ΕΙΠΕΝ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ( +11 Ιουλίου)

Μόνο ζώντας τη Λειτουργία, όσο είναι δυνατό και προσιτό σε μας, με όλο το είναι μας, γινόμαστε βαθμηδόν ευαίσθητοι σε πολλά πού περνούν απαρατήρητα από όσους δεν γνωρίζουν τον Χριστό και δεν Τον αγαπούν και δεν ζουν στο πνεύμα των εντολών Του… Ζω ήδη μέσα στο ράσο εξήντα επτά χρόνια, και κάθε φορά η Λειτουργία είναι γιά μένα κάτι νέο, μοναδικό! Είναι αδύνατον να την συνηθίσουμε! Και όταν βρίσκουμε ανάπαυση στη βαθειά καρδιά μας από την εγγύτητα του Θεού, τότε βεβαίως μας είναι ευκολότερο να υπηρετήσουμε τούς ανθρώπους. Θα ήθελα λοιπόν και εσείς να μιλάτε με καρδιά γεμάτη από ευγνωμοσύνη προς τον Χριστό, γιά το ότι βρήκε τρόπο να ενωθεί μαζί μας.

Προσπαθείστε να ζείτε κάθε φορά πιο βαθιά αυτό που ζούσε ο Χριστός κατά το Μυστικό Δείπνο, όταν εγκαθίδρυσε το μεγάλο αυτό μυστήριο που είναι η θεία Ευχαριστία. Τότε η λειτουργία θα αποβεί σωτήρια όχι μόνο για σας, αλλά και για όσους συμμετέχουν σ’ αυτή. Δεν ανήκει μόνο στους ιερείς να ζουν στην καρδιά τους τα παθήματα του Χριστού για τον κόσμο… Καθετί που υπάρχει, υπάρχει γιατί ο Θεός το σκέπτεται. Ο Θεός σκέπτεται τον κόσμο και ο κόσμος υπάρχει. Αν ζητείτε το θέλημα του Θεού με απλότητα και ταπείνωση, ο Θεός μπορεί να μεταβάλει οποιαδήποτε κατάσταση ακόμη και την πιο αρνητική. Το παν εξαρτάται από τη σχέση μας με τον Θεό. Αν έχουμε εμπιστοσύνη στην πρόνοιά Του…

Τέτοιος οφείλει να είναι ο χριστιανός. Ένα «καλώδιο υψηλής τάσεως», πάνω στο οποίο μπορεί να καθίσει ένα πουλάκι χωρίς να πάθει την παραμικρή ζημία, αλλά μέσα από το οποίο περνά ενέργεια ικανή να κάνει ολόκληρο τον κόσμο να εκραγεί. Ιδού με ποιόν τρόπο εγγίζουμε την αιώνια Βασιλεία του Χριστού.

Αναμνήσεις από τον Γέροντα Σωφρόνιο-καθ.κ. Γ. Μαντζαρίδη

Ο Γέροντας Σωφρόνιος ζούσε με την παρουσία του Θεού. Γι’ αυτό όμως ήταν και πολύ κοντά στον κάθε άνθρωπο. Όταν μιλούσες μαζί του, μπορούσες να είσαι βέβαιος ότι σε καταλαβαίνει καλύτερα από τον εαυτό σου· ότι μπορεί να απαντήσει σε όλα τα ερωτήματά σου. Και αν συνέβαινε να μην απαντήσει σε κάτι, μπορούσες να ξέρεις ότι το σφάλμα βρισκόταν στην ερώτησή σου. Συνέβαινε ακόμα να ακούς πράγματα, που απορούσες γιατί σου τα λέει. Έπαιρνες όμως την απάντηση στην απορία σου αργότερα από τα ίδια τα πράγματα, από την εξέλιξη των γεγονότων η από την καλύτερη προσέγγιση και επίγνωση του εαυτού σου.

Στο πρόσωπο του Γέροντα έβλεπε κάποιος τον άνθρωπο του Θεού, τον «ζώντα μάρτυρα» της αυθεντικής θεογνωσίας. Όπως οι άγιοι στην ιστορία της Εκκλησίας, έτσι και ο Γέροντας Σωφρόνιος ήταν το «σημείο του Θεού» για τη γενεά του. Ο γραπτός, όπως και ο προφορικός λόγος του, έχει τη σφραγίδα της πατερικής γνησιότητας και ταυτόχρονα της άκρας επικαιρότητας.

Πολλοί ισχυρίζονται, και όχι αδικαιολόγητα, ότι γνωρίζουν εκ των προτέρων τις απαντήσεις των πνευματικών πατέρων τους στα ερωτήματά τους. Αυτό δεν ίσχυε για τον Γέροντα Σωφρόνιο. «Να ακολουθείτε τον Χριστόν αναβαίνοντα εις τον Γολγοθάν», έλεγε. Η γενική αλλά και ταυτόχρονα τόσο εξατομικευμένη αυτή προτροπή δίνει τον κανόνα για τη ζωή και τη συμπεριφορά του Χριστιανού. Μέτρο του ανθρώπου είναι ο Χριστός, «το άναρχο γεγονός του είναι». Δείκτης για τις ενέργειες του πιστού είναι η ζωή του Χριστού. Προϋπόθεση για την πνευματική προκοπή του η τήρηση των εντολών.

Έβλεπε τον άνθρωπο ως καθαρή δυνατότητα, που μπορεί βαθμηδόν κατά τη διάρκεια της ζωής να περιλάβει μέσα του ολόκληρο το θεανθρώπινο είναι. Ο οποιοσδήποτε αυτοπροσδιορισμός του ανθρώπου απέναντι στον Δημιουργό του, θετικός η αρνητικός, είναι υπόθεση της ελευθερίας του. Ο θετικός όμως αυτοπροσδιορισμός προϋποθέτει ορθή αντίληψη του προτύπου, ορθή θεωρία του Θεού, ορθόδοξο δόγμα.

Δόγμα και ήθος, πίστη και ζωή συνιστούσαν για τον Γέροντα ενιαία πραγματικότητα. Η αληθινή χριστιανική ζωή θεμελιώνεται στην ορθή αντίληψη για τον Χριστό και την Αγία Τριάδα. «Ολόκληρος η πορεία της εν Θεώ ζωής μου», γράφει, «ωδήγησεν εμέ εις την πεποίθησιν, ότι εκάστη παρέκκλισις της νοεράς ημών συνειδήσεως από της ορθής κατανοήσεως της αποκαλύψεως αντανακλά αναποφεύκτως επί των εκδηλώσεων του πνεύματος ημών εις την πράξιν της καθ’ ημέραν ημών υπάρξεως».

Η εμπειρική βίωση της πίστεως τον οδήγησε στη διαμόρφωση αυτού που ο ίδιος ονόμαζε «δογματική συνείδηση». Η συνείδηση αυτή, που χαρακτηρίζει όλους τους αυθεντικούς Γέροντες, τους Στάρετς, τους Πατέρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, γίνεται ο απλανής οδηγός στην πίστη και τη ζωή των Χριστιανών.

Ο Γέροντας Σωφρόνιος ζούσε την πατρότητα ως συμπόρευση. Τον προσέγγιζες ως πνευματικό πατέρα και τον έβλεπες δίπλα σου ως πιστό συνοδοιπόρο. Δεν ήθελε να καθοδηγεί, αλλά να συνοδοιπορεί. Και η συνοδοιπορία του ήταν η καλύτερη προσωπική καθοδήγηση. Κοντά του ένιωθες άνεση και ελευθερία. Με κάθε λόγο και κάθε πράξη του, με κάθε ενέργεια και εκδήλωσή του προσπαθούσε να σε τιμήσει και να σε στηρίξει· να σε κάνει να αισθάνεσαι πολύτιμο πρόσωπο με ξεχωριστή αξία. Και τα χαριτολογήματά του ακόμα κινούνταν προς αυτήν την κατεύθυνση. Κάποτε τον επισκέφθηκε νεαρός θεολόγος, που υπηρετούσε ως βοηθός καθηγητού Θεολογικής Σχολής. Αυτοσυστήθηκε ως βοηθός του καθηγητού του, και ο Γέροντας στην απάντησή του είπε: Εσύ είσαι βοηθός του καθηγητού σου και σε εσένα βοηθός ο Θεός.

Κάθε συζήτηση μαζί του αποτελούσε πνευματικό γεγονός, που δημιουργούσε βαθύτατες εντυπώσεις στους συνομιλητές του. Εκείνος ήταν μετρημένος και ευχάριστος. Ανοικτός στη σκέψη και εγκάρδιος προς όλους. Σαφής στις θέσεις και επιγραμματικός στις απαντήσεις του. Τιμούσε όλους τους ανθρώπους, και το έκανε αυτό βάζοντας τον εαυτό του κάτω από όλους. Σεβόταν τον κάθε συνομιλητή ανεξάρτητα από τη θέση και την ηλικία του. Άκουγε με προσοχή τα λόγια του και απαντούσε με σοφία και χάρη στα ερωτήματά του.

Ο σεβασμός του προς την ανθρώπινη ελευθερία ήταν απεριόριστος. Απέφευγε όχι μόνο να επιβάλει τη γνώμη του στους άλλους, αλλά και ακόμα να επηρεάσει με οποιοδήποτε τρόπο την ελευθερία της σκέψεώς τους. Θυμάμαι τη συνομιλία που είχαμε κάποτε κατά την προετοιμασία της εκδόσεως του βιβλίου του Περί προσευχής. Μετά από εκτενή συζήτηση για τον προσδιορισμό του τίτλου του βιβλίου, κατά την οποία ακούστηκαν και οι διάφορες προτάσεις των συνομιλητών του, ο ίδιος είπε: Γιατί να επηρεάσουμε τους αναγνώστες εκ των προτέρων με τη διατύπωση κάποιου τίτλου που εκφράζει τη δική μας θέση για το βιβλίο; Σε τι αναφέρεται το βιβλίο; Στην προσευχή. Ας δώσουμε λοιπόν τον τίτλο Περί προσευχής.

Ήταν αληθινό πρόσωπο με καθαρότητα, που αγαπούσε και «συγχωρούσε» μέσα του ολόκληρη την ανθρωπότητα. Αλλά και σε όσους τον πλησίαζαν μετέδιδε τον πόθο για την καθολική αυτή αγάπη και «συγχώρηση». Κοντά του λησμονούσες τις διαιρέσεις και αντιθέσεις που ταλανίζουν την καθημερινή μας ζωή. Δοκίμαζες την ειρήνη και την ενότητα. Ανακάλυπτες τον παγκόσμιο άνθρωπο, που ξυπνούσε μέσα σου τον πόθο για αληθινή παγκοσμιότητα, για άδολη οικουμενικότητα.

ολόκληρο εδώ

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ

"Πάρε τον παράδεισο μου και δωσ'μου την "κόλαση" σου"

Τις προάλλες συναντήθηκα με ένα γέροντα που αγαπώ πολύ. Είδες ποτέ τον Χριστό γέροντα τον ρώτησα. «Ναι πάτερ μου», μονολόγησε, με συστολή. «Πώς είναι Γέροντα;» «Όπως στα Ευαγγέλια πάτερ μου, αγνός, αγαθός, απλός και προσιτός». «Και πότε συνέβη αυτό», ήταν η αμέσως επόμενη γεμάτη θάμβος ερώτηση μου. «Όταν αγάπησα πολύ δίχως να περιμένω τίποτα πάτερ μου», ψιθύρισε ο γέροντας με χαμηλωμένα τα μάτια του, που είχαν ήδη πλημμυρίσει ερωτικά δάκρυα για τον Χριστό του. «Άδειασα σαν άνθρωπος και γέμισα Χριστό. Τα έδωσα όλα και δεν πήρα τίποτα. Τότε έρχεται Εκείνος όταν του μοιάσεις».
Αυτή η φράση, «Ο Χριστός έρχεται όταν του μοιάσουμε», σκαρφάλωσε στα πιο δύσβατα μονοπάτια της καρδιάς μου και άνοιξε χώρο μέσα μου. Ναι, η αγάπη. Εκείνη που ξέρει να θυσιάζεται και να χάνει. Να τα δίνει όλα δίχως να κρατάει λογαριασμό. Εκείνη που πεθαίνει για να ζήσεις ο άλλος. Που προδίδεται, σταυρώνεται κι όμως συγχωρεί. Που ξέρει να λέει και να εννοεί, πάρε τον παράδεισο μου και δώσ'μου την "κόλαση" σου…

παπα Λίβυος

αγιορείτικες διαδρομές

"στρουθία και κρίνα"

Διαβάζοντας κάθε πρωΐ το συναξάρι της ημέρας, μου γεννώνται κάποιες ανοίκειες και αλλόκοτες σκέψεις. Ένα ανθοκήπιο είναι το αγιολόγιο της Εκκλησίας με λουλούδια εξωτικά όσο και οικεία, πού ζωντανεύουν το ευαγγέλιο και το φέρνουν στα μέτρα του ανθρώπου. Θέλω να πιστεύω πώς όταν ο Χριστός είπε τα εξής:"εμβλεψατε εις τα πετεινα του ουρανου οτι ου σπειρουσιν ουδε θεριζουσιν ουδε συναγουσιν εις αποθηκας και ο πατηρ υμων ο ουρανιος τρεφει αυτα ...και περι ενδυματος τι μεριμνατε καταμαθετε τα κρινα του αγρου πως αυξανει ου κοπια ουδε νηθει , λεγω δε υμιν οτι ουδε σολομων εν παση τη δοξη αυτου περιεβαλετο ως εν τουτων (μτθ 6,26,28)", η ματιά του και ο λόγος του ξεπερνούσε τα αγριολούλουδα και τα σπουργίτια,τα οποία άνθιζαν και πετούσαν γύρω Του,και την πρακτική διδασκαλία περί μέριμνας και άγχους σε πρώτο επίπεδο και μας έδειχνε επίσης και τα πνευματικότερα ζητήματα. Έφτανε στην θέα των αρχαίων και των μελλόντων, σε προφήτες και αποστόλους και μάρτυρες. Αυτοί είναι τα στρουθία πού υποτάχτηκαν στον ζυγό του ευαγγελίου και ανάθεσαν στον Θεό την διατροφή και τον βίο τους και τα κρίνα πού απέβαλλαν την δόξα του κόσμου και κάθε "ένδυμα" και θεωρία ανθρώπινη και εγωκεντρική και δεν γνέθουν όνομα και κοπιάζουν για δημοσιότητα και γι αυτό δεν έμειναν γυμνοί από χάρη αλλά ντύθηκαν με την δόξα της αγιότητας, η οποία ξεπερνά κάθε βασιλεία και λαμπρότητα.

Αυτό το "εμβλέψατε" και το "καταμάθετε" είναι η απάντηση του Χριστού σε αυτούς πού αγωνιούν για πνευματικό οδηγό στην βασιλεία Του.Οι περισσότεροι από εμάς, για καθαρά πρακτικούς εξωτερικούς λόγους ζητάμε οδηγούς και πρότυπα πού έχουν "γεμάτες τις αποθήκες τους" και είναι "περιβεβλημένοι" με την σολωμόντεια στολή της δημοσιότητας και της προβολής. Οι άγιοι έζησαν μαζί με τους διωγμένους "γέροντες", τους παραξηγημένους, τους πτωχούς, για τους οποίους "δεν ήταν άξιος αυτός ο κόσμος".Αυτοί μετά δοξάστηκαν από τον Θεό ανάμεσα στους ανθρώπους γιατί δεν έλαβαν δόξα από τους πολλούς, αλλά από αυτούς τους λίγους πού είχαν μάτια να δουν και χέρια να ψηλαφήσουν και αυχένα σκυφτό πού αναζητά και βρίσκει την αγιότητα εκεί πού δεν φαίνεται.Πρέπει να ξεκαβαλικέψει κανείς και να πορευτεί πεζός και σκυφτός για να βρεί οδηγό και να συμπορευτεί μαζί του στην βασιλεία. Θέλει καρδιά ταπεινή και απαιτητική, θέλει πίστη ασκανδάλιστη για να βρείς Γέροντα στην ζωή. Ο άγιος Βαρούχ πού εορτάζει σήμερα ήταν υπομνηματογράφος και υποτακτικός του προφήτη Ιερεμία. Συμμερίστηκε τους διωγμούς του και την αποδοκιμασία του κόσμου. Αλλά και ο ίδιος, όντας μεγάλος προφήτης, έζησε στην σκιά του πνευματικού του πατέρα.Οι γνήσιοι προφήτες δεν προβάλουν τον εαυτό τους, αλλά παραμερίζουν για να φανεί η δόξα του Θεού και αντιδοξάζονται από Αυτόν για μια τέτοια διάκριση.Είναι παραδεδομένο πώς ο Θεός προστάτεψε τον μαθητή των δύο προφητών τον Αβιμέλεχ με τον λεγόμενο "βαρούχειο ύπνο" για να μην δει τα χειρότερα.Όποιος έκανε τον εαυτό του παιδί για χάρη της βασιλείας του Θεού,μπήκε μετα κάτω από την προστασία Του.

Γέρ.Γρηγορίου ηγουμ. Δοχειαρίου-Η Αγία Πεντηκοστή

Ημέρα πανώρια! Δεν νομίζω ότι άλλη γιορτή μας γεμίζει. Ο Χριστός μας μας υποσχέθηκε πολλά, και μύρια τόσα επραγματοποιήθηκαν όταν ο Χριστός ήταν μεθ᾽ ημών. Αλλά τα περισσότερα υπεσχημένα μας τα χάρισε την ημέρα της Πεντηκοστής.

Πλήρωσε κάθε υπόσχεσή του. Κανένας αληθινά πιστός δεν αισθάνεται την ημέρα αυτήν ότι κάτι του λείπει. Συμπληρώθηκαν τα πάντα. Το καράβι της Εκκλησίας, κατάφορτο από δωρεές του παναγίου Πνεύματος, ταξιδεύει. Κανένας δεν στερείται τίποτα· τα έχει όλα. Η Εκκλησία, αν και έχει τις απαρχές της στον αισθητό παράδεισο, πανηγυρίζει αυτήν την ημέρα την ίδρυσή της, γιατί σήμερα τα δώρα της αρχεγόνου δικαιοσύνης και της θείας ενανθρώπησης ωλοκληρώθηκαν με του Πνεύματος του Αγίου τα δώρα, τα οποία είναι πολύ ανώτερα από εκείνα που έδωσε ο Θεός στους πρωτοπλάστους.
Σήμερα η Εκκλησία παρουσιάζεται σαν δένδρο αειθαλές και ευσκιόφυλλο. Όποιος καθίση στην ρίζα του, δεν θα κρεμάση ποτέ τα μουσικά του όργανα. Θα παίξη λύρα και κάθε μουσικό όργανο που του χαρίζει η χάρις του Αγίου Πνεύματος. Δεν είναι ψέματα. Δεν είναι φαντασία. Είναι αλήθεια πέρα για πέρα. Καλείται ο κάθε άνθρωπος, η κάθε φυλή και το κάθε έθνος να ψάλη και να μελωδήση και να υμνολογήση με έξαρση και ανεπιτήδευτα τις δωρεές των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος. «Δεύτε πάντα τα έθνη, προσκυνήσατε την τρισυπόστατον Θεότητα». Με ιερό μένος ο Γρηγόριος ο Θεολόγος μας παρέδωσε όλη την υμνολογία της Πεντηκοστής στους λόγους του. Μόνον ο μεθυσμένος πνευματικά παίζει τα μουσικά του όργανα και δεν χορταίνει. Ακόρεστη μένει η ψυχή του στην τρισυπόστατη Θεότητα. Ανεβαίνουν της καρδιάς του οι χτύποι εκεί που ποτέ άνθρωπος δεν μπορεί να φθάση αφ᾽ εαυτού του. Σ᾽ αυτόν τον χώρο, που είναι περισσότερο από αγγελικός, δεν μπορεί να εισέλθη ο εμπλεκόμενος ταίς του βίου ηδοναίς, αυτός που αφήνει τους ορθολογισμούς να τον κρατάνε ερπετό, συγκυλινδούμενο τοις πάθεσιν. Αυτήν την ημέρα όλοι μας φέρνουμε στον νού μας τους εν πίστει κοιμηθέντας. Έτσι, ζώντες και κεκοιμημένοι δοξάζουμε το πανάγιο Πνεύμα.
Δεν είμαι θεολόγος και δεν γράφω θεολογικά. Σαν φίλεργη αράχνη υφαίνω τα μεγαλεία της ημέρας, όπως τα βιώνω από τα παιδικά μου χρόνια. Λέγοντας την λέξη Πεντηκοστή, το στόμα γεμίζει· δεν χωράει κάτι άλλο, ξένο και πρόσκαιρο, συναισθηματικό και αισθησιακό. Ζης και δεν ζης. Είναι δύσκολο να το προσδιορίσης.
Οι παλιοί άνθρωποι εδώ στην Μακεδονία πήγαιναν στην Εκκλησία ένα μάτσο καρυδόφυλλα, για να στρώσουν και να γονατίσουν. Και λέγανε: «Όπως τα καρύδια στολίζουν την καρυδιά, έτσι κι εμάς του Αγίου Πνεύματος οι δωρεές». Όλοι είχαν κατά νούν ότι πρέπει αυτήν την ώρα που διαβάζονται οι ευχές της Πεντηκοστής να γονατίσουν, ας είναι και Κυριακή. Κανένας δεν αρνείτο την κλίση των γονάτων και της καρδιάς την κάμψη.
Ένα μέρος από τις ευχές αυτές που εύχεται να έχουμε «τέλος αγαθόν», κρατήθηκε στην μοναχική παράδοση ευχή για τον εορτάζοντα μοναχό. Ο πατέρας μου στον στρατό αποστήθισε την ευχή: «Δέσποτα παντοκράτωρ, ο φωτίσας την ημέραν τω φωτί τω ηλιακώ, την δε νύκτα φαιδρύνας ταίς αυγαίς του πυρός…». Την διδάχθηκε στον στρατό και την ανέπεμπε στον Τριαδικό Θεό λίγο προτού κατακλιθή.
− Που την έμαθες, πατέρα;
− Στον στρατό, παιδί μου.
Ο στρατός δεν ήταν μόνον μια υποχρέωση για την πατρίδα, αλλ᾽ ήτανε και ένα σχολείο. Από το σχολείο αυτό πολλοί επέλεξαν και την μοναχική πολιτεία, όπως ο μακαριστός Ευδόκιμος, ο ηγούμενος της Μονής Ξενοφώντος. Δανειζότανε τις ευχές της Εκκλησίας, για να μη ξεμαντρίσουν από την μάνδρα της Εκκλησίας.
Οι όσιοι Κολλυβάδες, για να δώσουνε περισσότερη επισημότητα, την ημέρα της Πεντηκοστής τελούσαν την θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, όπως και την ημέρα της Υψώσεως του τιμίου Σταυρού. Και δεν το έκαναν αυτό για να διακρίνωνται από τους άλλους, αλλά για να εισέρχωνται όσο πιο βαθιά γίνεται στης ημέρας τα μυστήρια.
Αύτη εστί Πεντηκοστή.
Όλοι μπήκαμε σήμερα μέσα στην Εκκλησία, όλοι απολαμβάνουμε την καλή περίφραξη, όλοι ακούμε τα αηδόνια της θεολογίας. Μη μείνη κανένας έξω. Απολαύσατε τις χάριτες και τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος. Δεν θέλει κόπους. Θέλει καλή προαίρεση. Ξοδέψατε τα πονηρά θελήματα, για να απολαύσετε τις χάριτες του Αγίου Πνεύματος. Μη φάτε καλά. Μη πιήτε καλά. Απομυζήστε το μέλι της χάριτος. Γονατίσατε και προσκυνήσατε την μία Θεότητα, εν Πατρί τε και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Τούτη η ευλογημένη γωνιά της γης χαρακτηρίζεται «χώρα του πνεύματος». Αλλ᾽ εκείνο το πνεύμα της αρχαίας Ελλάδος δεν ήτανε καθαρό, δεν ήταν ευθές, δεν ήταν ζωοποιό. Σαν αρκουδόβατο ήταν περιπλεγμένο το πνεύμα το σατανικό σε κάθε ενέργεια του ανθρώπου. Γι᾽ αυτό και οι άγιοι Πατέρες το ξόρκισαν με ειδικές ευχές. Όχι ότι δεν είχε ψήγματα αλήθειας, αλλ᾽ έφερε πολλή ακαθαρσία, καθαρά δαιμονική. Ενώ το Πνεύμα το Άγιον είναι αγαθόν, είναι ζωοποιούν, και η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία χαρακτηρίστηκε από τους θεολόγους «Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος». Οι ρωμαιοκαθολικοί έμειναν στην Χριστολογία. Δεν προχώρησαν στην χάρη του Αγίου Πνεύματος. Γι᾽ αυτό και προσέθεσαν στην ομολογία της πίστεως ότι το Πνεύμα το Άγιον εκπορεύεται και εκ του Πατρός και εκ του Υιού. Εμείς προσκυνούμε αυτό Κύριον και Θεόν και εκπορευόμενον από τον Πατέρα. Όπου θέλει πνεί και όλοι μπορούμε να ακούσουμε την φωνή του και σε όλους μας μπορεί να αναπαυθή, αν ζούμε το λυτρωτικό έργο που μας παρέδωσε ο Χριστός. Πόσο πρέπει οι κρατούντες και εν τη Εκκλησία και εν τη πολιτεία να επιδιώκουνε το Πνεύμα το Άγιον. Πόσο διαφορετική θα ήταν σήμερα η ζωή μας, αν είχαμε πνευματοφόρους και θεοφόρους κυβερνήτες. Ας προσευχώμαστε όλοι: «Το Πνεύμα σου το αγαθόν μη αντανέλης αφ᾽ ημών, αλλά οδήγησέ μας εις οδόν ευθείαν. Αμήν».
Συμπαθάτε με. Ακόρεστη είναι η διάθεσή μου σήμερα κάτω από την επισκίαση του Αγίου Πνεύματος. Δεν θέλω να τελειώσω, γιατί η τελείωση είναι ατελείωτη. Όποιος ψάχνη το τέλος της τελείωσης σίγουρα θα παραφρονήση. Ας σταματήσω εδώ.

Γρηγόριος ο Αρχιπελαγίτης

πηγη

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΑΘΕΑΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΑΣ

Μια μέρα, ένα πρωινό προχώρησα μόνος μου στο παρθένο δάσος.

Όλα, δροσισμένα από την πρωινή δροσιά, λαμπύριζαν στον ήλιο. Βρέθηκα σε μια χαράδρα. Την πέρασα. Κάθισα σ' ένα βράχο. Δίπλα μου κρύα νερά κυλούσαν ήσυχα κι έλεγα την ευχή. Ησυχία απόλυτη. Τίποτα δεν ακουγόταν.

Σε λίγο, μέσα στην ησυχία ακούω μια γλυκιά φωνή, μεθυστική, να ψάλλει, να υμνεί τον Πλάστη. Κοιτάζω, δεν διακρίνω τίποτα.  Τελικά, απέναντι σ' ένα κλαδί βλέπω ένα πουλάκι· ήταν αηδόνι. Κι ακούω το αηδονάκι να κελαηδάει, να σχίζεται· μάλλιασε, που λέμε, η γλώσσα του, φούσκωσε απ' τους λαρυγγισμούς ο λαιμός του.

Αυτό το πουλάκι το μικροσκοπικό να κάνει κατά πίσω τα φτερά του, για να έχει δύναμη και να βγάζει αυτούς τους γλυκύτατους τόνους, αυτή την ωραία φωνή και να φουσκώνει ο λάρυγγάς του! Πω, πω, πω! Να 'χα ένα ποτηράκι με νερό, για να πηγαίνει να πίνει και να ξεδιψάει!

Μου ήρθαν δάκρυα στα μάτια. Τα ίδια εκείνα δάκρυα της χάριτος που κυλούσαν αβίαστα και τα οποία απέκτησα απ' τον Γερο-Δημά. Ήταν η δεύτερη φορά που το δοκίμαζα.

Δεν μπορώ να σας μεταφέρω αυτά που ένιωσα. Αυτά που αισθάνθηκα. Σας φανέρωσα, όμως, το μυστήριο. Και σκεπτόμουν. «Γιατί το αηδονάκι να βγάζει αυτούς τους λαρυγγισμούς; Γιατί να κάνει αυτές τις τρίλιες; Γιατί να ψάλλει αυτό το υπέροχο άσμα; Γιατί, γιατί, γιατί... γιατί να ξελαρυγγιάζεται; Γιατί, γιατί, για ποιο σκοπό; Μήπως περιμένει να το επαινέσει κανείς; Όχι, βέβαια, εκεί κανείς δεν θα το κάνει αυτό».

Μόνος μου φιλοσοφούσα. Αυτό τ' απέκτησα μετά το γεγονός με τον Γερο-Δημά. Πριν απ' αυτό δεν το έκανα. Πόσα δεν μου είπε το αηδονάκι! Και πόσα του είπα μες στη σιωπή: «Αηδονάκι μου, ποιος σου είπε ότι εγώ θα περνούσα από δω; Εδώ κανείς δεν πλησιάζει. Είναι τόσο απρόσιτο το μέρος. Πόσο ωραία κάνεις χωρίς διακοπή το καθήκον σου, την προσευχή σου στον Θεό! Πόσα μου λες, αηδονάκι μου, πόσα με διδάσκεις! Θεέ μου, συγκινούμαι. Αηδόνι μου, μου δείχνεις με το κελάηδημά σου πω να υμνώ τον Θεό, μου λες χίλια, πολλά, πάρα πολλά...».

Δεν είμαι καλά από υγεία, να τα πω όπως τα νιώθω. Θα μπορούσε να γραφεί ένα ολόκληρο πεζογράφημα. Το αγάπησα πολύ το αηδόνι. Το αγάπησα και μ' ενέπνευσε.

Σκέφτηκα: «Γιατί εκείνο κι όχι κι εγώ; Γιατί εκείνο να κρύβεται κι όχι κι εγώ;». Και μου ήρθε στο νου ότι πρέπει να φύγω, πρέπει να χαθώ, πρέπει να μην υπάρχω.

Είπα: «Γιατί; Είχε αυτό κόσμο μπροστά του; Ήξερε ότι ήμουν εγώ και τ' άκουγα; Ποιος τ' άκουγε που ξελαρυγγιάζονταν; Γιατί πήγαινε σε τέτοια κρυφά μέρη; Αλλά κι εκείνα τ' αηδόνια μες στο λόγγο, μες στη ρεματιά που βρισκόντουσαν τη νύκτα και την ημέρα, το βράδυ και το πρωί, ποιος τ' άκουγε που ξελαρυγγιαζόντουσαν όλα; Και γιατί το κάνανε αυτό το πράγμα; Και γιατί πηγαίνανε σε τέτοια κρυφά μέρη; Γιατί σπάζανε το λάρυγγά τους; Ο σκοπός ήταν η λατρεία, το ψάλσιμο στον Δημιουργό τους, η λατρεία στον Θεό». Έτσι τα εξηγούσα.

Όλα αυτά τα θεώρησα ότι ήταν του Θεού άγγελοι, δηλαδή πουλάκια που δοξάζανε τον Θεό, τον Πλάστη των πάντων και δεν τ' άκουγε κανείς. Ναι, κρύβονταν, να μην τ' ακούει κανείς, πιστέψτε με! Δεν τα ενδιέφερε να τ' ακούνε, αλλά ποθούσαν μες στη μοναξιά, μες στην ησυχία, μες στην ερημιά, μες στην σιωπή να τ' ακούει ποιος άλλος;

Ο Πλάστης των πάντων, ο Δημιουργός του παντός. Αυτός που τους χάριζε ζωή και πνοή και φωνή. Θα ρωτήσετε: «Είχανε μυαλό;». Τι να πω, δεν ξέρω αν το έκαναν συνειδητά ή όχι. Δεν ξέρω. Γιατί αυτά είναι πουλάκια. Μπορεί τώρα να είναι στη ζωή και μετά να μην υπάρχουν, όπως λέει η Αγία Γραφή. Δεν πρέπει εμείς να σκεπτόμαστε διαφορετικά απ' ό,τι λέει η Αγία Γραφή.

Ο Θεός μπορεί να μας παρουσιάσει ότι όλοι αυτοί ήταν άγγελοι του Θεού. Εμείς δεν τα ξέρουμε αυτά. Πάντως κρύβονταν, να μην ακούσει κανείς τη δοξολογία τους.

Έτσι και για τους μοναχούς η ζωή εκεί, στο Άγιο Όρος, είναι άγνωστη. Ζεις με τον Γέροντα, το αγαπάς. Οι μετάνοιες, οι ασκήσεις, όλα γίνονται, αλλά ούτε τις θυμάσαι, ούτε κανείς λέει για σένα: «Τι είναι αυτός;». Ζεις τον Χριστό, είσαι του Χριστού.

Ζεις μέσα σ' όλα και ζεις τον Θεό, εν ω τα πάντα ζουν και κινούνται, εν το οποίο και δια του οποίου – είναι δικές μου ελληνικούρες αυτές. Μπαίνεις μες στην άκτιστη Εκκλησία και ζεις εκεί ως άγνωστος. Κι ενώ αναλύεσαι για τους συνανθρώπους σου προσευχόμενος, μένεις άγνωστος σ' όλους τους ανθρώπους, χωρίς ίσως ποτέ να σε γνωρίσουν.

Γέρων Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

εδω 

Άλλο Γέροντας, άλλο πνευματικός, άλλο εξομολόγος

Επειδή με ρωτάνε με ΠΜ, ας παραθέσω καποιες πληροφορίες πού συγκεντωσα ένθεν κακείθεν.

Ας το καταλάβουμε ΑΛΛΟ ΓΕΡΟΝΤΑΣ, ΑΛΛΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΛΛΟ ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΣ.

Το επαναλαμβάνω για να γίνει συνείδηση, γιατί εντοπίζουμε και προσωπολατρείες και αντιεκκλησιαστική φατριαστική συμπεριφορά εκ μέρους των χριστιανών μας. Επίσης, μπερδεύουμε το μοναχικό ήθος με το κοσμικό ήθος, πράγμα πού ειναι προσβολή για το όγδοο μυστήριο , κατά αγ. Γρηγόριον Θεολόγον, του μοναχισμού.Την έννοια του υποτακτικού με το πνευματικοπαίδι και της πνευματικής πατρότητας με την ιερά εξομολόγηση.

Γέροντας είναι ο πνευματικός πατερας των μοναχών.Οι μοναχοί έχουν Γέροντα. Ένας γέροντας σε μοναστήρι μπορεί να είναι πνευματικός και εξομολόγος κοσμικών πού επισκεπτονται γι αυτο τον λόγο το μοναστήρι, αλλά πάντα θα είναι ο πνευματικός ή ο εξομολόγος τους ή και τα δύο, αλλά όχι ο γέροντας τους. Στον Γέροντα κάνουμε υπακοή σαν μοναχοί και δείχνουμε εμπιστοσύνη σαν κοσμικοί. Υπάρχει διαφορά. Επίσης, οι αδελφότητες στον κόσμο, έχουν Πνευματικό προιστάμενο και όχι Γέροντα, καν αυτός είναι Γέροντας για τους μοναχούς ή Γέροντας στην Εκκλησία.

Πνευματικός είναι ο άνθρωπος πού έχει χάρη από τον Θεό, να νουθετεί και να μας καθοδηγεί στην εν Χριστώ ζωή, να του εναποθέτουμε τα προβλήματα και τους πνευματικούς μας προβληματισμούς, να μας ποιμαίνει και να μας καθοδηγεί πνευματικά.Πνευματικός μπορεί να είναι ένας απλός μοναχός, ο οποίος δεν ειναι εξομολόγος, ακόμα και ένας λαϊκός! Σπάνιο αλλά όχι απίθανο. Το Πνεύμα όπου θέλει πνεί.Πνευματικός ήταν ο γέροντας Παΐσιος, ο οποίος δεν ήταν ούτε ιερέας, ούτε εξομολόγος.

Εξομολόγος είναι ο ιερέας εκείνος, άγαμος ή έγγαμος, πού έχει ειδική άδεια από τον οικείο αρχιερεα, να τελεί το μυστήριο της εξομολόγησης. Στον εξομολόγο πάμε, αφού έχει προηγηθεί μετάνοια και απόφαση, για να του πούμε τις αμαρτίες μας και αυτός μας διαβάζει την συγχωρητική ευχή εις άφεσιν αμαρτιών και ενίοτε, όποτε και αν χρειαστεί μας δίνει νουθεσίες και ίσως κάποιον κανόνα. Ησυγχώρηση των αμαρτιών τελείται με την μετάνοια την δική μας και την συγχωρητική ευχή από χειροτονημένο ιερέα εξομολόγο και όχι με τα επιτίμια και τους κανόνες, πού είναι παιδαγωγικά μέσα στην ευχέρεια του πνευματικού εξομολόγου.

Το ιδανικό είναι ο πνευματικός μας να είναι εξομολόγος, και εξομολόγος μας να είναι ο πνευματικός μας, αλλά όχι απαραίτητο. Πνευματικός εξομολόγος ήταν λχ ο γέροντας Πορφύριος.Έχουμε έναν πνευματικό και πολλούς εξομολόγους.

 

Ο πνευματικός θα μας οδηγήσει στην εξομολόγηση, ο εξομολόγος θα εξομολογήσει, ο πνευματικός εξομολόγος και τα δύο.

 

 

 

από το FB