"Δωσ' μου ανθρώπους ερωτευμένους: αυτοί ξέρουν αυτό που εγώ καταλαβαίνω. Δωσ' μου εκείνους που λαχταρούν· δωσ' μου εκείνους που πεινάνε· δωσ' μου εκείνους που περπατούν μακριά, στην ερημιά, που διψούν και αναστενάζουν για την πηγή της αιώνιας πατρίδας. Δωσ' μου τέτοιου είδους ανθρώπους: είναι αυτοί που εγώ καταλαβαίνω. Αλλά αν μιλώ με ψυχρούς ανθρώπους, αδυνατούν να με καταλάβουν."

Άγιος Αυγουστίνος

Για μας, αδελφοί και αδελφές, το Ευαγγέλιο, η Ορθόδοξη πίστη, δεν αποτελούν δίδαγμα που αποστηθίζεται και αναπαράγεται, αλλά τη διδασκαλία που ορίζει τη ζωή μας. Όταν το στόμα των Αποστόλων σώπαινε, μιλούσαν τα έργα τους, η αγιασμένη ζωή τους….

Μη λησμονούμε ότι ζητούμενο της εδώ ζωής μας είναι να κερδίσουμε την αιώνιο ζωή και τη μακαριότητα της Βασιλείας των ουρανών, να βρεθούμε κοντά στον Θεό και τους αγίους Του. Άρα, εδώ έγκειται το νόημα της ζωής μας…

”Ο Χριστός είπε στους μαθητές του: Σας στέλνω σαν πρόβατα ανάμεσα σε λύκους. Γι’ αυτό να είσθε φρόνιμοι σαν τα φίδια και αθώοι και ακέραιοι όπως τα περιστέρια. Η σοφία θα μας προστατέψει από τους λύκους, και η αθωότητα θα μας αποτρέψει από το να γίνουμε λύκοι.”

Αφού όλος ο κόσμος βρίσκεται κάτω από την εξουσία του διαβόλου’’ ( Α’ Ιωαννου 5,19), όποιος θέλει να ‘ναι άνθρωπος μ’ όλη τη σημασία της λέξης είναι σαν πρόβατο που περιβάλλεται από λύκους. Κι ένα πρόβατο ανάμεσα σε λύκους αντιμετωπίζει δυο κινδύνους. Ο πρώτος είναι η εξόντωση – να τον ξεσκίσουν οι λύκοι. Ο Υιός του Θεού, όμως, δε μας έστειλε ανάμεσα στους λύκους γι’ αυτό. Ο δεύτερος κίνδυνος για το πρόβατο είναι να νομίσει και να συμπεράνει ότι μόνο ως λύκος μπορεί να επιβιώσει – με αποτέλεσμα να μεταμορφωθεί και το ίδιο σε λύκο, ν’ ακονίσει τα δόντια του, να μάθει πώς να γρυλίζει, να βγάλει νύχια κι από πρόβατο να γίνει λύκος. Ούτε γι’ αυτό μας προόρισε ο Χριστός. Αν μας έστειλε ανάμεσα στους λύκους, είναι ώστε με την πίστη και τη ζωή μας να τους εξημερώσουμε σε πρόβατα του Χριστού, αν ασφαλώς το θέλουν.

Για να μας γλιτώσει από τους κινδύνους που ανέφερα, ο Χριστός μας συμβουλεύει να ‘’είμαστε συνετοί σαν τα φίδια και ακέραιοι σαν τα περιστέρια’’. Η σύνεση θα μας προστατέψει απ’ τα δόντια του λύκου, η ακεραιότητα θα μας προφυλάξει απτο να γίνουμε λύκοι.

Η Ταπείνωση, είναι η μητέρα, το θεμέλιο και η βάση όλων των ευαγγελικών αρετών.

…πόση δυστυχία προξενούν η ματαιοδοξία και η αλαζονεία, ο πόθος να φανούμε καλύτεροι απ’ αυτό που είμαστε… Σας καλώ, λοιπόν, ποτέ μην υποκρίνεστε πως είστε καλύτεροι απ’ ότι στην πραγματικότητα. Γιατί σ’ αυτή την υποκρισία φυτρώνουν η συκοφαντία, το κουτσομπολιό, η ταπείνωση του διπλανού μας, τον λέμε τιποτένιο και αυτοστιγμεί γινόμαστε σπουδαίοι. Τον κλωτσάμε προς τα κάτω, για να μεγαλώσει η μεταξύ μας απόσταση και να δουν οι άλλοι πόσο ανώτεροι είμαστε- τι ψέμα φυσικά!

Ταπεινόφρονα ψυχή- αυτό χρειαζόμαστε, αδελφοί και αδελφές, γι’ αυτό κοπιάζουμε. Η ταπεινοφροσύνη δεν είναι απάθεια, διότι απαιτείται τεράστιο σθένος για να ταπεινωθούμε ενώπιον του Θεού. Με την ταπείνωση μας, στην πραγματικότητα, υψωνόμαστε και γινόμαστε όντως καλύτεροι.

+Παύλος Πατριάρχης της Σερβίας

"και όποιος θέλει ας τ ακούσει..."

Τέτοιες ημέρες πέρυσι,λειτούργησα στο ίδιο εκκλησακι που λειτούργησα το πρωΐ.Θυμάμαι, μια πεταλούδα, την ώρα του χερουβικού, μπήκε από την Ωραια Πύλη,κάθισε πάνω στο ανοιχτό αντιμήνσιο,έπαιξε δύο τρείς φορές τα φτερά της, σαν να βύζαινε κάτι με ευχαρίστηση και έφυγε από την στενή θυρίδα της κόγχης.Να κάτι τέτοια μικρά τα θυμάμαι και ας πέρασε ένας χρόνος.Τί σκεφτόμουν πριν μια ώρα ή τι αποφάσισα να φαω αύριο και τι δουλειές έχω μέσα στην εβδομαδα δεν τα θυμάμαι ποτέ.Γι αυτό δεν θα με συγχωρέσει Θεός και κόσμος και θα μείνω αχαΐρευτος. 

"...Γιατί άραγε μου φέρνουνε βαθεία συγκίνηση , και φυλάγω κρυφά μέσα στην καρδιά μου κάποια πράγματα, που δεν τα παρατηρεί κανένας; Κι αν βρεθεί κανείς να τα προσέξει και να νοιώσει κάτι απ’ αυτά , ωστόσο δεν το φανερώνει, για να μην τον λογαριάζουν για άνθρωπο που χάνει τον καιρό με κάποια πράγματα που δεν είναι σοβαρά, προπάντων στην εποχή μας, που θέλει να είναι οι άνθρωποι δραστήριοι σε χεροπιαστά πράγματα , προ πάντων σε ό, τι βγάζει χρήματα: «λεφτά, πολλά λεφτά!» ακούω συχνά να λένε δίπλα μου , κι ανατριχιάζω, αν τύχει να κα΄θησω σε καμία καρέκλα, κι ας βρίσκουμαι και μίλια μακρυά απο την Αθήνα.

Μέσα σε τέτοιον κόσμο, λοιπόν, σε βλέπουν όλοι σαν χασομέρη, αν τύχει να μιλήσεις για κάποια αισθήματα και για κάποιες συγκινήσεις που βρίσκουνται μακρυά απο τη μόνη και μοναδική κι αδιάκοπη συγκίνηση των λεφτών , που τη νοιώθει όλος ο κόσμος. Κι αν τύχει μάλιστα αυτά τα αισθήματα να έχουνε σχέση με τη θρησκεία, εκείνον που τα έχει και που θαρρεύτηκε να τα πει κιόλας, θα τον πούνε, όπως είπα στην αρχή, χασομέρη, ανόητον , όσο και βλαμμένον.

Ωστόσο, εμένα δεν με φοβερίζουνε αυτές οι προσβλητικές ονομασίες, γιατί τις συνήθισα και γιατί τις ακούσαμε κι άλλοι πιό σπουδαίοι απο μένα, αλλά και γιατί δεν έχω πολλή εκτίμηση σε όσα εκτιμούν οι σημερινοί άνθρωποι! Και γι’ αυτό, όπως πάντα, φανερώνω τι έχω μέσα στην καρδιά μου, κι όποιος θέλει ας τ’ ακούσει!~φ.κόντογλου".

Η γέννηση της Θεοτόκου στο "πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου"

1.1. Στις ‘ιστορίες των δώδεκα φυλών του Ισραήλ’ γίνεται λόγος για τον Ιωακείμ, που ήταν πολύ πλούσιος και συνήθιζε να προσφέρει διπλά τα δώρα του στο Ναό, λέγοντας: «Ας είναι ένα μέρος της περιουσίας μου για το λαό και ένα άλλο αφιερωμένο στον Κύριο μου για να συγχωρεί τις αμαρτίες μου και για τον εξιλασμό μου». 2. Πλησίαζε η ημέρα τον Κυρίου η μεγάλη και οι υιοί Ισραήλ πρόσφεραν τα δώρα τους. Στάθηκε τότε μπροστά του ο Ρουβείμ και του είπε: «Δεν σου επιτρέπεται να προσφέρεις πρώτος τα δώρα σου, αφού δεν έκανες απογόνους στον Ισραήλ». 3. Ο Ιωακείμ τότε λυπήθηκε πολύ και πήγε στα βιβλία των δώδεκα φυλών του Ισραήλ μονολογώντας: «Θα κοιτάξω προσεκτικά στα βιβλία των δώδεκα φυλών του Ισραήλ, για να διαπιστώσω αν είμαι ο μόνος που δεν έκανα απογόνους στον Ισραήλ». Ερεύνησε και βρήκε οτι όλοι οι δίκαιοι ανάστησαν απογόνους στον Ισραήλ. Θυμήθηκε και τον πατριάρχη Αβραάμ που την έσχατη ώρα του χάρισε ο Θεός υιό, τον Ισαάκ. 4. Λυπήθηκε πολύ ο Ιωακείμ και δεν εμφανίστηκε στη γνναίκα του, αλλά κατευθύνθηκε στην έρημο, όπου έστησε τη σκηνή του, νήστεψε επίσης σαράντα μερόνυχτα μονολογώντας: «Δεν θα κατεβώ ούτε για φαγητό ούτε για ποτό, έως ότου με επισκεφτεί ο Κύριος, ο Θεός μου, και θα είναι τροφή και ποτό η προσευχή μου».

2. 1. Η γυναίκα του η Άννα θρηνούσε δύο θρήνους και οδυρόταν δύο οδυρμούς, έλεγε: «Θα οδύρομαι για τη χηρεία μου, θα οδύρομαι για την ατεκνία μου». 2. Πλησίαζε η ημέρα του Κυρίου η μεγάλη και της είπε η δούλη της η Ιουδίθ: «Έως πότε θα ταπεινώνεις τον εαυτό σου; Να έφτασε η ημέρα του Κυρίου η μεγάλη και δεν επιτρέπεται να πενθείς. Πάρε, λοιπόν, αυτή τη μαντίλα που μου έδωσε η κυρία του εργαστηρίου, δεν αρμόζει άλλωστε σε εμένα να τη φορώ, γιατί εγώ είμαι δούλα, ενώ αυτή έχει βασιλικά χαρακτηριστικά». 3. Και η Άννα της αποκρίθηκε: «Φύγε από κοντά μου, και εγώ δεν τα προκάλεσα αυτά, αλλά ο Κύριος με ταπείνωσε, μήπως όμως κάποιος πανούργος σου χάρισε το μαντήλι και ήρθες να μοιραστείς μαζί μου την αμαρτία σου;" Και η Ιουδίθ απάντησε: «Γιατί να σε καταραστώ, αφού ο Κύριος έκλεισε τη μήτρα σου για να μην δώσεις καρπό στον Ισραήλ»; 4. Στεναχωρήθηκε πολύ η Άννα. Πέταξε απο πάνω της τα πένθιμα ρούχα, έλουσε το κεφάλι της και ντύθηκε τα νυφικά της φορέματα. Κατά την ένατη ώρα κατέβηκε στον κήπο να περπατήσει. Είδε μια δάφνη, κάθησε κάτω απο αυτήν και ικέτεψε με τέτοια θερμά λόγια τον Κύριο: «Θεέ των πατέρων μας, ευλόγησε με και εισάκουσε τη δέηση μου, όπως ευλόγησες τη μήτρα της Σάρρας και της έδωκες υιό, τον Ισαάκ».

3. 1. Καθώς έστρεψε τα μάτια της προς τον ουρανό, είδε μια φωλιά σπουργιτιών μέσα στη δάφνη και θρήνησε μέσα της λέγοντας: «Αλίμονο σε μένα, ποιος με γέννησε; ποιά μήτρα με έφερε στον κόσμο; Γεννήθηκα καταραμένη ανάμεσα στους υιούς Ισραήλ και με χλεύασαν στο Ναό του Κυρίου. 2. Αλίμονο, σε ποιον έμοιασα εγώ; δεν έμοιασα ούτε στα πετεινά του ουρανού, αφού ακόμη και τα πετεινά του ουρανού είναι γόνιμα ενώπιον Σου, Κύριε. Αλίμονο, σε ποιον έμοιασα εγώ; δεν έμοιασα ούτε στα θηρία της γης, γιατί ακόμη και τα θηρία είναι γόνιμα ενώπιον Σον, Κύριε. 3. Αλίμονο, σε ποιον έμοιασα εγώ; δεν έμοιασα ούτε σε αυτά τα (τρεχούμενα) νερά, αφού ακόμη και τα νερά είναι γονιμα ενώπιον Σου, Κύριε. Αλίμονο, σε ποιον έμοιασα εγώ; δεν έμοιασα ούτε σε τούτη εδώ τη γη, γιατί ακόμη και τούτη η γη προσφέρει τους καρπούς της στον κατάλληλο καιρό και Σε ευλογεί, Κύριε».

4. 1. Και να ένας άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε μπροστά της και της είπε: «Άννα, Άννα, ο Κύριος εισάκουσε τη δέηση σου, θα συλλάβεις και θα γεννήσεις και θα μιλούν για το σπέρμα σου σε όλη την οικουμένη». Και η Άννα αποκρίθηκε: «Ζει Κύριος, ο Θεός μου, εάν γεννήσω, είτε αγόρι είτε κορίτσι, θα το προσφέρω ως δώρο στον Κύριο, τον Θεό μου, να τον υπηρετεί όλες τις ημέρες της ζωής του». 2. Ήλθαν τότε δύο αγγελιοφόροι και της είπαν: «Να, ο Ιωακείμ, o άνδρας σου, έρχεται με τα πρόβατα του». Άγγελος Κυρίου είχε κατεβεί σε αυτόν και του είπε: «Ιωακείμ, Ιωακείμ, ο Κύριος, ο Θεός εισάκουσε τη δέηση σου, κατέβα λοιπόν από αυτόν τον τόπο, γιατί η γυναίκα σου θα συλλάβει». 3. Κατέβηκε τότε ο Ιωακείμ, κάλεσε τους βοσκούς του και τους παράγγειλε: «Φέρτε εδώ δέκα προβατίνες χωρίς κηλίδα ή ψεγάδι για να τις προσφέρω θυσία στον Κύριο, το Θεό μου, φέρτε μου επίσης δώδεκα μοσχάρια τρυφερά για να τα προσφέρω στους ιερείς και τη γερουσία και φέρτε μου τέλος και εκατό κατσίκια για όλο το λαό». 4. Και να ο Ιωακείμ έφθασε με τα κοπάδια του και η Άννα στάθηκε στην πύλη, σαν είδε τον Ιωακείμ να έρχεται, έτρεξε και κρεμάστηκε στο λαιμό του λέγοντας: «Τώρα ξέρω καλά ότι ο Κύριος, ο Θεός μου έδωκε πλούσια την ευλογία Του, γιατί να που η χήρα δεν θα είναι πια χήρα και να που η άτεκνος θα συλλάβει». Ο Ιωακείμ ξεκουράστηκε την πρώτη ημέρα στο σπίτι του.

5. l.Την επόμενη μέρα πρόσφερε τα δώρα του αναλογιζόμενος: «Αν ο Κύριος, ο Θεός, μου δώσει χάρη, θα μου (το) φανερώσει το πέταλο του ιερέα». Πρόσφερε, λοιπόν, ο Ιωακείμ τα δώρα του και παρατηρούσε το πέταλο του ιερέα καθώς ανέβηκε στο θυσιαστήριο του Κυρίου και δεν είδε τίποτε να μαρτυρεί αμαρτία εναντίον του. Και είπε ο Ιωακείμ: «Τώρα ξέρω ότι ο Κύριος μου έδωσε τη χάρη του και συγχώρησε όλα τα αμαρτήματα μου». Έτσι κατέβηκε δικαιωμένος απο το Ναό του Κυρίου και γύρισε στο σπίτι του. 2. Εν τω μεταξύ συμπληρώθηκαν οι μήνες της και τον ένατο μήνα η Άννα γέννησε. Ρώτησε τη μαία: «Τι γέννησα»; Και εκείνη της αποκρίθηκε: «Κορίτσι». Είπε τότε η Άννα: «Η ψυχή μου σήμερα ευφράνθηκε όσο ποτέ άλλοτε» και την έβαλε στο κρεβάτι. Όταν συμπληρώθηκαν οι μέρες της, η Άννα πλύθηκε, έδωσε στο παιδί της το μαστό της για να θηλάσει και την ονόμασε Μαριάμ.

6. 1. Μέρα με τη μέρα το κορίτσι μεγάλωνε και όταν έγινε έξι μηνών, την κράτησε η μητέρα της ορθια για να δει αν στέκεται. Η Μαριάμ έκανε επτά βήματα και έπεσε στην αγκαλιά της. Την άρπαξε τότε η Άννα, τη σήκωσε υψηλά και είπε: «Ζει Κύριος, ο Θεός μου δεν θα περπατήσεις στη γη, έως οτου σε οδηγήσω στο Ναό του Κυρίου». Και διαμόρφωσε στο υπνοδωμάτιο της ένα εξαγνισμένο χώρο, οπου τίποτε το μολυσμένο ή ακάθαρτο δεν επέτρεπε να περάσει. Κάλεσε επίσης τις αμόλυτες θυγατέρες των Εβραίων για να παίζουν μαζί της. 2. Όταν το κορίτσι έγινε ενός έτους, ο Ιωακείμ έκανε γιορτή μεγάλη. Κάλεσε τους ιερείς, τους γραμματείς, τη γερουσία και όλο το λαό του Ισραήλ. Παρουσίασε τότε ο Ιωακείμ την κόρη του στους ιερείς και την ευλόγησαν λέγοντας: «Θεέ των πατέρων μας, ευλόγησε αυτήν την κόρη και χάρισε της όνομα ξακουστό και αιώνιο σε όλες τις γενιές». Και ο λαός αποκρίθηκε: «Γένοιτο, γένοιτο, αμήν». Την παρουσίασε επίσης στους αρχιερείς και αυτοί την ευλόγησαν λέγοντας: «Θεέ των πατέρων μας, στρέψε το βλέμμα Σου σε αυτή την κόρη και ευλόγησε την με την έσχατη και ολοκληρωτική ευλογία, που ανώτερη της δεν υπάρχει». 3. Την πήρε στην αγκαλιά της η μητέρα της και την οδήγησε στον εξαγνισμένο χώρο του υπνοδωματίου της, οπου της έδωσε το μαστό της για να θηλάσει. Και έψαλε η Άννα αυτό το άσμα στον Κύριο, τον Θεό: «Θα ψάλω ένα άσμα στον Κύριο, τον Θεό μου, γιατί με σπλαχνίστηκε και με απάλλαξε από τη ντροπή των εχθρών μου. Μου έδωσε ο Κύριος καρπό της δικαιοσύνης Του, μοναδικό και πολλαπλάσιο ενώπιον Του. Ποιος θα αναγγείλει στους υιούς της φυλής Ρουβείμ ότι η Άννα θηλάζει; Ακούστε, ακούστε, οι δώδεκα φυλές του Ισραήλ ότι η Άννα θηλάζει». Κι αφού την έβαλε να αναπαυτεί στον εξαγνισμένο χώρο, βγήκε και υπηρετούσε τους καλεσμένους. Όταν τελείωσε το δείπνο, έφυγαν γεμάτοι αγαλλίαση, δοξάζοντας τον Θεό του Ισραήλ.

από myriobiblos

Ν.Γ. Πεντζίκης: Η καταξίωση του παραλόγου

Ἀνθρώπινη ἀνάγκη εἶναι νὰ μπαίνουν σ΄ἕνα δρόμο τὰ πράγματα. Φόβοι καὶ δισταγμοὶ καὶ μέχρι τῆς στιγμῆς ποὺ γράφω ἀναστέλλουν κάθε σαφὴ τοποθέτηση. Ἀκούω μιὰ φωνή, ποὺ προσπαθεῖ νὰ μὲ πείσει, ὅτι τοποθετούμενος θὰ πάψω νὰ ὑφίσταμαι, θὰ κονιορτοποιηθῶ ἐντελῶς. Χρόνια τώρα σφυρηλατήθηκα ἀπ΄αὐτὴ τὴν αἴσθηση τῆς κονιορτοποιήσεως. Πιθανὸν νὰ εἶναι συγγενὴς στόν ἄνθρωπο. Πάντως, ὅταν τὸ καλοκαίρι τοῦ 1933 πρωτοπῆγα στὸ Ἅγιον Ὄρος, διατηροῦσα εἰσέτι πολλὲς βεβαιότητες διὰ τὸ συμπαγὲς σχῆμα τοῦ ἐγώ. Ἐξαιτίας αὐτοῦ θυμᾶμαι ἔκλεισα ἀμέσως τὸν Συναξαριστή, ποὺ εἶχα πάρει νὰ διαβάσω, ὅταν συνάντησα τὴ φράση, πὼς ἕνας Ἅγιος ἀπὸ βρέφος ἔδειχνε ὅτι θὰ γινόταν εὐσεβής, ἀποποιούμενος τὸ μαστὸ τῆς μητέρας του καὶ νηστεύοντας κάθε Τετάρτη καὶ Παρασκευή.

Ἀλλὰ ἤδη ἀπὸ τὸ 1937, δὲν ἐκφραζόμουν πιὰ κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο. Διέβλεπα στὴν παραπάνω φράση καὶ σὲ ἄλλες ἀνάλογες μιὰ ἀλήθεια, πού, μὴ ξέροντας πῶς νὰ τὴν ἀποδείξω, γινόμουνα πεισματάρης, νιώθοντας, παράλληλα πρὸς τὸ πεῖσμα μου καὶ ἴσως ἐξαιτίας αὐτοῦ, μιὰ μεγάλη ντροπή, ποὺ δὲ μποροῦσα λογικὰ νὰ κυριαρχῶ τῶν συζητητῶν, ἀλλὰ τὸ ἐναντίον, διαρκῶς ἡττῶμην. Ἡ συνεχὴς ἧττα ἀντίκρυ στοὺς ὑποστηρίζοντας σαφῶς καὶ μὲ λογικὴ τὰ περὶ κόσμου, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ διατηρήσω τὸ παράλογο ποὺ μέσα μου ἔνιωθα νὰ μεγαλώνει, ἀποτελώντας ὅλη μου τὴ χαρά καὶ τὴ ζωή, τὴν ὥρα πού, μετὰ ἀπὸ μιὰ συναισθηματικὴ κρίση, διατεινόμουν δίχως κανεὶς νὰ μὲ πιστεύει, πὼς ἤμουν ἕνας πεθαμένος ἄνθρωπος, μὲ πλησίαζε ὁλοένα ἐγγύτερα πρὸς τοὺς τρελλούς, ποὺ βλέπουμε νὰ καταφεύγουν, ξένοι πρὸς τὸν τριγύρω κόσμο, στὸ πλῆθος τῶν ναῶν καὶ παρεκκλησίων, ποῦ κοσμοῦν τὴν ἑλληνικὴ γῆ.

Ἐνῶ εἶχα ἀρχίσει νὰ περιηγοῦμαι, μᾶλλον σὰν τουρίστας, τὰ μνημεῖα, ποὺ ἄφησε ἡ ὀρθόδοξος χριστιανικὴ πίστη, τῶν ἀειμνήστων βυζαντινῶν μας πατέρων, σὺν τῷ χρόνῳ διαφοροποιούμουνα. Ἀρχιτεκτονική, ζωγραφικὸς διάκοσμος τῶν ναῶν, ποίηση καὶ μουσικὴ τῶν ἐν αὐτοῖς τελουμένων, χωρὶς τὴ σοβαρότητα τῆς ἀντικειμενικῆς ἐπιστημονικῆς ἐρεύνης, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ μὲ ξεκουράσει μὲ τὸν τίτλο τοῦ βυζαντινολόγου, χωρὶς τὴν τάξη τοῦ πιστοῦ ἐκ παραδόσεως, ποὺ λυτρώνεται παρακολουθώντας τακτικὰ τὴ λειτουργία, ἑνούμενα μὲ τὸν πυρήνα τοῦ παραλόγου ἐντός μου, σιγά σιγά ἄρχισαν νὰ μοῦ ἐπιτρέπουν τὴν ἐπικοινωνία μ΄ἕναν ἄλλο κόσμο. Παρ΄ὅλο ποὺ ὁ φόβος, μήπως χαρακτηρισθῶ ὡς ἐξοφλημένο ἀπὸ τὴ ζωὴ γραΐδιον ἢ σωστὰ τρελλός, ἀπὸ τοὺς συνοδεύοντας τὴν ἐκφορὰ τῶν κεκοιμημένων, δὲν μοῦ ἐπέτρεπε τὸν κόσμο αὐτὸ τὸ νέον, νὰ τὸν ὁμολογήσω σὰν βεβαίωση τῆς ἐνταῦθα ζωῆς, διὰ τῆς ὁποίας καὶ πάλιν αὐτὸς βεβαιοῦται. Πέρα ὅμως ἀπὸ κάθε φόβο, μ΄ἐνθουσίαζε στὴν Ἐκκλησία ἡ καταξίωση τοῦ παραλόγου. Ἔνιωθα μὲ ἱκανοποίηση ὅτι, εἰς τοὺς κόλπους της, ὁ καθένας μποροῦσε νά΄χει τὴ θέση του καὶ μάλιστα ἀνεξάρτητα πρὸς τὸ ὑπ΄αὐτοῦ ἐκτελούμενον ἔργο καὶ μόνον ἐκ τῆς προαιρέσεώς του.

Πρέπει νὰ ὁμολογήσω, ὅτι πτωχὸς στὸ πνεῦμα, πολλαπλῶς διὰ τῆς Ἐκκλησίας ἐνισχύθην.

Ξεφυλλίζοντας τὴν Ἱερὰ Σύνοψη, μποροῦμε ν΄ἀναγνώσουμε, σὲ ἦχο γ΄, τὸ ἔξοχο αὐτόμελο ἐξαποστειλάριο: «Τὸν νυμφῶνά σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον καὶ ἔνδυμα οὐκ ἔχω, ἵνα εἰσέλθω ἐν αὐτῷ· λάμπρυνόν μου τὴν στολὴν τῆς ψυχῆς, Φωτοδότα καὶ σῶσόν με». Ἐὰν ἤθελα μὲ ἐνδύματα δικά μου νά΄μπω στὴν Ἐκκλησία, νὰ προσκυνήσω τὸν ἱερὸ τῆς σωτηρίας νυμφώνα, ὅπου ὁ Θεὸς Αἷμα καὶ Σάρκα προσφέρεται, διὰ τῆς θαυμαστῆς μετουσιώσεως τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ οἴνου, ἀσφαλῶς, ἐμποδίζοντάς με, θά΄κλειναν οἱ πόρτες, ὅπως μπροστὰ στὴν ὁσία Μαρία τὴν Αἰγυπτία, ποὺ μόνο ἀφοῦ μετεβλήθη, σκορπίζοντας σὲ σύννεφο φωτὸς τὸ πάγιο σχῆμα τοῦ ἐγώ, ἀξιώθηκε τῆς θείας μεταλήψεως. 

αποσπάσματα από το Έρως της Εκκλησίας

Μια προσευχή απόψε σας παρακαλώ...

Κάνετε όλοι μια προσευχή απόψε σας παρακαλώ, για όλους αυτούς τους αδελφούς μας, πού τους εύχεσαι "Καλή Ανάσταση" και σε ρωτάνε "ανάσταση από τι" ...

Κάνετε μια προσευχή για όλον τον κόσμο πού θάφτηκε μέσα στα ερείπια της απώλειας και των πληγών του και δεν έχει να περιμένει τίποτα πιά. 

Κάνετε μια προσευχή για όλους όσους είναι στα μνήματα ακόμα. 

Για όλους όσους απαιτούνε " αν είσαι γιος του Θεού κατέβα από τον Σταυρό και θα σε πιστέψουμε". Κάνετε μια προσευχή για όλους τους απελπισμένους, για τα βασίλεια του θανάτου, για το απέραντο νεκροταφείο των ανθρώπων πού έχασαν κάθε ελπίδα. 

Πού καρφί τους στέκεται ο κυνισμός και είναι καθηλωμένοι και δεν μπορούν να σαλέψουν πιά. 

Πού ο λίθος ο βαρύς τους τσάκισε και δεν μπορούν να ατενίσουν την σταυρωμένη Ελπίδα. 

Υπάρχουν άρρωστοι, φτωχοί, ορφανεμένοι, πενθούντες, αδικημένοι οι οποίοι παρ' ότι ζουν τους πειρασμούς του πόνου και του θανάτου, έχουν την ελπίδα της ανάστασης του Χριστού στην καρδιά και Ζούν .

Για τους άλλους όμως, αυτούς πού αναφέρθηκα παραπάνω, υπάρχει μόνο θάνατος. 

Και έχουν ανάγκη την αγάπη και την προσευχή μας.

Και για αυτούς πέθανε ο Χριστός. 

Και αύριο ίσως ίσως μπορεί να κατέβουμε και εμείς οι ίδιοι στα βάθη ενός τέτοιου άδη. 

Οι πειρασμοί για τον άνθρωπο δεν τελειώνουν ποτε.

Η αδυναμία μας είναι η δύναμη μας

Όταν ήμουν στο νοσοκομείο, μου έστειλαν μια ψυχολόγο, όπως κάνουν με πολλούς μεταμοσχευμένους, να με ενθαρρύνει.

 Ανάμεσα στα άλλα πολλά μου είπε και αυτό: 

Να ξέρεις πώς η αδυναμία μας είναι η δύναμη μας.

 Δεν μπόρεσα να μην σκεφτώ πώς αυτά τα λόγια, εκείνος ο άνθρωπος, έκανε μερικά χρόνια στα πανεπιστήμια για να τα ξεστομίσει με τόση σιγουριά, ενώ ο τελευταίος αγράμματος χωρικός πιστός, ατενίζοντας τον Σταυρό του Χριστού τα έχει κατανοήσει προ πολλού, χωρίς να περάσει από θρανία και ακαδημίες.

Βέβαια, δεν αμφισβητώ την κατάρτιση ή την καλή πρόθεση της ψυχολόγου.

Με την πραγματικότητα του κόσμου μειδιώ...

Σκέψεις της 16ης Ιουλίου

Κάθε εποχή του χρόνου έχει τον πνευματικό της χαρακτήρα και αυτό είναι πού μας αρέσει και μας εμπνέει τα θρησκευτικότερα μας αισθήματα.Δεν φτάνει η Φύση και το Έθος, αλλά και αυτό πού κρύβεται πίσω από τα μεγάλα τους σύμβολα για να μας δώσουν μυστική χαρά. Χαίρομαι το θέρος. Είναι η εικόνα των εσχάτων πού ξεκινά με την εσχάτη εορτή της πεντηκοστής, τους θεριστές αποστόλους, τον αγρό των αγίων πάντων και την κάθε μέρα του πού πανηγυρίζουν οι μεγαλύτεροι μάρτυρες της πίστης μας. Το γεγονός πώς τελειώνει με την κοίμηση της Παναγίας, ως μια ανάπαυση και ανάσταση σε έναν άλλο νεο κόσμο είναι πού δίνει την ξεχωριστή εσχατολογική σφραγίδα σε αυτή την εποχή. Και είναι αυτός ο ανελέητος ξερός ήλιος πού στεγνώνει το καθε τι σαν να κατακαίει το "άχυρον πού εις πυρ βάλλεται και απόλυται" για να βρεί ο καινούριος κόσμος του Θεού τόπο να ανθίσει.

Και μέσα σε όλη αυτή την μεταφυσική, έρχεται ο "ενδικώτατος θυμός" του χριστιανού πού θέλει να ζήσει σαν χριστιανός μετά ησυχίας και ευχαριστίας, να μας φουντώσει και να κάνει τις πληγές μας καταγγελτήριο. Και όλα αυτά αφορούν στην επικαιρότητα, πού ξαφνικά μαυρίζει τα πάντα και θέλει να μας κάνει δούλους στην παντοδυναμία της.

 Όλο αυτό το αίμα, ο πόνος και το μίσος πού σήμερα χέονται άφθονα και ταλανίζουν την οικουμένη, δεν είναι αναπάντεχα και ξένα σημεία για την πίστη μας. Έχει προειπωθεί στις Γραφές,όχι μόνο για τις έσχατες μέρες, αλλά για την πορεία της ανθρωπότητας όλων των αιώνων, πώς διεκδικητής της τύχης των ανθρώπων και των λαών και εμπνευστής όλου αυτού του ζόφου, θα είναι το κράτος του Αντιχρίστου. Ο Αντίχριστος έχει δύο μεγάλα σκέλη. Το ένα είναι η θρησκεία. Η οποιαδήποτε θρησκεία ώς αλλοίωση και αντιποίηση της ορθής λατρείας στον Ιησού Χριστό, είτε αυτή λέγεται ισλάμ ή μοντέρνος δυτικός χριστιανισμός ή ακόμα και αθρησκεία/αθεΐα, μια πού η τελευταία άποτελεί θρησκεία του κόσμου με οπαδούς και αξιώσεις υπερθρησκείας μάλιστα. Ο,τιδήποτε δηλαδή άλλο εκτός από την πίστη στο ευαγγέλιοκαι την ένταξη στην μία εκκλησία του Χριστού. Τελικώς,η υδαρή στάση των χριστιανών καθιστά αμελητέα την παρουσία μας στον κόσμο. Δεν αποτελούμε παρά μία αίρεση, μειονότητα, απαρχαιωμένη προκατάληψη, ενώ η εννοια του χριστιανισμού, αφορά πλέον ένα είδος ευρωπαϊκού πολιτισμού, αντίποδα στις μοντέρνες θεωρίες του αθεϊσμου και τις ανατολικές θρησκείες πού κερδίζουν έδαφος και διεκδικήσεις. Με λίγα λόγια δεν αποτελοιύμε πλέον εκκλησία για τον κόσμο, αλλά έναν αντικείμενο πολιτισμό πού πρέπει να εκλείψει ή πού τείνει να εκελίψει από μόνος του. Ο σύγχρονος κόσμος αγνοεί την Πίστη και την Δυναμική της Ορθοδοξίας και μας θεωρεί κάτι παράδοξο και ομοιομορφο με την ευρωπαϊκή πολιτιστική κατάσταση. Κάτι πού δεν αξίζει να το παρει κανείς υπ όψιν του. Το δευτερο σκέλος είναι το χρήμα διά του οποίου ελεγχονται έθνη και λαοί και για το οποίο στήνονται φιλοσοφίες, ιδεολογίες, πολιτικές και παγκόσμιες συρράξεις. Το χρήμα υποστηρίζει την αθρησκεία και την θρησκεία και η θρησκεία δίνει ιδεολογικό και πενυματικό υπόβαθρο στον μαμωνά και στα σχέδια του Αντιχρίστου για παγκόσμια κυριαρχία. Εφτανε μια παγκόσμοια οικονομική κρίση για να βγουν στην επιφάνεια ή μάλλον να χρησιμοποιηθούν όλες οι θρησκευτικές μισαλλοδοξίες και τα εθνικά μίση των αιώνων. Γι αυτό φωνάζουμε και είμαστε αυστηροί. Να μην θέτουμε την πίστη μας μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα σε συγκρίσεις, ταυτίσεις, αντιπαλότητες, εθνικές διεκδικήσεις γιατί ουσιαστικά δηλώνουμε παρών σαν ακόμα λίγοι κωπηλάτες στο ψηφιδωτο του Τιποτα και δουλεύουμε για τον Αντίχριστο. Η πίστη μας δεν κινδυνεύει από συνόδους, τούρκους, φράγκους και γερμανικές τράπεζες. Όποτε ισχυριζόμαστε κάτι τέτοιο θέτουμε την ορθοδοξία στο ίδιο επίπεδο με όλα τα άλλα. Η πίστη μας είναι εσωτερική βασιλεία πού κανείς δεν μπορεί να την παρει και να την αλώσει. Μόνο όταν πάψουμε να ορθοδοξούμε μπορεί να πεθάνει η πίστη μας. Και πάλι όχι σαν πίστη, αλλά μόνο για εμάς τους ιδιους.

Είναι και όλη αυτή η οχλαγωγία των προφητολάγνων πού λαμβάνει διαστάσεις νεοπαγανισμού μέσα στην Εκκλησία.Αν ζούσαμε σε ευνομούμενο κράτος όλοι αυτοί πού παράγουν σταθερά προφητείες Γερόντων και εκμεταλλεύονται ανθρωπούς πού ανακηρύχτηκαν άγιοι της Εκκλησίας και άρα αποτελούν ισχυρό στοιχείο θρησκευτικότητας, θα έπρεπε να είχαν πάει φυλακή για προσβολή θρησκευτικής πίστης, εξύβριση νεκρού , αντιποίηση εκκλησιαστικής αρχής, φατρίας μέσα στην Εκκλησία και προσηλυτισμό/παραπλάνηση. Αλλά στην Ελλάδα η επίσημη ιεραρχία δεν ενδιαφέρεται για την ενημέρωση του λαού της εκκλησίας, παρά μόνο για το ποιός θα ακουστεί περισσότερο και θα αποκτήσει προσωπικούς οπαδούς. Όσο για την κυβέρνηση και τα όργανα τα αρμόδια θεωρούν τέτοιες εκφράσεις ως πολιτικό τους αντίπαλο και χαίρονται για την γραφικότητα και την κατάντια αυτή γιατί επιβεβαιώνει τον αντιχριστιανισμό και την άποψη πού έχουν για την θρησκεία.

Τέλος, ένα χρήσιμο tip σε αυτούς πού πλένουν τις ανομίες της ανεπάρκειας τους στα περασμένα μεγαλεία της φυλής μας, με έναν αυτοδικαιωτικό εθνικισμό.Η λέξη "Μποντρούμ" πού χρησιμοποιούν τα κανάλια για την Αλικαρνασσό και σας σκανδαλίζει τόσο, δεν είναι τούρκικη, όπως και ελάχιστα πράγματα είναι αμιγώς τούρκικα απέναντι μας. Γιατί για να είναι και κατι τούρκικο αμιγώς, θα πρεπε να υπήρχε και αμιγής τουρκικός πολιτισμός.Η Τουρκία όμως ιδρύθηκε με ένα διάταγμα, πάνω σε μια πολυεθνική και πολυπολιτισμική Οθωμανία.Και με ένα διάταγμα έθνος δεν γίνεται, κρατος ναι. Το Μποντρούμ είναι παραφθορά του Πετρούπολη, από την εκκλησία του αγίου Πέτρου πού είναι εκεί. Δεν υπήρχε ελληνικός πολιτισμός εκεί μόνο στην διάρκεια της ζωής του Ηροδότου Αλικαρνασσέως και της Αρτεμισίας, αλλά και πριν 80 χρόνια. Και αυτός ο ελληνισμός είναι πιό κοντα στην πραγματικότητα μας, από τα αρχαία μεγαλεία και όλον αυτό τον κλισε κλασσικισμό πού μυρίζει γερμανική αρχαιολατρεία.

κάτι ψυχές απλοϊκές...

Κάθε χρονιά των μυροφόρων , η σκέψη πάει στις απλές και πολλές φορές και απλοϊκές εκείνες ψυχές, πού θα περάσουν από τον ναό ή κάποιο παρεκκλήσι και θα ακουμπήσουν με αγάπη και διακριτικότητα, ένα κεράκι, ένα λουλούδι, λίγα σπειριά λιβάνι σε κάποιο εικόνισμα του Χριστού ή της Παναγίας. 

Και βαθιά βαθιά τους δεν γνωρίζουν τίποτα από το ότι ο Θεός δεν έχει ανάγκη τίποτα από αυτά, αλλά τούτο είναι το μεγαλείο της αγάπης τους, η προσφορά τους η καρδιακή πού Τον βλέπουν σαν πρόσωπο υπερβατικό και συνάμα αγαπημένο και κοντινό πού δέχεται την λατρεία τους απλώνοντας την παλάμηΤου την θεϊκή και δεχόμενος τα δώρα τους.

Είναι η προσευχή τους και η ευγνωμοσύνη τους, πολλές φορές το αίτημα τους, πού παίρνει μορφή και ύλη σε κάτι τόσο ταπεινό και ευτελές, πού μεταμορφώνεται σε αρχοντικότατη προσφορά. Και αυτο το μικρό είναι τα δώρα των μάγων, το αλάβαστρο της πόρνης, τα μύρα των γυναικών πρωΐ της μιάς των σαββάτων και το θυμίαμα των αγγέλων. 

Τέτοια αγάπη! Ελάχιστη για τον κόσμο, πού δεν αντισταθμίζεται όμως με χιλιάδες διακηρύξεις πίστης και τα μεγάλα λόγια των σπουδαίων της κάθε εκκλησιαστικής κοινότητας.

Δέκα μέρες αζήτητος στο ψυγείο...

Όταν λέμε πώς είμαστε χριστιανοί της ταυτότητας και αγαπάμε όπου αστράφτουν οι φακοί των δημοσιογράφων και ακούγονται τα μπράβο...

 Όταν λέμε πώς η εκκλησία μας κατήντησε μια απέραντη εταιρία ηθικολόγων, αγαπολόγων πού ενδιαφέρονται για το θεαθήναι και την καλή μαρτυρία και μόνο για τους καλούς ανθρώπους, από τους οποίους παίρνουν και δίνουν μπράβο...

Αλκοολικός ήταν ο παπάς της επαρχιακής πόλης. Πολύ συχνά τον μάζευε το ΕΚΑΒ από τον δρόμο ολομέθυστο. Ίσως να τον έδειχναν με το δάχτυλο οι καλοί χριστιανοί και να σκανδαλίζοταν για την πολιτεία και το πάθος του. Αντί να αγκαλιάσουν και βοηθήσουν τον πατέρα τους! Γιατί και εμείς οι πατέρες έχουμε ανάγκη τα παιδιά, να μην έχουν τα παιδιά μόνον απαιτήσεις. Επίσης και οι κληρικοί, μπορεί να τους χαλούσε την καλή μανέστρα ο ανθρωπάκος αυτός. 

Ωσπου το ΕΚΑΒ τον μάζεψε για τελευταία φορά και μένει τώρα δέκα μέρες αζήτητος στο ψυγείο του νεκροτομείου.... 

Για φανταστείτε ο άνθρωπος αυτός ο περιπεσών εις τους ληστάς να πάει κάπου καλά και όλοι οι παρθένοι και οι εγκρατείς να πάνε στην κόλαση του Θεού.Είναι η επανάληψη της παραβολής των δέκα παρθένων. Παρθενία είχαν, έργα δεν είχαν ,έμειναν εκτός του νυμφώνος. Ο ληστής παρθενία δεν είχε, είχε ομολογία μπήκε στον παράδεισο. 

Τελοσπαντων το κύριο θέμα είναι η πλαστική αγάπη, το σκάνδαλο, ο μιαρός τούτος, πού δεν άξιζε την συμπόνοια των καλών ανθρώπων΄. Δέκα μέρες αζήτητος στο ψυγείο.Γιατί φορούσε ράσο και όφειλε να είναι αναμάρτητος, σε μια άσπιλη κοινωνία. 

Εντωμεταξύ η σαρακοστή προχωραέι με ωραία κηρύγματα και κατανυκτικότατη ατμόσφαιρα. μέσα σε καπνούς λιβανιών και δακρύβρεχτες προσευχές και ωραίες ομολογίες ορθοδοξίας.Θα ρθει και η μεγαλοβδομάδα και θα προσκυνήσουμε τον σταυρωμένο και πληγωμένο Χριστό πού σταύρωσαν οι κακοί αχάριστοι εβραίοι και θα ρθει ο Ρόμπερτ Πάουελ, η μαγειρίτσα και οι κίτρινες λαμπάδες του επιταφίου να σφραγίσουν την ευλάβεια μας. 

Δέκα μέρες αζήτητος στο ψυγείο...

Με τι λοιπόν να παρομοιάσω τη γενιά αυτή; Είναι όμοια με παιδιά που κάθονται στις αγορές, τα οποία παίζοντας φωνάζουν στα άλλα και λένε: “Σας παίξαμε αυλό και δε χορέψατε, θρηνήσαμε και δε χτυπήσατε τα στήθη σας”.

...Να σας πώ κομμένο το παραμύθι με τους κακούς χριστιανούς πού "κολλάνε" στους μουσουλμάνους. Εμένα σαν χριστιανό ιερέα με προσβάλει αυτό. Αλλο χριστιανός και άλλο να γεννήθηκες στην Ελλάδα και να γράφουν τα χαρτιά σου χριστιανός ορθόδοξος.Η λέξη χριστιανός είναι πολύ βαριά και ασήκωτη και λίγοι την υποστηρίζουν. Μη δημιουργείτε θέμα αντιπαλότητας μεταξύ ανθρώπων και μην ρίχνετε λάσπη σε ένα ολόκληρο σύστημα πιστών ανθρώπων για κάποια καθάρματα.Τα ίδια λένε και αυτοί πού πολεμούν την Εκκλησία, πρό κατά και μετά του προσφυγικού. Ο χριστιανός ξεχωρίζει. Χωρίς αυτόν θα είχε σβήσει αυτός ο κόσμος.

 Τόσοι χριστιανοί σταυρώνονται καθημερινά για τον συνάνθρωπο. Δεχονται τους ονειδισμούς του Χριστού, περπατάνε στην θλιμμένη οδό, σηκώνουν τον σταυρό τους. Κανείς δεν τους προβάλει ως πρότυπο Χριστιανών! Μιλάμε για χριστιανούς, μόνο όταν κάποιοι ηλίθιοι πετάνε γουρουνοκεφαλές στα στρατόπεδα προσφύγων.

Δεν είδαν τους νέους, τους συνταξιούχους, τους φτωχούς πού κόβουν την μπουκιά τους, την υπερφορολογημένη και δυσεύρετη στις μέρες μας μπουκιά τους για να ταΐσουν τους ξένους; Και πολλές φορές ταΐζουν ανθρώπους οι οποίοι δεν δείχνουν και ευγνωμοσύνη! Δεν είναι όλοι καλοί και δεν τους έχει μαλακώσει ο πόλεμος και η συμφορά. Και όμως οι έλληνες ταΐζουν και το νιώθουν και υποχρέωση τους. Αυτά δεν τα βλέπουν κάποιοι; Δεν ξέρουν πώς κάτι τέτοιους χαρακτήρες στην Ελλάδα δεν τους έχει πλάσει ο ευρωπαϊκός ανθρωπισμός, πού είναι χόμπι και καθηκοντικός καιροσκοπισμός και δεν τους έχει διαμορφωσει κανένα κόμμα ή ιδεολογία. Η ορθοδοξία τους έπλασε έτσι δοτικούς και πονετικούς. Η ανάσα του Χριστού στην Ελλάδα και ας μην είναι κάποιοι καν συνειδητοί χριστιανοί. Αυτοί όμως πού κατηγορούν ξέρουν να λένε πώς χριστιανοί είναι μόνο αυτοί πού πετάνε γουρουνοκεφαλές. Παίζουμε το παιχνιδάκι του κάθε αντίχριστου, πού δεν έχει σηκωθεί από την καρέκλα του μια φορά να δώσει ένα κουλούρι σε έναν άνθρωπο που πεινάει, πού δεν ξέρει τον δρόμο του νοσοκομείου και της φυλακής, πού αποφεύγει τον πόνο για να μην χαλάσει η πολύτιμη διάθεση του, αλλά από κριτική σχίζει και βροντά!

από σχόλια μας στο φβ 



Με τι λοιπόν να παρομοιάσω τη γενιά αυτή; Είναι όμοια με παιδιά που κάθονται στις αγορές, τα οποία παίζοντας φωνάζουν στα άλλα 

 και λένε: “Σας παίξαμε αυλό και δε χορέψατε, θρηνήσαμε και δε χτυπήσατε τα στήθη σας”. 

Περιμένω τον οίκτο σας και την συμπαράσταση σας και την αγανάκτιση σας για τους χριστιανούς πού σταυρώνοντα στην Ανατολή, για τα μνημεία πού καίγονται και κατεδαφίζονται, για τους βιασμούς, τις εξορίες, τις ταπεινώσεις, τις σφαγές. Χριστιανοί είναι και αυτοί! Και ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ! Πού είναι η θλίψη σας και η αγανάκτιση σας;Και για να το επεκτείνω: και οι γεζιντί και οι μουσουλμάνοι και οι αλεβίτες πού σκοτώνονται και καταστρέφεται η ζωή τους άνθρωποι είναι και αυτοί! Μπορεί να μην ήρθαν ως την πόρτα σας για να σας εξασφαλίσουν επιδοτήσεις και εύκολο πολιτικό λόγο, αλλά παραμένουν άνθρωποι; Πού είναι η αγανάκτιση και η αγάπη σας;Εξαντλείστε την μόνο σε αυτούς πού καίνε στρατόπεδα και πετάνε γουρουνοκεφαλές, γιατί άλλωστε μόνο αυτοί είναι "χριστιανοι". Ε ρε υποκριτές!Γενιά διεστραμμένη!Συκοφάντες! Άνθρωποι χαλασμένοι πού ψάχνετε το κακό για να φαίνεστε εσείς δίκαιοι ανάμεσα στους ανθρώπους!

Η παραμόρφωση της αδιακρισίας

Μου στέλνουν μηνύματα με παραμορφωμένους ανθρώπους δυστυχείς και πονεμένους. 

Το σκεπτικό είναι να εντρυφήσουμε στην ματαιότητα της ομορφιάς και της εξωτερικής εμφάνισης. Αλλά μόνο το σκεπτικό!

Δεν έχω ευαισθησίες του τύπου "βλέπω έναν παραμορφωμένο άνθρωπο και δεν αντέχω γιατι σοκάρομαι".Είμαι αρκετά υποψιασμένος για την ματαιότητα των πάντων. 

Αυτό όμως , πού αναρτούν τέτοια παραδείγματα για να τρομάξουν, είναι σκληροκαρδία και απανθρωπιά! Νομίζω, πώς κατά βάθος γοητευόμαστε από τα πάθη μας και θέλουμε να εξουσιάζουμε και να εντυπωσιάζουμε με οποιοδήποτε ηθικό τίμημα.

Βάλε τον εαυτό σου στην θέση αυτού του ανθρώπου. Θα ήθελες να αναρτούν τον πόνο σου στο διαδίκτυο για να προβάλουν έναν κάποιο διδακτισμό; Υπάρχουν πιό ανθρώπινες διαδικασίες να προβάλεις την ματαιότητα. 

Άπλωσε το χέρι στον πονεμένο και δέξου τον σαν έναν φυσιολογικό καθημερινό άνθρωπο, που έχει κάποιον σταυρό.Γιατί αυτό παραμένει. Μια εικόνα θεού!Και υπάρχουν δυνατοί άνθρωποι, πού τα έχουν βρει με τον εαυτό τους και την κατάσταση τους.

 Η αδυναμία, η αναπηρία, ο φόβος για την διαφορετικότητα είναι στην πρόσληψη από εμάς και όχι στο καθεαυτό γεγονός. 

Εσύ είσαι ο αδύναμος, ο ανάπηρος, ο δειλός.

Πιό πολύ με τρομάζει η παραμόρφωση της ψυχής σου, απ οποιαδήποτε δυστυχία!Και με πονά.

Η εκκλησία

Κλείνει συν Θεώ και αυτός ο μήνας. Πορευόμαστε προς την δεσποτική εορτή των χριστουγέννων.

Γύρω μας οι άνθρωποι ακόμα ανασφαλείς και μαζεμένοι, παλεύουν για τον ελάχιστο επιούσιο, ενώ αναμένουν όλο και περισσότερες οικονομικοκοινωνικές αλλαγές και εκπλήξεις. 

Η ρουτίνα της φτώχειας και της ντροπής , του άγχους βασιλεύει. 

Ποιός ετοιμάζεται αλήθεια για την θεοφάνεια και ποιός την ζεί καθημερινά; 

Εθισμένοι στην εύρεση του άρτου περιμένουμε την ελεημοσύνη των αφεντικών για να ζήσουμε με λιγότερες ανασφάλειες ακόμα μια ημερολογιακή ημέρα. 

Εντωμεταξύ η εκκλησία συνεχίζει να μας προσφέρει κάθε μέρα ένα τρόπαιο, μια μνήμη αγίου, μια ευκαιρία στην κοινωνία του Θεού. 

Είναι παρήγορο πού σε καιρούς πολέμου ή ειρήνης, ευμάρειας ή κρίσης, έχουμε ένα δικό μας λειτουργικό χρόνο πού συμπορεύεται με και διασχίζει την σχετικότητα μας.

Κάποια πράγματα είναι τόσο αυθεντικά και αναλλοίωτα όσο τα αιωνόβια βουνά. 

Στέκουν σαν μάρτυρες όλων των φοβερών γεγονότων και δεν χάνουν την ιεροπρέπεια και την αθανασία τους.

Στηρίζεσαι πάνω τους και ζείς μια διαφορετική πραγματικότητα!

'Οτι διαρκεί ανεξάρτητα από τον φόβο μας είναι ιαματικό. Και αυτό είναι η εκκλησία.

απο το φβ

Αγωνιώδης απορία επί τη μνήμη του αγίου Νικολάου

Ο άγιος Νικόλαος προικοδότησε κρυφά τρείς αδελφές και τις έσωσε από τον όλεθρο της εκπόρνευσης από τον πατέρα τους. 

Το γράφει το Συναξάρι του. 

Η τρόικα και οι εντόπιοι εθνοπατέρες φρόντισαν να αυξηθεί η πορνεία στην Ελλάδα κατά 300 %. 

Αυτή είναι η διαφορά της Εκκλησίας από τον κόσμο.

Αυτή βγάζει ευεργέτες. Ο κόσμος κατασπαράσσει. 

Σήμερα επίσης ακόμα ένας άνθρωπος έθεσε τέρμα στην ζωή του. 

Δεν δικαιολογώ την πράξη, αλλά γνωρίζω, όπως όλοι μας , τους ηθικούς αυτουργούς της.

Και ξαναρωτώ: Ποιά θα πρέπει να είναι η στάση της Εκκλησίας μας απέναντι σε αυτούς πού οδηγούν έναν λαό σε θανάσιμες αμαρτίες;

Η λευκή και η κόκκινη κορώνα

                              

Στην ιστορική μνήμη που αποτρέπει αναβίωση νεκρών  ιδεολογικών φανατισμών. 

γράφει ο  Kώστας Ζούρδος,θεολόγος

                                                        

Ο Ρεμόν Κόλμπ γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1894 σ’ ένα χωριό της πολωνικής επαρχίας Λοτζ, και έδειχνε από την παιδική του ηλικία ότι ήταν ένα ζωντανό και ανήσυχο πνεύμα. Σε ηλικία 13 ετών, τον Σεπτέμβριο του 1907, εισέρχεται στο ιερατικό σεμινάριο του Φραγκισκανικού τάγματος στη Λεόπολη, και τέσσερα χρόνια μετά προφέρει τις μοναχικές υποσχέσεις και λαμβάνει το όνομα Μαξιμιλιανός. Είναι τα δύσκολα εκείνα χρόνια για την πατρίδα του την Πολωνία η οποία βρίσκεται υπό τσαρική κατοχή. Τον Νοέμβριο του 1912, πηγαίνει στην Ρώμη για σπουδές Φιλοσοφίας στο Γρηγοριανό  Πανεπιστήμιο και θεολογίας στο Διεθνές Κολλέγιο των Φραγκισκανών. Στις 28 Απριλίου χειροτονείται πρεσβύτερος και στα τέλη Ιουλίου 1919 θα επιστρέψει στην Πολωνία με το διδακτορικό δίπλωμα θεολογίας. Αναλαμβάνει τη διδασκαλία της εκκλησιαστικής ιστορίας στην Κρακοβία, έχοντας μια κλονισμένη υγεία από σοβαρή πνευμονική ασθένεια. Στις αρχές του 1930 φεύγει για μια ιεραποστολική περιοδεία στην Ιαπωνία και μένει εκεί εργαζόμενος μέχρι τον Ιούλιο του 1936. Τον Σεπτέμβριο του 1939 πραγματοποιείτε η ναζιστική εισβολή στην Πολωνία και ο Μαξιμιλιανός συλλαμβάνεται από τους πρώτους στις 19 Σεπτεμβρίου. Αφού περάσει από τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως του Λαμπίνοβις, του Αμτιτς και του Οστρέζοφ, θα αφεθεί  ελεύθερος στις 8 Δεκεμβρίου 1939. Η ποιμαντική του δράση κοντά στον δοκιμαζόμενο πολωνικό λαό θα υποχρεώσει την Γκεστάπο να τον συλλάβει και να τον μεταφέρει στις 18 Μαΐου στο Άουσβιτς. Είναι ο κρατούμενος 16670.

Ο πολωνός γιατρός Ρόντλοφ Ντίεμ που εργαζόταν στο νοσοκομείο του Άουσβιτς θα μας διηγηθεί ότι:  " Πολλές φορές προσπάθησε να φέρει τον Μαξιμιλιανό στο νοσοκομείο διότι η κατάσταση της υγείας του ήταν πολύ σοβαρή, μα εκείνος κάθε φορά υπεδείκνυε άλλα  πρόσωπα που κατά την γνώμη του, είχαν μεγαλύτερη ανάγκη". Εντυπωσιασμένος από την συμπεριφορά του ο Γιατρός μια φορά θα τον ρωτήσει με επιμονή: " Μα τι είσαι εσύ, τέλος πάντων; Ένας απλός Ιερέας θα του απαντήσει".

Στα τέλη Ιουλίου 1941 ένας κρατούμενος δραπέτευσε από την πτέρυγα 14 και παρά τις έρευνες, δεν βρέθηκε πουθενά. Την επόμενη ημέρα οι Ναζί διάλεξαν στην τύχη δέκα κρατούμενους για να τους θανατώσουν ως αντίποινα. Μέσα σε αυτούς ήταν και ο Φρανσουά Γκαζοβνίτσεκ, ο οποίος είχε γυναίκα και παιδιά και έκλαιγε σκεπτόμενος ότι θα τους αποχωριστεί για πάντα. Τότε ο Μαξιμιανός θα βγει από τη σειρά του και αποφασισμένος θα κατευθυνθεί προς τον διοικητή. "Μπορώ να πεθάνω στη θέση αυτού του οικογενειάρχη;", είπε στον διοικητή και έδειξε τον Φρανσουά Γκαζοβνίτσεκ. Δεν έχω γυναίκα και παιδιά, δε χρησιμεύω πλέον σε τίποτα". Ο διοικητής δέχθηκε και ο Μαξιμιλιανός πήρε θέση ανάμεσα στους δέκα μελλοθάνατους.

 Από μία άλλη μαρτυρία η οποία και κατατέθηκε στη δίκη των Ναζί εγκληματιών στη Βαρσοβία, μετά το τέλος του Πολέμου, από τον Πολωνό Μπρούνο Μποργόβιετς, βοηθό των Γερμανών δημίων στο Άουσβιτς μαθαίνουμε: "Τον Ιούλιο του 1941 οδηγήσαμε τους δέκα μελλοθανάτους της πτέρυγας 14 σ' ένα υπόγειο κελί, χωρίς παράθυρο. Κλειδώνοντας την πόρτα οι φρουροί φώναξαν γελώντας: "θα μαραθείτε σαν τις τουλίπες". Από την ημέρα εκείνη δεν τους δόθηκε τροφή και νερό. Κάθε  πρωί οι φύλακες έβγαζαν από το κελί τα πτώματα εκείνων που είχαν υποκύψει. Ήμουν μάρτυρας του γεγονότος , διότι κατέγραφα τους κωδικούς αριθμούς των νεκρών κρατουμένων και εκτελούσα χρέη μεταφραστή. Κάθε μέρα άκουγα προσευχές από το κελί, ήταν ο π. Μαξιμιλιανός, που άλλοτε προσευχόταν μεγαλόφωνα και άλλοτε έψελνε. Κάπου- κάπου  άκουγα ένα υπόκωφο βουητό να ενώνεται με την ψαλμωδία του, ήταν οι συγκρατούμενοι του, αλλά και άλλοι, από τα διπλανά κελιά του θανάτου. Εξασθενημένες φωνές, ένας ανθρώπινος ρόγχος που υμνούσε το Θεό.  Όταν ανοίγαμε την πόρτα του κελιού, οι δυστυχείς παρακαλούσαν για λίγο νερό και ψωμί. Η απάντηση των δημίων ήταν κλοτσιές στην κοιλιά, που αποτελείωναν τους κρατουμένους. Ο π. Μαξιμιλιανός δε ζητούσε τίποτα, δεν παραπονιόταν για τίποτα. Τον βρίσκαμε άλλοτε όρθιο και άλλοτε γονατιστό να δίνει κουράγιο στους άλλους και να μας κοιτάζει με ένα βλέμμα αθώο, που ημέρα με την ημέρα γινόταν θαμπό. Κάθε φορά που κλείναμε το κελί οι φύλακες μουρμούριζαν : "Αυτός ο παπάς είναι ένας δίκαιος άνθρωπος".

 Το ίδιο βράδυ τούς έκλεισαν στα υπόγεια κελιά της 11ης πτέρυγας. Πέθανε τελευταίος, στις 14 Αυγούστου, παραμονή της Παναγιάς, και το σώμα του κάηκε την επομένη, ανήμερα της Παναγίας στο κρεματόριο.

 Η μάνα του Μαρία έλεγε πως όταν ήταν μικρός ο Μαξιμιλιανός, πολλές φορές έκλαιγε τα βράδια. Ένα βράδυ τον ρώτησε αν έχει κάποιο πρόβλημα υγείας και γι αυτό κλαίει. Εκείνος της απάντησε με συγκίνηση: Μαμά προσευχήθηκα πολύ προς την Παναγία, για να μου αποκαλύψει τι θα γίνω στην ζωή μου. Μια  μέρα στην Εκκλησιά η Παρθένος μου εμφανίστηκε κρατώντας δύο κορώνες, μία λευκή και μία κόκκινη. Με κοίταξε τρυφερά και με ρώτησε αν τις ήθελα. Η λευκή σήμαινε ότι θα έπρεπε να ζήσω στην αγνότητα και η κόκκινη ότι θα γινόμουνα μάρτυρας. Απάντησα ότι τις δέχομαι και τις δύο. Η Παναγία τότε με κοίταξε πάλι τρυφερά και εξαφανίστηκε…

Η Εκκλησία καλείται στις μέρες μας να ξαναφορέσει και την κορώνα της αγνότητας και την κορώνα του μαρτυρίου, όπως κάνουν αρκετοί άνθρωποι σήμερα και να βροντοφωνάξει πάλι:

Η Εκκλησία δε συμμετέχει στην νέα "σταυροφορία" των καθαρών και των πατριδοκάπηλων γιατί βλέπει μια νέα "εικονομαχία" του προσώπου.

Η Εκκλησία κατανοεί και αγκαλιάζει το διαφορετικό και δεν το εχθρεύεται. Δεν ξεχωρίζει τους ανθρώπους ανάλογα με το χρώμα, την πατρίδα και τη θρησκεία.

Η Εκκλησία θέλει να σώσει τον κόσμο και όχι να γίνει φορέας της κοσμικής διάσπασής του.

Η Εκκλησία δεν αποδέχεται τη συμπεριφορά των χριστιανών όταν ασκούν  "νόμιμη" βία και όταν αφήνονται στη βία της ανομίας.

Η Εκκλησία συνεχίζει να πιστεύει στις αξίες, αλληλεγγύη, ισοτιμία, δικαιοσύνη, αδελφοσύνη και δε γίνεται υπηρέτρια των αγορών.

Η Εκκλησία αρνείται την πίστη που μετατρέπεται σε μηχανισμό μεταφυσικής νομιμοποίησης της ιδεολογίας, που δίνει το δικαίωμα στους πιστούς να βανδαλίζουν με πάθος γιατί έτσι εκτονώνουν την καθαρότητά τους ως όργανα της θείας δίκης.

Η Εκκλησία δεν εμπλέκεται και ούτε δημιουργεί ιδεολογικές αντιπαραθέσεις, κρατάει αποστάσεις παίρνοντας παράδειγμα από τη Γη, που για να βρίσκεται στη σωστή απόσταση από τον Ήλιο, επιτρέπει τη Ζωή ( Ελύτης ).

Η Εκκλησία αγαπάει όλους τους ανθρώπους και ο Χριστός συνεχίζει να δωρίζει το Σώμα και το Αίμα του στην Εκκλησία.

Η Εκκλησία δε βάζει φυλακή την ιστορία αλλά μας καλεί να κοιταχθούμε στον καθρέφτη της ιστορικής αλήθειας. Εξάλλου κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει την Ανάσταση.

Και επειδή ο λύκος είναι εντός ή θέλει να μπει μέσα στο ποιμνιοστάσιο, ας θυμηθούμε ένα μικρό μύθο. " Είπε ο κόκορας στη νυχτερίδα: Περιμένω το φώς της αυγής, μιας και το φως της αυγής είναι για μένα. Αλλά εσύ; Τι ζητάς από το φώς της αυγής";