσω από τα φαινόμενα. Γνωρίζω πόσο νοσηρά είναι γιατί ως τέτοια δεν μπορούν να κρυφτούν από την αντίληψη κανενός.

Δηλώνω όμως πώς ο αμαρτωλός Παντελεήμων ουδέποτε θα αποδεχτεί κάποιον "κ. Χριστούλη"
για σωτήρα και Κύριο Του. Τουλάχιστον και αν μη τί άλλο, αυτό του το υπαγορεύει η ανάγκη για σοβαρότητα.
Όχι αυτή η σοβαρότητα των άτεγκτων σκυθρωπών ανθρώπων. Αλλά μια ουσιαστική ανάγκη για άρτον ζωής αληθινής γεμάτης νόημα κοντά στον Χριστό.

Προσευχηθείτε για αυτόν μήπως βάλει ποτέ αρχή.



(εικόνα: Ο "θεός των ροζ χριστιανών")