Λόγος εις το Ζ Εωθινόν

Η περικοπή πού διαβάσαμε σήμερα στον όρθρο είναι το ζ΄ εωθινόν ευαγγέλιο και είναι παρμένη από τον Ιωάννη τον Θεολόγο. Με τις πέντε περικοπές από την κατά Ιωάννην Ανάσταση, το ζ, η, θ, ι, ια εωθινά, ολοκληρώνεται και ο κύκλος των αναστασίμων εωθινών.Οι κατά Ιωάννην περικοπές είναι περισσότερες, γιατί σε αυτόν αναφέρονται περισσότερα στοιχεία και λεπτομέρειες για την ανάσταση του Χριστού και τις εμφανίσεις Του, μιας και ο τέταρτος ευαγγελιστής ήταν πιό κοντά στον Χριστό και κατείχε περισσότερες εμπειρίες, ως αγαπημένος του μαθητής, αλλά και επειδή έγραψε το ευαγγέλιο του, υστερότερα από τους άλλους τρείς και συνεπλήρωσε τα περι Πάθους και Αναστάσεως του Κυρίου.Αυτό επίσης πού κάνει αίσθηση και διαφορά είναι πώς ο άγιος Ιωάννης, εστιάζει κυρίως σε προσωπικές αποκαλύψεις του αναστάντος. Ετσι πλην της εμφανίσεως Του στους έντεκα μαθητές, την οποία μνημονεύουν και οι άλλοι τρεις ευαγγελιστές, μνημονεύει τις κατ ιδίαν αποκαλύψεις στους Μαγδαληνή, Θωμά, Σίμωνα Πέτρο και σε μια ομάδα μαθητών στην Τιβεριάδα.

Η περικοπή αναφέρεται στην επίσκεψη της Μαγδαληνής Μαρίας στον τάφο, ενώ ακόμα ήταν σκοτάδι, πολύ πρωΐ της Κυριακής.Τότε είδε τον λίθο να είχε σηκωθεί από το μνήμα και έτρεξε στους δύο κορυφαίους μαθητές, Πέτρο και Ιωάννη για να τους αναγγείλει πώς πήραν τον Κύριο από τον Τάφο. Οι δύο μαθητές τρέχουν στο μνημείο, βλέπουν τα σάβανα, αλλά όχι το Σώμα, πιστεύουν στους λόγους της Μαγδαληνής και επιστρέφουν στο σπίτι τους.

Η επίσκεψη της Μαγδαληνής πολύ πρωΐ στον Τάφο είναι μια από αυτές πού μνημονεύουν και οι άλλοι τρείς ευαγγελιστές.Εδω όμως δεν μνημονεύονται οι άλλες μυροφόρες, διότι η οικονομία της διηγήσεως κατά Ιωάννην , έχει να κάνει με μια προσωπική αποκάλυψη του Αναστημένου στην Μαρία , όπως θα δούμε στο Η ευαγγέλιο,και όχι κύρια με τον ευαγγελισμό των αγίων γυναικών, όπως συμβαίνει στους άλλους ευαγγελιστές.Ο λίθος ήρθη από του μνημείου, γιατί όντως ο Κύριος αναστήθηκε σωματικά και δεν φυλασσει πλέον νεκρό, άρα δεν έχει χρησιμότητα.Τρέχει ωστόσο η Μαρία στους δύο μαθητές και από τα λόγια της συμπεραίνουμε πώς είχε ήδη πειστεί, από την σύγχυση  και την αγάπη πού έτρεφε στον διδάσκαλο, πώς κάποιοι από τους εχθρούς Του, είχαν κλέψει το σώμα Του. Πράγματι, είχε ήδη γίνει γνωστό πώς το Συνέδριο, απαίτησε από τον Πιλάτο, φρουρά και σφραγίδες επίσημες επί του τάφου, ώστε να μην έρθουν οι μαθητές να κλέψουν το σώμα και να διαδώσουν πώς ανέστη απο τους νεκρούς, εκπληρώνοντας τις περί Μεσσίου προφητείες.Οι αρχιερείς μάλιστα μετά την ανάσταση δωροδόκησαν τους φρουρούς για να διαδόσουν πώς οι μαθητές έκλεψαν το σώμα και αυτό διατείνονται οι δι αιώνος αντιχριστιανοί έως και σήμερον,πώς δηλ εκλάπη.

Η Μαγδαληνή λοιπόν θεωρεί ίσως πώς οι εχθροί του εσταυρωμένου έκλεψαν το σώμα Του, για να αποδώσουν μετά την κλοπή και την υποτιθέμενη πλεκτάνη στους μαθητές του Χριστού και να τους εξοντώσουν με την άδεια του ηγεμόνα.Με αυτές τις σκέψεις λοιπόν καταφεύγει στον Πέτρο, επειδή ηταν πρώτος των μαθητών και κορυφαίος στην σύναξη της Εκκλησίας και άρα υπερασπιστής των αδελφών του και στον Ιωάννη, επειδή ο Ιησούς τον αγαπούσε ξεχωριστά και άρα θα ενδιαφέροταν άμεσα για την υπόθεση. Αλλά και επειδή υπήρχε μια προσκόλληση του Ιωάννη στον Πέτρο και αντιστρόφως.Τους λέει λοιπόν:Πήραν τον Κύριο από το μνημείο και δεν γνωρίζουμε πού τον έβαλαν. Το "γνωρίζουμε" προύποθέτει την παρουσία των μυροφόρων, πού αυτή την στιγμη, αντιθέτως από την Μαρία, παρέμειναν στον τάφο και είδαν τον Άγγελο και άκουσαν για την ανάσταση.

Βγήκαν λοιπόν ο Πέτρος και ο άλλος μαθητής από τον τόπο , πού εκρύβοντο διά τον φόβο των Ιουδαίων και έτρεξαν προς τον Τάφο, να δουν τα γενόμενα. "'Αλλον Μαθητή", ονομάζει ο Ιωάννης, τον ίδιο τον εαυτό του, όπως και "αγαπημένο μαθητή του Χριστού", γιατί λόγω ταπεινώσεως , συστέλεται να αναφέρει τον εαυτό του ονομαστικά. Αυτό όμως δεν αναιρεί την αξιοπιστία της διηγήσεως, μια πού και ο ίδιος στον επίλογο του ευαγγελίου του, αποκαλύπτει την ταυτότητα του, πώς είναι αυτός ο αναφερόμενος "άλλος μαθητής ον ηγάπα ο Ιησούς" και είναι αξιόπιστος και αυτόπτης μάρτυς.Τρέχουν λοιπόν οι μαθητές προς το μνήμα! Αυτός πού τον αρνήθηκε τρείς και κρύφτηκε για τον φόβο των σταυρωτών, τώρα τρέχει προς το μνήμα, να διεκδικήσει το σώμα του αγαπημένου του δασκάλου και δεν υπολογίζει πιά κινδύνους! Τόση ήταν η αγάπη του για τον Ιησού, αλλά και αυτό είναι και ενδεικτικό της ήδη ενεργούς μεταμελείας του, για την προτέρα δειλία του.Ο Ιωάννης ως νεότερος τρέχει μπροστά του και φτάνει πρώτος στο μνήμα, αλλά από φυσική συστολή ή νεανικό σεβασμό προς τον Πέτρο, δεν εισέρχεται στο μνήμα, αλλά παραμένει έξω, αφού πρώτα σκύβει και διαπιστώνει πώς μόνο οι νεκρικές σεντόνες ήταν εκεί χωρίς το σώμα.Πρώτος εισέρχεται ο Πέτρος πού ήδη έφτασε και μετά ακολουθεί και ο Ιωάννης. 

Ο Πέτρος βλέπει λοιπόν στον τόπο πού έπρεπε να βρίσκεται το σώμα του Ιησού, μόνον τα οθόνια, τις νεκρικές δηλαδή λωρίδες, χωρίς το σώμα και το σουδάριον, δηλαδή την πετσέτα με την οποία περιέβαλαν και κάλυπταν την κεφαλή του νεκρού, ξεχωριστά και τυλιγμένη προσεκτικά σε ξεχωριστό τόπο.Αυτό το σημείο των οθονίων και του τακτοποιημένου σουδαρίου είναι τρανή απόδειξη ενός υπερφυσικού θαύματος.Πρώτον, διότι αν κάποιος όντως έκλεψε το σώμα του Ιησού δεν θα μπορούσε να το αποσπάσει από τις εμβαπτισμένες στις κολλώδεις αρωματικές ύλες σινδόνες(οθόνια) αλλά μάλιστα θα του ήταν και πρακτικότερο, αντι να κοπιάσει με το ξετύλιγμα,πράγμα παράλογο, να πάρει το σώμα, όπως ακριβώς ήταν σαβανωμένο. Δεύτερον , διότι κανείς κλέφτης δεν θα έπαιρνε το σώμα , αφού πρώτα τακτοποιούσε σχολαστικά το σουδάριον, σε κάποιον χωριστό τόπο. Μάλιστα ο υμνωδός της Εκκλησίας μας απευθύνεται προς τους συκοφάντες Ιουδαίους, διασκεδάζοντας τις μωρές διαδόσεις τους και τους ερωτά το πού ξανακούστηκε να κλαπεί κάποιος εσμυρνισμένος νεκρός και μάλιστα γυμνός και χωρίς τα νεκρικά του σάβανα;Άρα εδώ υπάρχει ένα όντως υπερφυσικό και πρωτοφανές σημείο, πού δεν μπορεί να είναι άλλο από την Ανάσταση!Ο Χριστός λοιπόν αναστήθηκε και κατέλειπε πίσω τα νεκρικά του σάβανα, πρώτον γιατί ήταν πλέον Ζωντανός και δεν είχε σχέση πιά με τον θάνατο και τα σύμβολα του θανάτου, δεύτερον γιατί ήθελε να μας αφήσει πίσω τεκμήρια αδιάψευστα της Αναστάσεως Του.

Εισήλθε μετά και ο άλλος μαθητής, δηλαδή ο γράφων Ιωάννης και είδε και επίστευσεν. Δεν επίστεψε βέβαια στην ανάσταση, αλλά στις εντυπώσεις της Μαγδαληνής και του Πέτρου, πώς κάτι έκτακτο και σοβαρό συνέβη εδώ,προφανώς πίστεψε πώς κάποιος μετέθεσε με δόλιους σκοπούς το σώμα του διδασκάλου τους. Στην συνέχεια, διευκρινίζεται πώς δεν εννόησαν τα περί αναστάσεως, γιατί δεν μπόρεσαν ακόμα να ερμηνεύσουν την Γραφή, πώς ήταν αναμενόμενο και μέσα στο σχέδιο της οικονομίας του Θεού, να αναστηθεί από τους νεκρούς.Σε ένα άλλο σημείο του ευαγγελίου του Ιωάννη, όταν ο Χριστός λέει στους Ιουδαίους, πώς μπορεί να γκρεμίσει τον ναο των Ιεροσολύμων και να τον ανοικοδομήσει σε τρείς μέρες, ακόμα και οι ίδιοι οι μαθητές Τον παρεξηγούν. Γιατί όπως ερμηνεύει ο ευαγγελιστής, δεν εννόησαν πώς αναφέρθηκε στον ναό του σώματος Του και την τριήμερη έγερση Του, αλλά μόνον μετά την ανάσταση τους έγινε κατανοητό. Να πούμε λοιπόν για ακόμα μια φορά πώς οι γραφές και οι προφητείες ερμηνεύονται μόνον στο πρόσωπο και το έργο του Ιησού Χριστού, έχουν δηλαδή χριστολογική αναφορά και ιδίως γίνονται κατανοητές υπό το πρίσμα της αναστάσεως και της αναστάσιμης εμπειρίας, πού χώρος της είναι η εκκλησία Του.

Αφού λοιπόν οι μαθητές τεκμαίρονται περί της εξαφανίσεως του σώματος, ξαναγυρνούν στα ίδια, δηλαδή πάνε σπίτια τους, παραμένοντας νωθροί και μη πιστεύοντας στην ανάσταση. Δεν τους πέρασε καν από το μυαλό η πιθανότητα της Ανάστασης. Και αυτό γιατί όπως τους είχε πεί ο ίδιος ο Κύριος, την νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης, μόνον αφού τους έστελνε τον Παράκλητο, όλα αυτά θα τους γίνοταν φανερά και κατανοητά.Επέστρεψαν λοιπόν και πάλι οι μαθητές εις τα ίδια.Την ίδια φράση χρησιμοποιούν οι ευαγγελιστές, κατά την στιγμή πού η σπείρα συλλαμβάνει τον Χριστό στην Γεθσημανή. Τότε τον εγκατέλειψαν και επέστρεψε ο καθένας "εις τα ίδια", λένε!Αυτοί πού έτρεχαν λίγο πριν αποφασισμένοι στο μνήμα για να υπερασπιστούν τον νεκρό τους διδάσκαλο, τώρα επιστρέφουν εις τα ίδια, χωρίς καμία άλλη έρευνα, διεκδίκηση και με κατασιγασμένο πλέον ζήλο! Πολλοί από εμάς προσερχόμαστε στον τόπο της αναστάσεως, στον ναό της κυριακάτικης ευχαριστίας καν ερχόμαστε με πόθο και αγάπη προς τον Χριστό και απόφαση να λάβουμε την καλή αλλοίωση και πληροφορία, ένεκα της αδυναμίας και του επίπεδου ζήλου μας, του πρόσκαιρου και επιφανειακού, μόλις εγκαταλείψουμε τον ναό, αφηνόμαστε και πάλι έρμαιοι στην χώρα του θανάτου, της απιστίας και της νωθρότητας. Εδώ όμως ήρθαμε και ομολογήσαμε πώς "Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι"! Δεν ομολογήσαμε πώς πιστέψαμε στην ανάσταση ή πώς ακούσαμε για την ανάσταση, αλλά πώς την είδαμε! Την είδαμε στο Τώρα, να συντελείται έμπροσθεν μας. Θεασάμενοι!Ομολογήσαμε μια πνευματική εμπειρία και τώρα πώς φεύγουμε χωρίς να πάθουμε την αλλοίωση της και χωρίς να ορίζει πλέον τις ψυχές και τις ζωές μας;Πώς είναι δυνατόν μετά από μια τέτοια βεβαιότητα και ομολογία, να είμαστε ακόμα φοβισμένοι, απελπισμένοι, πολλές φορές ασφυκτικά άπιστοι και βλάσφημοι, αλλά και παραδομένοι σε μια αντιευαγγελική ζωή;Ειδικά μπροστά στον θάνατο, παραμένουμε τις περισσότερες φορές μουδιασμένοι και ηττημένοι από πένθος βαρύ, πού ξεπερνά τα ανθρώπινα και φτάνει τα όρια της πιό ειδωλολατρικής απιστίας!

Η ανάσταση του Χριστού δεν είναι απλώς μια ομολογία του χριστιανού και ένα δόγμα της εκκλησίας. Είναι εμπειρία και βίωμα ζωής, μέσα από την συνειδητή μυστηριακή και εκκλησιαστική κατά Χριστόν ζωή μας. Όπως η εκκλησία η ορθόδοξη είναι η Εκκλησία της Αναστάσεως, έτσι και ο ορθόδοξος είναι ο άνθρωπος ο καινός, η μαρτυρία η ζώσα της αναστάσεως, εμφορείται όχι μόνον από την ξηρή πίστη στην ανάσταση, αλλά από το βίωμα και την εμπειρία της. Και αυτό πρέπει να είναι το ζητούμενον και το ταυτόσημον της χριστιανικής μας ιδιότητας . Αυτό είναι το άθλημα και το κατόρθωμα του γνησίου μαθητή.Και αυτό οφείλουμε να επιδιώκουμε εις εύρεση πραγματική της αιώνιας ζωής.

3-7-2015

Read more: http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2015/07/19-2015.html#ixzz4h92BYKaz

Κυριακή 23 Αυγούστου 2015: Στο Α Εωθινόν λόγος

Το ευαγγέλιο πού διαβάστηκε στον όρθρο, είναι το πρώτο στην τάξη από τα εωθινά και με αυτό κλείνουμε για φέτος τα θερινά μας κηρύγματα. Είναι η μοναδική αναστάσιμη περικοπή από τον ευαγγελιστή Ματθαίο, αλλά πολύ καίριο για την εκκλησιαστική μας παράδοση και εμπειρία. Πρώτον, σε αυτό γίνεται ξεκάθαρα η αναφορά στο τρισυπόστατο του Θεού, Πατρός, Υιού και Πνεύματος Αγίου. Δεύτερον, σε αυτό εικονίζεται η ιεραποστολική φύση της Εκκλησίας και η υπερεθνική της αποστολή. Τρίτον , είναι ένα ευαγγέλιο ιδρυματικό για το κορυφαίο μυστήριο της εκκλησίας, το βάπτισμα και μάλιστα διαβάζεται στην ακολουθία του μυστηρίου ως ευαγγελική περικοπή και τέταρτον έχει εσχατολογική χροιά, αφού σε αυτο εικονίζεται η συνάντηση της Εκκλησίας με τον Κύριο της, στο όρος το οποίο ετάξατο, δηλαδή στην Εκκλησία και η διαιώνια κοινωνία των πιστών μαζί Του. Οι ένδεκα μαθητές πορεύονται στο όρος της Γαλιλαίας, όπου συναντούν τον Κύριο, τον προσκυνούν και Εκείνος τους παραγγέλει να πάνε σε όλα τα έθνη και να τα κάνουν μαθητές Του διά του βαπτίσματος, να τους διδάξουν την τήρηση του ευαγγελίου και τους υπόσχεται να παραμείνει μαζί τους, έως της συντελείας του αιώνα.

Οι έντεκα μαθητές, έντεκα μετά την προδοσία και έκπτωση του Ιούδα, πορεύονται στην Γαλιλαία, όπως άλλωστε τους παρήγγειλε ο Κύριος , το πρωΐ της Κυριακής διά των μυροφόρων. Στην Γαλιλαία τους φανερώνεται και όχι στα Ιεροσόλυμα, διότι αυτο το οποίο πρόκειται να τους παραγγείλει είναι η αποστολή στα έθνη, η πρόσκληση στην μαθητεία των εθνικών και όχι αποκλειστικά των ιουδαίων. Καίτοι με την ανάσταση του Χριστού, το όνειδος και η ντροπή της Ιερουσαλήμ των φονέων ξεπλύθηκε, όμως η αυτή η ιερά πόλις είναι ταυτόσημη του εθνικιστικού ιουδαϊσμού και του μωσαϊκού Νόμου και του περιουσίου των εβραίων. Στην Γαλιλαία όμως, ζούσαν τα έθνη, έλληνες, χαναναίοι, σύριοι και άλλοι ειδωλολάτρες και ονομάζοταν από τους ορθόδοξους εβραίους: "Γαλιλαία των εθνών". Εκεί πρωτοδίδαξε ο Χριστός, ως φως για τους καθήμενους εν σκότει και από εκεί πρέπει να τους αποστείλει στην οικουμένη και τους ειδωλολάτρες, διότι οι γαλιλαίοι εικονίζουν τα έθνη. Έτσι έγινε φανερό πώς το ευαγγέλιο και η σωτηρία δεν ειναι αποκλειστικότητα ενός έθνους, του ιουδαϊκού δηλαδή, αλλά παντός ανθρώπου πού φωτίζεται από το φως, το ερχόμενον εις τον κόσμον, τ.ε τον Χριστόν. 

Στο όρος ετάξατο και παρήγγειλε ο Ιησούς να έρθουν να τον βρούν, διότι τα όρη και τα υψηλά έχουν μυστική σημασία. Στα όρη και τα υψηλά οι πατριάρχες της ΠΔ θυσίαζαν και λάτρευαν τον Θεό τον υψηλό, στο όρος αποκαλύπτεται ο Θεός στον Μωϋσή και τον Ηλία, στο όρος μετεμορφώθη ο Χριστός και αποκάλυψε την άκτιστη της θεότητας ενέργεια του, σε τόπο υψηλό δηλαδή στο υπερώο παρέδωσε τα φρικτα μυστήρια της ευχαριστίας και εκεί κατέβηκε ο παράκλητος την ημέρα της πεντηκοστής,σε όρος εσταυρώθη και ανέστη, στο όρος το εσχατολογικό, το οποιο κατά τον Ησαΐα εικονίζει την εκκλησία, θα προσέλθουν τα έθνη για να λατρέψουν τον Κύριο τους στον αιώνα. Στο όρος εμφανίζεται ο Χριστός, για να αναχθούν οι διάνοιες των μαθητών από τα ταπεινά και γεώδη , στα υψηλά και θεολογικά και για να κληθούν σε ιεραποστολή μύησης, θεολογίας και εξ αυτών κατήχησης των εθνών.

Εκεί τους φανερώθηκε ο Αναστάς, αλλά άλλοι Τον προσκύνησαν, αναγνωρίζοντας την θεότητα Του, οι δε εδίστασαν. Σε όλους δηλαδή έγινε φανερός, αλλά αλλοι Τον αναγνώρισαν, άλλοι παρέμειναν μετέωροι. Αυτό συμβαίνει γιατί το ευαγγέλιο όλοι μεν το ακούν , λιγοι δε το κατανοούν, και είναι πολλοί μεν οι κλητοί, αλλά λίγοι οι εκλεκτοί και ενώ ο Χριστός φανερούται σε όλους, κατά τον βαθμό φωτισμό του καθενός εξ ημών, γίνεται αντιληπτός και κατανοητός από εμάς.Ο Χριστός όμως, θέλοντας να γίνει φανερός σε όλους, διότι η αποστολή με την οποία τους επιφορτίζει μετά είναι σοβαρότατη και καίρια για την ζωή τους, προσέρχεται και τους μιλά, δηλαδή τους πλησιάζει και λαλεί, για να τους γίνει αυτόματα φανερός και αποκεκαλυμμένος.Toυς πλησιάζει και τους λαλεί με εξουσία, όπως ελάλησε στους προφήτες από τους όρους. Και αυτοί τον αναγνωρίζουν λοιπόν ως δεσπότη και Τον ακούνε με προσοχή.

Τους λέει λοιπόν πώς του δόθηκε πάσα εξουσία στον ουρανό και την γη. Ως Θεός μεν έχει την εξουσία από πάντα, αλλά ως ενανθρωπήσας, κατά το ανθρώπινον, του δόθηκε η εξουσία από τον Πατέρα. Εξουσία στον Ουρανό και την γη, διότι σε Αυτόν υποτάχτηκαν άγγελοι και ανθρωποι και οι εξουσίες του σκότος και ώφθη Κύριος προσκυνητός ουρανίων και επιγείων και καταχθονίων.Τους λέει λοιπόν με εξουσία ωσεί Κυρίου εις προφήτας νονα πορευθούν σε όλα τα έθνη ανεξαιρέτως. Όχι μόνον πλέον στα πρόβατα τα απολολώτα οίκου Ισραήλ΄, όπως τους είχε στείλει κάποτε, επειδή αυτοί οι ίδιοι δεν ήταν έτοιμοι και ώριμοι να ξεπεράσουν τον εθνισμό τους, αλλά σε όλα τα έθνη, από περάτων, έως περάτων της οικουμένης και να κάνουν όλους τους εθνικούς μαθητές Του. Χρησιμοποιεί την λέξη "μαθητεύσατε" ο Χριστός και όχι άλλοι. Δεν ζητά από τους αποστόλους να κάνουν τα έθνη πιστούς, οπαδούς ή ακολούθους, αλλά μαθητές. Μαθητεία σημαίνει γνήσια και εκούσια, συνειδητή ακολουθία του Χριστού, καθημερινή άσκηση στην γνωριμία και την πορεία μαζί Του, συνειδητότητα, βάσανο, τριβή στην ευαγγελική και εκκλησιαστική ζωή, όχι απλή παραδοχή και πεποίθηση σε μια πίστη και θρησκεία. Μαθητεία σημαίνει να μην γίνουν υποδεέστεροι των αποστόλων ή ο ένας των άλλων, αλλά κοινοί μαθητές του ενός διδασκάλου και καθηγητή, δηλαδή πλήρης παραδοχή και αφοσίωση στα ευαγγελικά παραγγέλματα, βίωμα και αποδοχή μετά χαράς.Μαθητές θα γίνουν του Χριστού τα έθνη, αφού βαπτιστούν από τους μαθητές και όχι πριν. Το βάπτισμα λοιπόν είναι το εισαγωγικό μυστήριο στην νέα κοινωνία Θεού-Ανθρώπων, την Εκκλησία και βάπτισμα σημαίνει αποδοχή μαθητείας, γέννηση στην βασιλεία του Θεού, γέννηση στην κατά Χριστόν ύπαρξη, σύζευξη με τον Χριστό και αρραβώνας ζωής αιωνίου. Το βάπτισμα είναι συνδεδεμένο με την Ανάσταση. Μετά την Ανάσταση ο Χριστός αποστέλλει τους ένδεκα να βαπτίσουν τα έθνη και όχι πριν. Γιατί το βάπτισμα σημαίνει κατά την θεολογία της εκκλησίας μας θάνατος και ταφή του παλαιού ανθρώπου και ανάσταση και αναγέννηση του καινού ανθρώπου. Πεθάναμε τον παλαιό άνθρωπο και συνταφήκαμε με τον αποθαμένο Χριστό, για να αναστηθούμε μαζί Του στο εργαστήριο της ανάστασης και ανάπλασης πού είναι η ιερά κολυμβήθρα. Βάπτισμα όχι απλώς συμβολικό και καθαρτικό, στο όνομα θρησκείας ή ανθρώπων, αλλά συγκεκριμένο. Τους λέει να βαπτίσουν τα έθνη στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Στο όνομα του όντος Θεού, πού τώρα αποκαλύπτεται το τρισυπόστατον όνομα Του. Και εδώ η Ανάσταση παίζει ρόλο. Μετά την Ανάσταση αποκαλύπτεται η Θεότητα του Υιού και Λόγου, πού είναι ομότιμος και ομόθρονος με τον Θεό Πατέρα και Τον αποκαλύπτει στον Κόσμο. Ομότιμο και ομόθρονο επίσης είναι και το άγιον Πνεύμα . Και αυτά φανερούνται από το ότι ο Χριστός δεν κάλεσε τους αποστόλους να βαπτίσουν σε τρία ονοματα,ξέχωρα σε όνομα πατρός, όνομα υιού και όνομα πνεύματος, αλλά σε ένα Όνομα, Πατρός, Υιού και Αγίου Πνεύματος. Διότι μπορεί να διακρίνονται εδώ καθαρά τρία πρόσωπα,αλλά μνημονεύεται ένας Θεός στην ουσία Του, ένα Όνομα Θεού.Επίσης, στις Γραφές λέγεται και το βάπτισμα , βάπτισμα εις όνομα Χριστού, διότι ο Υιός και Λόγος είναι Αυτός πού αποκαλύπτει τον Πατέρα, και το άγιο Πνεύμα είναι εικών του Υιού.

Το βάπτισμα είναι η εισαγωγή στην εκκλησία και η μαθητεία, η πορεία του χριστιανού. Όμως αυτό πού δικαιώνει την πορεία και θέτει τον σκοπό και ανανεώνει το βάπτισμα και την ομολογία και χάρη του βαπτίσματος, είναι αυτό πού ευθύς αμέσως παραγγέλει ο Χριστός. Λέει λοιπόν στους αποστόλους να διδάξουν σε όσους βαπτιστούν και μαθητέψουν να φροντίσουν να τηρούν απαρέγκλιτα όλες εντολές πού ο Κύριος παρέδωσε στην Εκκλησία και τους αποστόλους Του. Δεν φτάνει λοιπόν κάποιος να είναι πολίτης της βασιλείας του Θεού διά του βαπτίσματος, αλλά και να φέρεται και να βιώνει ως πολίτης της θεϊκής βασιλείας.Διδασκαλίες μεν είναι η ερμηνεία των εντολών του Θεού, από τους αποστόλους και τους μετ αυτούς ποιμένες, ιεράρχες και διδασκάλους της Εκκλησίας. Δεν είναι παραγγέλματα και επινοήσεις ανθρώπων οι διδασκαλίες, όπως κοάζουν οι ξεδιάντροποι αιρετικοί πού εμπιστεύονται μόνον τον εαυτό τους, αλλά θεόπνευστες αγιοπνευματικές εμπειρίες και ερμηνεία, διδασκαλία δηλαδή έμπρακτη των εντολών και του θελήματος του Θεού, προφητεία δηλαδή ζώσα μέσα στην εκκλησία. Και εντολές είναι οι δι αιώνος και διά των ευαγγελίων και διδασκάλων παραγγελίες και επαγγελίες του Θεού, των οποίων η τήρηση, δηλαδή η βιωματική τους ακολουθία γεννάει τους πιστούς στην αιώνια ζωή.

Η μαθητεία στον Χριστό και η τήρηση των εντολών προϋποθέτει μια ζωή με βάσανα, κατατρεγμούς και διωγμούς. Όποιος θέλει να ακολουθήσει τον Χριστό και το ευαγγέλιο Του, θα υποφέρει και θα διωχτεί σε αυτή την ζωή. Ο Κύριος ο ίδιος δεν "χρύσωσε κανένα χάπι", αλλά προείπε πώς όποιος θέλει να Τον ακολουθήσει πρέπει να άρει τον σταυρό του και να Τον ακολουθήσει. Μια ζωή περιφρόνησης, αυταπάρνησης, θυσίας, στέρησης, μαρτυρίου.Για να μην αποκάμουν όμως και απελπιστούν οι μαθητές του Χριστού από μια τέτοια ζωή ο Κύριος υπόσχεται το εξής: Με αυτους πού θα ακούσουν τις διδασκαλίες και θα πάσχουν να τηρήσουν τις εντολές Του, θα είναι μαζί τους έως της συντελείας του αιώνος. Τί θαυμάσια υπόσχεση! Τί στέρεα ελπίδα! Τί λόγια χαρμονής και στερέωσης στην πίστη! Η Εκκλησία διατρανώνει πώς αν ο Θεός είναι μαζί μας, ουσιαστικά κανείς δεν μπορεί να σταθεί εναντίον μας, αλλά από πριν είμαστε νικητές. Ει ο Θεός μεθ ημών, ουδείς καθ ημών. Αυτή η σταυρώσιμη λοιπόν πορεία θανάτου , έχει ταυτόχρονα και αναστάσιμη χροιά, αλλά και αναστάσιμο τέλος. Ο Ζων Χριστός παρών αιώνια ανάμεσα στους εκλεκτούς Του, τώρα μεν προγευόμενος και στηρίζοντας, τότε δε εκτυπώτερον μετεχόμενος και η ατελεύτητη χαρμονή μας.Αιώνες είναι οι χρονικές και χωρικές εκείνες περίοδοι μέσα στις οποίες εκτυλίσσεται και προχωρά η κτίσις. Συντέλεια του αιώνος εννοείται η εποχή πού θα παρέλθει αυτός ο κόσμος και η κτίση θα γίνει καινή.Και αιώνες των αιώνων είναι η διηνεκής πραγματικότητα.Σε αυτόν τον αιώνα οι μαθητές του Χριστού θα διώκονται και γι αυτό θα είναι μαζί τους έως της συντέλειας. Μετά την συντέλεια και πάλι βέβαια θα είναι μαζί τους, αλλά δεν τους το λέγει εδώ, γιατί εννοείται πώς τότε θα πάψει πλέον κάθε θλίψη και πόνος και διωγμός και τότε δεν θα χρειάζεται να έχουν την στήριξη, αλλά ωστόσο δεν θα στερούνται βέβαια την κοινωνία μαζί του. Επίσης, ο Χριστός χρησιμοποιεί την φράση "Ιδού Εγώ" Εγώ θα είμαι μαζί σας, ο Θεός. Όχι οποιοσδήποτε, αλλά ο παντοδύναμος και μόνος Θεός. Και το "Εγώ ειμί", είναι φράση βιβλική και οικεία στους μαθητές γιατί αναφέρεται στον Όντα Θεό. Με αυτή λοιπόν την διακήρυξη ο Χριστός τους αποκαλύπτεται ως Θεός και τους στερεώνει στην πεποίθηση πώς είναι με το δικό του μέρος και από τώρα νικητές.Και το ιδού εισάγει την μεγάλη αποκάλυψη και το θαύμα.

Τελειώνοντας, για φέτος την αναφορά μας στις αναστάσιμες εωθινές περικοπές, πρέπει να τονίσουμε για ακόμα μια φορά, πόσο σημαντικό και καίριο είναι το μεγάλο θαύμα της Ανάστασης του Χριστού για την πίστη μας. Για ακομα μια φορά αναβοούμε μετά του αποστόλου Παύλου και αυτόπτου του Αναστημένου Χριστού πώς: αν ο Χριστός δεν ανέστη εκ νεκρών, ματαία η πίστις μας. Όλο το οικοδόμημα της εκκλησίας, της αγίας και αγαπημένης μας πίστης, στηρίζεται στο θεμέλιο της ανάστασης. Εκείνο το πρωΐ της πρώτης Κυριακής, πού ο Χριστός πατώντας τον θάνατο, σηκώθηκε από τους νεκρούς και συνανέστησε το ανθρώπινο γένος, ανέτειλε μαζί Του από τον Τάφο η νέα ημέρα, η ημέρα της βασιλείας, ο χρόνος της Εκκλησίας, ο νέος κόσμος του Θεού, η δεύτερη δημιουργία και η ανέσπερη μέρα της οικονομίας Του.Ο Ορθόδοξος Χριστιανός  λοιπόν εχει εισαχθεί με το ιερό βάπτισμα στην πίστη της ανάστασης, στον χώρο της ανάστασης, στην εκκλησία της Ανάστασης. Αυτήν πού είναι θεμελιωμένη πάνω στο πανάγιο του Χριστού μνήμα. Και αυτό το ήθος και το βίωμα το αναστάσιμο, αυτή η μένουσα χαρά πού οικονόμησε και προανήγγειλε ο Χριστός στους αγαπημένους του πιστούς, είναι το γνήσιο ορθόδοξο βίωμα και μέτρο του χριστιανού ανθρώπου, του καινού εν Χριστώ ανθρώπου. Με αυτήν την συγκλονιστική χαρά και πεποίθηση πού κατανικά κάθε λύπη, ας πορευόμαστε όλοι μας στην ευλογημένη κτίση πού δημιούργησε για μας η Αγάπη του Θεού, σε αυτή την ημέρα πού εποίησεν ο Κύριος, αγαλλιασώμεθα πάντες και ευφρανθώμεν εν αυτή. Και ας κηρύττουμε την ημέρα αναστάσεως, εν η Κύριος ο Θεός αφείλετο παν δάκρυον από προσώπων δικαίων και με τα λόγια και με τα έργα μας ΑΜΗΝ

10-8-2015

Κυριακή 16 Αυγούστου 2015: Εις το ΙΑ΄ Εωθινόν Ευαγγέλιον

Με το ενδέκατο εωθινό ευαγγέλιο, κλείνει η τάξις αναγνώσεως των εωθινών ευαγγελίων και αυτό το ευαγγέλιο του Ιωάννου, αφού αποτελεί τον επίλογο του. Στο ευαγγέλιο αυτό, πού αποτελεί αφηγηματική συνέχεια του προηγουμένου, περιγράφεται η αποκατάσταση του αποστόλου Πέτρου, στο αποστολικό αξίωμα με την τριπλή ερώτηση του Χριστού και δίδεται ο επίλογος του κατά Ιωάννην ευαγγελίου.

Βρισκόμαστε στην θάλασσα της Τιβεριάδος, στην Γαλιλαία, όπου πριν από λίγο συντελέστηκε το θαύμα της αλιείας και το ευχαριστηριακόν άριστον του Κυρίου με κάποιους από τους μαθητές Του.

Ο Αναστάς παίρνει κατ ιδίαν τον απόστολο Πέτρο και του απευθύνει τρείς φορές το ερώτημα: Φιλείς με; Λαμβάνει δε την απάντηση και τις τρείς φορές ότι: Ναι Κύριε, εσύ γνωρίζεις ότι σε αγαπω. Παραγγέλει δε στον Πέτρο τρείς φορές να βόσκει και να ποιμαίνει τα πρόβατα Του. Η τριπλή αυτή ερώτηση του Κυρίου στον Πέτρο αν Τον αγαπά ή όχι και η τριπλή επιβεβαίωση από τον Πέτρο ότι αγαπά όντως τον Κύριο, παραπέμπει στην τριπλή άρνηση του δευτέρου , κατά την φοβερή εκείνη νύχτα της παράδοσης του Χριστού. Ο Κύριος δέχεται την ειλικρινή μετάνοια του Πέτρου και τον αποκαθιστά στο αποστολικό αξίωμα τρις για να τονίσει την επιβεβαίωση και να τον καθησυχάσει, αλλά και μία εκάστη φορά για τις τρεις αρνήσεις του Πέτρου, τον ερωτά, για να του δείξει με αυτόν τον τρόπο πώς του δίνει την τελεία άφεση σε όλο το φάσμα της δικής του άρνησης.Αξιοσημείωτον είναι πώς τον ερωτά, αν αγαπά τον Κύριο, "πλείον τούτων", δηλαδή περισσότερο από τους άλλους. Εδώ φυσικά δεν έχουμε κάποια υπεροχή του Πέτρου έναντι των άλλων αποστόλων, με εκκλησιολογικό περιεχόμενο, πού δικαιώνει τις αξιώσεις του παπισμού, για το πρωτείον του Πέτρου, αλλά στο πρόσωπο του Πέτρου, εικονίζεται το καθήκον και η φύση της αποστολής του ποιμενα έναντι των ποιμαινομένων. Ερωτώντας ο Κύριος τον Πέτρο, αν Τον αγαπά πλείον των άλλων, είναι σαν να απευθύνει ένα διαιώνιο ερώτημα, μια πρόκληση αγάπης και ενδοσκόπησης στον ποιμένα, τον επίσκοπο, τον ιερέα, τον προφήτη της εκκλησιαστικής κοινότητας, δι όλων των αιώνων. Ειδικά το υψηλό της ιερωσύνης υπούργημα σε όλους τους βαθμούς της, προϋποθέτει ακράδαντη πίστη και αφοσίωση, αγάπη τελεία πρός το πρόσωπο του Χριστού. Ποιμένας πού δεν αγαπά τον Χριστό, δηλαδή δεν δηλώνει πλήρη αφοσίωση και εξάρτηση από Αυτόν , δεν αγαπά και τα πρόβατα πού του εμπιστεύεται ο Κύριος, γιατί δεν δύναται να τα ποιμάνει.

Μετά την τριπλή κατάφαση και αδημονία και θερμή στάση του Πέτρου, ο Κύριος διαβλέποντας και γνωρίζοντας την θερμή πίστη και ειλικρίνεια του, του παραγγέλει τρείς φορές: Βόσκε τα αρνία μου, ποίμαινε τα πρόβατα μου, βόσκε τα πρόβατα μου. Χαρακτηριστική είναι η χρήση των λέξεων βόσκε και αρνία( αρνάκια δηλαδή), πού δείχνουν μια ξεχωριστή τρυφερότητα και μέριμνα από μέρους του Χριστού. Ήδη άλλωστε ο Ιωάννης μας είπε πώς ο Χριστός πριν παραδοθεί στον θάνατο, είχε αγαπήσει έως τον έσχατο βαθμό τους δικούς Του, αυτούς πού διάλεξε μέσα από τον κόσμο και αυτούς πού αποκάλεσε φίλους και όχι δούλους, αυτούς για τους οποίους οδηγήθηκε εκούσια στην σφαγή και την λυτρωτική θυσία.Το δε ποίμαινε τα πρόβατα μου είναι πιό στέρεα φράση και υποδηλοί την ευθύνη και την σοβαρότητα του υπουργήματος. Ο ποιμένας λοιπόν πού γνησίως φιλεί τον Χριστό και αυτό είναι η προϋπόθεση η κύρια, για να εργαστεί στον αμπελώνα του Κυρίου, πρώτον με τρυφερότητα και γνήσια αγωνία μεριμνά για τα αρνία, το ποίμνιον το μικρόν του Χριστού και ηγαπημένον και δεύτερον θεωρεί την θέση και το υπούργημα του με υπευθυνότητα, έτσι ώστε κανείς να μην απολεστεί από την μάνδρα, γιατί άλλωστε θα δώσει λόγο και για έναν μόνον των αδελφών των ελαχίστων.

Αμέσως μετά, ο Χριστός γνωρίζοντας τα πάντα και τον ζήλο και την μαρτυρική πορεία του Πέτρου, αλλά και των δώδεκα και παντός ποιμένος γνησίου, του προαναγγέλει και ένα μαρτυρικό τέλος. Πριν γνωρίσει τον Χριστό, του λέει, όταν ήταν νεότερος, εξουσίαζε τον εαυτό του, ζούσε χωρίς σκοπό και προετοίμαζε τον εαυτό του για μια πορεία πού χάραζε ο ίδιος. Τώρα όμως, ων απόστολος και αφοσιωμένος στον αμπελώνα του Κυρίου είναι δεδεμένος στον ζυγό του ευαγγελίου και στην διακονία της Εκκλησίας, του Λόγου. Όταν δε γεράσει, άλλος θα τον δέσει και θα τον οδηγήσει στον θάνατο. Το "γηράσεις" σημαίνει μεν και την ηλικία του αποστόλου, γιατί πράγματι μαρτύρησε σε μεγάλη ηλικία στην Ρώμη, αλλά και την πνευματική του ηλικία  ωριμότητας. Γιατί νεώτερος και ασταθής ήταν πριν γνωρίσει τον Κύριο και άπειρος κάθε χάριτος. Μετά όμως την κλήση ωρίμασε και άκμασε πνευματικά και έγινε γέρων τη γνώμη και τη σοφία. Όλα αυτά, μας λέει ο Ιωάννης, τα προείπε ο Κύριος, σημαίνων δηλώνοντας δηλαδή με ποιόν θάνατο θα δόξαζε τον Θεό. Και είναι δόξα Θεού το μαρτύριο των Αγίων, γιατί είναι η επαναλαμβανόμενη νίκη του Αρνίου, δηλαδή του Εσταυρωμένου Χριστού, πάνω στον κόσμο και τις δυνάμεις του σατανά. Πράγματι, κλέος και δόξα της Εκκλησίας είναι τα αίματα των μαρτύρων της, αποστόλων, προφητών, ιεραρχών και απλών λαϊκών, ανδρών και γυναικών και παιδιων, από περάτων έως περάτων των χρόνων και της οικουμένης. Και ευθύς του λέει : Ακολούθα με. Εκείνη την στιγμή ο Πέτρος, ανανήψας και συγκινημένος και αποκαταστημένος πλέον στην κορυφή της Εκκλησίας, θα μπορούσε να ακολουθήσει τον Χριστό έως και της συντελείας του αιώνος και στα πέρατα του κόσμου. Και πράγματι ακολουθώντας τα βήματα του Γολγοθά έφτασε ως το κέντρο του κόσμου, την Ρώμη και μαρτύρησε όπως και ο Κύριος του στον σταυρό.

Στην συνέχεια έχουμε πληροφορίες για το μέλλον του ευαγγελιστή Ιωάννη. Σαν καλός ποιμένας ο Πέτρος και "ευθύς δεικνύων το φιλόστοργον" σαν πατέρας της Εκκλησίας, ρωτά τον Κύριο, τί θα απογίνει ο μαθητής ο οποίος ανέπεσε στο στήθος του Ιησού την νύχτα του δειπνου, δηλαδή ο ίδιος ο Θεολόγος Ιωάννης, πού ακολουθούσε οπίσω αφοσιωμένος και τον Χριστό και τον Πέτρο. Και ο Χριστός του απάντησε: Εσύ ακολούθα με και μη σε ενδιαφέρει τί θα γίνει ο συμμαθητής σου. Και αν ακόμα εγώ θέλω να τον κρατήσω ζωντανό έως της δευτέρας μου παρουσίας, τί σε ενδιαφέρει εσένα; Μπορεί αυτή η απάντηση του Χριστού να φαίνεται σκληρή, ωστόσο εδώ πρέπει να εννοήσουμε πώς εκείνη την στιγμή ο Χριστός παιδαγωγούσε και διεποίμαινε τον Πέτρο προς την αποκατάσταση και τελειότητα. Και σε αυτήν την προσωπική τους επαφή και φανέρωση του Χριστού προς αυτόν , δεν χωρούσε τρίτο πρόσωπο, καν ο Πέτρος δείχτηκε φιλόστοργος, καν ο Ιωάννης ήταν ο αγαπημένος μαθητής του Χριστού.Τέλος, δεικνύει την επισκοπή του Πέτρου στην πρώτη Εκκλησία, ισοτιμος μεν ο Ιωάννης τω Πέτρω, αλλά στήριγμα των αδελφών του ο Πέτρος. Πράγματι, στις κατά τόπους εκκλησίες, πρώτος την τάξη είναι ο επίσκοπος και ποιμήν, πρώτος μεταξύ των ίσων πρεσβυτέρων, συμπυκνώνοντας όμως στην επισκοπική του θέση την μοναρχία του ενός Θεού και Πατρός. Ο Ιωάννης μας λέει πώς αυτός ο λόγος παρεξηγήθηκε από τους πρώτους χριστιανούς και όλοι νόμιζαν πώς ο Ιωάννης δεν θα γνώριζε θάνατον, όπως ο Ενωχ και ο Ηλίας, αν και ο Ιησούς είπε πώς : Αν θέλω να τον κρατήσω στην ζωή εως του ερχομού μου τί σε μέλλει και όχι πως θα τον κρατούσε αθάνατο. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης εκοιμήθη και ετάφη στην Εφεσο σε μεγάλη ηλικία και από τον τάφο του βρύει θαυματουργική σκόνη που λέγεται μάννα και αυτό είναι τεκμήριο και της κοίμησης και της αξίας του.

Επιτέλους, ο Ιωάννης συστήνεται στο τέλος και μας αποκαλύπτει πώς είναι αυτός ο ίδιος ο μαθητής πού τα γράφει αυτά και τα μαρτυρεί και γνωρίζουμε πώς η μαρτυρία του είναι αληθής. Αυτή η διευκρίνιση φαίνεται σαν να έχει γραφτεί από κάποιον ερμηνευτή του ευαγγελίου ή από αυτόν στον οποίο υπαγόρευσε ο Ιωάννης το ευαγγέλιο, δηλαδή τον μαθητή του και διάκονο Πρόχορο, αλλά δεν αποκλείεται να αναφέρεται ο ευαγγελιστής στον εαυτό του. Χρησιμοποιεί όμως το ρήμα στο πληθυντικό: γνωρίζουμε, γιατί καταγγέλει την εμπειρία όχι μόνον του προσώπου του, αλλά όλης της Εκκλησίας. Και επιμένει και λέει πώς η μαρτυρία του είναι αληθής, προφανώς γιατί εκείνη την ύστερη εποχή πού γράφτηκε το ευαγγέλιο, πολλοί ήταν οι αιρετικοί και φαντασιοκόποι πού επιχείρησαν να συγγράψουν ευαγγέλια και κείμενα με αξιώσεις μαρτυρα και αποστόλου. Διατρανώνει λοιπόν την αυθεντικότητα και αυθεντία ο Ιωάννης του δ΄ευαγγελίου, το οποίο συνέγραψε και θέτει εδώ εκκλησιαστική σφραγίδα γνησιότητας.

Τελειώνοντας ο Ιωάννης, μας πληροφορεί πώς υπάρχουν και άλλα πολλά πού εκαμε και είπε ο Ιησούς, τα οποία αν γράφοταν ένα προς ένα, δεν θα τα χωρούσαν όλα τα βιβλία του κόσμου.Εδώ δεν έχουμε το στοιχείο της υπερβολής, αλλά αποκαλύπτεται η αλήθεια ως έχει. Είναι και αυτά πού συνέγραψαν και παρέδωσαν οι τρεις συνοπτικοί λεγόμενοι, Ματθαίος, Μάρκος και Λουκάς. Είναι και αυτά πού διέσωσαν οι απόστολοι και οι διάδοχοι τους στα ιερά έργα και η Εκκλησία στην γραπτή και άγραφη παράδοση της, όπως είναι λόγια του Ιησού, ο τύπος της θείας λειτουργίας, συνήθειες ευλαβείας και δόγματα παραδεδομένα άνωθεν.Αλλά κυρίως είναι αυτα όλα πού οικονομεί ο Κύριος Ιησούς για τον καθ ένα από εμάς, από το εν αρχή ώς την γένεση και από την αρχή της δημιουργίας του ανθρώπου, έως και την Ανάληψη Του και από την Ανάληψη Του,έως της συντελείας του αιώνος, πράγματα πού γνωρίζουμε και δεν γνωρίζουμε, οικονομημένα για τον καθένα μας προ αιώνων και για όλους μαζί την εκκλησία. Θαυμάσια και παρεμβάσεις και δωρήματα, πού δεν έχουν τέλος και δίνονται άνωθεν εκ του Πατρός των φώτων.

Με αυτή την συναίσθηση της ευγνωμοσύνης και της ακράδαντης πίστης στα θαυμάσια δωρήματα του Θεού για εμάς και κύρια για το μέγα δώρο του Υιού και Λόγου Του, στους ανθρώπους κατακλείεται το τέταρτο και θεολογικό ευαγγέλιο του Ιωάννου. Είναι η διαιώνιση και η απόδειξη της δόξας του Υιού του Θεού, η πίστη στο πρόσωπο του οποίου μας γεννά σε ζωήν αιώνιον. Και αυτό τελικά είναι και το θέμα του ευαγγελίου και το κήρυγμα της Εκκλησίας και το μέγα σημείον και ζητούμενον των αιώνων. Και αυτής της γεννήσεως προσευχόμαστε να αξιωθούμε όλοι μας. Αμην.

8 8 2015ππκ

Κυριακή 9 Αυγούστου: Στο Ι΄ Εωθινό ευαγγέλιο λόγος

Το δέκατο εωθινό ευαγγέλιο, είναι και αυτό από την μαρτυρία του θεολόγου και ευαγγελιστή Ιωάννη. Αναφέρεται στην φανέρωση του Αναστάντος Χριστού σε επτά μαθητές, στην θάλασσα της Τιβεριάδος και στην θαυμαστή αλιεία. Έπειτα οι μαθητές γευματίζουν με τον Αναστάντα Κύριο.

Θέλοντας ο Ιωάννης να μας εισάγει στην διήγηση χρησιμοποιεί το ρήμα "εφανέρωσεν". Ο Αναστημένος δηλαδη Χριστός, αποκαλύπτει τον εαυτό Του σε αυτούς πού Εκείνος θέλει και οι οποίοι του είναι και οικείοι, αλλά και άξιοι. Δεν πρόκειται για μια απλή εμφάνιση, αλλά για μια φανέρωση, πού σημαίνει αποκάλυψη καθαρή της θεότητας και της δύναμης Του. Οι μαθητές ήταν επτά από τους ένδεκα: Ο Σίμων Πέτρος, ο Θωμάς, ο Ναθαναήλ, ο Ιωάννης με τον Ιάκωβο και άλλοι δυο πού δεν κατονομάζονται. Αυτή την φορά η φανερωση δεν γίνεται στα Ιεροσόλυμα, την πόλη πού σκοτώνει τους προφήτες και λιθοβολεί τους αποστόλους του Χριστού, αλλά στην φιλική και ειρηνική Γαλιλαία. Πράγματι, ο Άγγελος διά των μυροφόρων εμήνυσε, όπως ξέρουμε, στους έντεκα να πάνε στην Γαλιλαία, όπου θα δουν τον Κύριο. Ο Χριστός λοιπόν είναι ο απόλυτος Κύριος της αποκάλυψης όχι μόνο σε επίπεδο προσώπων, ή χρόνου , αλλά και τόπου. 

Πηγαίνοντας λοιπόν για ψάρεμα, όπου ήταν η βιοποριστική τους ασχολία, ο Σίμων και οι λοιποί, στάθηκαν άτυχοι γιατί δεν έπιασαν τίποτα, ενώ κοπίασαν όλη νύχτα.Έπρεπε να μην σταθούν τυχεροί στην αλιεία τους οι μαθητές και για να καταδειχθεί το θαύμα πού θα ακουλουθήσει, επειδή χωρίς του Χριστού δεν μπορούν πλέον να ποιήσουν ουδέν, αλλά χωρίς Αυτόν παραμένουν άγονοι και άκαρποι. Αλλά και για να γίνει φανερό, πώς αφού κάποτε κατέλιπαν τα πάντα για να Τον ακολουθήσουν, κάθε παλινδρόμηση εις τα οπίσω, δεν ωφελεί και δεν αποδίδει πνευματικούς και υλικούς καρπούς, αλλά μάλλον και ζημιώνει. Γιατί είναι πλέον αλιείς ανθρώπων και ιεραπόστολοι, και η φύση της εργασίας και αποστολής τους μετηλλάχθη και είναι αντιδιαμέτρου αντίθετη, πνευματική και όχι υλική, ουράνια και όχι επίγεια, αμέριμνη και όχι πλήρης βιοτικής μέριμνας.

Το πρωΐ όμως στέκεται ο Αναστάς Κύριος στην ακρογιαλιά και εκείνοι δεν Τον γνωρίζουν, γιατί είναι επιλογή του Χριστού να είναι ξένος ή οικείος στους ανθρώπους πλέον, αλλά και η ετέρα μορφή πού υπονοείται ότι λαμβάνει μετά την ανάσταση, δεν είναι σε όλους γνωστή και οικεία. Ίσως η απελπισία και απιστία των μαθητών στον Θεό πού έως τότε τους φρόντιζε και μεριμνούσε και για τα απλούστερα των αναγκών τους, τους κατέστησε ανάξιους να αναγνωρίσουν το πρόσωπο Του. Όμως αυτό πού δεν καταφέρνουν οι ανθρώποι, το προνοεί και το καταρτίζει με εξουσία ο Θεός. Και τους γίνεται φανερός, ως Εκείνος ηθέλησε, όταν αποδεικνύει την παντοδυναμία Του και την επιβολή Του στην φύση.Τους προστάζει λοιπόν, ακόμα άγνωστος, να ρίξουν το δίχτυ στα δεξιά του πλοιαρίου και ιδού τα ψάρια πού έπιασαν ήταν τόσα πολλά, ώστε να δυσκολεύονται να τραβήξουν απάνω και αυτό το δίχτυ!

Τότε ακριβώς και μετά το θαυμαστο σημείο γίνεται αντιληπτός και φανερός ο Κύριος τους. Γιατί, μόνον αυτός και αποκλειστικά Αυτός είχε την εξουσία του λόγου, ώστε να επιβάλλει στην φύση να υποταχτεί στο θέλημα Του, για την αγάπη και φροντίδα των αγαπημένων Του και άλλωστε ήταν αυτός πού και πριν την Ανάσταση, με θαυματουργικό τρόπο και άλλοτε είχε θαυματουργήσει σε μια πρώτη αλιεία, όταν εκάλεσε τους μαθητές, αλλά και εχόρτασε τους πεντακισχιλίους με πέντε ψωμιά και δυό ψάρια.Πρώτος, πού Τον αναγνωρίζει είναι ο αγαπημένος μαθητής Ιωάννης, πράγμα πού δηλώνει πώς η αντίληψη του η πνευματική ήταν πιό οξυμμένη και λόγω της αγνότητας, και της πνευματικής του προκοπής, αλλά και της αγάπης πού είχε στον Χριστό. Ο Ιωάννης αποκαλύπτει τον Χριστό στον Πέτρο και αυτός περιζωνύεται ένα ρούχο, γιατί είναι γυμνός και πέφτει στην θάλασσα να συναντήσει με θέρμη και πόθο τον Χριστό. Ο Ιωάννης είναι ο θεολόγος πού αποκαλύπτει τον Θεό στον ποιμένα της Εκκλησίας, πού είναι ο Πέτρος και ο ποιμένας τρέχει αφού ενδυθεί  με θέρμη και ζήλο, εκεί πού του δείχνει ο θεολόγος, δηλαδή αυτός πού μιλάει με τον Θεό και Τον αναγνωρίζει. Και στην Εκκλησία ο γέροντας, ο φωτισμένος, ο προφήτης,ο επίσκοπος, υποδεικνύει πού εστί ο Θεός, όταν τον αναγνωρίζει και καθοδηγεί τους πιστούς εκεί όπου βρίσκεται, με πρώτους τους ποιμένες της Εκκλησίας.

Στην συνέχεια πλησιάζουν και οι άλλοι μαθητές με το πλοιάριο και στο παράγγελμα του Χριστού, να φέρουν τα ψάρια τα οποία έπιασαν στο γυαλό, τα μετρούν και τα βρίσκουν εκατόν πενήντα τρία.Εδώ, πολλοί ερμηνευτές ομιλούν για έναν συμβολισμό. Εκατόν πενήντα τρία, χωρίς να πιστοποιείται όμως, ήταν τα έθνη και τα γένη των ανθρώπων την εποχή του Χριστού. Έχουμε δηλαδή εδώ ένα σημείο, μιά πρόσκληση ιεραποστολικού χαρακτήρα. Ιδιαίτερα μετά την Ανάσταση, οι μαθητές αποστέλλονται σε όλα τα έθνη για να κηρύξουν το ευαγγέλιο και να γίνουν αλιείς ανθρώπων. Όπως κάποτε ο Χριστός τους είπε να μαζέψουν τα περισσεύματα από το θαύμα των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων, για να μην χαθεί κανένα κλάσμα, και αυτό είχε εκκλησιαστικό χαρακτήρα και εικόνιζε το σώμα της Εκκλησίας, έτσι και τώρα τους καλεί να περιμαζέψουν όλα τα ψάρια, δηλαδή όλα τα έθνη. Αυτό το σημείο της θαυμαστής αλιείας είναι μια καθαρή ιεραποστολική πρόσκληση για μαρτυρία της Ανάστασης σε όλον τον κόσμο. Και αυτό κατά πολύ εξηγεί γιατί το θαύμα γίνεται όχι στην Ιουδαία και την Ιερουσαλήμ , της ιουδαϊκής πίστης και του εβραϊκού νόμου και του στυγνού εθνικισμού, αλλά στην Γαλιλαία των ειδωλολατρών, ΄πού εικονίζει τον κόσμο των εθνικών, τον εξουϊουδαϊκό κόσμο, πού πρέπει να αναγνωρίσει το ευαγγέλιο και την ανάσταση.

Τέλος, έχουμε μια καθαρά ευχαριστηριακή εικόνα.Όταν οι μαθητές βγαίνουν και συναντούν τον Χριστό, στον γυαλό, βλέπουν έτοιμο ψωμί και ψαρι στα κάρβουνα ψημένο, χωρίς να προέρχεται από αυτά πού έπιασαν οι ίδιοι, αλλά με μυστηριακό και μυστηριώδες τρόπο φερμένα εκεί. Οι πατέρες λένε πώς, αφού ο Υιός και Λόγος του Θεου είναι ο δημιουργός, όλης της κτίσης, άρα αυτό το ψωμί και το ψάρι πάνω στην ανθρακιά, δημιουργήθηκε εκείνη την στιγμή, απο του μηδενός από τον Χριστό, πού είναι ο δημιουργός, ο συντηρητής και προνοητής του παντός. Και πράγματι ο Χριστός τους προσκαλεί να προγευματίσουν και τους μοιράζει τον άρτο και το εκ του μηδενός δημιουργημένο ψάρι , με ευχαριστηριακό τρόπο, δηλαδή τελώντας μυστικά μια προεικόνιση της θείας λειτουργίας. Τόσο ο άρτος, με τον οποίο ταύτισε ο Χριστός το Σώμα Του, όσο και ο ιχθύς πού συμβολίζει την ανθρώπινη φύση του Χριστού, αλώβητη από το άλας της θαλάσσης της αμαρτίας, είναι ευχαριστηριακά στοιχεία. Είναι πολύ σημαντικό πού συνδυάζονται με την ιεραποστολή των μαθητών και με μια αναστάσιμη φανέρωση, γιατί για ακόμα μια φορά αποδεικνύεται πώς η Ευχαριστία είναι συνδεμένη  με την ανάσταση και αποκαλύπτει τον Χριστό στους πιστούς, αλλά και πώς το μυστήριο της Εκκλησίας πού οικοδομείται από την επικείμενη ιεραποστολή, συγκροτείται και ουσιοποιείται από την Θεία Ευχαριστία. Κανείς από τους μαθητές δεν τολμούσε να ρωτήσει τον Χριστό ποιός ήταν, από δέουσα συστολή και θάμβος, όμως όλοι πλέον γνώριζαν πώς ήταν ο Κύριος τους, γιατί για ακόμα μια φορά τους έγινε φανερός στην κλάση του άρτου.

Αυτή μας λέει ο ευαγγελιστής Ιωάννης ήταν η τρίτη φανέρωση του Χριστού μετά την ανάσταση. Εδώ πρέπει να εννοήσουμε πώς ήταν η τρίτη κατά το ευαγγέλιο του Ιωάννη. Η πρώτη στην Μαγδαληνή στον κήπο των μνημείων, η δεύτερη στους ένδεκα και τον Θωμα(προσμετράται ως μία γιατί ο τόπος είναι κοινός) στο υπερώο, η δε τρίτη τώρα στην Τιβεριάδα. Και λέμε κατά Ιωάννην τρίτη, γιατί γνωρίζουμε πώς ο Χριστός εμφανίστηκε και σε άλλους πριν από την εμφάνιση, τους οποίους μνημονεύουν οι άλλοι τρεις ευαγγελιστές.

Ας μας μείνει από την σημερινή περικοπή ως μήνυμα το ευχαριστηριακό στοιχείο της, πού είναι και εκκλησιαστικό. Τελώντας, το μυστήριο της θείας ευχαριστίας σε κάθε σύναξη μας, διατρανώνουμε την ύπαρξη μας ως ενιαίο εκκλησιαστικό σώμα, Σώμα δε Χριστού. Σε αυτό το παρατεινόμενο εις τους αιώνας Σώμα Χριστού, πού είναι αυτή η Εκκλησία, προσκαλούνται πάντα τα έθνη, ώστε να γνωρίσουν "του φρικτού μυστηρίου την δύναμιν", την ύπαρξη της Εκκλησίας, πού θεμελιώθηκε με τον Σταυρό και την Ανάσταση του Χριστού. Και εδώ στο μέσον βρίσκεται ο αναστημένος Ιησούς Χριστός, πού μοιράζει τον αρτο και μας προσκαλεί να γίνουμε ένα σώμα, χωρίς να χαθεί κανείς. Αυτόν παρακαλούμε και σε Αυτόν δεόμεθα να μετάσχουμε εκτυπώτερον της γλυκείας του μεθέξεως, στην ανέσπερη Ημέρα της Βασιλείας Του.

1-8-2015 ππκ

Κυριακή 2 Αυγούστου 2015: Λόγος εις το Θ Εωθινόν Ευαγγέλιον

To ένατο εωθινό ευαγγέλιο, το οποίο διάβάστηκε αυτή την Κυριακή στον όρθρο, είναι και αυτό από το κατά Ιωάννην ευαγγέλιον και είναι ίσως από τα θεολογικότερα κείμενα της εκκλησίας. Χωρίζεται σε τρία μέρη. Πρώτον, την εμφάνιση του Χριστού στους έντεκα μαθητές το βράδυ της Κυριακής, όπου τους έδωσε την ειρήνη, το άγιο Πνεύμα και την εξουσία να δένουν και να λύνουν αμαρτήματα. Δεύτερον, την εμφάνιση του Χριστού στον δύσπιστο Θωμά, μετά οκτώ ημέρες της αναστάσεως και τρίτον μία σύντομη αναφορά του ευαγγελιστή Ιωάννη, για τον σκοπό συγγραφής του Ευαγγελίου.

Το βράδυ λοιπόν της Κυριακής, ενώ ήταν ήδη αργά, εμφανίστηκε ο Χριστός στους ένδεκα, ενώ οι θύρες ήταν κεκλεισμένες και στάθηκε στο μέσον τους.Βράδυ εμφανίστηκε ο Χριστός, αφού πρώτα εμφανίστηκε στις μυροφόρες και σε άλλα πρόσωπα, για να δώσει την ευκαιρία στους μαθητές να πιστέψουν την Ανάσταση χωρίς να Τον δουν πρώτα, αλλά μέσω τρίτων για να διακονήσει και να ερεθίσει την καλή τους πίστη.Βράδυ εμφανίστηκε, γιατί βράδυ και πάλι θα επανέλθει ως κλέπτης εν νυκτί, για να κρίνει ζώντας και νεκρούς και μετά να επακολουθήσει η αιώνια και ανέσπερη μέρα της βασιλείας Του. Κεκλεισμένων των θυρών εμφανίστηκε. γιατί δεν τον περιορίζει κανένας φυσικός νόμος μετά την Ανάσταση, αλλά το άφθαρτο και καινό Του σώμα, νικά της φύσεως την τάξη. Εσφραγισμένου του μνήματος ανέστη, κεκλεισμένων των θυρών εμφανίστηκε.Και στάθηκε στο μέσον των μαθητών, όπως στέκεται και παραμένει και σήμερα στο μέσον της Εκκλησίας , ακτινοβολώντας την χάρη του αγίου Πνεύματος , συντηρώντας και ζωοποιώντας την εκκλησία Του και συγκεντρώνοντας επί το αυτό τους πιστούς στην Ανάσταση Του, για να δοξολογήσουν τα μεγαλεία Του. Το μέσον των μαθητών σημαίνει επίσης πώς έγινε εμφανής σε όλους.Και μας λέει ο Ιωάννης πώς οι μαθητές ήταν κεκλεισμένοι σε έναν χώρο και κρυμμένοι για τον φόβο των Ιουδαίων, δηλαδή των σταυρωτών του Χριστού, πού μάλλον εδίωκαν από την πρώτη στιγμή τους οπαδούς Του, ειδικά τις πρώτες μέρες γιατί φοβόντουσαν για την διάδοση της ανάστασης.Αυτός ο χώρος μάλλον ταυτίζεται με το υπερώο, όπου πρώτον έγινε ο μυστικός δείπνος, έπειτα η πεντηκοστή και η αποστολική σύνοδος και κατά την παράδοση ήταν το σπίτι του αποστόλου Μάρκου.

Και αφού εμφανίστηκε στο μέσον τους, τους είπε : Ειρήνη υμίν. Ειρήνη σε σας. Είπαμε πώς αυτός ο τυπικός ιουδαϊκός χαιρετισμός, παίρνει τώρα άλλο νόημα, αφού δίνει την ειρήνη στους ταραγμένους και φοβισμένους μαθητές, δηλαδή την δύναμη και την παράκληση να χαρούν με την Ανάσταση Του και να εννοήσουν πώς επήλθε η συμφιλίωση Θεού και ανθρώπου και εγκαινιάστηκε η βασιλεία της ειρήνης του Χριστού. Και για να διασκεδάσει τις ταραγμένες τους διάνοιες από την αμφιβολία τους δείχνει τις φανερές πληγές Του. Είναι αυτός ο ίδιος ο διδάσκαλος τους, πού Τον είδαν να μαρτυρεί και να πεθαίνει στον Σταυρό και όχι πνεύμα ή φαντασία και η Ανάσταση Του είναι πραγματική. Ακόμα το σώμα Του είναι μωλωπισμένο και αιμορραγεί. Ένας ρεαλισμός! Και χάρηκαν οι μαθητές όταν πιστοποιήθηκε η ανάσταση και έλαβαν την ειρήνη πού διασκεδάζει τα νέφη της απιστίας, της αμφιβολίας και του πένθους.

Και πάλι τους δίνει την ειρήνη και αυτή την φορά κάτι επιπλέον, αυτό το Άγιο Πνεύμα!Η κίνηση πού κάνει ο Χριστός είναι χαρακτηριστική και εύγλωττη. Φυσάει προς το μέρος τους και τους λέγει: Λάβετε Άγιο Πνεύμα, αν κάποιων τις αμαρτίες τις συγχωρήσετε να είναι συγχωρημένες, αν όμως τις κρατήσετε ασυγχώρητες ας μείνουν ασυγγχώρητες. Όπως παλιότερα στην Εδέμ ο ίδιος ο Υιός και Λόγος του Θεού ενεφύσησε στο πλάσμα Του τον Αδάμ και τον έφερε στην ζωή με την δύναμη του αγίου Πνεύματος, έτσι και τώρα στο υπερώο φυσάει πνοή αναδημιουργίας και ανακαίνισης προς τους μαθητές και τους δίνει το άγιο Πνεύμα και πάλι. Ο δημιουργός γίνεται αναδημιουργός. Τότε έδωσε την ζωή, τώρα δίνει την καινή ζωή. Ανακαινίζει το πλάσμα Του και πλάθει την καινή κτίση την Εκκλησία. Εδώ οι άγιοι πατέρες ομιλούν για πεντηκοστή προ της πεντηκοστής. Και πράγματι πριν την ανάσταση ο Χριστός είχε μιλήσει για τον κατακλυσμό του αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία, μετά την ανάσταση το δίνει τώρα μερικώς, αν μπορούμε να μιλήσουμε για μερικότητες στον Θεό, με τον τρόπο πού Εκείνος γνωρίζει στους μαθητές Του και μετά πενήντα μέρες το αποστέλει για να κατακλύσει ολόκληρη την Εκκλησία γενικώς και καθολικώς και σε πληρότητα.Μαζί με το άγιο Πνεύμα τους δίνει και την εξουσία να λύνουν και να δένουν αμαρτίες.Εδώ έχουμε εγκαινιασμό μυστηρίων. Πρόκειται για το Ιερό Μυστηριο της άφεσης, της εξομολόγησης, του πνευματικού πατέρα. Πριν την ανάσταση, τέτοια εξουσία έδωσε ο Χριστούς στους αποστόλους στο πρόσωπο του Πέτρου, τώρα την δίνει σε όλους τους μαθητές και δι αυτών στους διαδόχους τους, τους επισκόπους της Εκκλησίας και τους εντεταλμένους ιερείς. Αυτή όμως η εξουσία μπορεί να περικλείει δύναμη και αυθεντία, αλλά είναι στην ουσία της διακονία των ανθρώπων, αναμόρφωση,έργο της Εκκλησίας, χάρη και χάρισμα. Ο Χριστός θεραπεύοντας τον παραλυτικό, αλλά και άλλους ασθενείς τους έδωσε ταυτόχρονα και την άφεση των αμαρτιών, γιατί ήταν Υιός του Ανθρώπου και Υιός του Θεού, Θεάνθρωπος δηλαδή και είχε την εξουσία της άφεσης αμαρτιών. Σαν σημείον αντιλεγόμενον επίσης ήταν και είναι ο λίθος πρόσκρουσης πολλών απίστων προς απώλειαν πού δεν Τον αποδέχτηκαν ως Θεό, από δική τους βέβαια υπαιτιότητα. Τώρα ως Κύριος των πάντων ,μετά την Ανάσταση, πρώτον δίνει την εξουσία της άφεσης στους αγαπημένους Του αποστόλους, την μεταδίδει δηλαδή στο εκκλησιαστικό σώμα και τους ποιμένες του, δεύτερον ποιεί την Εκκλησίαν σημείο αντιλεγόμενον, με εξουσία όχι μόνον να δίνει λύση , αλλά και να δένει αμετανόητους και να γίνεται η ίδια λίθος κρίσης του κόσμου έναντι του Χριστού. Η ανάσταση είναι το σημείον έναρξης και κρίσης γιατί μαζί με τον Εαυτό Του, δόξασε και εμάς και μας έθεσε κριτές της οικουμένης, ως έχων ο ίδιος την κυριότητα.

Στην συνέχεια έχουμε την περίπτωση του Θωμά, πού ερμηνεύεται κατά τον Ιωάννην Δίδυμος. Δίδυμος λέγεται όχι επειδή ήταν δίδυμος αδελφός με κάποιον άλλον απόστολο ή γνωστό των αποστόλων, αλλά γιατί το αραμαϊκό όνομα Θωμάς, ερμηνεύεται στην ελληνική Δίδυμος. Και πράγματι είναι ένα συνηθισμένο όνομα του ελληνορωμαϊκού κόσμου, μάλλον σημαίνει αυτόν πού είναι υπό την προστασία των διοσκούρων.Ο Θωμάς λοιπόν, απίστησε όταν οι άλλοι μαθητές του είπαν πώς είδαν τον Κύριο και τους είπε χαρακτηριστικά πώς αν δεν δει το αποτύπωμα των καρφιών στα χέρια του Χριστού και αν δε το αγγίξει με τα δάχτυλα του τα ίδια και αν δεν αγγίξει και αυτήν την πλευρά Του, δηλαδή τα πιστοποιητικά θανάτου Του, πού δείχνουν αληθινή και την Ανάσταση δεν θα πιστέψει. Πράγματι, στο πρόσωπο του αποστόλου Θωμά, έχουμε έναν άλλον τύπο χριστιανού και έναν άλλο δρόμο προσέγγισης και της ανάστασης του Χριστού αλλά και αυτής της πίστης. Τον δρόμο έρευνας και ρεαλιστικής, ακόμα και ορθολογικής προσέγγισης του μυστηρίου του Θεού. Ο ίδιος ο Χριστός βέβαια, είπε πώς αληθινα μακάριοι είναι αυτοί πού δεν είδαν , δεν εμπιστεύτηκαν δηλαδή το όργανο της λογικής και πίστεψαν, ¨Ομως εκτός από την λογική , πού αρμόζει περισσότερο στο ήθος του δυτικού χριστιανισμού, με ασφυκτικό και τυρρανικο τρόπο πού υποβιβάζει το μυστήριο του Θεού στην σχολαστική γνώση, καλύτερα αγνωσία, έχουμε στην ορθόδοξη παράδοση μας το στοιχείο της εμπειρίας. Η γνώση του Θεού δεν είναι αφηρημένη αλλά εμπειρική, αφού η άκτιστη ενέργεια Του προσεγγίζει τον άνθρωπο, μέσα στην ορθόδοξη πνευματική ζωή της προσευχής και ο άνθρωπος ανέρχεται στον κόσμο του Θεού για να απολαύσει την αληθινότητα της εμπειρίας Του, ψυχή και σώματι.

Ο Χριστός λοιπόν δεν αφήνει απληροφόρητο τον Θωμά, γιατί εκτός του ότι συμπονά το πλάσμα Του και θέλει να το οδηγήσει από την απειρία στην εμπειρία και από την αγνωσία στην γνώση και από τον άδη της απιστίας στην χάρη της πίστης, επιθυμεί και για δική μας πληροφόρηση να διατρανώσει την αλήθεια της ανάστασης. Και γι αυτό οι υμνωδοί ομιλούν για καλή απιστία του Θωμά. Γιατί αυτή η απιστία του, είλκε το έλεος του Θεού, προκάλεσε την επανεμφάνιση Του μετά από οκτώ ημέρες, και προσκάλεσε τον Θωμά να αγγίξει τον τύπο των ήλων και να βάλει το δάχτυλο στην πλευρά Του και να τα δει όλα αυτά με τα μάτια του και έτσι όχι μόνο να πιστέψει , αλλά και να πιστοποιήσει εμπειρικά και διά της αφής και της όρασης την πραγματικότητα του Αναστημένου Σώματος. Και όλα αυτά γίνονται μετά από οκτώ ημέρες. Όχι μόνο για να ενισχυθεί η καλή αγωνία και έρευνα του μαθητή, αλλά γιατί ο αριθμός οκτώ έχει πνευματική σημασία.Σημαίνει πώς η εμφάνιση του Αναστάντος στον Θωμά, έγινε και πάλι Κυριακή, την επομένη Κυριακή της αναστάσεως και εξαίρεται η ημέρα του Κυρίου, ως ημέρα της αποκάλυψης Του στον κόσμο, αφιερωμένης στην εμπειρία της ανάστασης και εικόνα του ογδόου και μέλλοντος αιώνος. Ας τιμούμε λοιπόν την Κυριακή πού είναι μία ημέρα, πρώτη δηλαδή διότι κατ αυτήν πλάστηκε ο κόσμος και εγένετο φως, αλλά και κατ αυτήν αναπλάστηκε ο κόσμος διά της Αναστάσεως και τα πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια κατά τον άγιο Ιωάννη Δαμασκηνό. Ας την τιμάμε και ως ογδόη ημέρα γιατί προαναγγέλει τον ανέσπερο και μακάριο μέλλοντα αιώνια της βασιλείας του εσφαγμένου και αναστημένου Αρνίου Χριστού.

Ο Θωμάς λοιπόν μετά την εμφάνιση του Χριστού, καταπλήττεται, πληροφορείται για την ανάσταση του Κυρίου Του, πληρούται με τον φωτισμό του αγίου πνεύματος και αναγνωρίζει ποιόν έχει πλέον μπροστά Του, αναφωνεί λοιπόν : Ο Κύριος μου και ο Θεός μου!Διά της αναστάσεως λοιπόν για ακόμα μια φορά, αποκαλύπτεται η φύση του Χριστού, η θεότητα Του, πού ως τότε ήταν συγκαλυμμένη και άγνωστη.Ο Θωμάς διά της εμπειρίας πίστεψε στην ανάσταση. Χωρίς αυτή η εμπειρία να αποτελεί αμάρτημα και πτώση, αλλά μάλλον είναι και ευκαιρία αποκάλυψης, κατά τον ίδιο τον Χριστό όμως δεν είναι ο τέλειος και ενδεδειγμένος τρόπος γνώσης του Θεού. Του λέει : Επειδή με είδες, πίστεψες. Μακάριοι είναι όμως αυτοί πού ΔΕΝ είδαν, παρ ότι δεν είδαν και δεν άγγιξαν πίστεψαν! Και αυτοί είναι οι απλοί τη καρδία, οι πτωχοί τω πνεύματι, αυτοί πού ταπεινώνουν την γνώση και την σοφία τους και την απληστία της εμπειρικής γνώσης του Θεού, λές και ο Θεός είναι ένα επίγειο σχετικό φυσικό φαινόμενο και θέλουν να Τον ορίσουν, ταπεινώνουν αυτή την τάση και τον πειρασμό σε μια ηθελημένη μωρία και αδειάζουν από τις αγωνίες, την ασφάλεια και τα στεγανά τους για την αγάπη του Χριστού. Και στα μωρά αυτά και εξουθενημένα, πού σαν θυσία ευπρόσδεκτη εταπείνωσαν τον εαυτό τους, έναντι του Θεού, συγκαταβαίνει ο Θεός και τους χαρίζει την γνώση, την πίστη και την αποκάλυψη. Και γίνονται οι εκούσια πτωχοί και μωροί κατά χάριν πλούσιοι και σοφοί και ηγεμόνες και διδάσκαλοι των αδελφών τους.

Τέλος, έχουμε μια σύντομη αναφορά από τον αγιο Ιωάννη για τον σκοπό του ευαγγελίου. Μας λέει λοιπόν, πώς πολλά και άλλα έκαμε και εδίδαξε ο Χριστός, ενώπιον των μαθητών Του, σίγουρα και προ και μετά της αναστάσεως, τα οποία δεν γράφτηκαν στο ευαγγέλιο. Πολλά και άλλα είναι βέβαια θαύματα και διδασκαλίες του Χριστού πού δεν εγράφησαν ούτε από τον Ιωάννη, ούτε από τους άλλους τρείς, αλλά και τα θαυμάσια, γνωστά και άγνωστα πού ποιεί ο Θεός,  ο Υιός του Θεού, σε όλους εμάς αναμέσον των αιώνων.Σκοπός μας, όμως λέει ο Ιωάννης, δεν είναι να γράψουμε μια λεπτομερή αναφορά στην ζωή και τα βιογραφικά στοιχεία του Ιησού Χριστού, αλλά μέσω της παράθεσης κάποιων σημείων και γεγονότων να φανεί περίτρανα, πώς ο Ιησούς, ο δάσκαλος μας, ο Ιησούς από την Ναζαρετ, πού σκήνωσε ανάμεσα μας σαν ψιλός άνθρωπος,είναι όντως ο Χριστός, ο Υιός του Θεού, Θεός ο ίδιος και έχοντας αυτή την πίστη να έχετε Ζωή στο Όνομα Του!Πολλοί είναι αυτοί οι αιρετικοί, αλλά και φαντασιοκόποι, πού επιχείρησαν να αναπληρώσουν κενά βιογραφικά της ζωής και της διδασκαλίας του Χριστού, είτε για σκοπούς διάδοσης αιρετικής διδασκαλίας , είτε με αφελή λογοτεχνική διάθεση. Σκοπός όμως του ευαγγελιου δεν ειναι μια λεπτομερής βιογραφική αναφορά της ζωής κάποιου Ιησού, διδασκάλου των Ιουδαίων, αλλά η παράθεση σημείων και σημαντικών γεγονότων πού αποκαλύπτουν την αλήθεια της σάρκωσης του Θεού στο πρόσωπο του Ιησού. Έχουμε το ευαγγέλιο γιατί μας αποκαλύπτει πως ο χρισμένος από τον Θεό, Θεός ο ίδιος εσαρκωμένος είναι ο Ιησούς Χριστός. Αυτό καταδεικνύει η Εκκλησία, το κήρυγμα και η εμπειρία της. Και το ευαγγέλιο δεν είναι ένα βιβλίο και κώδικας συμπεριφοράς και ηθικών παραγγελμάτων , τα οποία τηρώντας ο άνθρωπος θα φτάσει σε μια ηθική τελειότητα και μία γνώση εμπειριών και πληρότητας, αλλά ευαγγέλιο είναι η εγκόλπωση και η πίστη και το βίωμα του θεανδρικού προσώπου, μια κατά Χριστόν και δια Χριστόν πνευματική ζωή, πού γεννά την αληθινή Ζωή την αιώνια. Ζωή στο κατά Ιωάννην ευαγγέλιο λέγεται αυτή η κατάσταση πού στους άλλους τρείς ευαγγελιστές, ονομάζεται βασιλεία του Θεού. Και Αυτή η βασιλεία του Θεού είναι μέσα μας. Η καλλιέργεια λοιπόν της εν Χριστώ ζωής και η πληρότητα αυτής της βασιλείας ποιείται με την αφιέρωση στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού! Ευαγγελική ζωή είναι η ορθόδοξη ζωή και η ασκηση της ορθόδοξης πνευματικότητας, με αφετηρία, κέντρο και τέλος το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Κάθε άλλη θεώρηση του ευαγγελίου του Χριστού, φιλολογική, ηθική ή ψιλή θρησκευτική οδηγεί στην πλάνη και την αίρεση και στο τέλμα και δεν γεννά στην αληθινή ζωή. Ας ποιήσουμε λοιπόν εαυτούς ευαγγέλιον Ιησού Χριστού εις ζωήν αιώνιον, παραμένοντας εντός της Εκκλησίας και καλλιεργώντας την ζωή για την οποίαν ερμήνευσαν με λόγια και τρόπους και οι ίδιοι οι απόστολοι και πατέρες. Και ελπίζουμε στην αιωνιότητα μας.

18-7-2015

Κυριακή 26-7-2015: Λόγος εις το Η΄Εωθινόν Ευαγγέλιον

Εκτάκτως προδημοσιεύουμε σήμερα την προγραμματισμένη για αυτό το Σαββατοκύριακο ανάρτηση στο όγδοο εωθινό ευαγγέλιο, εις τιμήν της σήμερον εορταζούσης αγίας μυροφόρου και ισαποστόλου Μαρίας.

Το σημερινό εωθινό ευαγγέλιο είναι το όγδοο εωθινό, παρμένο από το κατά Ιωάννην ευαγγέλιον και αποτελεί αφηγηματική συνέχεια του προηγουμένου εωθινού ευαγγελίου. Κατ’αυτήν την περικοπή, η Μαγδαληνή Μαρία στέκεται έξω από τον τάφο του Χριστού και θρηνεί, διότι πιστεύει πώς κάποιος σήκωσε τον νεκρό από το μνημείο. Έπειτα ορά δύο αγγέλους και τον ίδιο τον Αναστάντα , ο οποίος την αποστέλλει στους μαθητές για να τους αναγγείλει πώς ο Κύριος τους αναβαίνει προς τον κοινό Πατέρα και Θεό.

Η περικοπή ξεκινά αμέσως από το σημείο, όπου ο Πέτρος και ο Ιωάννης εγκατέλειψαν έκπληκτοι και λυπημένοι τον τάφο , αλλά παρέμεινε εκεί η αγία Μαρία θρηνώντας και κλαίγοντας.Η αγάπη της η γνήσια και ατελεύτητη για τον Διδάσκαλο Ιησού είναι τέτοια, πού δεν την εμποδίζει φανερά να θρηνεί για Αυτόν και να ταράσσεται έντονα, γιατί πιστεύει πώς οι εχθροί του Χριστού, εσύλησαν τον πανάγιο Τάφο Του για να Τον συκοφαντήσουν. Ενώ οι άνδρες μαθητές εγκαταλείπουν το σημείο της ταφής, προφανώς για να μην προκαλέσουν τους διώκτες του Χριστού, η γυναικεία αγάπη υπερνικά κάθε φόβο και δισταγμό.Πράγματι, σε όλες τις εποχές, ενώπιον του σκήνους ή του τάφου ενός εκτελεσμένου και διωγμένου, πάντοτε η γυναικεία ψυχή, η μάνα, η αδελφή και η φίλη, χαίρουν ασυλίας από τους διώκτες και καταφέρνουν να αποδώσουν τα ανθρώπινα και να παραμείνουν σεβαστές, ακόμα και από τους πιο σκληρούς τηρητές του νόμου και της τάξης.

Τότε η Μαγδαληνή, σκύβοντας και πάλι προς το μνημείο, βλέπει δύο αγγέλους,έναν εκεί πού ήταν το κεφάλι και έναν εκεί πού ήταν τα πόδια του Ιησού.      Στο σημείο αυτό καταδεικνύεται η ανάσταση και πάλι.Εκεί πού θα έπρεπε να ήταν το θείον Σώμα, επιτηρούν και κάθονται άγγελοι, ως διάκονοι και υπηρέτες του αναστάντος βασιλέως και δορυφόροι της δόξας Του. Εκεί πού θα έπρεπε να κείται η πεσμένη ζωή, τώρα κείνται οι αθάνατοι άγγελοι και ποιούν τον τόπο της ήττας και των δακρύων, σημείο της δόξας του Θεού και της ένωσης των ουρανίων, όχι μόνο με τα επίγεια, αλλά και με αυτά τα καταχθόνια, διότι εβασίλευσεν πάνω σε όλα ο Κύριος.Και αυτοί οι άγγελοι, φορείς της μακαριότητας και της χαράς την ερωτούν άμεσα γιατί κλαίει. Τα ουράνια όντα , κατά χάριν μακάρια και ξένα κάθε λύπης, αλλά και φορείς του ευαγγελισμού της αναστάσεως δείχνουν πρώτα ξενισμό για την λύπη, εκεί πού θα έπρεπε πλέον να βασιλεύει η χαρά, δεύτερον διάθεση παράκλησης ήτοι παρηγορίας, γιατί από την φύση τους συμπονούν, συμπαθούν και παραστέκουν τους ανθρώπους.Και η Μαγδαληνή, συγχυσμένη και ταραγμένη, δεν αντιλαμβάνεται πώς ενώπιον της είναι άγιοι άγγελοι, αλλά σαν να ομιλούσε σε ανθρώπους, αποκρίνεται και λέει πώς θρηνεί επειδή σήκωσαν τον Κύριο της από τον τάφο και δεν γνωρίζει πού Τον έβαλαν. Ω της αγάπης της αγίας μυροφόρου! Ω της πίστης της μακαρίας και σταθερής! Ενώπιον του εσταυρωμένου και φαινομενικά ηττημένου, η αγάπη της δεν εψύγη, δεν απογοητεύτηκε από τον μεσσία και διδάσκαλο, αλλά αντιθέτως από τους μαθητές Του,όταν τον είδε νεκρό και καταφρονημένο, θέλει να Τον τιμήσει ως θεό και διδάσκαλο και δεν πτοείται από τον θάνατο, αλλά το πολύτιμο Σώμα και την γλυκεία μορφή Του ζητά για να λατρέψει και να τιμήσει!

Όταν η Μαγδαληνή απαντά έτσι στους αγγέλους, αμέσως αντιλαμβάνεται την παρουσία του Χριστού και γυρνά προς τα πίσω και Τον βλέπει. Δεν Τον αναγνωρίζει όμως άμεσα, γιατί όπως και στην περίπτωση των δύο μαθητων προς Εμμαούς, εκρατούντο οι οφθαλμοί της, λόγω της αντιλήψεώς της, της περιορισμένης, γιατί δεν πίστεψε άμεσα στην ανάσταση, αλλά είκασε πώς κάποιος έκλεψε το Σώμα. Φανερώνεται λοιπόν ο Κύριος έξω του Τάφου στην Μαγδαληνή, για να ανταμείψει την αγωνία και την λατρεία της και να μην την αφήσει έρμαιο σε φόβους και δισταγμούς. Ο Χριστιανός λοιπόν πού θα εκζητήσει και θα λατρέψει τον Κύριο με γνήσια αγάπη και πόθο προς το πρόσωπο Του, θα αξιωθεί και της φανέρωσης και της αποκαλύψεως Του και θα λάβει τα τεκμήρια της ανάστασης και της όντως θεότητος Του.Ο Κύριος λοιπόν, ερωτά την Μαγδαληνή, γιατί κλαίει και ποιόν ζητεί, όχι γιατί δεν γνωρίζει το αντικείμενο της αναζήτησης και του πόθου της, διότι ο Θεός έχει παγγνωσία και γνωρίζει τα κρύφια και τα ανεξιχνίαστα των ανθρώπων, αλλά επειδή επιθυμεί την εξαγόρευση της, προκειμένου να της αποδώσει διπλή την χαρά και να της δώσει και άφεση οποιασδήποτε αμφιβολίας με την φανέρωση Του. Ομοίως και στον Παράδεισο, ο Θεός ερωτά τον Αδάμ , πού βρίσκεται και γιατί εκρύβη, ενώ γνωρίζει την πτώση Του εκ των προτέρων, για να του δώσει βέβαια την ευκαιρία να ζητήσει άφεση και να προβή σε μετάνοια. Και η Μαγδαληνή, θεωρεί πώς έχει να κάνει με τον κηπουρό. Πράγματι, εκεί πού έθαψαν Τον Χριστό ,μας λέει ο Ιωάννης ήταν κήπος και μάλιστα πλησίον του Γολγοθά. Ακόμα και σήμερα μπορεί κάποιος να διαπιστώσει πώς στον Ναό της Αναστάσεως, Γολγοθάς, Μνημείο και Κήπος είναι τόποι πού δεν απέχουν μεταξύ τους παρά λίγα βήματα. Υπήρχε όντως κάποιος κηπουρός, δηλαδή άνθρωπος πού ήταν επιφορτισμένος με την φύλαξη και την συντήρηση του χώρου. Γι αυτό και η Μαγδαληνή του προτείνει να της πεί πού έκρυψε το Σώμα, και αυτή θα φροντίσει να Το πάρει πίσω, αφού όπως υπονοείται θα του δώσει κάποιο χρηματικό ποσό.

Ο Χριστός όμως δεν αφήνει για πολύ, την μαθήτρια Του στον κλύδωνα της αμφιβολίας και του πόνου, αλλά της αποκαλύπτεται και την κατονομάζει: Μαρία. Στη βάπτιση μας δηλαδή την είσοδο μας στην Εκκλησία, λάβαμε και το όνομα μας, πού είναι θεοφόρο και σημειοφόρο. Αυτό δηλώνει πώς ο Κύριος μας έθεσε πρώτον κάτω από την κυριαρχία Του, αφού όποιος ονομάζει τον δούλο Του, τον εξουσιάζει και δεύτερον σημειοί την δύναμη του αγίου βαπτίσματος. Όπως με την γέννηση μας ήρθαμε στην ζωή, έτσι και με την βάπτιση μας, αναδημιουργηθήκαμε και λάβαμε ύπαρξη, πρόσωπον έναντι του Θεού. Με την επίκληση λοιπόν του ονόματος της, ο Χριστός γίνεται αντιληπτός ως Κύριος και διδάσκαλος της από την Μαρία, γνωστός πλέον και όχι άγνωστος, με εξουσία αποκάλυψης και οικειότητα. Και τον αποκαλεί: Ραββουνί, πού στην αραμαϊκή,κύρια γλώσσα της εποχής, ερμηνεύεται: Δάσκαλε μου και όπως υπονοείται στρέφεται και κινείται για να Τον κρατήσει και να Τον αγκαλιάσει από την μεγάλη της αγάπη και τον λατρευτικό πόθο προς τον Θεάνθρωπο.

Στην συνέχεια ακούει το Μη μου άπτου και την παραγγελία του Χριστού, πώς οι μαθητές Του, πρέπει να πληροφορηθούν πώς αναβαίνει προς τον πατέρα τον κοινό και Θεό όλων. «Μή μου ἃπτου»,της λέει. «Μη με αγγίζεις, μη με κρατάς»! Πολλές είναι οι ερμηνείες του μη μου άπτου, πού κατά πολύ ξεφεύγουν από την ορθόδοξη και ορθή ερμηνεία της στάσης του Ιησού. Άλλοι λέγουν πως  ο Χριστός ζήτησε από την Μαρία να μην Τον αγγίξει , για να μην μολυνθεί το αναστημένο Σώμα Του. Αυτό όμως δεν ισχύει καθώς τον Χριστό αγγίζουν οι μυροφόρες στους πόδες, όταν είπε το Χαίρετε, αλλά και αυτός ο Θωμάς. Και ο άγιος Κύριλλος μας λέει πώς το Σώμα του Χριστού και πριν την Ανάσταση, όταν έλαβε την ανθρώπινη φύση και μετά από αυτήν, παραμένει αμόλυντο από κάθε αμαρτία και προσβολή. Άλλοι λέγουν πώς το μη μου άπτου, σημαίνει μη με κρατάς διότι βιάζομαι να ποιήσω την οικονομία του πατέρα μου, με τις λοιπές εμφανίσεις και την αγία Ανάληψη.Άλλοι λέγουν πώς δεν άφησε να Τον αγγίξει,ένεκα της απιστίας της προς την ανάσταση, ενώ αργότερα όταν Τον προσκυνούν με τις άλλες μυροφόρες,αναγνωρίζοντας δηλαδή την θεότητα, η Μαγδαληνή αξιώνεται να αγγίξει τους πόδας Του.Η πιο ασφαλής ερμηνεία είναι πώς το Μη μου άπτου, αναφέρεται στην αντίληψη της Μαγδαληνής για τον Χριστό. Εκείνη την ώρα, για την Μαρία ο Χριστός δεν είναι ο Αναστημένος Θεός και Υιός και Λόγος του Θεού, αλλά ο φίλος και διδάσκαλος, πού πάντα ήταν μαζί τους ως άνθρωπος και Τον οποίο ακολούθησαν από την Γαλιλαία. Ο Χριστός όμως, όπως πρότερον είχε πεί στην Θεοτόκο,πώς δεν υπάρχει κοινό μεταξύ μας ω γύναι, δηλαδή υπάρχει απόσταση μεταξύ Θεού και ανθρώπου, έτσι και τώρα αποτρέπει την Μαγδαληνή να Τον αγγίξει ως ψιλό άνθρωπο και κοινό διδάσκαλο, γιατί Είναι ο Θεός της. Η Μαγδαληνή όμως δεν μπορεί να έχει αυτή την αντίληψη, προ της πεντηκοστής και της καθόδου του παρακλήτου, ο οποίος θα τα αποκαλύψει όλα αυτά στην Εκκλησία, γι αυτό και ο Χριστός συνεχίζει και λέει: Μη με αγγίζεις. Δεν ανέβηκα βέβαια ακόμα προς τον Πατέρα μου. Δηλαδή, δεν αναλήφθηκα ακόμα για να σας στείλω το άγιο Πνεύμα και να σας αποκαλύψει την θεότητα μου, ώστε να γνωρίζεις ποιος είμαι και να αισθάνεσαι την πρέπουσα συστολή.

Αντιθέτως, όμως δεν την αποτρέπει να αναγγείλει όλα αυτά στους μαθητές Του, αλλά της λέει:Πήγαινε προς τους αδελφούς μου και πές σε αυτούς πώς: Ανεβαίνω στον πατέρα και πατέρα σας και Θεό μου και Θεό σας! Ανεβαίνω σημαίνει πώς από στιγμή σε στιγμή επίκειται η ανάληψη μου, επιστρέφω εκεί απ όπου ως Θεός δεν χωρίστηκα ποτέ!Έχετε θάρρος και παρηγοριά, διότι Αυτός πού ζήσατε μαζί του επί τρία έτη και Τον θεωρήσατε διδάσκαλο και ψιλό άνθρωπο, εσταυρωμένο και ηττημένο και εβδελυγμένον ως νεκρόν, είναι ο Υιός και Λόγος του Θεού, είναι οντως Αναστάς, γιατί είναι η Ζωή και η αυτοζωΐα. Μη λυπείσθε και μην αδημονείτε πλέον, γιατί είμαι ο Θεός και Λόγος, είμαι ο νικητής του κόσμου. Η κάθοδος μου στον κόσμο και η σάρκωση μου, δεν εμείωσε την θεότητα και παντοδυναμία μου, αλλά  και εδημιούργησε την εκκλησία, την αδελφότητα των πιστών στο όνομα μου. Γι αυτό και ο Πατέρας μου είναι δικός σας Πατέρας! Εμέ κατά φύσιν, εσάς δε με την ηθική έννοια και με αυτή του Κυρίου και δημιουργού σας. Ο Θεός μου, διότι ο Πατέρας μου είναι η αρχή της θεότητας μου ως Θεού και ως άνθρωπος είναι Θεός μου, είναι και δικός σας Θεός, είναι ο Ων, Αυτός πού ζει εντός σας και κυριαρχεί πάνω στην εξουσία του θανάτου, Αυτός πού μού έδωσε την εξουσία. Σε Αυτόν λοιπόν αναβαίνω και εσείς χαρείτε, διότι η ανάβαση μου, συνεπάγεται την κατάβαση άλλου παρακλήτου, άλλου παρηγορητή, του αγίου Πνεύματος. Διά του Αγίου Πνεύματος, πού θα είναι για πάντα παρόν μέσα στην Εκκλησία, θα είναι και ο Παντοδύναμος Θεός και εγώ ο Υιός και Λόγος Του, πού σας αγάπησα και σας εξέλεξα ανάμεσα στους ανθρώπους, αεί παρόντες μέσα στην Εκκλησία. Και τους ονομάζει αδελφούς πλέον τους μαθητές ο Χριστός, όχι μόνον διότι έχουν κοινό Πατέρα και Θεό,αλλά επειδή έχουν ξεφύγει ,όπως τους προείπε στον μυστικό Του δείπνο, από την τάξη των δούλων και έχουν ανέλθει στην τάξη των φίλων, των αγαπημένων δηλαδή. Και γι αυτούς τους αγαπημένους έδωσε εκείνος την ζωή Του πάνω στον Σταυρό.Αναβαίνω όμως σημαίνει και συναναβαίνω, συνανυψώ και εσάς διά της αναστάσεως στην πρότερη κατάσταση και την υψηλή θεωρία, πού τώρα ως αφώτιστοι στερείστε.

Πήγε λοιπόν, η Μαρία προς τους μαθητές και τους απήγγειλε πώς είδε τον Κύριο και όλα όσα της παρήγγειλε για να τους πεί. Και εμείς λοιπόν, ήρθαμε εδώ στον Ναό, για να ακούσουμε τον ευαγγελισμό και την αποκάλυψη της Εκκλησίας, μέσω του λόγου των αποστόλων, των προφητών και των αγίων Πατέρων, πώς όντως δηλαδή είδαν τον Αναστάντα Νικητή του Θανάτου και τους επιφόρτισε να αναγγείλουν το ευαγγέλιο της σωτηρίας στους αδελφούς Του, δηλαδή σε εμάς την αγαπημένη Του εκκλησία, για την οποία έχυσε το πανάγιο Αίμα Του. Αυτού του ευαγγελισμού είναι επιφορτισμένη η Εκκλησία στους οικείους της και στα έθνη και αυτό πού έχει σημασία , είναι πώς ο ευαγγελισμός από την Εκκλησία, δεν είναι μόνον αυθεντικός, αλλά και αποκλειστικός. Η Εκκλησία έχει την δύναμη και την χάρη της μετάδοσης και της ερμηνείας του Λόγου. Με αυτή την πίστη ,ας παραμείνουμε και εμείς στους πανάγιους κόλπους της για να αξιωθούμε την θεοφάνεια και αποκάλυψη του Χριστού.