ΙΕΡΕΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Δος μου κι εμένα άνεση, Παναγιά μου,
πριν ν’ απέλθω και πλέον δεν θα υπάρχω.(Αλεξ. Παπαδ.)

Δευτέρα, Μαΐου 22, 2017

Πώς είδε το Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας ο Οσιομάρτυς Ιάκωβος ο νέος



Κάποτε, ο όσιος Ιάκωβος επήγε στις Καρυές Αγίου Όρους μαζί με τον μαθητή του Μαρκιανό, για να δει τους γνωστούς του και καθώς ήλθε η ώρα της λειτουργίας εμπήκε εις την εκκλησία.
Σταθείς δε κάπου, έβλεπε προσεκτικά —με το διορατικό χάρισμα που είχε— προς τα βημόθυρα και εθαύμαζε, ενώ ο μαθητής του τον παρακολουθούσε που μερικές φορές υπομειδιούσε και κάτι ετραύλιζε.
Όταν ετελείωσε η Θεία Λειτουργία, ο μαθητής του με πολύ σεβασμό τον ερώτησε να του ειπεί, τι έβλεπε εις την εκκλησία. Ο άγιος όμως, κατ’ αρχήν, ήταν επιφυλακτικός, αλλά, μετά από πολλές παρακλήσεις, εδέησε να του διηγηθεί τα εξής:

«Καθώς, λέγει, άρχισε ο ιερέας, τέκνο μου Μαρκιανέ, να φορέσει την ιερατική στολή για να λειτουργήσει, ήλθε μπροστά του το φως των Αγγέλων, όπως την αυγή, πριν να ανατείλει ο ήλιος. 
Άμα δε άρχισε να προσκομίζει, επήγαν οι Άγγελοι εις τούς χορούς της εκκλησίας και έστεκαν, ένα προς ένα τάγμα, εις τα τέσσερα μέρη της εκκλησίας.Και αφού ετελείωσε την προσκομιδή ο ιερέας και έβαλε τα άγια καλύμματα, πολύ φως περισκέπασε τα θεία δώρα, διότι τα αισθητά καλύμματα φανερώνουν το νοητό φως, το οποίο σκεπάζει τα άγια. 
Άμα δε ήλθε ο καιρός της μεγάλης Εισόδου και βγήκε ο ιερέας με τα άγια, άρχισε το φως μπροστά και εσκέπασε το λαό. Όταν όμως, ο ιερέας εγύρισε εις το Άγιο Βήμα και έβαλε τα άγια εις την Αγία Τράπεζα, το φως εκείνο την περικύκλωσε, ως τον γύρον της σελήνης. Εις δε τη μέση εκείνου του γύρου, ευρίσκετο ο ιερέας και τα άγια δώρα και έξω από τον κύκλο οι άγιοι Άγγελοι με πολλή ευλάβεια και δεν τολμούσαν να πλησιάσουν καθόλου. Και ενώ έλεγε αυτά ο Άγιος, θυμήθηκε ο Μαρκιανός το του Αποστόλου Παύλου: «Προς τα οποία Άγγελοι επιθυμούσι παρακύψαι» (Πετρ. α΄ 12).
Ο δε Ιερέας εφαίνετο νοητά όλος δεμένος και μαύρος στην εμφάνιση, με σχοινιά των αμαρτιών του σφιγμένος. Επειδή ανάξια υπηρετούσε τα θεία ο άθλιος, εξερχόταν δυσωδία απ’ αυτόν, ώστε οι Άγγελοι εγύριζαν τα πρόσωπά τους προς άλλη κατεύθυνση.

Και πάλι ο μαθητής του τον ερώτησε.
 «Παρακαλώ σε πάτερ μου, ειπέ μου, ο καθαρός Ιερέας, όταν λειτουργεί πως φαίνεται;»
 Και ο όσιος του είπε: «Από τον καθαρό Ιερέα δεν φεύγει το φως, καθώς σου προείπα, αλλά γίνεται ένα με αυτόν. Και γίνεται ο Ιερέας όλος φως, ομοίως και η στολή του, από δε το στόμα του λαμπάδα φωτός εξέρχεται, όταν λέγει το Ευαγγέλιο και τις ευχές. Ομοίως και όταν σηκώσει τα χέρια του, λαμπάδες εξέρχονται από τα δάκτυλά του. Και αυτά γίνονται εις τους αξίους, ω τέκνο μου, εις δε τους αναξίους, ό,τι άκουσες προηγουμένως».
Αποτέλεσμα εικόνας για Οσιομάρτυς Ιάκωβος ο νέος
Ύστερα δε είδε άλλο θαυμαστότερο, όταν δηλαδή ετελείωσαν τα άγια και τα ευλόγησε αυτά σταυροειδώς. Είδα, λέγει, τον Κύριον εν τω δίσκω (εις τον δίσκον) καθήμενον εν φωτί· και ήτο εκείνο το φως με πολλούς οφθαλμούς· και καθώς εμέλισεν Αυτόν εις τέσσερα μέρη, εκένωσε το αίμα εις το ποτήριον και μετέλαβεν απ’ αυτού· και όταν ετελείωσεν η Λειτουργία, πάλιν είδε το βρέφος ακέραιον ομού (μαζί) με τους Αγγέλους αναβαίνον εις τον ουρανόν.
Και αυτά περί της θεωρίας. 
Τότε ο μαθητής του ερώτησε: «Δια ποίαν αιτίαν δεν αποστρέφεται η χάρις τους αναξίους ιερείς;».
 Και ο όσιος του λέγει: «Δια την πίστιν του λαού. Διότι δεν γνωρίζουν οι άνθρωποι ποιος είναι άξιος και ποιος ανάξιος και δια τούτο με πίστιν τρέχουν εις όλους. Και βλέποντας ο Θεός την πίστιν του λαού στέλλει την χάριν του εις τους αναξίους(!), διότι θα έμεναν οι άνθρωποι αβάπτιστοι και αμετάδοτοι, αν η χάρις δεν ήρχετο εις τους αναξίους ιερείς. Ο δε ιερεύς, ο οποίος αναξίως ιερουργεί, αν δεν μετανοήσει και κάμει τελείαν αποχήν της Λειτουργίας, δεν ευρίσκει έλεος από τον Θεόν, αλλά με τους παρανόμους Εβραίους, οι οποίοι εσταύρωααν τον Χριστόν. Θέλει δε σταλή εις το πυρ το άσβεστον, κατά την ημέραν της κρίσεως, ως καταφρονητής των θείων μυστηρίων. Αν όμως μετανοήση και κάμη παραίτησιν, πηγαίνει με τους άξιους εις την βασιλείαν του Θεού δια την άφατον αυτού φιλανθρωπίαν».

(ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ, ΔΟΥΚΑΚΗ ΚΩΝ., Μην Νοέμβριος, σελ. 85-86).

Ν.Καρούζος-Ρομαντικός Επίλογος



Μη με διαβάζετε όταν δεν έχετε
παρακολουθήσει κηδείες αγνώστων
ή έστω μνημόσυνα.
Όταν δεν έχετε
μαντέψει τη δύναμη
που κάνει την αγάπη
εφάμιλλη του θανάτου.
Όταν δεν αμολήσατε αητό την Καθαρή Δευτέρα
χωρίς να τον βασανίζετε
τραβώντας ολοένα το σπάγγο.
Όταν δεν ξέρετε πότε μύριζε τα λουλούδια
ο Νοστράδαμος.
Όταν δεν πήγατε τουλάχιστο μια φορά
στην Αποκαθήλωση.
Όταν δεν ξέρετε κανέναν υπερσυντέλικο.
Αν δεν αγαπάτε τα ζώα
και μάλιστα τις νυφίτσες.
Αν δεν ακούτε τους κεραυνούς ευχάριστα
οπουδήποτε.
Όταν δεν ξέρετε πως ο ωραίος Modigliani
τρεις η ώρα τη νύχτα μεθυσμένος
χτυπούσε βίαια την πόρτα ενός φίλου του
γυρεύοντας τα ποιήματα του Βιγιόν
κι άρχισε να διαβάζει ώρες δυνατά
ενοχλώντας το σύμπαν.
Όταν λέτε τη φύση μητέρα μας και όχι θεία μας.
Όταν δεν πίνετε χαρούμενα το αθώο νεράκι.
Αν δεν καταλάβατε πως η Ανθούσα
είναι μάλλον η εποχή μας.
ΠΡΟΣΟΧΗ
ΧΡΩΜΑΤΑ.
Μη με διαβάζετε
όταν έχετε δίκιο.
Μη με διαβάζετε όταν
δεν ήρθατε σε ρήξη με το σώμα.
Ώρα να πηγαίνω,
δεν έχω άλλο στήθος.

Κυριακή, Μαΐου 21, 2017

Ν.Γ. Πεντζίκης: Η καταξίωση του παραλόγου



Ἀνθρώπινη ἀνάγκη εἶναι νὰ μπαίνουν σ΄ἕνα δρόμο τὰ πράγματα. Φόβοι καὶ δισταγμοὶ καὶ μέχρι τῆς στιγμῆς ποὺ γράφω ἀναστέλλουν κάθε σαφὴ τοποθέτηση. Ἀκούω μιὰ φωνή, ποὺ προσπαθεῖ νὰ μὲ πείσει, ὅτι τοποθετούμενος θὰ πάψω νὰ ὑφίσταμαι, θὰ κονιορτοποιηθῶ ἐντελῶς. Χρόνια τώρα σφυρηλατήθηκα ἀπ΄αὐτὴ τὴν αἴσθηση τῆς κονιορτοποιήσεως. Πιθανὸν νὰ εἶναι συγγενὴς στόν ἄνθρωπο. Πάντως, ὅταν τὸ καλοκαίρι τοῦ 1933 πρωτοπῆγα στὸ Ἅγιον Ὄρος, διατηροῦσα εἰσέτι πολλὲς βεβαιότητες διὰ τὸ συμπαγὲς σχῆμα τοῦ ἐγώ. Ἐξαιτίας αὐτοῦ θυμᾶμαι ἔκλεισα ἀμέσως τὸν Συναξαριστή, ποὺ εἶχα πάρει νὰ διαβάσω, ὅταν συνάντησα τὴ φράση, πὼς ἕνας Ἅγιος ἀπὸ βρέφος ἔδειχνε ὅτι θὰ γινόταν εὐσεβής, ἀποποιούμενος τὸ μαστὸ τῆς μητέρας του καὶ νηστεύοντας κάθε Τετάρτη καὶ Παρασκευή.

Ἀλλὰ ἤδη ἀπὸ τὸ 1937, δὲν ἐκφραζόμουν πιὰ κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο. Διέβλεπα στὴν παραπάνω φράση καὶ σὲ ἄλλες ἀνάλογες μιὰ ἀλήθεια, πού, μὴ ξέροντας πῶς νὰ τὴν ἀποδείξω, γινόμουνα πεισματάρης, νιώθοντας, παράλληλα πρὸς τὸ πεῖσμα μου καὶ ἴσως ἐξαιτίας αὐτοῦ, μιὰ μεγάλη ντροπή, ποὺ δὲ μποροῦσα λογικὰ νὰ κυριαρχῶ τῶν συζητητῶν, ἀλλὰ τὸ ἐναντίον, διαρκῶς ἡττῶμην. Ἡ συνεχὴς ἧττα ἀντίκρυ στοὺς ὑποστηρίζοντας σαφῶς καὶ μὲ λογικὴ τὰ περὶ κόσμου, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ διατηρήσω τὸ παράλογο ποὺ μέσα μου ἔνιωθα νὰ μεγαλώνει, ἀποτελώντας ὅλη μου τὴ χαρά καὶ τὴ ζωή, τὴν ὥρα πού, μετὰ ἀπὸ μιὰ συναισθηματικὴ κρίση, διατεινόμουν δίχως κανεὶς νὰ μὲ πιστεύει, πὼς ἤμουν ἕνας πεθαμένος ἄνθρωπος, μὲ πλησίαζε ὁλοένα ἐγγύτερα πρὸς τοὺς τρελλούς, ποὺ βλέπουμε νὰ καταφεύγουν, ξένοι πρὸς τὸν τριγύρω κόσμο, στὸ πλῆθος τῶν ναῶν καὶ παρεκκλησίων, ποῦ κοσμοῦν τὴν ἑλληνικὴ γῆ.

Ἐνῶ εἶχα ἀρχίσει νὰ περιηγοῦμαι, μᾶλλον σὰν τουρίστας, τὰ μνημεῖα, ποὺ ἄφησε ἡ ὀρθόδοξος χριστιανικὴ πίστη, τῶν ἀειμνήστων βυζαντινῶν μας πατέρων, σὺν τῷ χρόνῳ διαφοροποιούμουνα. Ἀρχιτεκτονική, ζωγραφικὸς διάκοσμος τῶν ναῶν, ποίηση καὶ μουσικὴ τῶν ἐν αὐτοῖς τελουμένων, χωρὶς τὴ σοβαρότητα τῆς ἀντικειμενικῆς ἐπιστημονικῆς ἐρεύνης, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ μὲ ξεκουράσει μὲ τὸν τίτλο τοῦ βυζαντινολόγου, χωρὶς τὴν τάξη τοῦ πιστοῦ ἐκ παραδόσεως, ποὺ λυτρώνεται παρακολουθώντας τακτικὰ τὴ λειτουργία, ἑνούμενα μὲ τὸν πυρήνα τοῦ παραλόγου ἐντός μου, σιγά σιγά ἄρχισαν νὰ μοῦ ἐπιτρέπουν τὴν ἐπικοινωνία μ΄ἕναν ἄλλο κόσμο. Παρ΄ὅλο ποὺ ὁ φόβος, μήπως χαρακτηρισθῶ ὡς ἐξοφλημένο ἀπὸ τὴ ζωὴ γραΐδιον ἢ σωστὰ τρελλός, ἀπὸ τοὺς συνοδεύοντας τὴν ἐκφορὰ τῶν κεκοιμημένων, δὲν μοῦ ἐπέτρεπε τὸν κόσμο αὐτὸ τὸ νέον, νὰ τὸν ὁμολογήσω σὰν βεβαίωση τῆς ἐνταῦθα ζωῆς, διὰ τῆς ὁποίας καὶ πάλιν αὐτὸς βεβαιοῦται. Πέρα ὅμως ἀπὸ κάθε φόβο, μ΄ἐνθουσίαζε στὴν Ἐκκλησία ἡ καταξίωση τοῦ παραλόγου. Ἔνιωθα μὲ ἱκανοποίηση ὅτι, εἰς τοὺς κόλπους της, ὁ καθένας μποροῦσε νά΄χει τὴ θέση του καὶ μάλιστα ἀνεξάρτητα πρὸς τὸ ὑπ΄αὐτοῦ ἐκτελούμενον ἔργο καὶ μόνον ἐκ τῆς προαιρέσεώς του.

Πρέπει νὰ ὁμολογήσω, ὅτι πτωχὸς στὸ πνεῦμα, πολλαπλῶς διὰ τῆς Ἐκκλησίας ἐνισχύθην.

Ξεφυλλίζοντας τὴν Ἱερὰ Σύνοψη, μποροῦμε ν΄ἀναγνώσουμε, σὲ ἦχο γ΄, τὸ ἔξοχο αὐτόμελο ἐξαποστειλάριο: «Τὸν νυμφῶνά σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον καὶ ἔνδυμα οὐκ ἔχω, ἵνα εἰσέλθω ἐν αὐτῷ· λάμπρυνόν μου τὴν στολὴν τῆς ψυχῆς, Φωτοδότα καὶ σῶσόν με». Ἐὰν ἤθελα μὲ ἐνδύματα δικά μου νά΄μπω στὴν Ἐκκλησία, νὰ προσκυνήσω τὸν ἱερὸ τῆς σωτηρίας νυμφώνα, ὅπου ὁ Θεὸς Αἷμα καὶ Σάρκα προσφέρεται, διὰ τῆς θαυμαστῆς μετουσιώσεως τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ οἴνου, ἀσφαλῶς, ἐμποδίζοντάς με, θά΄κλειναν οἱ πόρτες, ὅπως μπροστὰ στὴν ὁσία Μαρία τὴν Αἰγυπτία, ποὺ μόνο ἀφοῦ μετεβλήθη, σκορπίζοντας σὲ σύννεφο φωτὸς τὸ πάγιο σχῆμα τοῦ ἐγώ, ἀξιώθηκε τῆς θείας μεταλήψεως. 

αποσπάσματα από το Έρως της Εκκλησίας

Ιάσων Ιερομ. :Aς ομολογήσουμε στ’ αλήθεια τον Χριστό



Σήμερα ο Χριστός θεράπευσε τον Τυφλό. Κι από το θαύμα αυτό, φανέρωσε ο ποιος ήταν στ’ αλήθεια: ο Ποιητής, του παντός Δημιουργός. Εκείνος που έπλασε τον άνθρωπο, έφτιαξε πηλό και θεράπευσε τον Τυφλό. Ήταν όμως Σάββατο και οι Φαρισαίοι σκανδαλίσθηκαν απ’ το θαύμα… Αφού ανέκριναν τους γονείς του πρότερα Τυφλού, ήλθε και η ώρα της ανάκρισης του Τυφλού που θεραπεύτηκε. Εκείνος ομολόγησε τη θεραπεία του, δε θα μπορούσε δα να πει και ψέματα, ότι τάχα δε θεραπεύτηκε, ότι τάχα δεν είχε συναντήσει τον Χριστό ποτέ… Δε μπορούσε να μην ομολογήσει το γεγονός. Όταν ο Χριστός του φανερώθηκε και του είπε Ποιος είναι, τότε αμέσως ο θεραπευμένος Τυφλός ομολόγησε την πίστη του στον Ιησού Χριστό, με το όποιο κόστος…
Κάθε στιγμή δεχόμαστε τις ευεργεσίες του Θεού. Το ότι ζούμε είναι δώρο του Θεού. Πολλές φορές βέβαια, θεωρούμε ότι μας ανήκει. Στις μέρες μας, οι φωνές που λένε ότι ο καθένας είναι κύριος του εαυτού του γίνονται ολοένα και περισσότερες. Σαφώς, κανείς δεν ανήκει σε κανέναν, όλοι είμαστε Πρόσωπα ξεχωριστά με δικαιώματα και υποχρεώσεις. Αν θεωρούμε ωστόσο ότι είμαστε οι αποκλειστικοί κύριοι του εαυτού μας, τότε δεχόμαστε ότι ανήκουμε και στην κατάληξη του εαυτού μας, τον θάνατο.
Τι σημαίνει όμως ότι ανήκω στον Χριστό; Ο Κύριος δε μας ζητά να του ανήκουμε σχηματίζοντας ένα είδος παράταξης, όπως θα απαιτούσε κάποιος πολιτικός αρχηγός. Ο Χριστός που μας καλεί να ομολογήσουμε ότι του ανήκουμε, ζητά από ‘μας πρώτα απ’ όλα να θέλουμε στ’ αλήθεια να ανήκουμε σ’ Αυτόν. Έπειτα, να Τον ομολογούμε όχι μόνο στα λόγια αλλά στη πράξη: μας χάρισε ζωή, ας ομολογήσουμε τη ζωή που λάβαμε και στους άλλους! Ας δείξουμε την Αγάπη που λάβαμε απ’ τον Θεό στους αδελφούς μας.
Στις ευχές της Εκκλησίας μας παρακαλάμε τον Κύριο συχνά να σημειώνει πάνω μας το Φως του Προσώπου Του, ώστε απ’ το Φως αυτό να βιώνουμε το Φως εκείνο της Αθανασίας που θα ήταν αδύνατον να ζήσουμε χωρίς Αυτόν. Το Φως αυτό δε το κρατάμε για ‘μας! Το φανερώνουμε και στους άλλους…
Το γεγονός αυτό, ότι γινόμαστε ζωντανά κεριά μέσα σε μια κοινωνία σκοταδιού μαζί με την ομολογία του Τυφλού, το ευαγγελικό ανάγνωσμα, μας φέρνει αντιμέτωπους με την πραγματικότητα στην οποία καλούμαστε ο καθένας απ’ το μετερίζι του να ομολογήσει ότι αρχηγός της ζωής του είναι ο Χριστός. Ομολογώ λοιπόν τον Χριστό σημαίνει ότι λέω παντού για τις ευεργεσίες που μου έκανε, που με έσωσε απ’ το σκοτάδι και μου χάρισε το Φως. Κι αν επιμένω να φέρομαι τσιγκούνης στην Αγάπη, τότε σίγουρα είμαι ανάξιος να λέγομαι μαθητής Του.
Χριστός Ανέστη!
Η Ανάσταση του Χριστού για τον καθένα έγινε αρχή πορείας προς το Φως Του.
Ιάσων Ιερομ.

Σάββατο, Μαΐου 20, 2017

Η αγιότητα του αγίου Κωνσταντίνου χωρίς απολογίες

Αυτή η ανάρτηση για τον μέγα Κωνσταντίνο και την αγιότητα του, αφορά πρώτιστα τους χριστιανούς, αν και δεν θα με πείραζε να ασχοληθούν κι άλλοι μαζί της.Θα μου επιτρέψετε να μην συμμετέχω σε διαλόγους απολογητικούς. Σας το λέω από τώρα από σεβασμό για να μην υποχρεωθείτε να προχωρήσετε παρακάτω.
Για την αγιότητα του Κων/νου έχει επιστρατευτεί τόση μίζερη και κουραστική διαλεκτική και ένας ποταμός ηθικολογίας, από όλους εμάς πού δεν στηρίζουμε την ηθική την ίδια με τα λόγια και τις πράξεις μας.παραδόξως. Συνήθως, λέμε πώς να ο άγιος έκανε τόσα στην ζωη του, όλα αυτά δικαιολογούνται από την θέση ευθύνης του και ξεπλένονται με την μετάνοια και το βάπτισμα του στην κλίνη του θανάτου. Κάποια στιγμή όμως πρέπει να βγάλουμε αυτά τα παραμορφωτικά γυαλιά πού μας δείχνουν τόσο σοφούς και ευχάριστους διαλεκτικά και να στραφούμε προς τα καθ΄ημάς, προς τα ίδια, προς την πνευματική θεώρηση της πίστης μας.Ο άγιος Κων/νος ήταν άγιος από τον καιρό πού ήταν ακόμα αβάπτιστος. Ήταν άγιος την στιγμή πού φέροταν και ενεργούσε σαν ηγεμόνας υπήκοος στον ρωμαϊκό νόμο, με τίμημα αιματηρό πολλές φορές. Ήταν άγιος την στιγμή πού είχε κοινή και διπλή αντιπαράθεση και με τον Άρειο και με τον μέγα Αθανάσιο και φάνηκε συμβιβαστικός με τους "άλλους" μα σκληρός με τους αγίους.Ήταν άγιος όταν διατηρούσε τον τίτλο του pontifex maximus των ειδώλων και φερόταν ίσα στους ειδωλολάτρες και τους χριστιανούς.Και άλλα πολλά. Εμείς κρίνουμε τους αγίους με τα κοινά μέτρα όποιας ηθικής, κώδικα και με νόμους τιμής και ευσέβειας πού έχουμε ασπαστεί και υιοθετήσει.Ξεχνάμε όμως την πνευματική αλήθεια και πραγματικότητα της προσωπικής πορείας κάποιου, της προσωπικής του περιπέτειας και σχέσης με τον Θεό η οποία στην περιπτωση του αγίου είναι και εκκλησιαστική πορεία, αφού τόσο ωφέλησε την Εκκλησία. Ο ίδιος επιλέχτηκε  από τον Θεό και αν κάποιος είναι συνειδητός χριστιανός και δεν ταλανίζεται, οφείλει στην συνείδηση του αν μη τι άλλο, να παραδεχτεί ένα όραμα, πού δέχονται ιστορικοί,χριστιανοί και μή .Απο κει και πέρα ξεκινά η δική του πορεία και αναζήτηση. Κανείς από τους αγίους δεν εξαιρέθηκε από την αμαρτία και την πτώση και την μειοδοσία της απιστίας πολλές φορές.Αυτός ο δρόμος του καθένα δεν χωράει εύκολες κριτικές και αφορισμούς, από αυτούς πού συνηθίζουν ως οφείλουν οι στυγνοί ακαδημαϊκοί.Να μάθουμε να τα βλέπουμε όλα με πνευματικά εν Χριστώ μάτια και κριτήρια. Κανείς μας δεν καθίσταται σύμβουλος του Θεού στις επιλογές και τις κλήσεις του. Η Εκκλησία τίμησε τον άγιο ίσα με τους αποστόλους. Η κοινή νοικοκυρίστικη λογική μου λέει πώς τον τίμησε για τα κοινά οφέλη πού απαιτεί κανείς μέσα στον χώρο των ανθρώπων και την ιστορία τους.Η πνευματική μου...λογική μου μιλάει για θεϊκή πληροφορία(επισφράγιση της η μυρόβλυση και τα θαύματα του) και αναγνώριση του αγίου ως αποστόλου. Η αγιότητα του Κωνσταντίνου δεν ξεκινά από το βάπτισμα του, αλλά καταλήγει σε αυτό ως επισφράγιση του έργου του.Μια πορεία με πολλά σκαμπανεβάσματα μα μια πορείας ΚΑΡΔΙΑΣ με την ορθόδοξη πνευματική έννοια. Καρδίας πού είχε ήδη ετάσει και δοξάσει ο Θεός. Αυτή είναι και η δίκαια κρίση του ευαγγελίου.Η άλλη λέγεται κατ όψιν και αφορά τους λογικούς καλούς ανθρώπους του κόσμου. Θέλει τρέλα μεγάλη για να παρακολουθήσει να αποδεχτεί κανείς όσα του δόθηκαν ή δόθηκαν στους άλλους από τον Θεό. Γι αυτό ας ξεφύγουμε λίγο από τον εαυτό μας και ας βλέπουμε τα πράγματα από την σκοπιά πού δεν τα βλέπει ο κόσμος. Τέτοιους "ανόητους" δικαιώνει και αγαπά ο Θεός.

από σχόλιο ανάρτηση μας στο FB

Κυριακή του Τυφλού





Συναξάριον 
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακῇ ἕκτῃ ἀπὸ τοῦ Πάσχα, τὸ εἰς τὸν ἐκ γενετῆς Τυφλὸν ἑορτάζομεν, τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν, Ἰησοῦ Χριστοῦ, θαῦμα.
Στίχοι
Φωτὸς χορηγός, ἐκ φάους πλέον φάος,
Τὸν ἐκ γενετῆς ὀμματοῖς Τυφλόν, Λόγε.


Τῷ ἀπείρῳ ἐλέει σου, φωτοδότα Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν. 




Η Κυριακή του Τυφλού είναι η ημέρα ανάμνησης του φωτισμού του εκ γενετής Τυφλού στα Ιεροσόλυμα από τον Κύριο. Ο Ιησούς Χριστός , ως Λόγος σαρκωμένος του Θεού, είναι κατά τον Θεολόγο Ιωάννη, το φως εκείνο το οποίο φωτίζει κάθε άνθρωπο πού έρχεται σε αυτόν τον κόσμο. 

Ο τυφλός της σημερινής περικοπής ήταν εκ γενετής πεπηρωμένος στους οφθαλμούς και δεν είχε το προνόμιο να βλέπει υλικά, ήταν όμως προορισμένος να φωτιστεί πνευματικά, ως αποτέλεσμα της μεγάλης του καρτερίας και πίστης. Η στάση του αργότερα και η ομολογία η θαρρετή του καταδεικνύουν πώς ήταν έτοιμη ψυχή να δεχτεί το νοητό φως του Χριστού. 

Το θαύμα του φωτισμού του είναι ισοδύναμο με την ανάσταση ενός νεκρού. Ο Χριστός έσκυψε χαμαί, εποίησε πηλό όπως πάλαι ποτέ στον παράδεισο για τον Αδάμ και έπλασε οφθαλμούς για τον τυφλό από το μηδέν. Πράγματι, η εορτή αυτή του Τυφλού τίθεται μέσα στην αναστάσιμη αυτή περίοδο γιατί είναι μνεία και σημείο δημιουργίας. Την πρώτη εκείνη ημέρα ο Λόγος του Θεού πρόσταξε: "Γεννηθήτω φως και εγένετο φως". Την μία και κλητή αυτή ημέρα του πάσχα, πού διανύουμε μέσα στην εκκλησιαστική εορτή, ο Χριστός εδημιούργησε φως για τον αόμματο άνθρωπο,φως υλικό και φως πνευματικό. 

Το φως αυτό του Χριστού έρχεται στον κόσμο και δεν γίνεται αποδεκτό. Είναι κριτήριο αποδοχής ή διωγμού στον κόσμο του σκότους. Εις τα ίδια έρχεται και οι ίδιοι αυτού δεν το δέχονται. Ωστόσο όμως ούτε το σκοτάδι το καταλαμβάνει , αλλά και μάλιστα όσοι το αναγνωρίζουν το δέχονται και γίνονται τέκνα φωτός και λαμβάνουν χάρη πάνω στην χάρη. 

Η σημερινή Κυριακή σε εορτολογικό ημερολογιακό επίπεδο είναι η τελευταία πασχαλινή Κυριακή, αφού επίκειται η απόδοση του Πάσχα. Το φως όμως το αναστάσιμο του Χριστού, πληρώνει αιώνια ουρανούς και γη και καταχθόνια και δεν δεσμεύεται από τον χρόνο και τον τόπο και το σκοτάδι του κόσμου τούτου. Όλα αυτά γίνονται αισθητά στο μυστήριο της Εκκλησίας, η οποία έχει πασχαλινή καταβολή και πασχαλινή αιώνια διάσταση.

Παρασκευή, Μαΐου 19, 2017

Ο νεοφανής Ιερομάρτυς της Ορθοδοξίας Ιωάννης της Σάντα Κρουζ

 Ο Άγιος Νεομάρτυρας πάτερ Ιωάννης της Σάντα Κρούζ. Γεννήθηκε το 1937 στο χωριό Αποίκια της νή­σου Άνδρου και λεγόταν Καρασταμάτης. Σε ηλικία 20 ε­τών πηγαίνει στην Αμερική και δημιουργεί οικογένεια. Χειροτονείται ιερέας και για 10 χρόνια εργάζεται με ιεραποστολικό ζήλο στην Αλάσκα και αφού διακόνησε την Εκκλησία σε πολλούς Ναούς ήρθε στην Σάντα Κρουζ στον Ναό του Προφήτη Ηλία το 1981 που τον τε­λειοποίησε και τον εγκαινίασε και γίνεται κέντρο ορθόδοξης ομολογίας σε όλη την περιοχή όπου οι άνθρωποι ήταν απομακρυσμένοι από τον Θεό και την Εκκλησία.
Ο πατήρ Ιωάννης ήταν απλός στην συμπεριφορά του, αγαπούσε τους ενορίτες του και η πόρτα του σπι­τιού του ήταν πάντα ανοιχτή, και την νύχτα ακόμη ό­ποιος τον ζητούσε έμπαινε μέσα και πολλές φορές φώνα­ζαν οι δικοί του γιατί φοβόντουσαν τους κακοποιούς της νύχτας. Τα κηρύγματα του ήταν πύρινα, αγαπούσε τον Θεό και ήθελε όλοι να Τον αγαπήσουν. Πήγαινε στα πάρκα και μιλούσε με νέους ανθρώπους που δεν γνώρι­ζαν τίποτε για τον Θεό ή ήταν σε άλλα δόγματα ή ήταν Εβραίοι.
Στην Άνδρο συμβαίνει ένα θαύμα με τους κρίνους της Παναγίας. Όταν ανθίζουν οι κρίνοι τους πηγαίνουν στην Εικόνα της. Αργότερα, όπως είναι φυσικό, ξεραί­νονται και πέφτουν. Πέφτουν και τα φύλλα και μένει το ξερό κοτσάνι. Τ' αφήνουν έτσι ξερά τα κοτσάνια στην Εικόνα Της και όταν έρθει η γιορτή της, κάθε χρόνο, αυτά ανθίζουν και βγάζουν μπουμπούκια. Ο πατήρ Ιωάν­νης μιας και ήταν από μικρός μεγαλωμένος στο νησί ή­ξερε το θαύμα αυτό. Ήρθε λοιπόν στο νησί πήγε στο Μοναστήρι του Αγίου Νικολάου και ζήτησε από τον Γέροντα Δωρόθεο κρίνους της Παναγίας. Πήρε μερικά ξερά κοτσάνια και τα πήγε στην Αμερική. Τα έβαλε στην Εικόνα της Παναγίας και αυτά άνθισαν ξανά. Άρχισε σιγά - σιγά ο κόσμος να θερμαίνεται στην πίστη και να προσκυνούν την Παναγία.
Ήταν μία ευαίσθητη και όμορφη ψυχή ο πατήρ Ιω­άννης. Έγραφε και θρησκευτικά ποιήματα και τον συ­γκινούσαν πολύ τα θαύματα της Παναγίας και οι βίοι των Αγίων. Ζητούσε από τον Γέροντα Δωρόθεο να του στέλνει βιβλία για να κάνει κηρύγματα. Όταν αργότερα ήρθε στην Άνδρο η πρεσβυτέρα πήρε κρίνους, τους φύ­τεψε στην Αμερική και όταν άνθιζαν τους έβαζαν στην Παναγία, και γινόταν και εκεί το θαύμα, να ξανανθίζουν τα ξερά κοτσάνια. Αγαπούσε πολύ τον Άγιο Νικόλαο γιατί από μικρός πήγαινε στο Μοναστήρι. Εκεί λοιπόν στο Μοναστήρι στην Άνδρο μία Εικόνα της Παναγίας άρχισε να ρέει αίμα και μύρο. Ο πατήρ Ιωάννης άρχισε με θείο ζήλο να μιλά για τα θαύματα της Παναγίας μας. Άρχισαν τότε να γίνονται Ορθόδοξοι και από άλλα δόγματα. Αυτό όμως ενόχλησε κάποιους και άρχισαν να του κάνουν απειλητικά τηλεφωνήματα και γράμματα για να σταματήσει το κήρυγμα. Όμως τότε εκείνος έγινε πιο φλογερός και έλεγε: «Όσο τα μάτια μου έχουν νερό εγώ θα κηρύττω τον Χριστό και την Ορθοδοξία».
Συνιστούσε στους χριστιανούς να προφυλαχθούν από τις παγίδες του αντιχρίστου και να μην πάρουν το χάραγμα και, τότε, άρχισαν πιο έντονα τ' απειλητικά τη­λεφωνήματα για την ζωή του, όμως αυτός δεν λογάριαζε τίποτα.
Στις 17 Μαΐου το 1985 το βράδυ πήρε τηλέφωνο τον Γέροντα Δωρόθεο στην Άνδρο και του ζητούσε πληρο­φορίες για τα θαύματα της Παναγίας της Μυροβλύτισσας γιατί ήθελε να κάνει κήρυγμα την Κυριακή. Την άλλη μέρα στις 18 Μαΐου ο πατήρ Ιωάννης ήταν μόνος του στο σπίτι μαζί με τον γιο του Φώτιο. Η πρεσβυτέρα είχε πάει στο σπίτι της κόρης τους Μαρίας. Το αγόρι βγήκε για λίγο έξω με τους φίλους του και ο πατήρ Ιωάννης πήγε στην Εκκλησία να την ετοιμάσει και να γράψει το κήρυγμα. Το αγόρι γύρισε αργά στο σπίτι, είδε ότι ο πα­τέρας του έλειπε και πήγε ανήσυχο να τον βρει στην Εκκλησία. Και τότε αντίκρισε το φοβερό θέαμα. Τον πατέ­ρα του κατακρεουργημένο και αγνώριστο. Τον είχαν βρει μόνο του και τον βασάνισαν χτυπώντας τον στο κε­φάλι με σφυρί, και το σώμα του το κατακρεούργησαν με το μαχαίρι. Και όπως διαπίστωσε η αστυνομία, επειδή ε­κείνος σπαρταρούσε, πήραν τον σταυρό του με την αλυ­σίδα και τον έπνιξαν. Το αίμα του που χύθηκε από τις πληγές του και πλημμύρισε το δάπεδο του Ιερού Ναού το χρησιμοποίησαν για να γράψουν δικά τους συνθήμα­τα στους τοίχους του Ιερού Ναού και το 666. Ήταν σατανιστές.
Ο Άγιος ιερέας μαρτύρησε στο σημείο που φωτο­γραφήθηκε με τον σταυρό στο χέρι, ίσως να ήταν μία πρόρρηση για το τι θα επακολουθούσε. Συνέβησαν προ του θανάτου του τρία θαυμαστά γεγονότα:
1) Οι ανθισμένοι κρίνοι της Παναγίας, μία βδομάδα πριν μαρτυρήσει, πέσανε όλοι ξαφνικά και από τότε δεν έχουν ξανανθίσει.
2) Η Εικόνα της Παναγίας δάκρυσε και το δάκρυ υ­πάρχει ακόμα πάνω στην Εικόνα, και
3) επί τρεις συνεχείς Κυριακές προ του μαρτυρίου του, κατά την διάρκεια της θείας Λειτουργίας, έλαμπε το πρόσωπό του και σκορπούσε αχτίνες και το παιδί, που του έδινε το ζέον και είδε το παράδοξο αυτό φαινόμενο, επιτιμήθηκε αυστηρά για να μην φανερώσει τίποτα.
Η αστυνομία ερεύνησε για τους φονείς του Αγίου και βρήκαν τρία άτομα ένα ανδρόγυνο και τον γιο του άνδρα από άλλη γυναίκα. Ήταν ιερείς του σατανά και πήραν δηλητήριο κόμπρας, όταν τους συνέλαβαν και οι δύο πέθαναν, και ο τρίτος έχασε τα λογικά του και δεν συνεννοείται. Επειδή το Λείψανο του Αγίου ήταν παρα­μορφωμένο και το πρόσωπό του δεν μπορούσαν να το αντικρίσουν, αφού του φορέσανε την καλή του χρυσοκέ­ντητη στολή, σφραγίσανε το φέρετρο στην νεκρώσιμη ακολουθία.
Όταν έμαθε ο Γέροντας Δωρόθεος για τον μαρτυρι­κό θάνατο του πατρός Ιωάννη έγραψε στην πρεσβυτέρα να του στείλει στην Άνδρο τ' άμφια του Αγίου που εί­χαν συλλειτουργήσει στο Μοναστήρι στην γιορτή του Αγίου Δωροθέου το 1981. Πέρασε καιρός και απάντηση δεν έλαβε. Στις 4 Ιουλίου το 1986 είχαν λειτουργήσει ε­κεί στο Μοναστήρι και ήταν και αρκετοί από την Αθή­να. Περίμεναν το μεσημέρι με το πρωινό καράβι ένα πούλμαν με προσκυνητές για την αγρυπνία το βράδυ για την εορτή του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου. Μόλις λοιπόν τελείωσε η λειτουργία άρχισαν μόνες τους να χτυπούνε οι καμπάνες πανηγυρικά, όλους τους κατέλαβε φόβος και δέος. Σταμάτησαν για λίγο οι καμπάνες και άρχισαν πάλι να χτυπούνε τόσο αρμονικά που όλοι εξέστησαν, έκαναν παράκληση στον Άγιο Νικόλαο και πε­ρίμεναν να φανερωθεί κάτι θαυμαστό. Ήρθαν και οι προσκυνητές με το πούλμαν και τους είπαν για το θαυ­μαστό αυτό γεγονός. Το απόγευμα πήρε τηλέφωνο τον Γέροντα Δωρόθεο η κόρη του πατρός Ιωάννη η Μαρία, που είχε έρθει ειδικά στην Άνδρο, για να φέρει τ' άμφια του πατέρα της. Τα έφερε στο Μοναστήρι και τα υποδέ­χτηκαν με χαρά όλοι οι προσκυνητές, τέλεσαν και αγρυ­πνία το βράδυ και τα έφεραν σε προσκύνηση. Οι καμπά­νες χτυπούσαν στο Μοναστήρι το πρωί ακριβώς την ώ­ρα που έμπαινε στο λιμάνι το καράβι με τ' άμφια του Νεομάρτυρος.
Οι εμφανίσεις του ιερομάρτυρος Ιωάννου μετά τον θάνατό του είναι πάρα πολλές. Παραμονές του Αγίου Νικολάου το 1986 και ο Γέροντας Δωρόθεος ετοίμαζε το Μοναστήρι μαζί με μερικές γυναίκες που τον βοηθού­σαν από το χωριό εκεί. Κάποια στιγμή είδαν τον μακα­ριστό Ιωάννη να περπατά στην αυλή και να έρχεται προς το μέρος τους από την ανοιχτή πόρτα στην τράπε­ζα. Έβαλαν όλοι τις φωνές γιατί όλοι τον ήξεραν στο χωριό και τον έλεγαν: παπά - Γιάννη. Και τότε χάθηκε από μπροστά τους. Ώσπου να συνέλθουν από το ξάφνια­σμα ήρθε ο ταχυδρόμος μ' ένα δέμα από την Ελβετία ό­που μέσα ήταν μία Εικόνα του Αγίου σκαλιστή σε ξύλο από Ορθόδοξους Ρώσους που τον τιμούν ως Άγιο. Ο πατήρ Ιωάννης ζήτησε να μοιραστεί παντού η Εικόνα Του και να γίνει γνωστό το μαρτύριό του, η Ορθόδοξη ομολογία του.
Τον Φεβρουάριο του 1987 ο Γέροντας Δωρόθεος πή­γε στην Ελβετία για εγχείρηση. Ενώ μιλούσε με τους πιστούς εκεί για τον Άγιο και το μαρτύριό του τον εί­δαν να τους ευλογεί και να χάνεται. Όταν είχαν λειτουρ­γήσει μαζί με τον Γέροντα Δωρόθεο και όταν εξομολο­γήθηκε ο πατήρ Ιωάννης δώρισε το πετραχήλι του εκεί στο Μοναστήρι. Όταν πήγε στην Ελβετία ο Γέροντας Δωρόθεος ένα τμήμα από το πετραχήλι του Αγίου εσκόρπιζε άρρητη ευωδία στους παρευρισκομένους εκεί.
Στην Άνδρο σήμερα ζει ο αδελφός του Αγίου με την οικογένειά του και η γερόντισσα μητέρα του, που δεν ξέρει τίποτα για τον παπά και τον θάνατό του. Στην Αμερική και στην Ρωσική Εκκλησία της διασποράς τι­μάται ως Άγιος και έχουν εκδώσει και ασματική ακολουθία στον Άγιο. Τα γεγονότα και τις λεπτομέρειες του μαρτυρίου του τ' ανέφερε όλα στον Γέροντα Δωρό­θεο η κόρη του Μαρία. Η μνήμη του τιμάται στις 19 Μαΐου και είναι παραμονή της εορτής του Αγίου Νικο­λάου της ανακομιδής των Ιερών Λειψάνων Του. Θα συνεορτάζεται μαζί με τον Άγιο Νικόλαο γιατί από παιδί αγαπούσε πολύ τον Άγιο Νικόλαο. Την Ευλογία Του να έχουμε όλοι μας. Αμήν.
Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ
ΤΕΥΧΟΣ 17. Μάιος-Αύγουστος 2006 Θεσ/νίκη

Πέμπτη, Μαΐου 18, 2017

Clement Olivier - Ζῶ ἐν Χριστῷ σημαίνει ζῶ πέραν τοῦ θανάτου







Ἀπό τό χριστιανισμό μαθαίνουμε ὅτι τό πρόσωπο ἀνάλογα μέ τήν πίστη του ἀδράχνεται σέ μία μεγάλη ἀναστάσιμη κίνηση. Στήν εὐχαριστηριακή καρδιά τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως καί στήν πνευματική «καρδιά» κάθε πιστοῦ, ὁ Χριστός ἐξακολουθεῖ νά νικᾶ τό θάνατο. Ἔτσι, ἡ ἀνθρωπότητα καί, δι’ αὐτῆς, τό σύμπαν εἰσάγονται σέ μία πελώρια μεταμόρφωση: τήν ὁποία ἡ ἁγιότητα προλαμβάνει καί σπεύδει στήν ὁλοκλήρωσή της.

Γιατί, ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «πάσα ἡ κτίσις συστενάζει καί συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν [...] ἐλευθερωθήσεται ἀπό τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς εἰς τήν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. 8,18-22). Ὅταν κάποιος ἀγαπᾶ, ὅταν ἀγάπησε ἔστω καί γιά μία στιγμή, ξέρει πώς κανείς δέν εἶναι ἐκ τοῦ κόσμου τούτου. Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά τό ποτήριο τῆς εὐχαριστίας, ὅπου ὑπεραφθονοῦν οἱ θεῖες ἐνέργειες «ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς»,

Ὁ ἅγιος εἶναι ὁ ἄλλως ζῶν, πού δρασκέλισε ἤδη τό θάνατο καί μεταλαμβάνει τήν Ἀνάσταση.

Στήν παλαιοχριστιανική ἐποχή, οἱ ἄνθρωποι ὀνόμαζαν ἕναν μεγάλο πνευματοφόρο ὡς ἕναν ἀναστημένο. Καί ὁ λαός χαρακτήριζε τούς χριστιανούς, ὅταν ὁ διωγμός ηὔξανε τό μαρτύριο, ὡς «ἐκείνους πού δέν φοβοῦνταν τό θάνατο».

Ἔτσι, ὁ θάνατος ἄλλαξε σημασία. Δέν εἶναι πιά τεῖχος τῆς ἀγωνίας, ἀλλά, διαμέσου τῆς ἀδημονίας πού ἐξομοιώνεται μ’ ἐκείνη τοῦ Χριστοῦ, ὑπόσχεται εἰρήνη.

«Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τήν ἐμήν δίδωμι ὑμῖν», λέει ὁ Χριστός, «εἰρήνην τήν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν»,«οὐ καθώς ὁ κόσμος δίδωσιν»: μία εἰρήνη πού δέν εἶναι πιά ἐκ τοῦ κόσμου τούτου. Τό νά ζεῖ κανείς ἐν Χριστῷ σημαίνει νά ζεῖ πέραν τοῦ θανάτου, νά κάνει νά βλασταίνει μέσα του τό «σῶμα τῆς δόξης».

Στήν Κωνσταντινούπολη, ὅταν πάρει κανείς τήν ἀρχαία «Μέση Ὁδό», ἀφήνει πίσω του τήν Ἁγία Σοφία, τή βασιλική τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας, πού ὑπῆρξε τό κέντρο ἑνός θαυμάσιου, ἀλλά κλειστοῦ, χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ• καί καταλήγει φτάνοντας, στά προάστια, στή μικρή ἐκκλησία τῆς χώρας, δηλαδή τῶν ἀγρῶν, οἱ ὁποῖοι ἄρχιζαν ἀπό ‘κεῖ, ἀλλά δείχνει ἐπίσης τό «σύνορο», ἐκεῖνο τῆς πόλης, ἐκεῖνο ἑνός πολιτισμοῦ, τό σύνορο κυρίως τῆς ἀνθρώπινης μοίρας.

Σ’ ἕνα εὐρύχωρο πλαϊνό παρεκκλήσι, τό ὕστερο Βυζάντιο πού βάδιζε πρός τό θάνατο, ἔγραψε γιά μᾶς τό μήνυμά του: στήν τοιχογραφία τῆς ἁψίδας, ὁ Χριστός κατεβαίνει στόν Ἅδη γιά νά τόν συντρίψει• εἶναι λαμπροφορεμένος, ἀλλά δέν βρίσκεται πιά ἐπί τοῦ ὄρους τῆς Μεταμορφώσεως, εἶναι στόν ἴδιο τό βυθό τῆς ἀγωνίας καί τῆς σκοτεινῆς ἀσφυξίας. Τό ἕνα του πόδι, μέ μία ἀπίστευτη βία, θραύει τά «κλεῖθρα τοῦ κόσμου τούτου». Τό ἄλλο πόδι, σέ μία κίνηση χοροῦ, σάν σέ κολύμπι, ἀρχίζει τήν ἄνοδο, ὅπως ὁ βουτηχτής πού, ἀφοῦ ἄγγιξε τό βυθό, τόν «χτυπᾶ» γιά ν’ ἀνέβει ξανά στόν ἀέρα καί τό φῶς.

Ἀλλά ὁ ἀέρας καί τό φῶς εἶναι Ἐκεῖνος: «σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσει ἐν τῷ παραδείςῳ» μπόρεσε νά πεῖ, τήν ὥρα τῆς σταυρώσεως, στό ληστή πού ξεψυχοῦσε δίπλα του.

Ὁ ἀέρας καί τό φῶς εἶναι ἡ ἀκτινοβολία τοῦ προσώπου του πού ἀστράφτει ἀπό τό Πνεῦμα.

Καί νά ἡ ἀπελευθερωτική χειρονομία: κάθε χέρι τοῦ Χριστοῦ πιάνει ἀπό τόν καρπό τοῦ χεριοῦ (καί ὄχι ἀπό τήν παλάμη, ἡ σωτηρία εἶναι προπάντων ἕνα δῶρο καί ὄχι μία διαπραγμάτευση) τόν Ἄνδρα καί τή Γυναίκα, καί τούς πετᾶ ἔξω ἀπ’ τά μνήματά τους. Κανένα καθρέφτισμα: κάθε πρόσωπο εἶναι ἄπειρο καί σ’ αὐτή τήν τέχνη τά σώματα δέν ρίχνουν σκιά. Καμιά μετενσάρκωση: κάθε πρόσωπο εἶναι μοναδικό. Καμιά σύγχυση: κάθε πρόσωπο εἶναι ἕνα μυστικό.


Κανένας χωρισμός: ὅλα τά πρόσωπα εἶναι φλόγες τῆς ἴδιας Φωτιᾶς. Καί ὁ σκοπός δέν εἶναι ἡ ἀθανασία τῶν ψυχῶν· ἀθάνατες, εἶναι ἤδη καί στόν Ἅδη, σ’ αὐτόν τόν ἀθάνατο θάνατο πού συνιστᾶ ἡ ἀγωνία: κάθε πρόσωπο εἶναι ἐκ τῆς γῆς, ἀλλ’ αὐτή ἡ γῆ εἶναι καμωμένη ἀπ’ τόν οὐρανό.

Χριστός Ανέστη φίλοι μου, και Αληθώς Ανέστη!





Χριστός Ανέστη φίλοι μου, και Αληθώς Ανέστη!
……………………..
Σαν θα περάσει η Πασχαλιά και όλο το φαγοπότι,
γυρνάμε πίσω στα παλιά χωρίς Χριστό Δεσπότη 
…………………….
Της Αναστάσεως το Φώς μες` στην καρδιά να μένει
και η Φλόγα της αγάπης του Ιησού παντοτινά αναμμένη 
………………………
Δεν φτάνει μόνο το κερί που ανάβουμε το βράδυ
είναι το σύμβολο εκείνου του Φωτός που διώχνει το σκοτάδι
……………………….
Όλη η ζωή του Χριστιανού πρέπει πολύ να φέγγει
γιατί να χάνεται το Φώς όταν το Πάσχα φεύγει; 
…………………………
Γίνεται Πάσχα χωρίς Χριστό , όσα κεριά κι` αν ανάψεις
εάν για τις αμαρτίες σου στον Γολγοθά δεν κλάψεις;
………………………
Σε κάθε Λειτουργία μας Εκείνος σε προσμένει
Ανάσταση στο Δισκοπότηρο μ` αγάπη περιμένει!!






Toυ Μιχαήλ Εμμ. Σαμάρκου
από το fb

Τετάρτη, Μαΐου 17, 2017




Για το νέο μας Ιστολόγιο "μικρά εορτολογικά..."


Σε μια εποχή πού κάποιοι προσπαθούν να επιβάλλουν και στο πλήρωμα της ορθόδοξης Εκκλησίας την παγκοσμιοποίηση των Ημερών και μια καινοφανή και κενή σε περιεχόμενο εορτολογία, η Εκκλησία του Χριστού επιμένει να μας εκκαλεί σε μνήμες και συνάξεις και εορτές του Δεσπότου Χριστού, της Θεοτόκου και των αγίων πάντων, για να "εορτάσωμεν εορτή τω Κυρίω"


Σε έναν άχαρο, ανεόρταστο κόσμο, πού η αληθινή χαρά και εορτή είναι πιά κρυφή και δυσεύρετη, εμείς θα επιμένουμε να κάνουμε την κάθε μέρα πανηγύρι, σύναξη αγίων, μάζωξη ανθρώπων πού αγαπούν αλλήλους,πάσχα Κυρίου αιώνιον, νοητή μετάβαση στην μακαριότητα εκείνη όπου ήχος καθαρών εορταζόντων.

Το ιστολόγιο αυτό δεν επιμένει πάντα στις "κορυφές" των Συναξαρίων, αλλά καθοδηγείται και από την αγάπη των "μη" εορταζομένων αγίων να ασχολείται μετ έρωτος και σεβασμού και με αυτούς, χωρίς να λείπει η αναφορά η τιμητική στους πρώτους και κορυφαίους των ημερών. Εξαίρεση αποτελούν οι δεσποτοθεομητορικές εορτές πού είναι και θα είναι πάντα σε πρώτο πλάνο στην Χάρη την δική τους και τους στοχασμούς τους ημετέρους.

Δι ευχών των αγίων...

Δίδου μοι καταφιλείν σους πόδας...

Οἱ ἅγιοι ἔχουν τό μεγάλο προνόμιο νά ἀνοίγουν τελείως τήν καρδιά τους καί νά ἀποκαλύπτουν τά πάντα στήν Ἐκκλησία καί στόν Θεό. Γιά παράδειγμα, ὁ Γέροντας Σωφρόνιος, ὁ ὁποῖος ἔζησε στό Ἅγιον Ὄρος καί πρός τό τέλος τῆς ζωῆς του ἦταν στήν Ἀγγλία, πρίν φύγη ἀπό τόν κόσμο αὐτόν σέ ἡλικία 96 ἐτῶν ἔλεγε: «Ὅ,τι εἶχα νά πῶ στόν Θεό τά εἶπα, τώρα πρέπει νά φεύγω». Δηλαδή, εἶχε ἀπόλυτη βεβαιότητα ὅτι σέ ὅλη τήν ζωή του μέ τήν πύρινη μετάνοιά του, ἔκανε πλήρη ἐξομολόγηση στόν Θεό καί δέν εἶχε τίποτε ἄλλο νά κρύψη μέσα του καί γι' αὐτό ἔπρεπε νά φύγη γιά νά συναντηθῆ μαζί Του. Ὅμως, οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι κρύβουν τά μυστικά τους καί φεύγουν μαζί μέ αὐτά καί δέν γνωρίζουμε πολλές φορές τί ἦταν ἐκεῖνο που ὑπέβοσκε μέσα στήν καρδιά τους.
Παρά ταῦτα, μερικές φορές σέ διάφορες δύσκολες καταστάσεις σάν νά ἐμφανίζεται στήν ζωή τῶν ἀνθρώπων κάποιο παράθυρο, μέσα ἀπό τό ὁποῖο φανερώνονται μερικές καταστάσεις τῶν ἐσωτερικῶν τους βιωμάτων. Μερικοί πού δέν θέλουν νά ἀποκαλύψουν τόν ἑαυτό τους στήν Ἐκκλησία, στόν πνευματικό πατέρα, τόν ἐκφράζουν μέσα ἀπό τήν λογοτεχνία, εἴτε φανερά εἴτε κρυφά. Ὑπάρχουν καί ἄλλοι, οἱ περισσότεροι, πού μέ ἐξωτερικές ἐκφράσεις τοῦ σώματος ἐκφράζουν μόνον μερικά βιώματα τά ὁποῖα ἔχουν μέσα τους.
Ἕνας τέτοιος τρόπος μέ τόν ὁποῖο ἐκφράζει κανείς, καί θά ἔλεγα χωρίς λόγια, ἀλλά μέ σιωπή, ὅλα ἐκεῖνα πού ὑπάρχουν μέσα του, κυρίως τήν ἀγάπη του, εἶναι διά τοῦ ἀσπασμοῦ, διά τοῦ φιλήματος. Με τό φίλημα χωρίς κανείς νά πῆ πολλά λόγια, ἐκφράζει τά ἐσωτερικά του συναισθήματα.
Τό βλέπουμε αὐτό σέ μερικά παιδιά πού πάσχουν ἀπό νοητική ὑστέρηση καί δέν μποροῦν νά ἐκφραστοῦν λογικά, ἐκφράζουν ὅλον τόν συναισθηματικό τους κόσμο μέ ἐξωτερικές ἐκδηλώσεις καί καταλαβαίνουμε τί ἀκριβῶς ὑπάρχει μέσα τους.
Γενικά ὅταν κάποιος ἀσπάζεται ἕναν ἄνθρωπο τόν ὁποῖο ἀγαπᾶ, ἐκδηλώνει πρός αυτόν ἕνα μέρος αὐτῶν τῶν αἰσθημάτων πού ὑπάρχουν μέσα του.
Ὅ,τι γίνεται στά ἀνθρώπινα γεγονότα, γίνεται καί στά γεγονότα πού ἔχουν σχέση μέ τόν Θεό. Ὅπως συμπεριφερόμαστε στούς ἀνθρώπους, ἔτσι συμπεριφερόμαστε καί μέ τόν ΘεόἩ ἀληθινή πνευματική ζωή ἀρχίζει ἀπό τήν μετάνοια, ἀπό τόν 50ο Ψαλμό τοῦ Δαυίδ, «ἐλέησόν με ὁ Θεός κατά τό μέγα ἔλεός σου». Διδάσκουν οἱ ἅγιοι Πατέρες μας ὅτι μέσα σέ αὐτόν τόν Ψαλμό τοῦ Δαυίδ, κρύβεται ὄχι μόνο ἡ ἔκφραση τῆς μετάνοιας, ἀλλά καί ἡ γνώση καί ἡ θεωρία τοῦ Θεοῦ. Διότι ἐκεῖνος πού μετανοεῖ καί αἰσθάνεται τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ μέσα του νά τόν κατακαίη ὡς πῦρ, κάποια στιγμή, ὅταν ὁ Θεός θελήση, θά δῆ ὅτι αὐτό τό πῦρ θά μετατραπῆ σέ φῶς τῆς ἀκτίστου δόξης τοῦ Θεοῦ.
Μερικοί πού ἐπισκέπτονταν τόν ἅγιο Παΐσιο στό Ἅγιον Ὄρος παρατήρησαν ὅτι εἶχε μία εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία ἦταν λίγο ἐφθαρμένη στά πόδια τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν τόν ρωτοῦσαν τί σημαίνει αὐτό, ἐκεῖνος ἔδινε τήν ἑρμηνεία ἀπό τήν ὁποία φάνηκε ὅτι περισσότερο ἀγαποῦσε νά ἀσπάζεται τήν εἰκόνα στά πόδια τοῦ Χριστοῦ, ὡς ἔκφραση μετανοίας. Γιατί τό νά ἀσπάζεται κανείς τά πόδια τοῦ Χριστοῦ στήν εἰκόνα Του εἶναι ἔκφραση μετανοίας, τό νά ἀσπάζεται τό στῆθος εἶναι ἔκφραση σεβασμοῦ καί θεολογίας, καί τό νά ἀσπάζεται τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἔκφραση τελείας ἀγάπης πού εἶναι ἡ θεοπτία.

Λέγει ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος σέ μία προσευχή του μέ τήν μορφή τοῦ ποιήματος πρός τόν Θεό: «Δίδου μοι καταφιλεῖν σούς πόδας». Σέ παρακαλῶ, Κύριε, –ἐνῶ ἐμεῖς ζητᾶμε ἀπό τόν Θεό πάρα πολλά ὑλικά καί οἰκονομικά καί δέν ξέρω τί ἄλλο αἰτήματα– δός μου τό δῶρο νά καταφιλῶ τά πόδια σου. Καί προχωρεῖ: «Δίδου μοι βλέπειν τό πρόσωπόν σου, Λόγε, καί ἀπολαύειν τοῦ ἀπορρήτου κάλλους καί κατανοεῖν καί τρυφᾶν σου τῆς θέας, θέας ἀρρήτου, θέας ἀθεάτου».
Ὅλα αὐτά ἀρχίζουν ἀπό τό «καταφιλεῖν τούς πόδας» καί ἔπειτα ἀνέρχεται κανείς στό νά βλέπη τό πρόσωπο τοῦ Λόγου, νά κατατρυφᾶ τοῦ ἀπορρήτου κάλλους τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ καί νά κατανοῆ καί νά τρυφᾶ τῆς θέας τοῦ Θεοῦ, θέας ἀρρήτου, θέας ἀθεάτου.
Ἄς ἀρχίσουμε, ὅμως, πρῶτα νά ἀσπαζόμαστε μέ αὐτομεμψία, μέ δάκρυα, μέ μετάνοια, μέ ταπείνωση τά πόδια τοῦ Χριστοῦ καί νά λέμε: «Δίδου μοι, Κύριε, καταφιλεῖν σούς πόδας». Ἔπειτα θά φθάσουμε στήν ἐμπειρική θεολογία, πού εἶναι γνώση τῆς δόξης τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ ὑπέρ τήν ἀνθρώπινη γνώση καί νόηση, ὑπέρ τήν ἀνθρώπινη νόηση.
σεβ. Ιερόθεος Ναυπάκτου

αποσπάσματα επό εδώ                                                                                                                               

Τρίτη, Μαΐου 16, 2017

Η σχολαστικότητα σκοτώνει τον έρωτα


Η σχολαστικότητα σκοτώνει τον έρωτα. Ο Χριστός μας ζήτησε να γίνουμε σαν τα παιδιά. Εμείς διαλεγόμαστε για πνευματικά και εκκλησιαστικά θέματα σε επίπεδο πολιτικών αναλυτών. Ό,τι πιό διαστροφικό.


Τόσα περιφερόμενα πτώματα χωρίς ελπίδα στην Ανάσταση. Τόση θανατίλα και δεν εξαιρώ ούτε τον εαυτό μου. Να ο απόκρυφος και βαθύς λόγος για την απαξία των λειψάνων.

Δεν μπορούμε να δεχτούμε την δυνατότητα αφθαρσίας, τον καθαγιασμό της ύλης, την αξία ενός σώματος πού έχουμε μάθει να το κακοποιούμε, λέγοντας πώς το υπηρετούμε τάχα, ενώ την διάθεση μας ξεδιψάμε την ακόρεστη. Πώς να αντέξει τόση αλήθεια το ψυχικό μας σαρκίο;

Σκοταδισμός σκοταδισμός τα λείψανα! Είπε ο φωτισμένος και έσκυψε στην μίζερη και άραχλη ζωή του...

Αυτά για όσους σκανδαλίζονται για την τιμή των λειψάνων. Έπονται τα ημέτερα...


Ακόμα και μείς οι ίδιοι ευλαβώς για τις σκοπιμότητες της επίσκεψης διαλεγόμαστε. Για "σκηνώματα" ή "τμήματα", για "λατινοφιλίες" και για "πολιτικές ιεραρχών". Σε γενικές γραμμές, δεν είμαι από αυτούς πού ενθουσιάζονται με περιφορές λειψάνων και ιερών εικόνων. Αλλά αν τα βρώ μπροστά μου θα "εκμεταλλευτώ" την ευκαιρία και δεν θα σταθώ υψηλός στο υψηλόν μού ύψος μακρόθεν. Τί μένει στο τέλος; Μια καλή διάθεση και ένας αγιασμός...

Γι αυτό έγραψα για την σχολαστικότητα, τον έρωτα και την διαστροφή παραπάνω.

Απολαύστε αυτό πού σας δίνεται και μην διυλίζετε κώνωπας. 

Εμείς εκεί πού κλίνουμε θα πηγαίνουμε. 

Οι αναλύσεις κουράζουν και ακόμα μια φορά θα το πώ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ!!!!!

Λόγος εις το Ζ Εωθινόν



Η περικοπή πού διαβάσαμε σήμερα στον όρθρο είναι το ζ΄ εωθινόν ευαγγέλιο και είναι παρμένη από τον Ιωάννη τον Θεολόγο. Με τις πέντε περικοπές από την κατά Ιωάννην Ανάσταση, το ζ, η, θ, ι, ια εωθινά, ολοκληρώνεται και ο κύκλος των αναστασίμων εωθινών.Οι κατά Ιωάννην περικοπές είναι περισσότερες, γιατί σε αυτόν αναφέρονται περισσότερα στοιχεία και λεπτομέρειες για την ανάσταση του Χριστού και τις εμφανίσεις Του, μιας και ο τέταρτος ευαγγελιστής ήταν πιό κοντά στον Χριστό και κατείχε περισσότερες εμπειρίες, ως αγαπημένος του μαθητής, αλλά και επειδή έγραψε το ευαγγέλιο του, υστερότερα από τους άλλους τρείς και συνεπλήρωσε τα περι Πάθους και Αναστάσεως του Κυρίου.Αυτό επίσης πού κάνει αίσθηση και διαφορά είναι πώς ο άγιος Ιωάννης, εστιάζει κυρίως σε προσωπικές αποκαλύψεις του αναστάντος. Ετσι πλην της εμφανίσεως Του στους έντεκα μαθητές, την οποία μνημονεύουν και οι άλλοι τρεις ευαγγελιστές, μνημονεύει τις κατ ιδίαν αποκαλύψεις στους Μαγδαληνή, Θωμά, Σίμωνα Πέτρο και σε μια ομάδα μαθητών στην Τιβεριάδα.

Η περικοπή αναφέρεται στην επίσκεψη της Μαγδαληνής Μαρίας στον τάφο, ενώ ακόμα ήταν σκοτάδι, πολύ πρωΐ της Κυριακής.Τότε είδε τον λίθο να είχε σηκωθεί από το μνήμα και έτρεξε στους δύο κορυφαίους μαθητές, Πέτρο και Ιωάννη για να τους αναγγείλει πώς πήραν τον Κύριο από τον Τάφο. Οι δύο μαθητές τρέχουν στο μνημείο, βλέπουν τα σάβανα, αλλά όχι το Σώμα, πιστεύουν στους λόγους της Μαγδαληνής και επιστρέφουν στο σπίτι τους.

Η επίσκεψη της Μαγδαληνής πολύ πρωΐ στον Τάφο είναι μια από αυτές πού μνημονεύουν και οι άλλοι τρείς ευαγγελιστές.Εδω όμως δεν μνημονεύονται οι άλλες μυροφόρες, διότι η οικονομία της διηγήσεως κατά Ιωάννην , έχει να κάνει με μια προσωπική αποκάλυψη του Αναστημένου στην Μαρία , όπως θα δούμε στο Η ευαγγέλιο,και όχι κύρια με τον ευαγγελισμό των αγίων γυναικών, όπως συμβαίνει στους άλλους ευαγγελιστές.Ο λίθος ήρθη από του μνημείου, γιατί όντως ο Κύριος αναστήθηκε σωματικά και δεν φυλασσει πλέον νεκρό, άρα δεν έχει χρησιμότητα.Τρέχει ωστόσο η Μαρία στους δύο μαθητές και από τα λόγια της συμπεραίνουμε πώς είχε ήδη πειστεί, από την σύγχυση  και την αγάπη πού έτρεφε στον διδάσκαλο, πώς κάποιοι από τους εχθρούς Του, είχαν κλέψει το σώμα Του. Πράγματι, είχε ήδη γίνει γνωστό πώς το Συνέδριο, απαίτησε από τον Πιλάτο, φρουρά και σφραγίδες επίσημες επί του τάφου, ώστε να μην έρθουν οι μαθητές να κλέψουν το σώμα και να διαδώσουν πώς ανέστη απο τους νεκρούς, εκπληρώνοντας τις περί Μεσσίου προφητείες.Οι αρχιερείς μάλιστα μετά την ανάσταση δωροδόκησαν τους φρουρούς για να διαδόσουν πώς οι μαθητές έκλεψαν το σώμα και αυτό διατείνονται οι δι αιώνος αντιχριστιανοί έως και σήμερον,πώς δηλ εκλάπη.

Η Μαγδαληνή λοιπόν θεωρεί ίσως πώς οι εχθροί του εσταυρωμένου έκλεψαν το σώμα Του, για να αποδώσουν μετά την κλοπή και την υποτιθέμενη πλεκτάνη στους μαθητές του Χριστού και να τους εξοντώσουν με την άδεια του ηγεμόνα.Με αυτές τις σκέψεις λοιπόν καταφεύγει στον Πέτρο, επειδή ηταν πρώτος των μαθητών και κορυφαίος στην σύναξη της Εκκλησίας και άρα υπερασπιστής των αδελφών του και στον Ιωάννη, επειδή ο Ιησούς τον αγαπούσε ξεχωριστά και άρα θα ενδιαφέροταν άμεσα για την υπόθεση. Αλλά και επειδή υπήρχε μια προσκόλληση του Ιωάννη στον Πέτρο και αντιστρόφως.Τους λέει λοιπόν:Πήραν τον Κύριο από το μνημείο και δεν γνωρίζουμε πού τον έβαλαν. Το "γνωρίζουμε" προύποθέτει την παρουσία των μυροφόρων, πού αυτή την στιγμη, αντιθέτως από την Μαρία, παρέμειναν στον τάφο και είδαν τον Άγγελο και άκουσαν για την ανάσταση.

Βγήκαν λοιπόν ο Πέτρος και ο άλλος μαθητής από τον τόπο , πού εκρύβοντο διά τον φόβο των Ιουδαίων και έτρεξαν προς τον Τάφο, να δουν τα γενόμενα. "'Αλλον Μαθητή", ονομάζει ο Ιωάννης, τον ίδιο τον εαυτό του, όπως και "αγαπημένο μαθητή του Χριστού", γιατί λόγω ταπεινώσεως , συστέλεται να αναφέρει τον εαυτό του ονομαστικά. Αυτό όμως δεν αναιρεί την αξιοπιστία της διηγήσεως, μια πού και ο ίδιος στον επίλογο του ευαγγελίου του, αποκαλύπτει την ταυτότητα του, πώς είναι αυτός ο αναφερόμενος "άλλος μαθητής ον ηγάπα ο Ιησούς" και είναι αξιόπιστος και αυτόπτης μάρτυς.Τρέχουν λοιπόν οι μαθητές προς το μνήμα! Αυτός πού τον αρνήθηκε τρείς και κρύφτηκε για τον φόβο των σταυρωτών, τώρα τρέχει προς το μνήμα, να διεκδικήσει το σώμα του αγαπημένου του δασκάλου και δεν υπολογίζει πιά κινδύνους! Τόση ήταν η αγάπη του για τον Ιησού, αλλά και αυτό είναι και ενδεικτικό της ήδη ενεργούς μεταμελείας του, για την προτέρα δειλία του.Ο Ιωάννης ως νεότερος τρέχει μπροστά του και φτάνει πρώτος στο μνήμα, αλλά από φυσική συστολή ή νεανικό σεβασμό προς τον Πέτρο, δεν εισέρχεται στο μνήμα, αλλά παραμένει έξω, αφού πρώτα σκύβει και διαπιστώνει πώς μόνο οι νεκρικές σεντόνες ήταν εκεί χωρίς το σώμα.Πρώτος εισέρχεται ο Πέτρος πού ήδη έφτασε και μετά ακολουθεί και ο Ιωάννης. 

Ο Πέτρος βλέπει λοιπόν στον τόπο πού έπρεπε να βρίσκεται το σώμα του Ιησού, μόνον τα οθόνια, τις νεκρικές δηλαδή λωρίδες, χωρίς το σώμα και το σουδάριον, δηλαδή την πετσέτα με την οποία περιέβαλαν και κάλυπταν την κεφαλή του νεκρού, ξεχωριστά και τυλιγμένη προσεκτικά σε ξεχωριστό τόπο.Αυτό το σημείο των οθονίων και του τακτοποιημένου σουδαρίου είναι τρανή απόδειξη ενός υπερφυσικού θαύματος.Πρώτον, διότι αν κάποιος όντως έκλεψε το σώμα του Ιησού δεν θα μπορούσε να το αποσπάσει από τις εμβαπτισμένες στις κολλώδεις αρωματικές ύλες σινδόνες(οθόνια) αλλά μάλιστα θα του ήταν και πρακτικότερο, αντι να κοπιάσει με το ξετύλιγμα,πράγμα παράλογο, να πάρει το σώμα, όπως ακριβώς ήταν σαβανωμένο. Δεύτερον , διότι κανείς κλέφτης δεν θα έπαιρνε το σώμα , αφού πρώτα τακτοποιούσε σχολαστικά το σουδάριον, σε κάποιον χωριστό τόπο. Μάλιστα ο υμνωδός της Εκκλησίας μας απευθύνεται προς τους συκοφάντες Ιουδαίους, διασκεδάζοντας τις μωρές διαδόσεις τους και τους ερωτά το πού ξανακούστηκε να κλαπεί κάποιος εσμυρνισμένος νεκρός και μάλιστα γυμνός και χωρίς τα νεκρικά του σάβανα;Άρα εδώ υπάρχει ένα όντως υπερφυσικό και πρωτοφανές σημείο, πού δεν μπορεί να είναι άλλο από την Ανάσταση!Ο Χριστός λοιπόν αναστήθηκε και κατέλειπε πίσω τα νεκρικά του σάβανα, πρώτον γιατί ήταν πλέον Ζωντανός και δεν είχε σχέση πιά με τον θάνατο και τα σύμβολα του θανάτου, δεύτερον γιατί ήθελε να μας αφήσει πίσω τεκμήρια αδιάψευστα της Αναστάσεως Του.

Εισήλθε μετά και ο άλλος μαθητής, δηλαδή ο γράφων Ιωάννης και είδε και επίστευσεν. Δεν επίστεψε βέβαια στην ανάσταση, αλλά στις εντυπώσεις της Μαγδαληνής και του Πέτρου, πώς κάτι έκτακτο και σοβαρό συνέβη εδώ,προφανώς πίστεψε πώς κάποιος μετέθεσε με δόλιους σκοπούς το σώμα του διδασκάλου τους. Στην συνέχεια, διευκρινίζεται πώς δεν εννόησαν τα περί αναστάσεως, γιατί δεν μπόρεσαν ακόμα να ερμηνεύσουν την Γραφή, πώς ήταν αναμενόμενο και μέσα στο σχέδιο της οικονομίας του Θεού, να αναστηθεί από τους νεκρούς.Σε ένα άλλο σημείο του ευαγγελίου του Ιωάννη, όταν ο Χριστός λέει στους Ιουδαίους, πώς μπορεί να γκρεμίσει τον ναο των Ιεροσολύμων και να τον ανοικοδομήσει σε τρείς μέρες, ακόμα και οι ίδιοι οι μαθητές Τον παρεξηγούν. Γιατί όπως ερμηνεύει ο ευαγγελιστής, δεν εννόησαν πώς αναφέρθηκε στον ναό του σώματος Του και την τριήμερη έγερση Του, αλλά μόνον μετά την ανάσταση τους έγινε κατανοητό. Να πούμε λοιπόν για ακόμα μια φορά πώς οι γραφές και οι προφητείες ερμηνεύονται μόνον στο πρόσωπο και το έργο του Ιησού Χριστού, έχουν δηλαδή χριστολογική αναφορά και ιδίως γίνονται κατανοητές υπό το πρίσμα της αναστάσεως και της αναστάσιμης εμπειρίας, πού χώρος της είναι η εκκλησία Του.

Αφού λοιπόν οι μαθητές τεκμαίρονται περί της εξαφανίσεως του σώματος, ξαναγυρνούν στα ίδια, δηλαδή πάνε σπίτια τους, παραμένοντας νωθροί και μη πιστεύοντας στην ανάσταση. Δεν τους πέρασε καν από το μυαλό η πιθανότητα της Ανάστασης. Και αυτό γιατί όπως τους είχε πεί ο ίδιος ο Κύριος, την νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης, μόνον αφού τους έστελνε τον Παράκλητο, όλα αυτά θα τους γίνοταν φανερά και κατανοητά.Επέστρεψαν λοιπόν και πάλι οι μαθητές εις τα ίδια.Την ίδια φράση χρησιμοποιούν οι ευαγγελιστές, κατά την στιγμή πού η σπείρα συλλαμβάνει τον Χριστό στην Γεθσημανή. Τότε τον εγκατέλειψαν και επέστρεψε ο καθένας "εις τα ίδια", λένε!Αυτοί πού έτρεχαν λίγο πριν αποφασισμένοι στο μνήμα για να υπερασπιστούν τον νεκρό τους διδάσκαλο, τώρα επιστρέφουν εις τα ίδια, χωρίς καμία άλλη έρευνα, διεκδίκηση και με κατασιγασμένο πλέον ζήλο! Πολλοί από εμάς προσερχόμαστε στον τόπο της αναστάσεως, στον ναό της κυριακάτικης ευχαριστίας καν ερχόμαστε με πόθο και αγάπη προς τον Χριστό και απόφαση να λάβουμε την καλή αλλοίωση και πληροφορία, ένεκα της αδυναμίας και του επίπεδου ζήλου μας, του πρόσκαιρου και επιφανειακού, μόλις εγκαταλείψουμε τον ναό, αφηνόμαστε και πάλι έρμαιοι στην χώρα του θανάτου, της απιστίας και της νωθρότητας. Εδώ όμως ήρθαμε και ομολογήσαμε πώς "Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι"! Δεν ομολογήσαμε πώς πιστέψαμε στην ανάσταση ή πώς ακούσαμε για την ανάσταση, αλλά πώς την είδαμε! Την είδαμε στο Τώρα, να συντελείται έμπροσθεν μας. Θεασάμενοι!Ομολογήσαμε μια πνευματική εμπειρία και τώρα πώς φεύγουμε χωρίς να πάθουμε την αλλοίωση της και χωρίς να ορίζει πλέον τις ψυχές και τις ζωές μας;Πώς είναι δυνατόν μετά από μια τέτοια βεβαιότητα και ομολογία, να είμαστε ακόμα φοβισμένοι, απελπισμένοι, πολλές φορές ασφυκτικά άπιστοι και βλάσφημοι, αλλά και παραδομένοι σε μια αντιευαγγελική ζωή;Ειδικά μπροστά στον θάνατο, παραμένουμε τις περισσότερες φορές μουδιασμένοι και ηττημένοι από πένθος βαρύ, πού ξεπερνά τα ανθρώπινα και φτάνει τα όρια της πιό ειδωλολατρικής απιστίας!

Η ανάσταση του Χριστού δεν είναι απλώς μια ομολογία του χριστιανού και ένα δόγμα της εκκλησίας. Είναι εμπειρία και βίωμα ζωής, μέσα από την συνειδητή μυστηριακή και εκκλησιαστική κατά Χριστόν ζωή μας. Όπως η εκκλησία η ορθόδοξη είναι η Εκκλησία της Αναστάσεως, έτσι και ο ορθόδοξος είναι ο άνθρωπος ο καινός, η μαρτυρία η ζώσα της αναστάσεως, εμφορείται όχι μόνον από την ξηρή πίστη στην ανάσταση, αλλά από το βίωμα και την εμπειρία της. Και αυτό πρέπει να είναι το ζητούμενον και το ταυτόσημον της χριστιανικής μας ιδιότητας . Αυτό είναι το άθλημα και το κατόρθωμα του γνησίου μαθητή.Και αυτό οφείλουμε να επιδιώκουμε εις εύρεση πραγματική της αιώνιας ζωής.

3-7-2015

Read more: http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2015/07/19-2015.html#ixzz4h92BYKaz

Δευτέρα, Μαΐου 15, 2017

Παλληκαριά...





Μου ψιθύριζε ο πονηρός στο αυτί:
“Τώρα είσαι κουρασμένος. Γιατί να κάνεις Απόδειπνο; Δεν θα καταλάβεις τίποτα. Θα το κάνεις μηχανικά”…
Κι εγώ απαντούσα:
“Αν δεν το κάνω καθόλου, θα είναι όλη η νίκη δική σου.
Αν το κάνω όμως έστω και μηχανικά, η μισή νίκη θα είναι δική σου”.
Και το έκανα.

~ Αρχιμανδρίτης π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος


από το fb

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails