Γέροντας Παΐσιος: ζεσταίνοντας γάλα εν μέσω Νηστείας Σαρακοστής…

ΠΡΩΙΝΟ ΡΟΦΗΜΑ

Παναγούδα, το κελί του Γέροντα

Πιο εδώ είναι δυο επισκέπτες, κι αυτοί από τη Θεσσαλονίκη. Στέκονται όρθιοι, ακουμπώντας στην καστανιά. Πενηντάρηδες κι οι δυο, χλωμοί, στρυφνοί. Φαίνονται να είναι από κάποια παρεκκλησιαστική οργάνωση, γιατί κοιτάζουνε αυστηρά, κάπως επιτιμητικά τον γέροντα και σχολιάζουνε μεταξύ τους χαμηλόφωνα.

Τα παιδιά παίζουνε, κάνουνε φασαρία –οπότε γυρίζει ο Παΐσιος και τα λέει ήρεμα:

«Μην κάνετε θόρυβο, γιατί εδώ δίπλα, κάτω απ’ το χώμα, είναι κρυμμένοι Αμερικανοί και θα ξυπνήσουν και θα ‘ρθουν να μας χαλάσουν την ησυχία μας».

Τα παιδιά σταματούνε, σωπαίνουνε παραξενεμένα.

Ο Γιάννης, απέναντι, γέρνει πλάγια στο βράχο, πάνω στο σάκο του. Ανάβει τσιγάρο.

Οι δυο επισκέπτες, που φαίνονται σκληροί ευσεβιστές, συνεχίζουν να βλέπουν με αποδοκιμασία τον γέροντα που προσέχει να μη φουσκώσει και χυθεί το γάλα. Ώσπου ο ένας δεν αντέχει και λέει στον καλόγερο:

Ταίζοντας τα πουλιά στο κελί του...

«Γέροντα Παΐσιε, είμαστε στις πρώτες μέρες της Σαρακοστής, έχουμε αυστηρή νηστεία, κι εσύ βράζεις να πιεις γάλα;»

Ο γέροντας σωπαίνει. Δεν απαντάει. Πιάνει και κατεβάζει το κατσαρόλι, γιατί το γάλα έβρασε. Μετά πάει στο κελί, φέρνει έξι μικρά, παλιά, πορσελάνινα φλιτζανάκια, τα βάζει μερακλίδικα στη σειρά κι αδειάζει με προσοχή το γάλα μέσα σ’ αυτά. Περιμένει λίγο να κρυώσει, ενώ όλοι τον κοιτάζουνε με απορία, σιωπηλοί.

Οι δυο ευσεβιστές τα βλέπουνε όλα αυτά με αποστροφή, γιατί σκέφτονται ότι αφού είμαστε όλοι εδώ οι επισκέπτες, έξι και τα φλιτζανάκια, άρα και σ’ αυτούς θα τολμήσει ο καλόγερος να προσφέρει γάλα, τέτοιες μέρες σκληρής νηστείας.

Ο γέροντας Παΐσιος παίρνει τα γεμάτα φλιτζανάκια ένα-ένα, τα βάζει σ’ ένα ξύλινο δίσκο, τα κουβαλάει και τ’ αφήνει σε απόσταση εφτά μέτρων, στο χώμα, στην άκρη ενός θάμνου.

Τ’ ακουμπάει όλα εκεί, στη σειρά, έπειτα έρχεται, κάθεται δίπλα μας και αρχίζει να κάνει με το στόμα του κάτι σιγανά, παράξενα σφυρίγματα, κοιτάζοντας προς τους θάμνους.

Δεν περνούνε λίγα λεπτά, και πιο εκεί, μέσα από τα τσαλιά, βγαίνει πολύ προσεκτικά μια οχιά και ύστερα πέντε μικρά φιδάκια –τα παιδιά της.

Κρατάω την αναπνοή μου.

Τα φίδια έρχονται, πλησιάζουν όλα, ένα-ένα, σέρνοντας, περνούνε δίπλα μας, πάνε σιγά-σιγά στα φλιτζανάκια, κι αρχίζουν ήρεμα να πίνουν, να ρουφούνε το πρωινό γάλα τους…

Πηγή: ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ, Επί ψύλλου κρεμάμενος (Κέδρος 2003)

ΤΑΦΟΣ ΠΑΤΡΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ

πηγή

Θές να είσαι καλός παπάς και να τυγχάνεις του σεβασμού των ευσεβιστών χριστιανών;

Θές να είσαι καλός παπάς και να τυγχάνεις του σεβασμού των ευσεβιστών χριστιανών ήτοι των καθαρών και εκλεκτών του Θεού;

-Άρχισε να επικρίνεις για την αισχρή του ενδυμασία κάποιον ανυποψίαστο και απαίδευτο χριστιανό και συγκάλεσε αρρωγούς στην θεάρεστη προσπάθεια τους παρακείμενους υπερχριστιανούς.

-Θύμησε του στην εξομολόγηση ή καλύτερα από άμβωνος διάφορες σεξουαλικές διαστροφές και πράξεις πού πρέπει να αποφύγει. Αν μάλιστα δεν έχουν περάσει καν από το μυαλό του, τόσο το καλύτερο. Πρόλαβες το...κακό!

-Ακόμα καλύτερα, επιδόσου από άμβωνος εις ακρόασιν πάντων και μάλιστα πριν από την θεία μετάδοση, σε μία ακατάσχετη ...μηρολαγνική σεξολογία, ρίχνοντας παράλληλα έντονα βλέμματα σε μερικούς ακατακάλυπτους χριστιανούς.

- Μην ξεχάσεις παρουσία αρχών να πολιτικολογήσεις εν εξάρσει και φυσικά μεροληπτικώς υπέρ "πατριωτικών" πολιτικών ιδεωδών. Ομοίως καλόν είναι να σοσιαλίζεις και λιγάκι... τώρα π'αλλάξαν οι καιροί και αλλαξοφορέθη η Μαριορή.

- Καλύτερα να καλλιεργείς τον τρόμο προς αποφυγήν αμαρτιών και τόνωση εγρηγόρσεως, εμμονοληπτικώς και κατά Κυριακήν διδάσκοντας περί κολάσεως,καζανιών, δαγκάνων και βλασφήμων αριθμών ως το 666. Χρήσιμο είναι να ονοματίζεις τους κολασμένους για να μην υπάρξει ουδεμία παρανόηση.Επίσης, να παραβλέπεις τεχνηέντως πώς οι πατέρες φέρθηκαν με διάκριση στα συγκεκριμμένα θέματα. Τότε ήταν αρχαίοι οι καιροί, νυν δε ο καιρός εγγύς.

-Ζήτα συχνά και εντατικά χρήματα για στολισμούς αιθουσών και προσκυνηματικές εκδρομές ή αλλαξιές της εκκλησίας. Μην μεριμνάς για τους φτωχούς. Άλλωστε ο Χριστός είπε: " Τους φτωχούς πάντοτε θα έχετε μαζί σας,Εμένα όχι". Έτσι μην αφήσεις την αγία τράπεζα να κρυώνει ασκέπαστη και το καντήλι να διψά δίχως ελαιόλαδο ΑΑΑ.

- Προσπάθησε να έχεις επιτηδευμένη και προσεχτική εξωτερική συμπεριφορά. Οι απλοϊκοί και ανεπιτήδευτοι χριστιανοί είναι συνήθως θρασείς και απαίδευτοι. Ο πολύς λαός που χυδαϊζει γλωσσικά και συμπεριφοριστικά είναι a priori για την κόλαση. Άλλωστε επικατάρατος εστί, μη γνωρίζων τον νόμον του Θεού.

-Όταν πρόκειται για νέους, μην διστάσεις να υπερτονίσεις την διάκριση και πανσοφία που πάει σετ με την ηλικία σου,όπως και την ευσέβεια της γενεάς σου, σε αντίθεση με τους σημερινούς ασώτους και απνευμάτιστους νέους.

- Να θεολογείς τα μέγιστα και υψηλά και μάλιστα να διανθίζεις τα κηρύγματα σου με κορυφαίες ατάκες γνωστών αντιχρίστων κοσμικών φιλοσόφων. Άλλωστε ότι δεν είναι ενάντια μας είναι με το μέρος μας,κατά το αγιογραφικό εκείνο. Προέχει ο εντυπωσιασμός!

-Να παραμείνεις αμέτοχος των μεγάλων κοινωνικών ζητημάτων και των ανθρωπίνων προβλημάτων, όπως η φτώχεια,τα ναρκωτικά,οι εκτρώσεις κτλ. Σε κάθε πρόσφορη περίσταση τόνιζε το θυμοσοφικό και ευσεβοφανές:" όπως στρώνει ο καθείς κοιμάται". Μην ξεχάσεις να βγάλεις πύρινα κηρύγματα κατά τωνμεθύσων,αστέγων,πρώην φυλακισμένων, αγάμων μητέρων και των ναρκομανών, που είναι τα κατακάθια της κοινωνίας και προκλητικοί για τις πράξεις τους.¨Οταν τους συναντήσεις να χτυπιούνται "υποκριτικώς" στις πλάκες της εκκλησίας, κοίταξε τους επιτιμητικά και με νόημα. Βγάλε και ένα κατάλληλο λογύδριο για την ...Κασσιανή(δεν πειράζει που η Κασσιανή είναι άσχετη με το θέμα, οι πολλοί το αγνοούν).

-Μην καταπιάνεσαι με "απαγορευμένα θέματα". Και μόνο η μνεία τους, έστω και αν διαφωνείς ορθοδόξως και κατά την χριστιανική ηθική, είναι ικανή να σπιλώσει ανεπανόρθωτα το image σου.

- Βρίζε τους άλλους ιερείς και τον επίσκοπο σου, από φυλακής πρωΐας μέχρι νυκτός. Άλλωστε ..."το ίδιο έκαναν και οι άγιοι"(!!!).

- Κάνε μια επίτροπη από ψωμωμένες γυναίκες και ανδρείους χριστιανούς(προτιμώνται οι μυστακοφόροι ως ευλαβέστεροι),οπλιστείτε με λάβαρα και σταυρούς και σπάστε στον ξύλο τον αιρετικό ή τον ομοφυλόφιλο της γειτονιάς σας.
Σημ. το ξύλο να είναι μετά μουσικής, ήτοι ψαλμοί επινίκιοι(τύπου τη υπερμάχω στρατηγώ) κλπ. Σε περίπτωση που σας τύπτει η συνείδηση σας για την πράξη ή την εκμετάλλευση των εν λόγω ύμνων, σκεφτείτε πώς οι γνήσιοι χριστιανοί είναι αντρακλαράδες. Αποδιώξτε ούτως τον πειρασμό.

-Νήστευε και την Κυριακή.Διάβαζε την αγία επιστολή και την αποκάλυψη της παναγίας. Τίμα μόνο τους ιερείς που σου μοιάζουν. Ονόμαζε αδιάκριτα αιρετικούς κανονικούς επισκόπους και ιεροκήρυκες της εκκλησίας, αντικαθιστώντας την Ιερά Σύνοδο που ..."καθεύδει μακαρίως" και μάλιστα πληροφόρει και τους άλλους. Καταπίεζε τα παιδιά και την γυναίκα σου, για να αρέσεις στους αδελφούς σου.Πίστεψε πώς είσαι απόστολος του Χριστού και νιώσε περήφανος για την αυθεντική σου αποστολή.

- Λάβε την αποκλειστικότητα ερμηνείας των γραφών και σύγχρονων γερόντων. Μάλιστα, λάβε έναν άκακο και άγιο γέροντα ως σημαία και διατυμπάνιζε το μεγάλο γεγονός πώς είσαι πνευματικοπαίδι του.

- Τέλος, ζήτα γλυκανάλατους νεωτερισμούς και συναισθηματολογικές καινοτομίες στην λατρεία, για να είναι όλα πιό βολικά και ζαχαρένια για μας τους εκλεκτούς των χριστιανών. Ονομάτισε παραδοσιολάγνους και φανατικούς τους αντιφρονούντας. Ψάξε τις αδυναμίες τους,χτύπα τους και απέκλεισε τους από το δικαίωμα αντιδράσεως τους πλανεμένους,βρε αδερφέ!





Ο Κύριος να μας ελεεί όλους! Ταπείνωση,ταπείνωση και πάλι ταπείνωση!

Ζήλος ου κατ’ επίγνωσιν (Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης)

alopsis

Συχνά εμφανίζονται στον ιερό χώρο της Εκκλησίας άνθρωποι, που υπερβάλλουν στην τήρηση διαφόρων τύπων της θρησκευτικής ζωής. Με άγρυπνα μάτια παρακολουθούν τους πάντες, κληρικούς και λαϊκούς, και εύκολα βγάζουν συμπεράσματα και προβαίνουν σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, οι οποίες μερικές φορές είναι θυελλώδεις και δυναμικές. Ο ου κατ’ επίγνωσιν ζήλος των αδελφών αυτών, προκαλεί δυσάρεστες καταστάσεις, οι οποίες κουράζουν τους άλλους, που βρίσκονται στον Ιερό Ναό για να λατρέψουν τον Θεό και να βρουν παρηγορία.

Οι άνθρωποι αυτοί πολύ δύσκολα συμφωνούν με κάτι το διαφορετικό. Όσο και να προσπαθήσεις, αυτοί εμμένουν στις εσφαλμένες τους εντυπώσεις και βιώνουν μία συνεχή ταραχή στην ψυχή τους. Θέλουν όλοι οι άλλοι να συμφωνούν μαζί τους, κάτι που ποτέ δεν πρόκειται να συμβεί. Το γεγονός αυτό ουσιαστικά τους αποξενώνει από την Εκκλησία παρόλο, που εκκλησιάζονται ανελλιπώς. Δεν την θεωρούν δική τους, όπως δεν θεωρούν αδελφούς τους και όλους εκείνους που βρίσκονται εντός. Προτιμούν να διαφοροποιούνται, να κρίνουν και να κατακρίνουν, πιστεύοντας ότι όλοι γύρω τους είναι ασεβείς και καταπατητές του θελήματος του Θεού. Όταν πλησιάζουν τους άλλους, έχουν ένα σκοπό. Να υποδείξουν, να ελέγξουν και να εκφοβίσουν. Όχι να γίνουν φίλοι, να επικοινωνήσουν και να συμμετάσχουν στα διάφορα προβλήματα, που αντιμετωπίζουν. Την ίδια συμπεριφορά έχουν και απέναντι στους ιερείς. Τους ζητούν με επιμονή να συμμορφωθούν στις υποδείξεις τους, γιατί μόνο αυτοί διαθέτουν το ακραιφνές ορθόδοξο κριτήριο.

Είναι αξιοπρόσεκτη η επισήμανση ενός Επισκόπου, η οποία συγχρόνως είναι και συμβουλή: «Μην έχης εμπιστοσύνην πάντοτε εις εκείνον, που εις κάθε στιγμήν ξιππάζεται αν ακούση τάχα καμμίαν λέξιν απρεπή, εις εκείνον που δεν παραλείπει να κάμη εκατό σταυρούς, διερχόμενος έξω από καμμίαν εκκλησίαν, εις εκείνον τέλος που είναι ικανός και την Κυριακήν ακόμη να νηστεύη. Συνήθως αυτοί δεν είναι παρά λύκοι, που απ’ έξω έχουν περιβληθή την αθώαν φορεσιάν του προβάτου».

Οι εκδηλώσεις αυτές δεν θα υπήρχαν, εάν οι αδελφοί έκαναν πνευματικό αγώνα και ήταν ταπεινοί. Δυστυχώς το ενδιαφέρον τους είναι στραμμένο στους άλλους και όχι στον εαυτό τους, γι’ αυτό και μένουν ανικανοποίητοι. Ανησυχούν για τα δευτερεύοντα, επουσιώδη και μεταβαλλόμενα, ενώ αδιαφορούν για τα σημαντικά, τα αναγκαία και σωτηριώδη. Χρειάζεται εκτός από την ταπείνωση και η κατά Θεόν σοφία, η οποία συνήθως λείπει από τους αδελφούς, που θορυβοποιούν και ανησυχούν ματαίως.

Ιάκωβος ο δολοφόνος,βιαστής και ασκητής άγιος

Ναι, οι πράξεις είναι δείγμα αγιότητας ή κακίας. Όχι όμως πάντα! Υπάρχουν περιπτώσεις, που ακόμα και ένας άγιος μπορεί να πέσει, και μάλιστα να πέσει ΣΟΒΑΡΑ. Και το γνωστό παράδειγμα του μοιχού και φονιά βασιλιά Δαυίδ, του "ανδρός κατά την καρδία του Θεού", μας το έχει δείξει από αρχαίων χρόνων. Όμως και σε νεότερες εποχές, ο Θεός έχει επιτρέψει τέτοιες δραματικές πτώσεις αγίων, για πολλούς λόγους, των οποίων οι τρεις σπουδαιότεροι είναι αυτοί:

1. Για να μην επαναπαυόμαστε στις δάφνες μας.

2. Για να χτυπήσει τον ευσεβισμό μας και την επίκριση προς τους άλλους.

3. Για να δούμε τη σωτήρια δύναμη της μετανοίας, και να νικάμε την απελπισία.

Το άρθρο αυτό, το αναδημοσιεύουμε ως απόσπασμα από την επιφυλλίδα του Χρήστου Γιανναρά στην εφημερίδα Καθημερινή. Και μας διδάσκει πολλά:

"Στις 28 Ιανουαρίου κάθε χρόνο η Εκκλησία γιορτάζει (με την κυριολεκτική σημασία της γιορτής) τη μνήμη Ιάκωβου του ασκητή, που ανεπιφύλακτα τον έχει κατατάξει στους αγίους της.Ο Ιάκωβος ασκήτευε δεκαπέντε χρόνια σε μια σπηλιά. Κάποτε, από την κοντινή πολίχνη (την Πορφυριώνη) κάποιοι ευφυείς και τότε πολέμιοι του θρησκευτικού σκοταδισμού έστειλαν στη σπηλιά του μια πόρνη γυναίκα να του προσφέρει προκλητικά τα θέλγητρά της: Ο Ιάκωβος δεν ενέδωσε στην εύκολη ηδονή και η συνάντηση λειτούργησε συγκλονιστικά για τη γυναίκα, που από τότε εγκατέλειψε το επάγγελμά της και έζησε με συνέπεια μέσα στην Εκκλησία.Υστερα από κάποια χρόνια, «άρχων ένδοξος» της περιοχής πήγε στον ασκητή τη θυγατέρα του που έπασχε από νόσο βαριά. Ο Ιάκωβος προσευχήθηκε και ελευθέρωσε το κορίτσι από την ασθένεια, δέχθηκε μάλιστα να το κρατήσει λίγες μέρες στη σπηλιά, μαζί με τον αδελφό της, όπως επέμενε για σιγουριά ο πατέρας της. Τότε όμως ο Ιάκωβος, «ως άνθρωπος και αυτός» νικήθηκε από την επιθυμία. Βίασε την κόρη και στη συνέχεια έντρομος, μήπως φανερωθεί η πράξη του, τη σκότωσε μαζί με τον αδελφό της, μόνο μάρτυρα των εγκλημάτων του.Σε πανικό απόγνωσης φεύγει στην έρημο, σκάβει έναν τάφο και μπαίνει μέσα ο ίδιος να πεθάνει δίχως ελπίδα ελέους από τον Θεό. Ο τοπικός επίσκοπος μαθαίνει τα συντρέξαντα και ξεκινάει μέρες πορείας στην έρημο για να τον βρει. Κάποτε τον ανακαλύπτει και θρηνώντας του εξηγεί ότι η απελπισία είναι αμάρτημα μεγαλύτερο από τον βιασμό και τους φόνους. Ο Ιάκωβος δέχεται με συντριβή την παραμυθία, αλλά δεν εγκαταλείπει τον τάφο ως ενδιαίτημα. Θα μείνει εκεί σε σκληρότατη άσκηση αυταπάρνησης ως την τελευτή του.Παρεμβάλλεται μια τρομακτική ανομβρία στην περιοχή και ο επίσκοπος έχει «πληροφορίαν καρδίας» ότι μόνο αν προσευχηθεί ο Ιάκωβος μπορεί να νικηθούν της φύσεως οι όροι. Κλήρος και λαός βγαίνουν στην έρημο και φτάνουν στον τάφο όπου είναι κλεισμένος ο εγκληματίας ασκητής. Τον πείθουν να προσευχηθεί και η βροχή φτάνει αμέσως ευεργητική να βεβαιώσει την αγιότητα του μετανοημένου". -"Επιφυλλίδα" Χρ. Γιανναρά- Ιανουάριος 2001. Εφημερίδα Καθημερινή.

Δεν κρίνει ο Θεός από το φαινόμενο, όπως ο άνθρωπος. Και έτσι οφείλει να μην κρίνει και η Εκκλησία. Δεν είναι δικαστές οι Χριστιανοί των αδελφών τους, αλλά γιατροί και συνασθενείς. Και ο ρόλος τους δεν είναι να καταδικάσουν, αλλά να βοηθήσουν, να παρηγορήσουν και να γιατρέψουν τους συνασθενείς τους με τη βοήθεια του Θεού. Όσο βαριά κι αν είναι η αρρώστια τους.

Η "κάθαρση" για τους Χριστιανούς, είναι ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ, και εφαρμόζεται στον καθένα συνάνθρωπό μας ξεχωριστά. Δεν εφαρμόζεται ΜΑΖΙΚΑ σε μια ομάδα, είτε αυτή είναι η Εκκλησία, είτε κάτι άλλο. Γιατί σε μια ομάδα, πάντα θα υπάρχουν οι άνθρωποι που πέφτουν, και στο χωράφι του Κυρίου, πάντα θα υπάρχουν ζιζάνια, ως τη συντέλεια.Ας μην κατακρίνουμε λοιπόν τον αδελφό μας, ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ κι αν έχει κάνει. Αντίθετα, ας κλάψουμε και ας προσευχηθούμε γι' αυτόν, χάριν του οποίου ο Χριστός πέθανε. Και ας συνεφέρουμε τον εαυτό μας, λέγοντας: "Αλλοίμονό μου του αμαρτωλού! Γιατί αν ο αδελφός μου αυτός ο καλός έπεσε, τι πτώση περιμένει εμένα τον αμαρτωλό και ασεβή!"

Γιατί ο Θεός "στους υπερηφάνους αντιτάσσεται, εις δε τους ταπεινούς δίδει χάριν", και "με όποιο μέτρο μετράμε, με το ίδιο μέτρο θα μετρηθούμε"!

πηγή

Σύγχρονοι Φαρισαίοι

...Ο Ιησούς Χριστός, γνωρίζοντας τη Φαρισαϊκή νοοτροπία, προσπάθησε επανειλημμένα να διορθώσει την τάξη τών Φαρισαίων τής εποχής του, καυτηριάζοντάς τους. Θα αναφέρουμε στη συνέχεια μία παραβολή που είπε, και ελπίζουμε να προσέξουν οι σύγχρονοι Φαρισαίοι (ως προς τη νοοτροπία).

Αναφέρεται στο Λουκά 18/ιη΄ 9-14:΄΄Είπε και προς μερικούς που πίστευαν για τον εαυτό τους πως είναι δίκαιοι, και θεωρούσαν υποδεέστερους τους άλλους, αυτή την παραβολή:-Δύο άνθρωποι ανέβηκαν στο ιερό για προσευχή, ο ένας Φαρισαίος, και ο άλλος τελώνης. Ο Φαρισαίος στάθηκε, και προσευχόταν γαι τον εαυτό του τα εξής: "Θεέ, σ' ευχαριστώ επειδή δεν είμαι όπως οι υπόλοιποι άνθρωποι, άρπαγες, άδικοι, μοιχοί, ή όπως και αυτός ο τελώνης. Νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα, και δίνω δέκατο από όλα μου τα έσοδα".Ο δε τελώνης, στάθηκε μακρυά, και δεν ήθελε ούτε τα μάτια του να σηκώσει στον ουρανό, αλλά χτυπούσε το στήθος του, λέγοντας: "Θεέ, λυπήσου με τον αμαρτωλό". Σας λέγω, (συνέχισε ο Ιησούς), ότι ο τελώντης κατέβηκε πιο δικαιωμένος στο σπίτι του, παρά ο Φαρισαίος. Επειδή, όποιος υψώνει τον εαυτό του, θα ταπεινωθεί, ενώ όποιος ταπεινώνει τον εαυτό του, θα υψωθεί ΄΄.Δεν ήταν κακός ο Φαρισαίος. Τηρούσε το νόμο, ζούσε ηθική ζωή, και ευχαριστούσε το Θεό γι' αυτό. Ποιό ήταν το λάθος του;Δύο ήταν τα λάθη του: Η αυτοδικαίωση, και η κατάκριση. Και ήταν χειρότερα από όλες τις ΄΄βαρειές΄΄ (λεγόμενες) αμαρτίες, επειδή αυτός που νομίζει πως είναι δίκαιος, πώς θα ζητήσει συγχώρεση για να ελεηθεί; Έτσι, ο Φαρισαίος τής παραβολής, (όπως κάνουν σήμερα κάποιοι κατήγοροι τής Ορθοδοξίας, θεωρώντας όλους τους άλλους αμαρτωλούς και τον εαυτό τους δίκαιο), διατήρησε τις αμαρτίες του. Και δεν έβλεπε καν, πως και μόνο η κατάκριση που έκανε εναντίον τού τελώνη, ή τών άλλων ανθρώπων, ήταν αμαρτία.Αυτά θυμίζουν τα λόγια τών ποιμένων τού Προτεσταντισμού στις συναθροίσεις τους, που ευχαριστούν το Θεό, ΄΄που τους έβγαλε από τον αμαρτωλό κόσμο, και τους ξεχώρησε΄΄.Πόσο λίγο κατάλαβαν τα λόγια τού Κυρίου! Αντιθέτως, στην Εκκλησία ακούμε διαρκώς τα λόγια τού τελώνη: "Κύριε, ελέησον και σώσον ημάς ως αγαθός και φιλάνθρωπος και ελεήμων Θεός." Όταν ένας ευσεβιστής βλέπει κάποιον ν' αμαρτάνει, λέει: ΄΄Κοίτα τι κάνει, δεν ντρέπεται!΄΄ Όταν τον βλέπει ένας Χριστιανός, λέει: ΄΄Αλοίμονο σ' εμένα τον αμαρτωλό! Αν αυτός ο αδελφός μου που είναι τόσο καλός πλανήθηκε και αμάρτησε, τι περιμένει εμένα!΄΄΄Ενας γέροντας τής Εκκλησίας έλεγε: ΄΄Εάν δεις το παιδί σου κάτω και ο Διάβολος να το πατάει στο λαιμό, δεν θα χτυπήσεις το παιδί σου!΄΄ Έτσι και με τον αδελφό μας που έπεσε σε αμαρτία, δεν πρέπει να στραφούμε εναντίον του. Σύμφωνα με την παραβολή τού Φαρισαίου και τού τελώνη, ο Θεός δικαιώνει τον ταπεινό, αυτόν που συλλογίζεται την αμαρτωλότητά του, και του ζητάει έλεος. Άλλωστε, εάν θεωρείς τον εαυτό σου δίκαιο, δεν χρειάζεσαι τη θυσία τού Χριστού, που πέθανε για τους αμαρτωλούς.Για μια φορά ακόμα, σήμερα, βλεπουμε την αληθινότητα τών λόγων τού Κυρίου: ΄΄Αλήθεια σας λέω, ότι οι τελώνες και οι πόρνες, μπαίνουν πριν από εσάς στη Βασιλεία τού Θεού΄΄. (Ματθαίος 21/κα΄ 31).Ας ακούσουν τα λόγια τού αποστόλου Παύλου, όλοι εκείνοι οι σύγχρονοι Φαρισαίοι, που δικαιώνουν τους εαυτούς τους ή τις θρησκείες τους, και κατηγορούν την Εκκλησία τού Κυρίου, ότι δέχεται αμαρτωλούς. Τα λόγια αυτά, βρίσκονται γραμμένα στην Ρωμαίους 2/β΄ 1-6: ΄΄Γι' αυτό, αναπολόγητος είσαι άνθρωπε, όποιος κι αν είσαι εσύ που κρίνεις. Επειδή, κρίνοντας τον άλλον, τον εαυτό σου κατακρίνεις, μια και πράτεις τα ίδια εσύ που κρίνεις...νομίζεις...ότι εσύ θα ξεφύγεις την κρίση τού Θεού; Ή καταφρονείς τον πλούτο τής χριστότητάς Του και τής ανοχής και τής μακροθυμίας, αγνοώντας ότι η καλοσύνη τού Θεού σε φέρνει σε μετάνοια; Αλλά κατά τη σκληρότητά σου και αμετανόητη καρδιά, θησαυρίζεις για τον εαυτό σου οργή, κατά την ημέρα τής οργής και αποκαλύψεως τής δικαιοκρισίας τού Θεού...΄΄Και ο απόστολος Παύλος τα γράφει αυτά, γνωρίζοντας πως όποιος επικρίνει, ούτε και ο ίδιος είναι καθαρός, μια και ο αγιασμένος γυός τού Θεού, δεν κρίνει κανέναν.Τέλος, μια και η σοβαρότητα τών διαφόρων αμαρτιών είναι κάτι σχετικό, και ποικίλει ανάλογα με τις περιστάσεις, τη συνείδηση και την ιδιοσυγκρασία τού κάθε προσώπου, είναι αυθαίρετο να καθορίζει κάποιος ποια αμαρτία είναι σοβαρότερη από άλλες, και για ποιον. Ας μη ξεχνάμε, ότι η υπερηφάνεια και η κατάκριση, ήταν για το Θεό σοβαρότερο αμάρτημα από την κλοπή τού τελώνη.Παρακαλούμε τον αναγνώστη, να κάνει μία αυτοκριτική, προτού κρίνει κάποιον άλλον. Πιστεύουμε πως θα δικαιωθούν τα λόγια τού αποστόλου. Βέβαια, το δυσάρεστο θα είναι, αν αυτός που κάνει την αυτοκριτική δεν διαπιστώσει τα αμαρτήματά του. Τότε ίσως θα πρέπει να επαναλάβει τα λόγια τού Φαρισαίου, ευχαριστώντας τον Θεό, ΄΄που δεν τον έκανε σαν τους άλλους ανθρώπους΄΄.

Ν. Μ.

ολόκληρο εδώ

Περί βαπτισμού τέκνων αθέων

Kαμιά φορά ορισμένοι "χριστιανοί" και μάλιστα θεολόγοι, με γεμίζουν θλίψη. Είναι δύσκολο να  ομολογεί κανείς αυτό που αληθινά αισθάνεται να σκέφτεται ας πούμε φωναχτά αυτό και να το δημοσιεύει. Κάθε φορά που κάποιος δεν συμφωνεί με τα λεγόμενα ή τα γραφόμενα ημών των ιερωμένων ή νιώθει κάπως αμήχανα γιατί ο λόγος περί θεολόγων και "συντονιστών της τάξεως", επικαλείται την ιερατική μας πραότητα και διακριτικότητα. Λες και οι ιερείς είναι άψυχα και λοβοτομημένα medium και όργανα ενός καλοκουρδισμένου συστήματος , που η δουλειά τους είναι να κωφεύουν,να εθελοτυφλούν, να φοράνε ίσως ένα γιορντάνι από λουλούδια και να κάνουν το σήμα της νίκης όπως οι hippies του 70 με συγκινητική γραφικότητα, σε όλες τις περιστάσεις, ακόμα και μπροστά στην  α δ ι κ ί α. 

Μη βιαστεί κάποιος να με κατηγορήσει για ιεροκατηγορία. Πλέον το λέω , το γράφω και το πιστεύω : είναι άλλο το ύφος και η ευθύνη του ιερέως και άλλη του λαϊκού. Υπάρχουν διακριτά καθήκοντα και διακριτές στιγμές μέσα στην Εκκλησία. Άλλωστε και σ'όσους ιερείς σιωπούν και πάλι τους καταλογίζεται αναισθησία,βόλεμα και εθελοτυφλία.

Τέλοσπαντων, ό,τι λέμε , το λέμε με αγάπη και συναίσθηση ευθύνης. Διότι δεν οφείλουμε αγάπη μόνο σ'αυτόν που πέφτει αλλά και σ'αυτόν που βλάπτεται. Αναφέρομαι σε πραγματικά γεγονότα. Μου τα έστειλε με mail έμπιστο πρόσωπο και συμβαίνουν στην Ελλάδα του 2010 και μάλιστα σε μια πολύ "πεφωτισμένη" και "προοδευτική" ελλαδίτικη μητρόπολη , κατά τα άλλα.

Το παιδί είναι γόνος αθέων γονέων. Θλιβερό για μένα, αλλά δικαίωμα τους. Αποφάσισαν λοιπόν οι γονείς να βαφτίσουν το παιδί τους, ίσως παρακινούμενοι από ευλαβέστερους συγγενείς , ίσως κατά τα τυπικά και κοινωνικά καθήκοντα. Το μοιράστηκαν με κάποιους θρησκευλαβείς του επαγγέλματος και αυτοί φρόντισαν να τους απαγορευτεί η βάπτιση του παιδιού τους γιατί οι ίδιοι έκαναν το... μοιραίο λάθος να διαδηλώνουν την αθεΐα τους. (Τρομάρα τους κι αυτών. Εντάξει, εγώ χριστιανός, εσύ άθεο. Μήπως να βγούμε στους δρόμους με καμιά ντουντούκα όπως οι παλαιοημερολογίτες και να το φωνάζουμε. Τυπώστε το και στο καρτ βιζίτ. Αν είσαι ένας "αξιοπρεπής" άθεος, είσαι άθεος και γούστο σου. Αν  είσαι άθεος κατά συρμόν και με ντουντούκα, άντε να συστήσεις και κανένα club με κονκάρδες και πολύχρωμα κασκόλ. Παθολογική κατάσταση).

Αιτιολογία ήταν πώς το βαπτισμένο παιδί δεν ήταν "δυνατό" και "πρέπον" και "ελληνορθοδόξως ορθόν" να μεγαλώσει σε ένα άθεο περιβάλλον! 

Παραθεώρησαν όμως οι υπεύθυνοι πώς ακόμα και αν το παιδί ήταν τέκνο αθέων, είναι το ίδιο ένα τρίτο και αυτόνομο πρόσωπο, εξαρτημένο μεν από κάποια οικογένεια με άλφα αρχές, τις οποίες μοιραία ίσως ακολουθήσει ίσως όχι, οντολογικά όμως κάτι το διακριτό και μοναδικό. Ένα μοναδικό πλάσμα του Θεού, μια ψυχούλα για την οποία  πέθανε ο Χριστός.

Παραθεώρησαν οι υπεύθυνοι πώς ακόμα και αν το παιδί μεγάλωνε με κάποιες αντιχριστιανικές αρχές, δεν θα έπαυε να είναι βαπτισμένο δηλαδή εγκεντρισμένο στο Σώμα του Χριστού, πράξει κεχρισμένο και δυνάμει σεσωσμένο. Άλλωστε , μήπως τα βαπτισμένα τέκνα πολλών κατ'όνομα χριστιανών , που εμπαίζουν το όνομα του χριστιανού, μεγαλώνουν συνήθως με αρχές εκκλησιαστικές; Λίγες είναι οι ιδανικές χριστιανικές οικογένειες, αν και το χρηστό και ορθόδοξο είναι να τις βλέπουμε όλες σαν τέτοιες.

Παραθεώρησαν  πώς δύο νέοι άνθρωποι, αδιάφοροι για την Εκκλησία (ίσως για μια "εκκλησία" που "μέλη" της είναι οι παραπάνω), στερήθηκαν μια ιδανική ευκαιρία να έρθουν κοντά στο εκκλησιαστικό περιβάλλον, στην ατμόσφαιρα του μυστηρίου και ίσως να ωφεληθούν.

Σκέφτηκαν εντελώς αντορθόδοξα και συμπλεγματικά. Στο πρόσωπο του βρέφους εκτόνωσαν την εκδίκηση τους για τους δύο άθεους γονείς. Όχι εκδίκηση για τον "αδικημένο Χριστό". Τέτοιοι άνθρωποι θρησκευτικοί,έχουν μεταθέσει από την καρδιά τους τον γλυκύ Ιησού και έβαλαν κάποιο είδωλο,ίσως το είδωλο του εαυτού τους. Εκδίκηση  πήραν επειδή κάποιος δεν τους παίρνει πολύ στα σοβαρά. Αντί να φροντίσουν να ευαγγελιστούν στους αθέους λόγω και πράξει τους εξαποστέλουν στο πυρ το εξώτερον και ούτως διατηρείται και δεν παρασαλεύεται η ηθική τάξη.

Μου θύμησε το mail μια άλλη παρόμοια περίπτωση: Κάποιοι ιερωμένοι και "αγνοί μαθητές του Χριστού" αρνήθηκαν να βαπτίσουν το παιδί ενός ζεύγους που παντρεύτηκε πολιτικά. Έγινε λοιπόν εγωιστικά και ως μη όφειλαν , ακραία καταστρατήγηση των αποφάσεων της εν Ελλάδι Ιεράς Συνόδου, που επιτρέπει το βάπτισμα σε τέτοιες περιπτώσεις. Μήπως η κολυμβήθρα διακρίνει μεταξύ "νόθων" και "νομίμων τέκνων"; Το θέμα λοιπόν ήταν να τιμωρηθεί ο "πόρνος και η πόρνη" στο πρόσωπο του  "μπάσταρδου παιδιού" τους και φυσικά να φανεί έτσι ποιός είναι ο αληθινά ηθικός και τίμιος σ'αυτή την άσπιλη και αγγελικά πλασμένη κοινωνία μας.

Ω εσείς τιμητές ανθρωπίνων παθών και γραωδών εφευρημάτων! Πουριτανά και όχι ορθόδοξα στοιχεία! Εώς πότε ανέξεται υμών, ο απειρόκακος Κύριος, ο Πατέρας των νηπίων και ελαχίστων;

Δύο άγιοι... "σκάνδαλο"

Ότι η ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχει καμιά σχέση με τον ευσεβισμό και τον πουριτανισμό αλλοτρίων δογμάτων και θρησκειών, φαίνεται ξεκάθαρα στο βίο του αγίου που εορτάζει σήμερα,τον βίο του αγίου Βονιφατίου.

Ο άγιος Βονιφάτιος ήταν δούλος της πλούσιας Αγλαΐας από την Ρώμη. Και οι δύο ήταν πολύ ελεήμονες και φιλόπτωχοι, συνευρίσκονταν όμως μεταξύ τους, έχοντας ερωτική σχέση , ο δε Βονιφάτιος ήταν επίσης μέθυσος και γύριζε στα καπηλειά. Η Αγλαΐα που ήταν φιλομάρτυρας έστειλε τον δούλο και εραστή της στην Ανατολή για να βρει λείψανα αγίων μαρτύρων , οι οποίοι στο τρέχοντα τότε διωγμό ήταν πλήθος μέγα, για να τα έχουν σε πνευματική ωφέλεια και ευλογία. Ο Βονιφάτιος της απάντησε ευφυολογώντας , αλλά και άκων προφητεύοντας: "αν σου φέρω το δικό μου λείψανο τί έχεις να πείς;". Η Αγλαΐα γέλασε και τον αποκάλεσε μέθυσο και έπειτα τον προέπεμψε στο ταξίδι του.

Στην Ανατολή ο Βονιφάτιος θαύμασε τα μαρτύρια και την ομολογία των αγίων και τους μεν τραυματίες υπηρετούσε, τους δε φυλακισμένους επισκεπτόταν , ώσπου δεν άργησε και η ώρα του δικού του μαρτυρίου.Ομολόγησε με παρρησία τον Χριστό και έλαβε το στέφανο του μαρτυρίου. Ο Χριστός, "ο ετάζων καρδίας και νεφρούς", ο βλέπων τα κρύφια των ψυχών των ανθρώπων, εκείνος που γνωρίζει ποιό πρόβατο είναι ερίφιο και ποιό ερίφιο πρόβατο,δεν αποστράφηκε τον μέθυσο και τον άσωτο, δεν περιφρόνησε τον πόρνο , αλλά τον καταξίωσε να λάβει το αμαράντινο στέφανο της μαρτυρικής ομολογίας. Οι συνδούλοι του Βονιφατίου μετέφεραν το άγιο λείψανο του πίσω στην κυρία του την Αγλαΐα, το οποίο ευωδίαζε και θαυματουργούσε. Εκείνη το τίμησε , κτίζοντας ναό , ενώ και η ίδια μεταστράφηκε ζώντας το λοιπό τη ζωής της με ειρήνη Χριστού,μετάνοια και ταπείνωση.

Επίσης , στην Εκκλησία δεν υπάρχουν απαγορευμένες λέξεις. Ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, εκείνος που κατά την παράδοση πήρε στα χέρια του νήπιο ο Χριστός για να τον φέρει σαν παράδειγμα παιδικής απλότητας, φλέγοταν ολόκληρος από τον Έρωτα του Χριστού. Η λέξη "έρωτας" η τόσο κακοποιημένη και παρεξηγημένη από τον κόσμο, αυτό το δώρο του Θεού στην ψυχή του ανθρώπου που αποκαλύπτει ότι ανώτερο και εκλεπτυσμένο όταν εκρήγνυται στις καρδιές μας  σαν τύπος ουρανίων τρυφών και ολοκληρώνεται και τελειούται όταν από έρωτας για τα πρόσκαιρα πρόσωπα μεταμορφώνεται σαν έρωτας για τον Νυμφίο Χριστό! " Ο εμός έρως εσταύρωται!" ( Ο δικός μου έρωτας είναι ο Χριστός, σταύρωσα τον εαυτό μου και μέσα μου μορφώθηκε ο Νυμφίος μου τον οποίο ποθώ). Ζητούσε με διακαή αγάπη να παραδοθή στα θηρία ώστε όταν τον αναλώσουν ολόκληρο να παραδοθεί στον Ιησού της καρδιάς του, ως "άρτος ηδύς", σαν γλυκό πρόσφορο στον αληθινό του Εφέτη!

Ο άγιος Βονιφάτιος παραδομένος πρώτα σε έρωτα σαρκικό έγινε μετά εραστής των ουρανίων. Ο άγιος Ιγνάτιος παραδομένος μια ζωή στον θεϊκό έρωτα έλαβε ισότιμο μαρτύριο με τον αποπάνω "αμαρτωλό" .

Έτσι θέλει και έτσι κρίνει ο Εραστής. Και ευτυχώς που η σωτηρία και η κρίση μας δεν βρίσκεται στα χέρια των ανθρώπων...

Γράμμα πικρό στους δικαιούντας εαυτούς

Εχτές, σε ένα γειτονικό χριστιανικό ιστολόγιο(ίσως το καλύτερο στο είδος του), στενοχώρησα και σκανδάλισα κάποιους , σχετικά με το θέμα των χριστιανικών οργανώσεων. 

Το να έχει κάποιος και μάλιστα ιερέας - το τονίζω το ιερέας γιατί έχει ιδιαίτερο βάρος και ευθύνη- κάποιες αποκρυσταλλωμένες απόψεις,απόψεις που διαμόρφωσε από παιδί στην εκκλησία και τους χώρους της, εμπειρίες που είδε και έζησε, θεολογικές μαρτυρίες πνευματικών αλλά και θεολόγων του κόσμου και ιδιαίτερα απόψεις που του εμφυσά ο πόνος της καρδιάς του, είναι κατηγορητέο και κατακριτέο; Αυτής της ίδιας καρδιάς που ακόμα και στον πιό αμαρτωλό και αναίσθητο ιερέα-ων πρώτος ειμί εγώ- που μπροστά στο θυσιαστήριο γίνεται χίλια κομμάτια για τον Εραστή και τα παιδιά Του;Αυτής της ίδιας της μαύρης και ταλαίπωρης ψυχής που την παίζει, την ρισκάρει ο λειτουργός ενώπιον του φρικτού θυσιαστηρίου , την ρισκάρει λέω για όλους τους άλλους, για να τραφούν από το Άφατο Θύμα;

Ποιός μπορεί να νιώσει τον ιερέα εκτός από τον ιερέα; Δεν θα πώ, τίς ελέγξη ιερείς περί αμαρτίας, διότι αναμάρτητοι δεν είμαστε, θα πώ όμως ότι παίζουμε με την Φωτιά για να Φάνε οι άλλοι, να θραφούνε Χριστό. Λοιπόν ένας τέτοιος διακομιστής πού συν τοις άλλοις επωμίζεται όλη την αμαρτία των εκκλησιαστικών, κληρικών και μή ενώπιον λαού και χριστομάχων , οφείλει να σιγεί, όταν παρασαλέυεται το ορθόδοξο πνεύμα και μάλιστα με εκκλησιαστικές ευλογίες; Μίσος και χολή δεν έχω για κανένα πρόσωπο, μα θαρρώ πώς κάθε ιερέας δεν εχει απλώς το δικαίωμα, αλλά και την ευθύνη να βροντοφωνάξει: εδώ δεν υπάρχει ορθοδοξία. Δεν είναι μίσος και εμπάθεια, είναι ευθύνη. Δεν μπορώ να βλέπω στραγγαλισμένα και νευρωτικά τα παιδιά που μου γέννησε ο Θεός. Επαναστατώ,φλέγομαι,ντρέπομαι!

Μου καταλόγισαν χολή. Εχτές ήμουν ένα ράκος. Όχι γιατί μετάνοιωσα γι'αυτά που έγραψα, μα γιατί νιώθω πως σαν Άνθρωπος στενοχώρησα άνθρωπο και δεν αγαπώ πολύ τις τσιριμόνιες. Μα καλύτερα να είναι κανείς χολερικός παρά νερόβραστος, καλύτερα να είναι  κρουστός με μέλανες χυμούς, παρά αποχυμωμένος και αποστειρωμένος. Οφείλεις να είσαι ζεστός ή κρύος, λέει η αποκάλυψη. Τον χλιαρό θα τον εμέσω. 

Ζήτησαν να μου αποσπάσουν ομολογία πίστης πώς είμαι τάχα οικουμενιστής! Αυτή η πράξη (απόσπαση ομολογίας) εκτός του ότι είναι ιεροεξεταστική και δηλωτική πιετιστών είναι ανατριχιαστικά απάνθρωπη, λες και είστε τορκεμάδες και εγώ κάποιος Γαλιλέι. Με ποιό δικαίωμα; Σας απάντησα τί φρονώ και πώς είμαι παιδί της ορθοδοξίας αυτής της Μάνας που θαρρείτε για άλλους είναι τροφός και γι'αλλους μητρυιά. Οι άνθρωποι του κόσμου,αυτοί που έχουν μόνο φυσικό δίκαιο και οι αδιάφοροι, είναι πιο γλυκύθυμοι και διαλεκτικοί από σας. Πολλές φορές η καρδιά μου αναπαύτηκε σ'αυτούς και είδα εκεί εικόνες Θεού. Εσείς τρέφετε κακίες και μισαλλοδοξίες, πολλές φορές εν αγνοία σας και δεν λέω εν γνώσει σας για να μην σας καταλογήσω μεγαλύτερη αστοχία. Γιατί ομιλείτε για ορθοδοξίες και οικουμενισμούς, όταν η ίδια η υπόσταση σας εκκλησιολογικά είναι προτεσταντικής προέλευσης και φύσης;  Λέτε για διεφθαρμένους ιερείς και αρχιερείς. Μην βγάζετε την ουρά σας απ'έξω. Άρα ομολογείτε πώς είστε από άλλη εκκλησία μ'αυτούς; Εμένα αδέρφια μου είναι ο πόρνος και ο ομοφυλόφιλος.  Δεν μ'αρέσει η πράξη τους, δεν τους κρίνω όμως  σαν ανθρώπους. Το αντέχετε εσείς αυτό; Αντέχετε να σηκώσετε τον σταυρό του αμαρτωλού να μην τσακιστεί και χαθεί η ψυχή του;Αγαπητοί, το να φορά κάποιος ράσο και να ευαγγελίζεται Χριστό και Εκκλησία, το να φέρει δηλ. τον ονειδισμό του Χριστού και τον εμπαιγμό του κόσμου, ειδικά σ'αυτό το ρημάδι υποκρισίας που λέγεται σύγχρονη κοινωνία είναι μαρτύριο και ομολογία . Εσείς θα κάμετε τα αγιοτικά σας στις αίθουσες σας, μακρυά από τις ενορίες και μετά θα γυρίσετε δικαιωμένοι σπίτι σας. Στην καλύτερη περίπτωση οι άνθρωποι θα σας καταλογίσουν δικαιοσύνη στην χειρότερη φαρισαϊσμό. Δηλ. ή θα πάρετε τον μισθό σας από τους ανθρώπους και όχι από τον Θεό ή μια ελάχιστη κατηγόρια.Εμείς όμως και στο σπίτι και στο ναό και στον δρόμο είμαστε ευδιάκριτοι και κουβαλάμε αμαρτίες φρικτές που κάνουν τρεις παπάδες στους χίλιους και ακόμα ακόμα και τις δικές σας αστοχίες που σκανδαλίζουν τους ανθρώπους. Σε κάθε περίπτωση μόνο εμείς θα είμαστε υπόλογοι στην κοινωνική κριτική. Ούτε αυτό το σεβαστήκατε. Άρα μήπως εμείς να σας ζητήσουμε ομολογία ή απολογία τινά; Δεν νομίζω, γιατί ευαγγελιζόμαστε σεβασμό του Προσώπου και οφείλουμε να το τηρούμε.

Μου ζήτησαν να αλλάξω νικ όταν μιλώ για τις οργανώσεις, να μην φαίνεται πώς είμαι παπάς και σκανδαλίζω και να κρατώ τα προσχήματα. Μόνο αυτό από μόνο του είναι τόσο πολύ δηλωτικό της υποκρισίας,των συμβάσεων και της προσποίησης που δέρνει τα προτεσταντικά σας μυαλά και προσκρούει στην χριστιανική εντολή της απλότητας. Δεν κρυβόμαστε πίσω από τα δάχτυλα μας κύριοι. Ορθοδοξούμε. Σας ξαφνίσαμε; Λυπάμαι, δεν πλέκω ευκολα ύμνους, δεν θέλω να ράψω το στόμα μου. Και πιστέψτε πώς δεν σας μισώ, μα έκανα το .... μεγάλο αμάρτημα να έχω διαφορετικές απόψεις από σας!

Μου λέτε, για τα "βαμμένα κοριτσάκια" που τα φωνάζουν μερικοί πόρνες, τους διεφθαρμένους με τα μεγάλα αυτοκίνητα. Σ'αυτούς θα προσθεσω εγώ όλες τις ανομίες και τις εκπτώσεις του κόσμου και αντάμα μ'αυτούς τους αγνούς και τους δίκαιους(τί αλαζονική προπέτεια για την κρίση του Θεού!). Αυτοί όλοι είναι το ποίμνιο μας, που κρέμεται από το λαιμό μας και δίνουμε λόγο γι'αυτούς στον Κύριο. Θα σας πώ κάτι φρικτό και .. ανόσιο. Αν το ποίμνιο μου κατέβει ολόκληρο στην κόλαση θα τους ακολουθήσω και εγώ εκεί. Και την ψυχή μου στον τζόγο, γιατί όπου αυτοί οφείλω να είμαι και εγώ και ας οικονομήσει ο Χριστός σωτηρία! Δεν θα εννοήσετε ποτε πώς η Εκκλησία είναι μεταμόρφωση και ανοικτή σε όλους! Μπαίνουν τα κουρέλια και βγαίνουν διαμάντια!Δεν θα εννοήσετε ποτέ πώς η εκκλησία είναι γάμος και χαρά, ειδικά γιατί την ευλογημένη χαρμολύπη την καταντήσατε κακομοιριά και μιζέρια. Έρχεται το νερό  άοσμο και αγευστο και βγαίνει κρασί εκλεκτό της Κανά! Έρχεται ο λύκος και γίνεται αρνί και η πόρνη γίνεται μυροφόρος! Εσείς θέλετε οι ιερείς να είμαστε πυλωροί και αστυνομικοί και να κρίνουμε τους ανθρώπους από την εμφάνιση, λες και θα σας σώσει η σχηματική ευπρέπεια. Δεν είστε ευπρεπείς από ευγένεια ή αγάπη για τον Χριστό, αλλά από φοβο για τον περίγυρο σας και τα μαρτύρια της κολάσεως. Θέλετε οι ιερείς να είμαστε ράφτες και μπακάληδες και να μετράμε ήθος και ψυχές με το ζύγι και τον χάρακα. Λυπάμαι οφείλουμε να είμαστε μόνο κηρυναίοι και όταν μπορούμε γιατροί. Οι Ιεροί Κανόνες είναι τα φάρμακα μας και όχι κάποιο αστικό δίκαιο που ξαποστέλνει στην καρμανιόλα τους αμαρτωλούς του κόσμου. Η Γραφή είναι ο οδηγός μας και πηγή ζωής, όχι ένας χάρτινος αδυσώπητος πάπας που κόβει συνταγές και τρομάζει ή καλουπώνει τις ψυχές των ανθρώπων. Όταν ανεβείτε στον Σταυρό και χύσετε το Αίμα σας για όλους τους αματωλούς, τότε θα έχετε το δικαίωμα να κρίνετε ανθρώπους και να κάνετε υποδείξεις. Αφήστε εμάς τους αμαρτωλούς παπάδες να αγαπάμε τους συναμαρτωλούς μας. Σκύβουμε πάνω τους και δεν βλέπουμε κόπρο μα πεσμένη την εικόνα του Θεού. Ουαί ημίν εν τω κρίνεσθαι, αν τους περιφρονησουμε. Καταδικάζουμε την αμαρτία, παλεύουμε να τους σύρουμε μακρυά απ'αυτήν, πολεμάμε τον εφευρέτη της, δεν χαρίζουμε κάστανα. Αλλά τους ίδιους τους αμαρτωλούς θα τους αγαπάμε μέχρι να βγει η ψυχή τους ή η ψυχή μας.

Με συμπάθεια σε όσους είναι ανάμεσα σας και παραμένουν αγνοί, με θλίψη για τους υποψιασμένους, με αδιαφορία για τους τάχα αναποφάσιστους.

Ο ελάχιστος εν ιερεύσι Παντελεήμων.