ΙΕΡΕΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Δος μου κι εμένα άνεση, Παναγιά μου,
πριν ν’ απέλθω και πλέον δεν θα υπάρχω.(Αλεξ. Παπαδ.)

Δευτέρα, Μαΐου 28, 2012

Παράλληλα κείμενα για την Άλωση



1.Θρηνητικό Συναξάρι του Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου

Γραμμένο από τον Φώτη Κόντογλου τον Κυδωνιέα

… Κλάψετε πέτρες άψυχες. Μαρανθείτε δένδρα ανθισμένα, γιατί δεν είναι πλέον Μάιος δι’ εμάς από τότε που έκαψε τα φυλλοκάρδια μας εκείνος ο καταραμένος Μάιος. Ο πλέον καλός μήνας, ο μοσχοβολημένος μήνας της χαράς, γίνηκε για εμάς ο πλέον ασβολερός, ξέρακας χειρότερος από τον Δεκέμβρην. Εμαράνθη το άνθος της καρδιάς μας. Έπεσεν ο στέφανος από την κεφαλήν μας. Από τότε, ωσάν να μην εξημέρωσε ποτέ, γιατί οι ημέρες μας είναι ωσάν τες νύκτες. Αηδόνια δεν λαλούν πλέον επάνω εις τα δένδρα μας, αμή μονάχα κόρακες και κουρούνες κράζουν λυπητερά. Μεγάλη εβδομάδα εγίνηκεν όλη η ζωή μας. Το σήμερον κρεμάται επί ξύλου εγίνηκε το τραγούδι μας. Ο Χριστός νεκρός και σταυροχεριασμένος μέσα εις το μνήμα γίνηκε το εικόνισμά μας. Τα τραγούδια μας εγίνηκαν ωσάν μοιρολόγια, το χρυσοκέρινον πρόσωπον της Παναγίας είναι φαρμακωμένον, οι άγιοί μας κοιτάζουν συλλογισμένοι και παραπονεμένοι. Τα χωριά μας είναι ωσάν μοναστήρια, τα σπίτια μας ωσάν ερημοκλήσια, οι μανάδες και οι αδελφάδες μας είναι ωσάν καλογριές μαυροφορεμένες. Οι πατεράδες μας ομοιάζουνε ωσάν ασκητάδες, τα παληκάρια μας είναι καταπικραμένα…



2.
Γεώργιος Φραντζής
Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΛΩΣΗ  
ΤΗΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ
     Οι σκληρότερες μάχες έγιναν στις πύλες, όπου οι αντίπαλοι συγκρούονταν με τα σπαθιά στα χέρια και οι νεκροί ήταν αμέτρητοι. Όταν η παράταξη μας άρχισε να υποχωρεί, τότε πετάχτηκαν μπρο­στά ο Θεόφιλος Παλαιολόγος και ο Δημήτριος Καντακουζηνός, δύο γενναίοι άντρες που έτρε­ψαν τους αγαρηνούς σε φυγή, τους γκρέμισαν κά­τω από τα τείχη και τους σκόρπισαν. Συγχρόνως έτρεξαν σε βοήθεια κι άλλοι δικοί μας, ενώ ο αυ­τοκράτορας που βρέθηκε εκεί έφιππος τους ενε­θάρρυνε και τους παρακινούσε να πολεμάνε με σθένος, λέγοντας: «Συμπολεμιστές και αδέρφια μου, σας παρακαλώ στο όνομα του Θεού να κρα­τάτε τη θέση σας με γενναιότητα. Βλέπω ότι το πλήθος των εχθρών άρχισε να κουράζεται και να διασκορπίζεται. Δε μας χτυπούν πλέον με τάξη και σύστημα. Ελπίζω στο Θεό ότι η νίκη είναι δική μας. Να νιώθετε λοιπόν χαρά επειδή το στε­φάνι της νίκης θα είναι δικό μας τόσο στη γη όσο και στον ουρανό. Ο Θεός βρίσκεται στο πλευρό μας και προκαλεί δειλία στους άπιστους».
Τη στιγμή που μιλούσε ο αυτοκράτορας, ο Ιω­άννης Ιουστινιάνης πληγώθηκε από βέλος στο πά­νω μέρος του δεξιού του ποδιού. Αυτός ο τόσο έμπειρος πολεμιστής, στον πόλεμο, βλέποντας το αίμα να τρέχει από το σώμα του, έγινε κίτρινος από φόβο. Έχασε αμέσως το θάρρος του, σταμά­τησε να αγωνίζεται και έτρεξε να βρει γιατρό σιω­πηλός, χωρίς να σκέφτεται την ανδρεία και την καρτερικότητα που είχε δείξει μέχρι τότε. Δεν εί­πε όμως τίποτα στους συντρόφους του ούτε άφησε κανέναν αντικαταστάτη, για να μην προκληθεί σύγχυση που θα μπορούσε να αποβεί μοιραία. Οι στρατιώτες του τον αναζήτησαν με το βλέμμα και, μαθαίνοντας ότι είχε φύγει, καταλήφθηκαν από ταραχή και φόβο. Ευτυχώς, ο αυτοκράτορας που βρέθηκε εκεί κατά τύχη, τους είδε ταραγμένους και φοβισμένους σαν τα κυνηγημένα πρόβατα και θέλησε να μάθει την αιτία. Όταν λοιπόν είδε το στρατηγό του Ιουστινιάνη να φεύγει, τον πλη­σίασε και του είπε: «Γιατί το έκανες αυτό, αδερφέ μου; Γύρνα πίσω στη θέση σου. Η πληγή είναι ασήμαντη και η παρουσία σου απαραίτητη. Η πό­λη στηρίζεται σε σένα για να σωθεί». Του είπε και άλλα πολλά, αλλά εκείνος δεν έδωσε απάντηση. Αντίθετα, έφυγε και πήγε στο Πέραν, όπου πέθα­νε ντροπιασμένος από λύπη για την περιφρόνηση των άλλων.
      Οι Τούρκοι όμως είδαν την ταραχή των δικών μας και πήραν θάρρος. Ο Σογάν πασάς κέντρισε με κατάλληλα λόγια τη φιλοτιμία των γενιτσάρων και των άλλων στρατιωτών, ενώ ένας γιγαντόσωμος γενίτσαρος (που λεγόταν Χασάν και καταγόταν από το Λουπάδι της Κυζίκου) έβα­λε με το αριστερό χέρι την ασπίδα πάνω από το κεφάλι του, τράβηξε με το δεξί το σπαθί, ανέβηκε στο σημείο του τείχους όπου είχαν αρχίσει να υ­ποχωρούν οι δικοί μας και ρίχτηκε πάνω τους. Τον Χασάν ακολούθησαν περίπου άλλοι 30 Τούρ­κοι που θέλησαν να φανούν εξίσου γενναίοι. Όσοι από τους δικούς μας είχαν απομείνει εκεί έριξαν τεράστιες πέτρες και βέλη εναντίον τους, γκρεμί­ζοντας τους 18 κάτω από τα τείχη, αλλά ο Χασάν κατάφερε να ανεβεί και να τρέψει σε φυγή τους χριστιανούς. Μετά την επιτυχία του, πολλοί άλλοι Τούρκοι βρήκαν την ευκαιρία να τον ακολουθή­σουν και να σκαρφαλώσουν στα τείχη, αφού οι ελάχιστοι δικοί μας δεν κατάφεραν να τους εμπο­δίσουν. Πολέμησαν όμως με θάρρος και σκότωσαν πολλούς. Κατά τη διάρκεια της συμπλοκής ο Χα­σάν χτυπήθηκε από πέτρα και έπεσε κάτω. Μόλις τον είδαν οι δικοί μας πήραν θάρρος και τον λι­θοβολούσαν από όλες τις πλευρές. Εκείνος σηκώ­θηκε στα γόνατα και συνέχισε να πολεμά, αλλά το δεξί του χέρι δέχτηκε αμέτρητα τραύματα από βέλη και έπεσε παράλυτο. Στη σύγκρουση αυτή σκοτώθηκαν και πληγώθηκαν πολλοί Τούρκοι, οι οποίοι μεταφέρθηκαν πίσω στο στρατόπεδο. Το πλήθος όμως εκείνων που είχαν ανεβεί στα τείχη διασκόρπισε τους δικούς μας, που εγκατέλειψαν το εξωτερικό και έτρεξαν μέσα στην πόλη με τόση βία ώστε ο ένας πατούσε τον άλλο. Καθώς συνέ­βαιναν αυτά, ακούστηκαν φωνές από μέσα, από έξω και από το μέρος του λιμανιού: «Έπεσε το φρούριο. Στους πύργους στήθηκαν σημαίες και λάβαρα». Οι φωνές αυτές έτρεψαν σε φυγή τους δικούς μας, ενώ έδωσαν καινούριο θάρρος στους εχθρούς που άρχισαν να ανεβαίνουν στα τείχη άφοβα και με αλαλαγμούς χαράς.
     Όταν ο δυστυχισμένος αυτοκράτορας και δε­σπότης μου είδε αυτό το θέαμα, παρακαλούσε το Θεό με δάκρυα στα μάτια και παρακινούσε τους στρατιώτες να φανούν γενναίοι. Δυστυχώς, όμως, δεν υπήρχε πλέον καμιά ελπίδα βοήθειας ή συ­μπαράστασης. Τότε τσίγκλησε το άλογό του, έφτα­σε στο σημείο από όπου οι εχθροί έμπαιναν στην πόλη και ρίχτηκε πάνω τους όπως ο Σαμψών κατά των αλλοφύλων. Στην πρώτη του επίθεση τους γκρέμισε όλους κάτω από τα τείχη, πράγμα που φάνηκε σαν θαύμα σε όσους το είδαν. Μουγκρί­ζοντας σαν λιοντάρι και κρατώντας το σπαθί στο δεξί του χέρι, έσφαξε τόσους πολλούς Τούρκους ώστε το αίμα έτρεχε σαν ποτάμι από τα χέρια και τα πόδια του.
     Ο Φραγκίσκος Τολέντο, τον οποίο αναφέραμε παραπάνω, φάνηκε ανώτερος ακόμα και από τον Αχιλλέα. Πολεμώντας στα δεξιά του αυτοκράτορα, κομμάτιαζε τους εχθρούς με δόντια και με νύχια. Το ίδιο έκανε και ο Θεόφιλος Πα­λαιολόγος. Βλέποντας τον αυτοκράτορα να αγω­νίζεται για να σώσει την πόλη που κινδύνευε, φώ­ναξε κλαίγοντας: «Καλύτερα να πεθάνω παρά να ζήσω». Ύστερα όρμησε κραυγάζοντας πάνω στους εχθρούς και σκότωσε ή έτρεψε σε φυγή όσους βρέ­θηκαν μπροστά του. Ο Ιωάννης Δαλμάτης, που βρέθηκε κι αυτός στο ίδιο μέρος, πολεμούσε με ηρωισμό σαν γενναίος στρατιώτης που ήταν. Ό­σοι βρέθηκαν στο πεδίο της μάχης θαύμασαν την τόλμη και την ανδρεία των εξαιρετικών εκείνων ανδρών. Οι επιθέσεις επαναλήφθηκαν δύο και τρεις φορές, μέχρι που κατάφεραν να τρέψουν τους απίστους σε φυγή, να σκοτώσουν πολλούς και να γκρεμίσουν άλλους κάτω από τα τείχη. Οι στρατιώτες μας πολέμησαν με μεγάλη γενναιότητα και στο τέλος έπεσαν νεκροί, αφού προηγουμένως είχαν προξενήσει τεράστιες απώλειες στους ε­χθρούς. Πολλοί άλλοι σκοτώθηκαν επίσης κοντά στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού, όπου οι εχθροί είχαν στήσει τη μεγάλη ελέπολη και το φοβερό κανόνι, με τα οποία γκρέμισαν τα τείχη και κατάφεραν να πρωτομπούν στην πόλη. Τη στιγμή εκεί­νη εγώ δε βρισκόμουν κοντά στον αυτοκράτορα και δεσπότη μου, επειδή είχα πάει να επιθεωρήσω ένα άλλο σημείο της πόλης, σύμφωνα με τη διατα­γή του.
Όταν μπήκαν οι εχθροί στην Πόλη, έδιωξαν τους χριστιανούς που είχαν απομείνει στα τείχη με τηλεβόλα, βέλη, ακόντια και πέτρες. Έτσι έγι­ναν κύριοι ολόκληρης της Κωνσταντινούπολης, εκτός των πύργων του Βασιλείου, του Λέοντος και του Αλεξίου, τους οποίους κρατούσαν οι ναύ­τες από την Κρήτη που πολέμησαν από τις 6 μέχρι τις 8 το απόγευμα και σκότωσαν πολλούς Τούρ­κους. Βλέποντας το πλήθος των εχθρών που είχαν κυριεύσει την πόλη, δεν ήθελαν να παραδοθούν αλλά έλεγαν ότι προτιμούσαν να πεθάνουν παρά να ζήσουν. Κάποιος Τούρκος ειδοποίησε τότε το σουλτάνο για την ηρωική άμυνά τους κι εκείνος συμφώνησε να τους επιτρέψει να φύγουν με το πλοίο και όλα τα πράγματα που είχαν μαζί τους. Παρά τις υποσχέσεις του όμως, ο σουλτάνος με πολύ κόπο κατάφερε να τους πείσει να αφήσουν τους πύργους και να φύγουν. Δύο αδέρφια, οι Ιταλοί Παύλος και Τρωίλος, πολέμησαν με γεν­ναιότητα μαζί με αρκετούς άλλους στη θέση που είχαν αναλάβει. Κατά τη διάρκεια του αγώνα τους σκοτώθηκαν πολλοί κι από τις δυο πλευρές. Σε μια στιγμή ο Παύλος είδε τους εχθρούς μέσα στην πόλη και είπε στον αδερφό του: «Χάθηκαν τα πά­ντα. Κρύψου ήλιε και θρήνησε γη. Η Πόλη έπεσε. Ανώφελο πια να πολεμάμε. Ας κοιτάξουμε τουλά­χιστον να σωθούμε εμείς οι ίδιοι».
      Έτσι οι Τούρκοι έγιναν κύριοι της Κωνσταντι­νούπολης την Τρίτη 29 Μαΐου 1453, στις δυόμισι το μεσημέρι.

εδώ 


3.Ένας Μάρτυρας της Αλώσεως
Κάθε πού ζύγωνε 29 Μαΐου ό Γερο-Ζαχαρίας δεν είχε αναπαμό. Έπρεπε να ετοιμάσει το στάρι για το κόλλυβο των «Μαρτύρων της "Αλωσης». Ξάκρινε το καθαρό σπυρί - σπυρί και το 'βαζε να βράσει ήσυχα μέχρι ν' ανοίξει σαν το ρόδο. Ύστερα το στέγνωνε κι έπιανε κατόπιν να το στολίζει χωρίς βιάση. Μάστορας δουλεμένος στην Αγιογραφία, έπιανε το χέρι του. Πάνω στη χιονάτη ζάχαρη θα 'φτιαχνε το δικέφαλο αετό μέσα σε στολίδια απίστευτα.
«Μνήσθητι Κύριε ως αγαθός των δούλων Σου...», μονολογούσε καί τα δάκρυα του τρέχανε ποτάμι.
Μετά τη λειτουργία γίνηκε το τρισάγιο για τους κεκοιμημέμηνους».Κι άμα ο γέρο-Τρύφωνας πήρε να λέει το ''αιωνία η μνήμη'' ό Γερο-Ζαχαρίας σήμανε μονοκάμπανο λυπητερό όπως αρμόζει. Μετά πήρε το δίσκο κι άρχισε να μοιράζει το στάρι. Πρώτα στους πατέρες, έπειτα στους λαϊκούς. Άμάθητοι οι ξένοι από τέτοια έθιμα τον ρώτησαν για όλα τούτα τα παράδοξα. Ό Γερο-Ζαχαρίας τους πήρε παράμερα στο μεγάλο χαγιάτι κι άρχισε να τους μιλάει για τη Μεγάλη Τρίτη του 1453, για το κούρσεμα της Πόλης καί τη θυσία του τελυταίου αυτοκράτορα. Ένιωθε χρέος ό σεβαστός Γέροντας να τους μνημονεύει όλους μέσα στη Θ. λειτουργία καί να μιλά γι' αυτούς σ' όσους ρωτούσαν να μάθουν.
Κάθε τόσο ό παππούς έκοβε τη διήγηση στη μέση καθώς ή φωνή τσάκιζε από το κλάμα. Μα εκεί πού βαλάντωνε ό γέροντας ήταν όταν μιλούσε για την ιστορία του άρχοντα Λουκά του Νοταρά πού κρύφθηκε ή θυσία του γιατί τη σκέπασε εκείνη του Παλαιολόγου.
- Το λοιπόν... είπε ό Γερο-Ζαχαρίας. Μετά το τριήμερο κούρσεμα της Πόλης καί τη μοιρασιά των λαφύρων, ό σουλτάνος έκανε συμπόσιο για τη νίκη. Κάποιος τότε μπιστικός του για να φανεί καλός, τον συμβούλεψε να ζητήσει από το Νοταρά να του στείλει πεσκέσι το δεκατετράχρονο γιο του
στο παλάτι. Κι αν τον έδινε με τη θέληση του, θα 'δινε όΣουλτάνος στο Νοταρά θέση ζηλευτή. Αλλιώς θα παίρνε σ'όλους το κεφάλι.

Ποιος ήταν ό Λουκάς ό Νοταράς; Ήταν ό πρώτος Βυζαντινός άρχοντας, από τίς πιο μεγάλες μορφές στα τελευταία ελεύθερα χρόνια της Βασιλεύουσας.
Με ψυχή παιδιού, μα φρόνημα λιονταρίσιο. Ό Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος κρίνοντας άξια, τον έκαμε Πρωθυπουργό, Ύπατο του Κράτους, λειτουργό καί Μέγα Δούκα. Νους λαμπερός ό Νοταράς είχε δει νωρίς τη λατινική απειλή καί αντιστάθηκε σθεναρά.
Τώρα ό γίγαντας αυτός ήταν φυλακισμένος.
Ό Νοταράς στην "Αλωση φρουρούσε τον Κεράτιο από το Πετρίο μέχρι την πύλη της Αγίας Θεοδοσίας με 100 Ιππείς καί 500 σφενδονήτες καί τοξότες. Οί Τούρκοι είχαν μπει στην Πόλη, μα εκείνος αγωνιζόταν ακόμη. Καί σαν τον κύκλωσαν ήρθε ή αιχμαλωσία. Οί δυο γιοι του είχαν πέσει στα τείχη υπερασπίζοντας τον τόπο κι εκείνος πιάστηκε αιχμάλωτος μαζί με την Κυρά του, την κόρη, τον γαμπρό του κι ελπίδα στερνή το δεκατετράχρονο βλαστάρι του.
Καί τώρα τούτο το αγγελούδι του το ζητούσε ό σουλτάνος.- Δεν είναι συνήθεια σε μας, απάντησε ό Βυζαντινός άρχοντας, να δίνουμε με τα χέρια μας τα παιδιά μας στίς ακολασίες σας. Θα ήταν καλύτερα ό ηγεμόνας να μας πάρει το κεφάλι.Ό Νοταράς έστρεψε στοργικά το βλέμμα του στο παιδί του πού στεκόταν ήρεμο, γεμάτο εμπιστοσύνη καί σεβασμό προς τον πατέρα του. Ή σκέψη του άρχοντα έτρεξε μακριά. Καμάρωσε το γιο του μικρό καί τον φανταζότανε μεγάλο. Μα δεν γινόταν αλλιώς, Για να 'ναι σίγουρος πώς το παιδί του θα φύγει άκηλίδωτο ζήτησε το πρώτο αίμα να είναι του γιου του.
Ό πέλεκυς έπεσε. Ό Νοταράς στάθηκε μάρτυρας στο θάνατο του γιου του! Ακολούθησε ο γαμπρός του. Κι υστέρα εκείνος. Έλυσε την ασημένια πόρπη της χλαμύδας καί πρότεινε περήφανα τον τράχηλο πού στιγμή δεν είχε σκύψει στη ζωή του!
Ή φύτρα των Νοταράδων πέρασε στον Παράδεισο.Οί προσκυνητές στο άκουσμα της ιστορίας σταυροκοπήθηκαν. Ταπεινά φίλησαν το σεβάσμιο χέρι του Γέροντα κι έφυγαν.
Κι ό παππούλης πήρε δύο σπυριά για να συχωρέσει. Ό Θεός να σας αναπαύσει, αδέλφια μου, είπε.

Πειραική Εκκλησία
μεταφορά στο διαδίκτυο-www.proskynitis.blogspot.com

Κυριακή, Μαΐου 27, 2012

GUNTER GRASS, Μαυροφορεί η Αντιγόνη σ’ όλη τη χώρα που ο λαός της πενθηφορεί





Η ΝΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ: Ολόγυμνη σαν οφειλέτης διαπομπεύεται η χώρα εκείνη που έλεγες πως της χρωστάς ευγνωμοσύνη


Είσαι πολύ κοντά στο χάος, γιατί δεν συμμορφώθηκες πλήρως στην αγορά
κι απομακρύνεσαι απ' τη χώρα, που ήτανε κάποτε λίκνο για σένα.

Ο,τι με την ψυχή ζητούσες και νόμιζες πως είχες βρει
τώρα σαν κάτι περιττό αποβάλλεις και το πετάς μες στα σκουπίδια.

Ολόγυμνη σαν οφειλέτης διαπομπεύεται, υποφέρει η χώρα εκείνη
που έλεγες πως της χρωστάς ευγνωμοσύνη.

Στη φτώχεια καταδικασμένος τόπος, τόπος που ο πλούτος του
τώρα στολίζει τα μουσεία: λάφυρα που έχεις τη φροντίδα Εσύ.

Κείνοι που χίμηξαν με την ορμή των όπλων στη χώρα την ευλογημένη με νησιά
στολή φορούσαν και κρατούσαν τον Χέλντερλιν μες στο γυλιό τους.

Καμιά ανοχή πλέον δεν δείχνεις στη χώρα που οι συνταγματάρχες
υπήρξαν σύμμαχοι ανεκτικοί.

Χώρα που ζει δίχως το δίκιο, μα με εξουσία που επιμένει πως έχοντας αυτή το δίκιο
ολοένα σφίγγει κι άλλο το ζωνάρι.

Σε πείσμα σου η Αντιγόνη μαυροφορεί - σ' όλη τη χώρα
πενθοφορεί και ο λαός της που κάποτε σ' είχε φιλοξενήσει.

Μα οι ακόλουθοι του Κροίσου έχουν στοιβάξει έξω απ' τη χώρα,
στα θησαυροφυλάκιά σου, ό,τι σαν μάλαμα αστράφτει.

Πιες, επιτέλους, πιες, κραυγάζουν επίτροποι σαν μαζορέττες
μα ο Σωκράτης σού επιστρέφει γεμάτο πίσω το ποτήρι.

Σύσσωμοι, ό,τι σου ανήκει, βαριά θα ρίξουν την κατάρα
θεοί, αφού η θέλησή σου ζητά ξεπούλημα του Ολύμπου.

Χωρίς του πνεύματος τροφή, τότε κι εσύ θα καταρρεύσεις
δίχως τη χώρα που ο νους της, Ευρώπη, εσένα έχει πλάσει.

[Γκίντερ Γρας: Η ΝΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, Ποίημα σε μετάφραση του ποιητή Γιάννη Ευθυμιάδη και της μεταφράστριας Σοφίας Γεωργαλλίδη, μόλις μερικές ώρες μετά τη δημοσίευσή του στη γερμανική εφημερίδα Sueddeutsche Zeitung  - φύλλο της Παρασκευής 25 Μαΐου 2012 – αναρτήθηκε στο http://www.poema.gr/   Ο Γκύντερ Γκρας είναι ένας από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς Γερμανούς συγγραφείς ο οποίος βραβεύτηκε το 1999 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Εκτός από τα μυθιστορήματα με τα οποία έγινε γνωστός σε ολόκληρο τον κόσμο,έγραψε θεατρικά έργα και ασχολήθηκε με την ποίηση. Συγχρόνως είχε έντονη ανάμειξη στην πολιτική ζωή της Γερμανίας]

εδώ

Πέμπτη, Μαΐου 24, 2012

Λόγος εις την Ανάληψη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού


του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

«Άνδρες Γαλιλαίοι, τι εστήκατε εμβλέποντες εις τον ουρανόν;
Ούτος ο Ιησούς ο αναληφθείς αφ' υμών εις τον ουρανόν,
ούτως ελεύσεται, ον τρόπον εθεάσασθε Αυτόν
πορευόμενον εις τον ουρανόν» (Πράξ. α΄ 9-11)


Κατά το γεγονός της Αναλήψεως, πραγματοποιήθηκε στην πράξη η συμφιλίωση του Θεού με το ανθρώπινο γένος. Διαλύθηκε η παλιά έχθρα, τελείωσε ο μακροχρόνιος πόλεμος. Κι αυτό συνέβαινε έως τώρα, όχι επειδή μισούσε ο Θεός τον άνθρωπο, αλλά επειδή ο άνθρωπος επιδείκνυε αδιαφορία και αχαριστία. Και τώρα, η αλλαγή δεν έγινε εξαιτίας των δικών μας κατορθωμάτων ή επειδή αλλάξαμε στάση και συμπεριφορά, αλλά λόγω της απροσμέτρητης αγάπης και του ενδιαφέροντος του Θεού...
Τώρα στην Ανάληψη, εμείς που δεν ήμασταν άξιοι να κατοικούμε στον Παράδεισο, εμείς που στο τέλος καταντήσαμε να μην αξίζουμε να ζούμε εδώ στη γη, με αποτέλεσμα να γίνει ο κατακλυσμός και να χαθεί όλο το ανθρώπινο γένος εκτός της οικογένειας του Νώε, εμείς τώρα οι ανάξιοι ανεβαίνουμε στον ουρανό. Τα χερουβίμ, παλαιά, φυλάγανε τον Παράδεισο για να μην μπούμε ξανά και τώρα εμείς τα υπερβαίνουμε. Η ανθρώπινη φύση, στο πρόσωπο του Χριστού, έτυχε τιμής που δεν έτυχε η φύση των αγγέλων. Ο Θεός έγινε άνθρωπος. Δεν έγινε άγγελος. Ενώθηκε μόνο με την ανθρώπινη φύση. Και οι άγγελοι δεν ζηλεύουν, αντίθετα χαίρονται, διότι χαρά των αγγέλων είναι η προκοπή μας και πόνος τους η εξαθλίωσή μας.
Για την αλλαγή αυτή οφείλουμε ευγνωμοσύνη στον Χριστό. Αυτός έγινε μεσίτης. Ούτε άγγελος, ούτε άνθρωπος, αλλά αυτός ο ίδιος. Ο Θεός ήταν οργισμένος με μας και εμείς τον μισούσαμε. Και μας συμφιλίωσε ο Υιός Του. Πώς μας συμφιλίωσε; Δεχόμενος την τιμωρία που έπρεπε να επιβάλει σε μας. «Εξηγόρασεν εκ της κατάρας του νόμου γενόμενος υπέρ ημών κατάρα» (Γαλ., 3: 13). Δέχτηκε την τιμωρία του ουρανού, δέχτηκε και τις προσβολές των ανθρώπων. «Οι ονειδισμοί των ονειδιζόντων σε επέπεσον επ’ εμέ» (Ψαλμ. 68:10) ... Πολλές φορές μιλούμε για τη μεσιτεία της Παναγίας και των αγίων και ξεχνούμε ότι μεσίτης πάνω απ’ όλους τους αγίους είναι ο ίδιος Χριστός. Αυτός ως άνθρωπος συνεχώς μεσιτεύει για μας τους ελεεινούς αδελφούς Του. Όπως ακριβώς παίρνουμε κάτι από τη σοδειά μας και το προσφέρουμε στο Θεό για να τον ευχαριστήσουμε και να ευλογήσει όλη τη σοδειά μας, έτσι ακριβώς και ο Χριστός την ανθρώπινη φύση, που προσέλαβε στη μήτρα της παρθένου Μαρίας την κάνει προσφορά στον Θεό, για να ευλογηθεί όλο το ανθρώπινο γένος…
Ενώ πλαστήκαμε από τον Θεό «κατ’ εικόνα και ομοίωσή Του», ο άνθρωπος δεν πρόσεξε και ωμοιώθη τοις κτήνεσι. Το να γίνει, δε, κάποιος σαν τα ζώα είναι σαν να έγινε χειρότερος από αυτά. Το να σέρνεται ένα φίδι είναι φυσικό, το να σέρνεται, όμως, ένας αετός είναι η εσχάτη κατάπτωση … Μερικές φορές, ο άνθρωπος γίνεται χειρότερος των ζώων. Έτσι ο Ησαΐας λέγει, «έγνω βους τον κτησάμενον, και όνος την φάτνη του κυρίου αυτού· Ισραήλ, δε, εμέ ουκ έγνω» (Ησαΐας 1: 3) … Για να μας συνετίσει ο Κύριός μας, βάζει διδασκάλους τα έντομα. «Πορεύθητι προς τον μύρμηγκα, και ζήλωσον τας οδούς αυτού» (Παροιμ. 6: 6) … Εμείς οι κατώτεροι των ζώων, τα παιδιά του διαβόλου, με την Ανάληψη του Χριστού γίναμε ανώτεροι και από τους αγγέλους.
πηγή: http://stratisandriotis.blogspot.com/2010/05/blog-post_12.html#more

Τετάρτη, Μαΐου 23, 2012

Η Ανάληψη του Κυρίου

Η Ανάληψη του Κυρίου. Εικόνα από της Μονής Μεταμορφώσεως Βοστώνης.
Εικόνα από της Μονή Μεταμορφώσεως Βοστώνης.
.
Εάν έχουμε ζήσει τη χαρά της Πασχαλινής περιόδου, είναι σπάνιο να μην νιώσουμε ένα σφίξιμο στην καρδιά, όταν έρχεται η μέρα της Αναλήψεως. Ξέρουμε πολύ καλά ότι είναι μία από τις μεναλύτερες γιορτές της Χριστιανοσύνης. Κι όμως , μας φαίνεται σαν αναχώρηση, σαν χωρισμός, ότι ο Κύριός μας δεν είναι πια παρών με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Οι μαθητές δεν αντέδρασαν έτσι. Θα μπορούσε n λύπη να τους έχει καταβάλει, αυτοί όμως αντιθέτως» υπέστρεψαν εις Ιερουσαλήμ μετά χαράς μεγάλnς»(Λουκ. 24:36-53). Γ ιατί n Ανάληψη χαροποιεί τους χριστιανούς ;
Καταρχάς, διότι n δόξα του Κυρίου μας είναι πολύτιμη για μας. Η Ανάληψη επιστέφει την επίγεια αποστολή Του. Ολοκλήρωσε το έργο που Του ανάθεσε ο Πατήρ, και προς Αυτόν τείνει τώρα με όλο το είναι Του. Σε λίγο ο Πατέρας θα Τον υποδεχθεί, όπως αρμόζει στη νίκη που κέρδισε κατά της αμαρτίας και του θανάτου, μια νίκη που κατακτήθηκε με τόσο πόνο. Σε λίγο θα δοξαστεί στον ουρανό. Η δόξα και η επιθυμία του Κυρίου μας πρέπει να είναι σημαντικότερες για μας από την «αισθητή παρηγοριάς» που αντλούμε από την παρουσία Του. Ας μάθουμε να αγαπούμε τόσο τον Κύριό μας, ώστε να χαιρόμαστε με τη δική Του χαρά.
Στη συνέχεια, η Ανάληψη σηματοδοτεί το γενονός ότι ο Πατήρ αποδέχεται όλο το λυτρωτικό έργο του Υιού. Η Ανάσταση ήταν το πρώτο εκτυφλωτικό σημείο αυτής της αποδοχής. Η Πεντηκοστή θα είναι το τελικό. Η νεφέλη που σήμερα περιβάλλει τον Ιησού και ανεβαίνει μαζί Του στον ουρανό αντιπροσωπεύει τον καπνό του ολοκαυτώματος που ανεβαίνει από το θυσιαστήριο προς τον Θεό. Η θυσια έγινε δεκτή. Ο Πατήρ υποδέχεται το Θύμα, όπου κοντά Του θα συνεχίσει να προσφέρει αιωνίως τη θυσία Του. Το έργο της σωτηρίας μας ολοκληρώθηκε.
Ο Ιησούς δεν επιστρέφει μόνος στον Πατέρα. Είναι ο ασώματος Λόγος που κατέβηκε και έζησε μετά των ανθρώπων. Σήμερα είναι ο Λόγος που εγένετο Σαρξ, αληθινός Θεός και τέλειος άνθρωπος, που εισέρχεται στη βασιλεία των Ουρανών. Φέρνει μαζί Του την ανθρώπινη φύση την οποία είχε ενδυθεί. Ανοίγει τις πύλες της Βασιλείας για την ανθρωπότητα . Κατακτούμε « μέσω πληρεξουσίου» τα επουράνια αγαθά: «Όντας nμάς νεκρούς τοις παραπτώμασι … συνήγειρε και συνεκάθισεν εν τοίs έπουρανίοις εν Χριστώ ‘Ιησού» . Εάν είμαστε πιστοί, προόρισε για μας θεση στη Βασιλεία. Η παρουσία μας εκεί είναι αυτό που επιθυμεί και περιμένει.
Η Ανάληψη καθιστά για μας τη σκέψη του ουρανού περισσότερο παρούσα και επίκαιρη. Σκεπτόμαστε άραγε αρκετά τη μόνιμη κατοικία μας; Για τους περισσότερους χριστιανούς, η ουράνια ζωή είναι κάτι σαν συμπλήρωμα της επίγειας. Κάτι σαν υστερόγραφο, σαν το παράρτημα ενός βιβλίου, του οποίου το κυρίως κείμενο έχει γραφτεί στη γη. Το αντίθετο όμως είναι το αληθινό. Η επίγεια ζωή, μας δεν είναι παρά ο πρόλογος του βιβλίου. Η ζωή στον ουρανό θα είναι το κείμενο, και το κείμενο δεν θα έχει τέλος. Για να χρησιμοποιήσουμε μια άλλη εικόνα, η γήινη ζωή μας είναι μια σήραγγα-στενή, σκοτεινή και πολύ σύντομη- που οδηγεί σ΄ένα υπέροχο και ηλιόλουστο τοπίο. Σκεπτόμαστε πάρα πολύ αυτό που είναι η ζωή μαs τώρα . Δεν σκεπτόμαστε αρκετά αυτό που θα είναι στο μέλλον : « Α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε… α ητοίμασεν ο Θεος τοις αγαπώσιν Αυτόν» . Στον ‘Ορθρο τns σημερινής εορτής ψάλλουμε: «Αγγελικώs οι έν κόσμω πανηνυρίσωμεν…». Πράγμα που σημαίνει, ας σκεπτόμαστε περισσότερο τουs αγγέλουs, ας προσπαθήσουμε να εισέλθουμε στα δικά τους αισθήματα, να γευθούμε κάτι από αυτά που γεύθηκαν αυτοί, όταν ο Υιός επέστρεψε εν δεξιά του Πατρός. Aς μεταφερθούμε πρώτα-πρώτα κοντά στην Υπεραγία Θεοτόκο και τουs αγίους, που θα είναι οι αληθινοί συμπολίτες μας: «Το πολίτευμα ημών εν ουρανοίς ύπάρχει , εξ ου και απεκδεχόμεθα σωτήρα Κύριον Ιησού Χριστόν ». Η ζωή μας θα μεταμορφωνόταν, εάν, ήδη από τώρα, ρίχναμε την καρδιά μας στην αντίπερα όχθη, πέρα από αυτόν τον κόσμο, στη Βασιλεία, όπου βρίσκονται όχι μόνον τα αληθινά αγαθά μας, αλλά και τα αγαθά όλων εκείνων που αγαπούμε .
Οι μαθητές, αφού αποχωρίστηκαν τον Ιησού, παρέμεναν πλήρειs ελπίδας, διότι ήξεραν ότι θα τουs εδίδετο το Πνεύμα. Τους παρήγγειλε «άπο Ιεροσολύμων μη χωρίζεσθαι, αλλά περιμένειν την επαγγελίαν του πατρός…». Η νεφέλη περιβάλλει τον Ιησού ,αλλά δεν έχει πάρει ακόμη το χρώμα της φλόγας της Πεντηκοστής Ο Ιησούς φεύγοντας μας σταθεροποιεί σε μια στάση, όχι λύπης αλλά χαρούμενης και γεμάτης εμπιστοσύνη προσμονής .
«Και εγένετο εν τω ευλογείν αύτον αυτούς διέστη απ’ αυτών και άνεφερετο εις τον ούρανόν. Και αυτοί προσκυνήσαντες αυτόν επέστρεψαν εις Ιερoυσαλήμ μετά χαράς μεγάλης.» Να τι θα έπρεπε να είναι για μας η γιορτή της Αναλήψεως. Εάν ο Ιησούs απομακρύνεται ευλογώντας, κι αν εμείς Τον προσκυνούμε γονατιστοί ενώ ανεβαίνει, θα σηκωθούμε γεμάτοι με καινούργια δύναμη-καρπό της ευλογίας και της προσκύνησης- και θα επιστρέψουμε, όπως οι απόστολοι, «μετά χαράς μεγάλης».

( Lev Gillet, (ενός Μοναχού της Ανατολικής Εκκλησίας) ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ ΚΑΤΑΝΥΞΗ, Εκδ. ΑΚΡΙΤΑΣ, Αθήνα 2009, σ.124-128).

πηγη

Τον κόσμο πού γέρασε...





Γηράσαντα Κύριε, κόσμον πολλοῖς ἁμαρτήμασι, καινίσας τῷ Πάθει σου, καὶ τῇ Ἐγέρσει σου, ἀνελήλυθας, ὀχούμενος νεφέλῃ, πρὸς τὰ ἐπουράνια, δόξα τῇ δόξῃ σου

Τον κόσμο πού γέρασε, Κύριε, απ'τα πολλά αμαρτήματα, αφού ανακαίνισες με το Πάθος Σου και την Έγερση , ανέβηκες, με όχημα την νεφέλη πάνω απ'τους ουρανούς. δόξα στην Δόξα Σου

Δευτέρα, Μαΐου 21, 2012

Πῶς πρέπει νά εἶναι οἱ πολιτικοί ἡγέτες κατά τούς ἱερούς Πατέρες;



Καθὼς ἡ πατρίδα μας διέρχεται βαθιὰ οἰκονομική, πνευματικὴ ἀλλὰ καὶ πολιτικὴ κρίση, ὅλο καὶ περισσότερο ἀκούγονται ἀπορριπτικὲς ἀντιλήψεις γιὰ τοὺς πολιτικοὺς ἡγέτες μας. Μάλιστα πολλοὶ ἀγανακτισμένοι πολίτες ἐκφράζουν συχνὰ ἀπόψεις τελείως ἀπορριπτικὲς γιὰ τὸ θεσμὸ τῶν πολιτικῶν ἡγετῶν. Ποιοὶ ὅμως πρέπει νὰ εἶναι οἱ πολιτικοὶ ἡγέτες; Πῶς ὀφείλουν νὰ ἐπιτελοῦν τὸ ἔργο τους; Εἶναι ἀναγκαία ἡ ὕπαρξή τους; Σ’ αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα θὰ ἀντλήσουμε ἀπαντήσεις μέσα ἀπὸ τὴ σοφία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας.

1. Ἡ ἀναγκαιότητα τῶν πολιτικῶν ἡγετῶν καὶ οἱ κίνδυνοι τῆς ἐξουσίας

Μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ὀργανωμένο κράτος χωρὶς πολιτικοὺς ἡγέτες; Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἀπαντᾶ: «Πρέπει νὰ ὑπάρχουν οἱ ἄρχοντες, γιὰ νὰ μὴν τρῶμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο σὰν τὰ ψάρια» (PG 54, 596). «Ὁ Θεὸς μᾶς χάρισε τοὺς ἄρχοντες, γιὰ νὰ ἔχουμε εὐταξία καὶ νὰ μὴ συμπεριφερόμαστε πιὸ παράλογα ἀπὸ τὰ ἄλογα θηρία. Ἡ ἐξουσία τοῦ ἄρχοντα εἶναι παρόμοια μὲ τὴν τέχνη τοῦ ἡνίοχου καὶ τοῦ κυβερνήτη τοῦ πλοίου» (PG 55, 491).
Ταυτόχρονα ὅμως ὑπογραμμίζει: «Εἶναι προτιμότερο νὰ μὴ διοικεῖται ἕνας λαὸς ἀπὸ κανένα, παρὰ νὰ διοικεῖται ἀπὸ ἕναν κακὸ ἡγέτη» (PG 63, 231). Δυστυχῶς ὅμως, τονίζει ἀλλοῦ, «οἱ ἄρχοντες συνήθως εἶναι διεφθαρμένοι» (PG 59, 274).

Ἂς προσέξουμε τώρα τὴ φωνὴ τοῦ
Μεγάλου Βασιλείου: «Οἱ ἄρχοντες ὑπάρχουν ὄχι γιὰ νὰ καυχῶνται γιὰ τὴ σπουδαία θέση τὴν ὁποία κατέχουν, ἀλλὰ γιὰ νὰ τιμοῦν οἱ ἴδιοι τὴ θέση αὐτή» (PG 32, 497). Γι’ αὐτὸ «ὅσοι ἐπιδιώκουν τὴν ἀρετὴ δὲν ἀναλαμβάνουν μὲ εὐχαρίστηση δημόσια ἀξιώματα. Ἀντίθετα ὅσοι ἀποβλέπουν σὲ χρήματα καὶ δόξα, θεωροῦν μέγιστο ἀγαθὸ τὴν κατάκτηση κάποιας ἐξουσίας, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ἀποκτοῦν ὅσα ἐπιθυμοῦν» (PG 32, 1041).
«Ἔργο τῶν ἀρχόντων εἶναι νὰ ἀναχαιτίζουν τὶς ἀταξίες τοῦ λαοῦ• νὰ τὸν κατευθύνουν στὸ σωστό• ὅταν ὅμως αὐτοὶ πρῶτοι παραβαίνουν τὸ νόμο, πῶς μποροῦν νὰ καθοδηγοῦν τοὺς ἄλλους;» (PG 56, 24). Γι’ αὐτὸ «πολλοὶ ἡγέτες, ὅταν κλέβουν, ἀναγκάζονται νὰ εἶναι ἐπιεικεῖς στοὺς ἄλ¬λους, ἐπειδὴ ἔχουν χάσει τὴν παρρησία τους» (PG 51, 309).
Γιὰ τὸ ἴδιο ζήτημα ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέει: «Πολλοὶ ἄρχοντες σπαταλοῦν ἀμέτρητα χρήματα γιὰ νὰ κατασκευάσουν πολυτελὴ ἔπιπλα, καὶ ἄλλοι βάζουν τὰ ἀκριβότερα ἀρώματα καὶ εὐφραίνονται μὲ τὴ μουσικὴ τῶν ὀργάνων, ἀντὶ νὰ συμπάσχουν καὶ νὰ ὑποφέρουν γιὰ τὴ συντριβὴ τοῦ λαοῦ» (PG 35, 961). Γι’ αὐτὸ ὁ ἱερὸς Πατὴρ ἀπευθύνεται σ’ αὐτοὺς καὶ τοὺς λέει: «Νὰ σέβεστε τὸ ἀξίωμά σας. Γνωρίζετε πόσο σπουδαῖο εἶναι τὸ ἔργο σας καὶ τί μεγάλο μυστήριο βρίσκεται γύρω ἀπὸ σᾶς. Κόσμος ὁλόκληρος βρίσκεται κάτω ἀπὸ τὴν ἐξουσία σας. Γίνεστε ‘‘θεοὶ’’ στοὺς ὑπηκόους σας» (PG 36, 277).

2. Ποιὸ ἔργο πρέπει νὰ ἐπιτελοῦν οἱ πολιτικοὶ ἡγέτες;

Λέει ἐπιγραμματικὰ γι’ αὐτὸ τὸ θέμα ὁ Μέγας Βασίλειος: «Οἱ ἄρχοντες πρέπει νὰ ὑπερασπίζονται τὰ δικαιώματα τοῦ Θεοῦ, νὰ τιμωροῦν τοὺς παραβάτες» (ΒΕΠΕΣ 53, 125). Καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος συμπληρώνει: «Δὲν πρέπει νὰ ἐπιζητοῦν τὴ δική τους τιμὴ ἀλλὰ τὸ κοινὸ συμφέρον» (PG 62, 671). «Δὲν ξεχωρίζουν ἀπὸ τὴ χλαμύδα, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ ὅτι προστατεύουν ὅσους ὑποφέρουν, διορθώνουν τὰ κακῶς ἔχοντα, τιμωροῦν τὴν ἀδικία, δὲν ἐπιτρέπουν νὰ καταπατεῖται τὸ δίκαιο» (PG 52, 678).
3. Ποιὰ ὅμως πρέπει νὰ εἶναι τὰ προσόντα τῶν πολιτικῶν ἡγετῶν;
Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τὰ ἐπισημαίνει: «Οἱ ἄρχοντες πρέπει νὰ ξεπερνοῦν κατὰ πολὺ τοὺς ἄλλους• νὰ γίνονται καθημερινὰ ἀνώτεροι, νὰ ἔχουν ἀξία καὶ ἀρετὴ ἀνάλογη μὲ τὸ ἀξίωμά τους» (PG 36, 547). Καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Ὁ πολιτικὸς ἡγέτης πρέπει νὰ ἔχει βίο ἀκηλίδωτο, ὥστε νὰ τὸν ἔχουν ὅλοι ὡς παράδειγμα» (PG 62, 547).
«Ἐκεῖνος ποὺ ἀσκεῖ τὴν πολιτικὴ ἐξουσία δὲν θὰ μπορέσει νὰ τὴ διαχειρισθεῖ δίκαια, ἂν προηγουμένως δὲν κυβερνήσει τὸν ἑαυτό του ὅπως πρέπει, καὶ ἂν δὲν τηρήσει μὲ μεγάλη ἀκρίβεια καὶ τοὺς πολιτικοὺς καὶ τοὺς θρησκευτικοὺς νόμους» (PG 61, 508). «Ἐκεῖνος ποὺ εἶναι σὲ θέση νὰ ἄρχει καὶ νὰ ἄρχεται, αὐτὸς θὰ μπορέσει νὰ κυβερνήσει καὶ τὴν οἰκογένειά του• ἐκεῖνος ποὺ μπορεῖ νὰ κυβερνήσει τὸ σπίτι του, θὰ μπορέσει νὰ κυβερνήσει καὶ μιὰ πόλη, θὰ μπορέσει νὰ κυβέρνησει ὅλη τὴν οἰκουμένη.
Ἂν ὅμως δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ ρυθμίσει τὸν ψυχικό του κόσμο, πῶς θὰ μπορέσει νὰ κυβερνήσει τὴν οἰκουμένη; Πῶς θὰ ὠφελήσει ἄλλους αὐτὸς ποὺ δὲν μπόρεσε νὰ ὠφελήσει τὸν ἑαυτό του;» (PG 60, 366). Καὶ ἀλλοῦ σημειώνει: «Ὁ ἄρχοντας σ’ αὐτὸ κυρίως πρέπει νὰ ἄρχει, στὸ νὰ νικάει μὲ τὴν ἀρετή του• ἂν ὅμως νικιέται, δὲν εἶναι πλέον ἄρχοντας» (PG 62, 99). Γι’ αὐτὸ «ὁ ἄριστος ἄρχοντας πρέπει νὰ εἶναι ἀδυσώπητος στὸν ἑαυτό του καὶ στὶς πράξεις του» (PG 58, 668).
Καὶ ἐπιλέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Οἱ πολιτικοὶ ἡγέτες πρέπει νὰ ἔχουν ὑψηλὴ νοημοσύνη, νὰ μιλοῦν μὲ παρρησία, νὰ περιφρονοῦν τὰ βιοτικά, νὰ μισοῦν τὴν πονηρία, νὰ εἶναι ἤπιοι καὶ φιλάνθρωποι» (PG 52, 678). Ἔχουν χρέος «νὰ παραβλέπουν τὰ δικά τους συμφέροντα καὶ νὰ φροντίζουν γιὰ τὰ προβλήματα τοῦ λαοῦ τους» (PG 55, 306).

Τέτοιοι λοιπὸν πρέπει νὰ εἶναι οἱ πολιτικοὶ ἄρχοντες: ἱκανοί, ἀδιάφθοροι, ἀκέραιοι• φιλάνθρωποι, φιλοπάτριδες καὶ φιλόθεοι. Ἀνώτεροι σὲ ἀρετὲς καὶ σὲ ἱκανότητες ἀπὸ τὸ λαό. Τέτοιους πολιτικοὺς ἔχει ἀνάγκη ἰδιαιτέρως σήμερα καὶ ἡ πατρίδα μας. Τέτοιους πολιτικοὺς ἔχει χρέος νὰ ἐκλέγει καὶ ὁ λαός.


tideon.org
&ΠΗΓΗ

Σάββατο, Μαΐου 19, 2012

19 Μαΐου Μνήμη ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ποντιακού ελληνισμού




Είτε το θέλετε είτε όχι μαντάμ ρεπούσες μου, αυτός ο λαός ζεί ιωνικά, σκέφτεται ιωνικά, τραγουδά ιωνικά, τρώει ιωνικά, αναπνέει ιωνικά,μαλώνει ιωνικά, ερωτεύεται ιωνικά, θρησκεύει ιωνικά , δημιουργεί ιωνικά,μάχεται ιωνικά, ρεμπελεύει ιωνικά, φιλολογεί ιωνικά και ακόμα και στην καταστροφή του πάλι ιωνικά αυτοκτονεί. Δεν ξεπαστρεύεται το ρωμαίικο αίμα και δεν μπασταρδεύει η ρωμαίικια ψυχή με όσα ψιμύθια και αν την πασαλείβετε, με όσα καλούπια της ετοιμάζετε.

Λέω ν'αρχίζετε να συνωστίζεστε όλη η άτιμη φάρα των ρεπουσόπληκτων σε καμιά προκυμαία και να μας κάνετε αέρα στα πανιά, γιατί δεν σας σηκώνει η ελληνική γή και σας και την γενεά σας. Άμε στα τσακίδια!

ΥΓ αυτοί που τους ψηφίζουν και έχουν μπαστακωθεί οι περί ου μισέλληνες, (το ανθέλληνες είναι πολύ μαλακό για να το χρησιμοποιήσω) σε όλα τα κόμματα, όλων των χρωματισμών,  δεν είχαν ένα παππού ή μια γιαγιά ξεχαρβαλωμένους από τον τόπο τους;

Μήπως έχουν δεί αυτοί το φως το αλήθινο και είμαι ένας ηλίθιος εθνικιστής;! Ήμαρτον!

Έχει πέσει μεγάλη διολιοφθορά στον τρόπο σκέψης και ευθύνης του νεοέλληνα, σε σημείο πού να ταυτίζει κάθε αναφορά στην ιστορική μνήμη με κήρυγμα μίσους, φανατισμού και εσωστρέφειας. Ο νεοέλληνας σκέφτεται σαν ένα politically correct ρομποτάκι. Και γεννάμε και αναθρέφουμε τα παιδιά μας σε ένα τέτοιο ηλιθιοποιητικό σύστημα. Έλλειψη κρίσης, εθνοφοβία, κατευθυνόμενη σκέψη. Αν υπάρχει σκέψη, γιατί κρίση και διάκριση δεν υπάρχει.

Είτε το θέλουμε είτε όχι κάποιοι άνθρωποι σφαγιάστηκαν. Μνημονεύοντας τους δεν ζητάμε εκδίκηση, αλλά υπηρετούμε το πιο λογικό και αληθές χρέος: την μνήμη και την στοιχειώδη τιμή σε κάποια οστά προγόνων. 

Όποιος παίρνει μια αλυσίβα και τα σβήνει όλα αυτά στο όνομα οποιουδήποτε ιδεολογήματος όχι μόνο ασεβεί , αλλά και παραλογίζεται.Κρύβοντας τάφους, γινόμαστε συνένοχοι του αίματος.

Η Ιστορία τιμωρεί. 

Γενεά αποχαυνωμένων νεοελλήνων.

Η Ελλάδα δεν έχει μνήμη και άρα μάλλον δεν θα έχει μέλλον .


σχετικό: http://trelogiannis.blogspot.com/2012/05/blog-post_793.html

Πέμπτη, Μαΐου 17, 2012

ʼΕξ ευωνύμων…

του Νίκου Κοσμίδη
« Ωστε, αδελφοί μου αγαπητοί, έστω πας άνθρωπος ταχύς εις το ακούσαι, βραδύς εις το λαλήσαι, βραδύς εις οργήν• οργή γαρ ανδρός δικαιοσύνην Θεού ου κατεργάζεται» (Ιακώβου 1:19-20).

Με αυτά και με κείνα ήρθε και η στιγμή για τις νεώτερες γενιές να ζήσουμε πολιτικές καταστάσεις, που νομίζαμε ότι είχαν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Πολλές οι μετεκλογικές συζητήσεις και οι ερμηνείες για ένα αποτέλεσμα που το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να διαχειριστεί. Πολλά και τα ερωτήματα για τα κριτήρια εκλογής των ψηφοφόρων, που θέλουν την Ευρώπη, επιθυμούν την παραμονή στην νομισματική ένωση, ζητούν αλλαγή πολιτικής με λίγο από άρωμα αριστεράς και πατριωτισμού, προσβλέπουν σε βελτίωση των οικονομικών και που μεταξύ όλων των άλλων άνοιξαν την είσοδο του Κοινοβουλίου και σε δυνάμεις που πιστεύαμε ότι κρατούσαμε κλεισμένες στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Αυτό που με προβληματίζει παρατηρώντας όχι μόνο το προκλητικό για το σύστημα εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά και τα όσα προηγήθηκαν τα τελευταία δυο χρόνια, έγκειται στην αντίληψη περί κοινωνικής δικαιοσύνης του Ελληνικού λαού και μάλιστα όσων, σε πείσμα των καιρών, βλέπουν τη ζωή τους συνδεδεμένη με τη Χριστιανική πίστη. Όχι στα πλαίσια μιας θρησκευτικής ιδιώτευσης, αλλά ως ζωντανής σχέσης και μαρτυρίας.

Έχει παρέλθει ο καιρός που επιτρέπονταν στους Χριστιανούς η ενδοσκόπηση και η απόσυρση στα «πνευματικά» ζητήματα, χάριν της ησυχίας. Διαπιστώνουμε σήμερα, μεσούσης της κρίσης, πως αυτή η μάλλον στρεβλή διάκριση πνευματικών, κοσμικών ή και ακαθάρτων ενασχολήσεων, απέτρεψε ανθρώπους, που αναζητούν την πλήρωσή τους στη σχέση τους με τον Θεό εν τη Εκκλησία, να ασκήσουν όχι μόνο γόνιμη κριτική αλλά και να συμβάλουν ενεργά στις κοινωνικές εξελίξεις.

Αρκετοί στον εκκλησιαστικό χώρο, λυπούνται, λένε, για την πολιτική και κοινωνική κατάντια της χώρας που εγκατέλειψε τις αιώνιες αξίες της Ελληνορθοδόξου παράδοσης, εγκαλώντας τους υπευθύνους να επιστρέψουν σε μετάνοια. Μετάνοια για την οικονομική κακοδιαχείριση, την προδοσία της εμπιστοσύνης του λαού, το ξεπούλημα της χώρας, τα σκάνδαλα, την υποθήκευση του μέλλοντος όχι μόνο της γενιάς μου, αλλά και αυτών που θ’ ακολουθήσουν; Ορθά όλα αυτά! Με τις ιδεολογικές αρχές που κατευθύνουν τα πολιτικά προγράμματα όμως τι γίνεται; Και μην μου πείτε ότι πέθαναν οι ιδεολογίες. Είναι άσχετη η παγκόσμια κρίση φτώχειας και ανέχειας, που βιώνει πολύ έντονα και η χώρα μας, με τις πολιτικές που ακολουθήθηκαν δεκαετίες τώρα και με τα συμφέροντα που αυτές εξυπηρετούν, ιδιαίτερα σήμερα; Ας το σκεφτούμε καλά αυτό, όταν μακαρίζουμε και αναπολούμε τον «παράδεισο» της ευμάρειας που χάσαμε. Ευμάρειας για ποιους και εις βάρος ποιών;

Κάπου εκεί και με τη συνεχή, γενική και αόριστη αναφορά στα πνευματικά αίτια της κρίσης, ωσάν να διαλαλούμε κάτι πρωτοπόρο και αποκαλυπτικό, αρχίσαμε να ελπίζουμε πως θα ανακαλύπταμε εκ νέου τις χαμένες αξίες του κοινοτισμού, της προσφοράς και της αλληλεγγύης. Εμπνευσμένοι από τις Κυριακές ευαγγελικές περικοπές οι κληρικοί μας, μας ενθύμισαν τη σημασία της φιλανθρωπίας στη ζωή του Χριστιανού. Και ο εκκλησιαστικός λόγος μοιάζει να σταματά εκεί. Έτσι ο κόσμος είδε πια στην Εκκλησία τον αντικαταστάτη των υπηρεσιών της κοινωνικής πρόνοιας, που υπό άλλες συνθήκες θα αναμέναμε να ασκεί ένα οργανωμένο Ευρωπαϊκό κράτος.

Δεν μπορεί κανένας να παραβλέψει το γεγονός πως αυτές τις δύσκολες ώρες χωρίς την προσφορά των Χριστιανών, και όχι μόνο, η κοινωνική εξαθλίωση θα είχε οδηγήσει σε κατοχικές εικόνες. Οι άμεσες ανάγκες των συνανθρώπων μας, δεν μπορούν να περιμένουν την εκδήλωση κάποιου ανθρωπιστικού ενδιαφέροντος από τους Ευρωπαίους και λοιπούς εταίρους, ούτε τη συμπόνια των λίγων εχόντων και κατεχόντων, ούτε την παγκόσμια επανάσταση των προλετάριων για την ανατροπή του καπιταλισμού.

Η πολιτική εξουσία βλέποντας αυτά τα οφέλη, τόνιζε σε κάθε σχετική αναφορά της όλο το προηγούμενο διάστημα, τη σημασία του κοινωνικού ρόλου της Εκκλησίας, συμπληρώνοντας, όμως, πως κάθε άλλη ανάμιξη στα κοινά υπερβαίνει τους διακριτούς ρόλους. Μια ερμηνεία που έφτασε να Την εξισώνει με φιλανθρωπικές οργανώσεις, ακτιβισμούς και τις κοινωνικές δραστηριότητες των καλών κυριών.

Ήγγικεν όμως ο καιρός που η φιλανθρωπία από μόνη της δεν μπορεί ν’ απαλύνει την κοινωνική οργή κι εμείς στεκόμαστε ανήμποροι να απαγκιστρωθούμε από το ρόλο που άλλοι μας ταίριαξαν, εξυπηρετώντας δικές τους σκοπιμότητες, για ν’ απευθύνουμε, όχι ένα φθηνό παρηγορητικό ευχολόγιο, αλλά λόγο αναζωπυρωτικό και μεταστροφής.

Ποια θα είναι τελικά η συμβολή της Εκκλησίας στην πορεία των πραγμάτων; Τι έχει να μας εμπνεύσει η Ορθόδοξη πίστη μας, που με τέτοιο ζήλο προσπαθούμε να διασφαλίσουμε αμόλυντη από στρεβλώσεις και πλάνες;

Φτάσαμε να θεωρούμε δεδομένη την αδυναμία της Εκκλησίας να απαντήσει στις προκλήσεις των καιρών. Πολλοί από μας κατασκευάσαμε δικαιολογίες για να αναπαύσουμε τη συνείδησή μας, επικαλούμενοι την Αγία Γραφή, τους Πατέρες και τελευταίως μετά μανίας «παραινέσεις» και «αποκαλύψεις» οσίων Γερόντων. Άλλοι πάλι στις κουλτουριάρικες χριστιανοπαρέες, επιδιδόμαστε με μαεστρία στη διαπίστωση των αδυναμιών και στην έκφραση της απογοήτευσής μας, μεταθέτοντας τις ευθύνες αλλού. Και υπάρχουν και κείνοι που δε βλέπουν κανένα πρόβλημα στο ότι αυξανόμενο μέρος της κοινωνίας και ιδιαίτερα της νεολαίας, αντιμετωπίζει την Εκκλησία ως κομμάτι του συστήματος, ενώ ονειρεύονται την επιστροφή στις «ένδοξες» ημέρες του όχι και τόσο μακρινού παρελθόντος. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, βρίσκουμε τελικά τον τρόπο για να στηρίξουμε το θρησκευτικό μας ιδεολόγημα, τις ποικιλώνυμες ορθοδοξίες μας.

Οι καιροί παρήλθαν και οι ισχνές αγελάδες έγιναν ακόμα ισχνότερες. Προσπαθήσαμε να κρατήσουμε και τον Χριστό και τα τριάκοντα αργύρια και αποτύχαμε. Δεν μπορεί• πρέπει πια να έχουμε ταρακουνηθεί! Ζητούμενο τώρα δεν είναι να ξεφύγουμε από την τακτοποίηση του παρελθόντος. Πάει, μας προσπέρασε πριν καν το καταλάβουμε. Δεν πειράζει. Εμείς ας την χαιρετήσουμε, λοιπόν, περιχαρείς για τη χάρη που μας έκανε.

Ναι, πιστεύουμε όλοι στο έργο καταλαγής και ενότητας που επιτελεί η Εκκλησία ως Σώμα Χριστού, ειδικά σ’ αυτούς τους διχαστικούς καιρούς. Το έργο αυτό επικαλούνται και οι ποιμένες μας, όταν τους απευθύνονται βολές για τη σιωπή - πνευματική ή φοβική, η ιστορία θα το δείξει- που πολλοί θεωρούν ότι επιδεικνύουν μπροστά στα όσα ζούμε. Αναμφίβολα το τελευταίο που θα θέλαμε είναι η μετατροπή του ναού σε κομματικό περίπτερο και του κηρύγματος σε ντελίριο πολιτικολογίας. Έστω και ασυναίσθητα, εισερχόμαστε στην εκκλησία με την ελπίδα της μετοχής μας σε μια άλλη κοινωνία, διαφορετική απ’ αυτή του συμβιβασμού, της υποκρισίας και του ατομικού συμφέροντος. Από την άλλη μήπως οι ίδιοι δεν είμαστε μέσα και έξω;

Ξεχάστε όμως ότι έγραψα. Περισσότερο λόγια οργής μοιάζουν. Καλύτερα, ίσως, τα λόγια υπομονής. «Μακροθυμήσατε ουν, αδελφοί, έως της παρουσίας του Κυρίου… ιδού ο κριτής προ των θυρών έστηκεν» (Ιακώβου 5:7,9).

από το amen

σχόλιο: ένα άρθρο πού δεν δίνει κατευθύνσεις ή λύσεις, αλλά απλά και γόνιμα προβληματίζει με τίμια λόγια.Ας μείνουμε στον επίλογο με πίστη, όποια στάση και αν επιλέγει τελικά ο καθένας μας...

Διακίνησις καί ἐμπορία ἀνθρώπων - Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ


Ὁ τεράστιος θόρυβος πού προεκλήθη ἀπό τήν δημοσιοποίηση τῶν δυστυχῶν θυμάτων τοῦ trafficing (διακίνησις καί ἐμπορία ἀνθρώπων) καί ἡ δῆθεν εὐαισθητοποίησις τῶν κρατικῶν παραγόντων διά τόν φόβον τῶν «ὀψωνίων» (ἀποτελεσμάτων) αὐτῆς τῆς ὰπανθρώπου τραγικότητας καί τῆς διασπορᾶς θανατηφόρων ἀσθενειῶν παρουσιάζει ἐκτύπως τήν σαπρότητα καί σαθρότητα τῆς κοινωνικῆς μας ὀργανώσεως.

Εἶναι τραγικό τό γεγονός πώς σέ αὐτή τήν χώρα τῶν Ἁγίων, τῶν μαρτύρων καί τῶν ἡρώων, ἡ γλώσσα τῆς ὁποίας ἔγινε τό ἐκφραστικό ὄργανο τῆς Θείας Ἀποκαλύψεως ἡ ἀναισχυντία, ὁ ἀνθρώπινος εὐτελισμός, ἡ ἐμπορευματοποίησις τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, ἡ χυδαιότητα καί ἡ ἀνειλικρίνεια κορυβαντιοῦν καί προκαλοῦν. Μία κοινωνία πού θεωρεῖ δῆθεν προοδευτισμό τήν ἀπόλυτη ὀπισθοδρόμηση στίς πλέον σκοτεινές περιόδους τῆς ἀνθρωπίνης Ἱστορίας καί πού ἀνατρέφει τήν διάδοχη γενεά μέ τό ἐκπαιδευτικό της σύστημα χωρίς τήν ἀξιοπρέπεια καί τό ἀληθές μεγαλεῖο τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καί μακράν τοῦ φωτός καί τῆς πληρότητος τοῦ Εὐαγγελικοῦ μηνύματος, ἀναποδράστως δρέπει τούς τραγικούς καρπούς τῆς παραβατικότητος καί τοῦ ἀθεϊστικοῦ τρόπου ὑπάρξεως πού καθιστᾶ τόν ἄνθρωπο χειρότερο τῶν ἀλόγων ζώων.
 Διαμαρτύρεται ὁ ἔντυπος καί ὁ ἠλεκτρονικός τύπος διά τά ἀναπότρεπτα ἀποτελέσματα ἑνός κοσμοειδώλου πού μετά μανίας ὑπηρετοῦν καί μετά θρησκευτικῆς εὐλαβείας διακονοῦν διότι ἡ ἄρθρωσις ἀντιρρητικοῦ λόγου στήν ἐκπόρνευση τῆς καθημερινότητος καί ἡ ἐπίκλησις τοῦ αἰωνίου Νόμου τοῦ Παναγίου Θεοῦ μυκτηρίζονται ἀναισχύντως καί φαιδροποιοῦνται ἀπό τούς διατάκτες τῆς ἀπομειώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου βίου. Φωνές ὅπως αὐτή δυστυχοῦς θύματος τῆς πορνείας, πού δημοσιοποιήθηκε στό ἔντυπο τῆς 13/5/2012 «Τό μῆλο τῆς Κυριακῆς», « ...Τό πρῶτο διάστημα ἀπό κάθε ... ἔκανα ἐμετό. Μέσα σέ τρεῖς μῆνες ἔχασα 16 κιλά... », δέν συγκινοῦν, δέν ἀφυπνίζουν, δέν εὐαισθητοποιοῦν τίς καρδιές καί τήν λογική καί τήν συνείδηση πού ἐλλιμενίζονται στό μουράγιο τῆς φαυλότητας. Εἶναι ἐνδεικτικό τῶν ἀνωτέρω ἡ ἀνακοίνωσις τοῦ Συνηγόρου τοῦ Πολίτη, πού τό μόνο πού βρῆκε νά πῇ γι’ αὐτήν τήν ἀνθρώπινη τραγωδία ἦταν ἡ ἀντίδρασίς του γιά τήν δημοσιοποίηση τῶν προσωπικῶν δεδομένων ὀροθετικῶν ἐκπορνευομένων προσώπων. Ἀναφερόμενος δέ στήν ἀποϊεροποίηση τῆς ζωῆς καί τοῦ ἱεροῦ τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος μίλησε γιά «ἀνεπάρκεια διαχείρησης ἑνός ζητήματος πού ἀποτελεῖ κοινωνικό δεδομένο».

Τό τραγικό αὐτό πρόβλημα κανείς δυστυχῶς δέν τό προσέγγισε μέ τήν ἀπαιτουμένη εὐθυκρισία καί εἰλικρίνεια διότι ἠθικοί αὐτουργοί ὅλης αὐτῆς τῆς δυστυχίας ἀποτελοῦν οἱ νομοθετήσαντες στό Ἐθνικό Κοινοβούλιο μέ τάς διατάξεις τοῦ Νόμου 3904/2010 (ΦΕΚ τ. Α΄, 218 23/12/2010) διά τοῦ ὁποίου μετέβαλαν τόν ποινικό χαρακτῆρα τῆς ἐκπορνεύσεως καί κατ’ ἐπέκτασιν τοῦ trafficing ἀπό πλημμέλημα σέ ἁπλό πταίσμα μέ προφανές ἀποτέλεσμα τήν μή ποινική καταδίωξη τῶν κινούντων τά νήματα ἠθικῶν αὐτουργῶν αὐτῆς τῆς βδεληρᾶς καί ἀποκρουστικῆς πραγματικότητος, τῶν μαστροπῶν καί σωματεμπόρων πού ἄθεσμα θησαυρίζουν ἀπό τήν διακίνηση καί ἐμπορία ἀνθρωπίνων ψυχῶν καί σωμάτων.

Ἑπομένως οἱ κλαυθμηρισμοί καί οἱ δῆθεν ἔκπληκτες φωνές διά τό ἀναπόδραστον ἀποτέλεσμα τῆς ἀθέσμου ἐγκληματικῆς νομοθεσίας δέν ἀοτελοῦν παρά ψιμίθια φαιδρά μιᾶς πεσμένης ἠθικῶς κοινωνίας.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Πίστη ζυμωμένη με αίμα (20)


1 Μαΐου: Ο άγιος πρoφήτης Ιερεμίας, αφού πέρασε μια ζωή γεμάτη διωγμούς,φυλακίσεις,συκοφαντίες και περιφρονήσεις από το ιουδαϊκό έθνος έπειτα λιθοβολείται.Ο άγιος Βατάς παραμένει στο μοναστήρι του, κατά την επέλαση των Περσών και βασανίζεται καταξεόμενος και εξαρθρούμενος.Τέλος αποκεφαλίζεται.Ο άγιος Φιλόσοφος ο μάρτυς δένεται πάνω σε κρεβάτι από τους εθνικούς για να να τον παρασύρουν σε αναγκαστική πορνεία και να εμπαίξουν την πίστη του. Αυτός όμως κόβει την γλώσσα του με τα ίδια του τα δόντια και γεμίζει πανικό και τρόμο την πόρνη πού μεταχειρίστηκαν προς εμπαιγμό του, παραμένοντας αγνός.Έπειτα αποκεφαλίζεται.

3 Μαΐου: Καρφώνουν σε αντικρυστούς σταυρούς τους νεόνυμφους Τιμόθεο και Μαύρα. Έτσι μετά τα στέφανα του γάμου, αξιώνονται των μαρτυρικών στεφάνων εν τω συνδέσμω της αγάπης του Χριστού.Ο άγιος Αχμέτ πού μυήθηκε στην πίστη από την ρωσσίδα σύζυγο του, αποστομώνει τους σοφούς των μουσουλμάνων και απαγχονίζεται για τον Χριστό.

5 Μαΐου: Η νυμφη του Χριστού αγία Ειρήνη και ισάξια των αποστόλων, αφού θανατώνεται και ανασταίνεται θαυματουργικά και υπομένει φρικτά μαρτύρια καθ'ολη την διάρκεια της ζωής και της δράσης της για τον Χριστό, κοιμάται ειρηνικά. Το σώμα της μετατίθεται θαυματουργικά σε άγνωστο τόπο. Ο άγιος Νεομάρτυς Εφραίμ αφού βασανίζεται από τους Τούρκους, καρφώνεται σε ένα δέντρο και διαπερνάται με πυρακτωμένο ξύλο παραδίδοντας το πνεύμα του στον αγωνοθέτη Χριστό.

11 Μαΐου: Ο ιερέας Μώκιος ανατρέπει τα θυμιάματα και τον βωμό του Διονύσου και κηρύττει δημόσια την ορθή πίστη. Συλλαμβάνεται , καταξέεται και καίγεται, αλλά παραμένει αλώβητος. Έπειτα ρίχνεται στον τροχό και τα θηρία αλλά παραμένει και πάλι  αλώβητος, ξεσηκώνοντας τον όχλο πού απαιτεί την απελευθέρωση του. Ο άρχοντας τον εξαποστέλει μακρυά από την πόλη και τέλος αποκεφαλίζεται στο Βυζάντιο.Οι μοναχές Ολυμπία και Ευφροσύνη βασανίζονται από τους πειρατές στην Θέρμη της Λέσβου.Την Ολυμπία την κατέκαψαν με λαμπάδες,της κατατρύπησαν τα αυτιά με πυρακτωμένη βέργα και την καθήλωσαν σε δέντρο με είκοσι καρφιά.Την Ευφροσύνη την έκψαν αφού πρώτα την κρέμασαν. Έτσι έλαβαν διπλό το στέφανο της οσιότητος και του μαρτυρίου.


14 Μαΐου: Ο άγιος Ισίδωρος πού υπηρετούσε στο ρωμαικό πολεμικό ναυτικό διαβάλεται ως χριστιανός και βασανίζεται. Υπομένει ακόμα και τις κατάρες και τις απειλές του ιδίου του του πατέρα, ο οποίος ταξιδεύει ως την Χίο για να τον μεταπείσει και να τον μεταβάλει πάλι στην πατρώα τους πίστη, αναγνωρίζοντας ως μοναδικό πατέρα ΈΝΑΝ, τον εν τοις ουρανοίς. Δένεται σε άλογο και παρασύρεται και στο τελος αποκεφαλίζεται για τον Χριστό. Η χριστιανή Μυρόπη αγνοεί τις απαγορεύσεις και διαταγές του ναυάρχου να παραμείνει άταφο το σκήνωμα του αγίου, το κλέβει κρυφά και το ενταφιάζει, ως νέα Αντιγόνη. Έπειτα για να μην τιμωρηθούν οι φυλάσσοντες το σώμα στρατιώτες, παρουσιάζεται αυτόκλητη ομολογει με θάρρος την πράξη της και θανατώνεται και αυτή για τον Χριστό.

Κυριακή, Μαΐου 13, 2012

communio sanctorum, οι καχύποπτοι και οι δυστυχισμένοι...


Μεταφέρω στην οθόνη κάποιες ενδιαφέρουσες σκέψεις(ορθοδοξότατες κατ'εμέ) πού υπέκλεψα από διαδικτυακές και προφορικές συζητήσεις, αλλά και ερειδόμενος σε περιστατικά της πραγματικής ζωής , στα οποία όλοι μας γινόμαστε μάρτυρες, τουλάχιστον όσοι κινούμαστε στο περιβάλλον της Εκκλησίας.
 
Το ιδεολόγημα του communio sanctorum , της Εκκλησίας ως ιδανικής κοινωνίας αγίων είναι αρκετά εκτός πραγματικότητας,αντιρεαλιστικό και γι'αυτό και αντιχριστιανικό. Είναι μια οπτική καθαρά προτεσταντική, ένα ιδεολόγημα προτεσταντικής φύσεως. Μία θα τολμούσα να πώ θεώρηση αρείων , αν όχι ρομαντικών και τουλάχιστον ανεδαφικών ανθρώπων.Μια επινόηση του δυτικού ορθολογισμού. Μια εκκλησία κρυμμένη από τον κόσμο και αόρατη, μια εκκλησία λίγων και εκλεκτών, σε αντιπαραβολή με την ορατή Εκκλησία, πού πολλοί δεν διστάζουν να την χαρακτηρίσουν πόρνη και εκκλησία του σατανά.

Η Εκκλησία δεν φαίνεται να είναι κοινωνία αγίων , αλλά αποτελείται από υγιή και λιγότερο υγιή μέλη. Όλα τα μέλη της δε, έχουν ανάγκη από την διαρκή μετανοϊκή ζωή και την διαρκή κοινωνία με τον Χριστό για να υπάρξουν.Κανένας μας δεν είναι αυτάρκης πνευματικά και ευτυχώς πού δεν είναι. Έτσι συγκροτείται μια κοινωνία αγάπης, μια κοινωνία αλληλοεξαρτώμενων αδελφών με αναφορά στον Σωτήρα Χριστό. Χωρίς τον Χριστό και την σχέση μας με αυτόν η Εκκλησία δεν είναι κοινωνία αγίων , ούτε θα είναι ποτέ.

Ευτυχώς δεν είμαστε όλοι άγιοι. Ευτυχώς εξαρτώμαστε ο ένας από την αγάπη και την πνευματική βοήθεια του άλλου, τουλάχιστον των πιο προοδευμένων πνευματικά και όλοι μαζί από τον Θεό. Τίποτα δεν είναι δικό μας και η σωτηρία, η ζωή, η ύπαρξη παρέχονται απ'Αυτόν και σε σχέση μαζί Του. Ο αγιασμός είναι μια διαρκής πάλη μέσα στο σώμα του Χριστού. Δεν είναι ένα κεκτημένο άμα τη βαπτίσει, αν και με την βάπτιση αποτασσόμαστε τα του κόσμου και εγκεντριζόμαστε στον Χριστό, ως νέα κτίση. Ακόμα και οι άγιοι όμως αγωνίζονται και παλεύουν για τη διαρκή πρόοδο τους στον αγιασμό και την κοινωνία τους με τον Θεό. Και ίσως αυτό είναι το πιό τρανταχτό και ισχυρό σημείο σε έναν Άγιο: Η διαρκής πάλη για σωτηρία, αγιασμό και κοινωνία με τον Χριστό.Αλλιώς έχουμε ψευδαίσθηση αυτάρκειας, αποκοπή, εωσφορική πλάνη, θάνατο...

Για τον αιρετικό, οι αμαρτίες των Χριστιανών και η εκκοσμίκευση της Εκκλησίας(μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας φαρισαϊκά, διότι αυτή είναι η εικόνα πού αντανακλούμε κληρικοί και λαϊκοί προς τον κόσμο συνήθως) είναι ένα τεράστιο και ανεξήγητο σκάνδαλο. Ειδικά γι'αυτόν πού πιστεύει ότι σώζεται μόνο από την πίστη και είναι άγιος μόνο από το δόγμα του , όπως οι πάλαι Ιουδαίοι ήταν παιδιά του Αβραάμ και ότι τα έργα του, τα επιδεικτικά και πολλές φορές ανούσια και κενά έργα είναι παροχή αυτή της πίστης, άρα απόδειξη αγιότητας, άρα ζωντανή ένδειξη υγιούς χριστιανού, εκλεκτού αγίου ανθρώπου, ξεχωρισμένου από τον κόσμο και εκλεκτού του Ιησού.

Αυτή η φιλοσοφία δομησε στην δύση τον "καλό εργατικό νομιμόφρονα πολίτη", τον καλό αστό καπιταλιστή,τον καλό πουριτανό  και γέννησε τον αντιδραστικό σε αυτούς επαναστάτη και τον άθεο αμφισβητία αντικληρικαλιστή. Έτσι λοιπόν οι φανερές αμαρτίες ορθοδόξων κληρικών και λαϊκών είναι γι'αυτόν φανερή απόδειξη ότι εμείς ανήκουμε σε ένα νεκρό σώμα με λάθος προσανατολισμό και είμαστε κατ'αντιστοιχίαν με αυτόν παιδιά του διαβόλου. 

Ο αιρετικός, ο εκτός Εκκλησίας άνθρωπος γενικότερα και ιδία ο προτεστάντης και ο νεοπροτεστάντης αισθάνεται ήδη σεσωσμένος. Αγνοεί ή καταφέρνει να αγνοεί τις δικές του αμαρτίες, αστοχίες, αγνοήματα ή και τον ηθικό ξεπεσμό της σέχτας του(λχ πεντηκοστιανοί), όχι επειδή είναι υποκριτής (πολλές φορές και γι'αυτό) αλλά επειδή ατράνταχτα και δογματικά πιστεύει πώς στους σεσωσμένους εκλεκτούς συγχωρούνται όλα. Είναι λοιπόν θύμα διαβολικής πλανης.

Τί συμβαίνει όμως με τον καλοπροαίρετο άνθρωπο, την πονεμένη ψυχή πού απογοητεύτηκε από όλα τα συστήματα και απο τον απατεώνα κόσμο και στρέφεται στην Εκκλησία και θλίβεται όταν συμπεραίνει και εκεί σκάνδαλα , αμαρτίες και το αυτονόητο: Ατελείς ανθρώπους!

Κατά πόσον αδικείται ή και αδικεί; 

Ας αφήσουμε την πραγματικότητα(την οδυνηρή!)της δικής μας ευθύνης. Είναι το πρώτο αυτονόητο.Εδώ νομίζω πώς ισχύει πάντα το αξίωμα "έρχου και ίδε", μην μένεις στην εντύπωση. Γεύσου την Εκκλησία. Άλλο μεταφυσικό φλέρτ, άλλο θρησκευτικό πείραμα και άλλο εκκλησιαστικό βίωμα και εκκλησιαστική σχέση. Τα σκάνδαλα πάντα θα αναφύονται γιατί οι άνθρωποι θα είναι πάντα ατελείς. Όμως ατελής είναι και αυτός πού εύκολα σκανδαλίζεται και εδώ χωρά η ταπείνωση, η καλή διάθεση, ο ανοιχτός εαυτός στην καθολική εμπειρία και η αξία του να δοκιμάσεις κάτι πριν το απορρίψεις σε όλες του τις διαστάσεις.

Είπαμε πώς ο αιρετικός και ο προτεστάντης σκανδαλίζονται και κατατρύχονται από το σύνδρομο του σεσωσμένου και του εκλεκτού. Θα είμασταν τυφλοί και άδικοι αν δεν ισχυριζόμασταν κάτι τέτοιο και για πολλούς από μας τους ορθοδόξους.

Κινούμαστε στην Εκκλησία από πολύ μικροί και γνωρίζουμε ποιοί είμαστε πολλές φορές ή ποιοί είναι οι διπλανοί μας. 
Συναντά κανείς στην Εκκλησία πότε πότε (γιατί όχι και στον ίδιο τον εαυτό του;), (στην Εκκλησία επαναλαμβάνω , τον κήπο της χαράς, τον τόπο της ανάστασης και της συνάντησης με την όντως Χαρά), ανθρώπους δύστροπους,βαρείς, καταθλιπτικούς, καθόλου ευχαριστημένους με τον εαυτό τους ή τους άλλους. Ανθρώπους πού υποκύπτουν στην προτεσταντική αυτή πλάνη. 

Η αυτοδικαίωση και η υπερηφάνεια είναι ισχυρές και οδυνηρες αρρώστιες, όμως εγω αναφέρομαι ειδικά σε ανθρώπους πού έχουν βλαβεί στο σώμα και την ψυχή και πάσχουν και υποφέρουν γιατί ζούν για την εξωτερική τους εικόνα και την εντύπωση των άλλων, την παραδοχή του εκκλησιαστικού σώματος. Αναφέρομαι σε μία καταπιεστική πραγματικότητα πού καθιστά ανθρώπους , πού θα έπρεπε να ζούν το θαύμα της χαράς, δυστυχισμένους, καταθλιπτικούς. Πάσχουν να αποδείξουν στους άλλους πώς είναι μέλη μιας "κοινωνίας αγίων", τελούν συνειδητά και κατά γράμμα τα ειωθότα από αγχωτικό καθήκον, ανταποκρίνονται στην εξιδανικευμένη εικόνα του καλού χριστιανού(πού έχουν πλάσει οι ίδιοι ή οι ομοιοπαθείς τους ) και είναι υπεραυστηροί με τον εαυτό τους και κακοί κριτές των άλλων. Δεν αναφέρομαι στην υγιή προσοχή και μετάνοια, στην υγιή αυτοκριτική πού φέρνει την λύτρωση, την ασκητική της ταπείνωσης με την καθοδήγηση ενός άξιου πνευματικού , αλλά σε μια θρησκευτική υστερία. Πολλές φορές οι βλάβες είναι και πνευματικές και βιολογικές, και ψυχολογικής φύσεως. Βέβαια η παραδοσιακή ορθόδοξη θεολογία των πατέρων και των γερόντων δεν αναγνωρίζει την διαφορά μεταξύ αυτών πού λέει ο κόσμος ψυχοπαθείς και μεταξύ  αμαρτωλών.Δυστυχώς, αυτό είναι μια πραγματικότητα, μια θρησκευτική παρέκκλιση, μια ψυχωτική θρησκεία εντός της Εκκλησίας.Ανταγωνισμοί, μίση, ηθικισμοί, λατρεία προσώπων, αυστηρότητα πού δεν αρμόζει σε ταπεινούς ανθρώπους, αδιαλλαξία και μονομανία διαβολική εις βάρος της αγάπης του άλλου και κυρίως σύλληψη του Θεού, ως εκδικητικού θεϊκού ειδώλου, πατρικού προτύπου εκδικητικότητας και τιμωρίας.Έχω δεί άνθρωπο να καταρρέει ψυχικά από έναν τέτοιο θρησκευτικό ανταγωνισμό , γιατί στον φανταστικό του κόσμο ένοιωθε τον εαυτό του υπόδικο και ατελή στα στάνταρ του θρησκευτικού του περιβάλλοντος και ένιωσα συνυπεύθυνος το ομολογώ, για την παρακοινωνία πού ίσως δόμησα και εγώ σαν μέλος της Εκκλησίας, με μεγάλες ή μικρότερες αστοχίες και κυρίως με την υποκρισία ή αδιαφορία μου.

 Με λίγα λόγια η ασθένεια αυτή είναι διαρκής θλίψη, αγωνία, άγχος για να αποδείξει και να επιδείξει ο δυστυχισμένος εκείνος πώς είναι υγιές μέλος της Εκκλησίας και ανταποκρίνεται ως γνήσιο μέλος του communio sanctorum σε όλες τις εκφράσεις του θρησκευυτικού, δημοσίου ή ιδιωτικού του βίου.

Φάρμακα είναι η μετάνοια και η ταπείνωση γιατί αίτιο είναι η υπερηφάνεια του ασθενούς και η αδιακρισία άπειρου "γέροντα" ή η καταπιεστική μακροχρόνια έκθεση σε λανθασμένο εκκλησιαστικά περιβάλλον .

Τέλος, θα ήθελα να κάνω μια ταπεινή έκκληση πολύ σχετική με την θεραπεία των παραπάνω, ως άνθρωπος ατελής και ομοιοπαθής. Να ψάξουμε να βρούμε διακριτικό γέροντα, αφήνοντας πίσω τον εαυτό μας, τα στεγανά του και όλη την αφροσύνη του φόβου. Με την αγάπη, την ταπείνωση, την άφεση στο θελημα του Θεού και την αποκοπή του θελήματος μας,με το να μην παίρνουμε σοβαρά τον εαυτούλη μας και την ασημαντη στεγανή γνώμη του κόσμου (ακόμα ή μάλλον ιδία του θρησκευτικού κόσμου) εις βάρος της αλήθειας και της γνησιότητας, θα πορευόμαστε με πνευματική υγεία και θα βρούμε και την όντως και μένουσα χαρα. Ναι. Να ψάξουμε άνθρωπο σωτηρίας πού θα μας γνωρίσει τον Χριστό μέσα στην Εκκλησία και όχι εκτός αυτής ή δίπλα απ'αυτήν ή πέρα απ'αυτήν ή σε κάτι πού να μοιάζει με αυτήν. Για τις σωματικές μας ασθένειες δαπανάμε περιουσίες και ψάχνουμε τους καλύτερους θεραπευτές, ακόμα και ξενιτευόμαστε και καλά κάνουμε. Ας κάνουμε το ίδιο και για έναν άξιο πνευματικό και ας μην βολευόμαστε σε ένα τέλμα με αρρώστους και χασάπηδες.Πνευματικό πού θα μας αγαπήσει και θα λέει αλήθειες με πατρικό τρόπο, χωρίς να παίζει με τις ψυχούλες των ανθρώπων για τα δικά του συμφέροντα.Καλό γιατρό και άξιο, διακριτικό, πού να δίνει τα σωστά φάρμακα. Δυσκολεύομαι πού τα γράφω όλα αυτά γιατί δύσκολα ξεφεύγεις από την κατάκριση και ιεροκατηγορία. Ειδικά εμείς πού μας λείπει η διάκριση.Όμως εδώ είναι ζωή ή θάνατος.Γιατί ο πνευματικός θάνατος και η αιώνια ζωή είναι υποθέσεις που ξεπερνούν μέσα στην αιωνιότητα την βιολογική ζωούλα μας. Βέβαια και αυτήν εδώ την βιολογική ζωή πρέπει να την ζούμε ευχαριστηριακά και χωρίς ανόητα άγχη , διαβαθμίσεις και ανταγωνισμούς . Γιατί η βιολογική ζωή είναι τουλάχιστον για το απειροελάχιστο ελεγχόμενο παρόν μας το πλέον πολύτιμο δώρο του Θεού και το άγχος είναι ο πιο πιστός και ύπουλος μυστικοσύμβουλος της καταστροφής μας.

Περισσότερη ταπείνωση και εξάρτηση από τον Θεό, ουσιαστική γνωριμία με τον Θεό.

Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει υγιής χωρίς Θεό και Εκκλησία. Δεν μπορεί να ζήσει από μόνος του και μόνος του.

Σάββατο, Μαΐου 12, 2012

Ένας Συνηθισμένος(;) Ορθόδοξος Ιερέας



Χωριστήκαμε σέ δυό ομάδες, βάλαμε τίς ιατρικές μας μπλούζες καί μέ τόν υπεύθυνο γιατρό προχωρήσαμε στό κρεβάτι τού πρώτου ασθενούς. Τόν φώναξε ο υπεύθυνος από τήν παρέα του, ήρθε ένας μικρός μαγκάκος από τήν Λάρισα ομιλητικός αλλά μαγκάκος.
Δέν θυμάμαι τίποτα από τό πρώτο αυτό μάθημα ούτε γιατί ήταν μέσα ο ασθενής ούτε τί φάρμακα έπαιρνε, απλώς στήν ρύμη τών λόγων τού είπε. «Έχουμε καί τόν παπά νά μάς βοηθά καί περνάμε καλά καί ενώ έπρεπε νά φύγουμε σέ τρείς μήνες επισπεύσαμε τό πρόγραμμα χάρις σ’ αυτόν καί θά φύγω σέ 1,5 μήνα». Τότε μέ τάραξε ο λογισμός μου, ένας καθολικός παπάς μέ τό κουστουμάκι του βοήθησε αυτόν εδώ; Αδύνατον, ένας καθολικός παπάς!!!!
Στήν πρώτη μας αυτή συνάντηση ουδέν έπραξα, παρ’ όλο τόν φυσικό μου κοινωνικό χαρακτήρα. Έφυγα, όταν τελείωσε ο υποχρεωτικός μου χρόνος τής παρουσίας. Στήν δεύτερη επίσκεψη τήν επόμενη εβδομάδα πάλι τά ίδια, άλλος ασθενής καί νέα αποκάλυψη: «ευτυχώς πού έχουμε τόν παπά καί μας βοηθά, ειδικά τά βράδια πού μένουμε μέ τούς εαυτούς μας, μάς παρηγορεί, μάς εμψυχώνει. Είναι δικός μας παπάς, ορθόδοξος!».
Ένα κρύο ρεύμα μέ διαπέρασε, γκρεμίστηκαν όλα, ο ευσεβισμός μου δέν μπορούσε νά δεχτή ότι ένας παπάς ορθόδοξος ήταν μέθυσος, είχε ανάγκη αποτοξίνωσης καί βρισκόταν πίσω από τά σίδερα μέ άλλους παρανόμους, μέθυσους καί ναρκομανείς. Ούτε κάν σέ κάποιο ιδιωτικό κέντρο αποτοξίνωσης. Η ιδέα πού είχα γιά άσπιλη Εκκλησία, καί οφειλόταν στήν νεότητά μου, ξεθώριασε απότομα.
Τόν πλησίασα, στεκόταν όρθιος καί συνομιλούσε μέ έναν άλλο ασθενή, πού έτρεμαν τά χέρια του. Συνομιλούσε απλά γιά τό τίποτα, ο άλλος τόν άκουγε, τού έλεγε γιά τά προβλήματά του, τού μιλούσε γρήγορα, ο παπάς άκουγε μέ μία απέραντη στοργή κοιτάζοντας τόν. Είχε πρόσωπο καθαρό, μάτια γαλάζια-θάλασσα, ηλικία 55 χρονών περίπου, χέρια άσπρα, δάκτυλα μακριά, τέλος πάντων, όλα πάνω του είχαν κάτι τό αρχοντικό. Τού απάντησε σιγά μέ μιά προφορά μέ αγγλική ηχώ.
Ήταν ξένος. Παπάς ορθόδοξος, ξένος. Μόλις τελείωσε μέ τόν άρρωστο στράφηκε σέ μένα καί μέ ρώτησε: «Χάου αρ γιού;». Έμαθα ότι ήταν ‘Έλληνας πού γεννήθηκε στό εξωτερικό, οι γονείς του είχαν φύγει γιά τήν πέρα από τόν Ατλαντικό Αμερική. Τόν έστελναν όμως οι γονείς του στούς παππούδες του στήν Κατερίνη, έτσι είχε μάθει καλά ελληνικά καί είχε ένα σύνδεσμο μέ τήν παράδοση τής χώρας μας. Ένιωθα ήδη άνετα σάν νά τόν γνώριζα από χρόνια, είχαν φύγει όλοι οι ενδοιασμοί μου. «Τί θέλετε από μένα;», μέ ρώτησε. «Θέλω νά μάθω γιατί βρίσκεστε σέ αυτό τό χώρο καί θεραπεύεστε, τέλος πάντων νά σάς γνωρίσω». «Ελάτε στό δωμάτιό μου».
Ναί, μέσα σέ αυτό τό χάλι υπήρχε ένα μικρό δωματιάκι, στενό δωματιάκι μέ ένα κρεβάτι, παράθυρο βορινό, τοίχοι πανύψηλοι, τέσσερα μέτρα ύψος, ένα γραφείο, εικόνες ρωσικές, καντήλι, κομποσκοίνι, θυμιατήρι, πετραχήλι, φάρμακα πάνω στό γραφείο καί βιβλία.
Ήταν ένα μικρό καλογερικό κελί μέσα στή ταραχή εβδομήντα τροφίμων τού ψυχιατρείου. Εκεί άρχισε η αποκάλυψη τής Χάρης τού Θεού. Τό όνομα Νικόλαος, ορθόδοξος ιερέας τής αρχιεπισκοπής τής Αμερικής. Καθηγητής τού Χάρβαρντ στήν έδρα τών Παλαμικών σπουδών καί ποιμαντικής ψυχολογίας. Καθηγητής στό Χάρβαρντ στό μεγαλύτερο πανεπιστημιακό ίδρυμα τής Αμερικής καί τώρα τρόφιμος τής ψυχιατρικής πτέρυγας τού Δαφνίου στό τμήμα αποτοξινώσεως, η διαφορά είναι ιλιγγιώδης.
-Πάτερ; Πώς φτάσατε εδώ;
-Ήμασταν μία παρέα φίλοι πού τελειώσαμε τήν Σχολή τού Τιμίου Σταυρού στήν Βοστόνη. Παντρευτήκαμε, κάναμε παιδιά καί γίναμε Ιερείς. Ο καλύτερος όλων μας πρίν περίπου δέκα χρόνια πέθανε αιφνίδια. Τόν κηδεύσαμε καί γυρίσαμε στά σπίτια μας. Τότε μέ κατέλαβε ένα πνεύμα λύπης καί από τότε άρχισα νά πίνω. Τέλος πάντων, σέ λίγο καιρό ήμουν εξαρτημένος από τό ποτό, εάν δέν έπινα έτρεμα. Δέν μπορούσα νά διευθετήσω τά θέματά μου. Στήν αρχή τό έκρυβα από τήν γυναίκα μου καί τά παιδιά μου, δέν μεθούσα, αλλά έπινα, ήμουν μέ ένα ποτήρι στό χέρι. Πειράχτηκε καί τό ήπαρ μου.
Όλο τό θέμα ήταν μία πρόκληση γιά τήν ιατρική μου γνώση, τίποτα από τά παραπάνω δέν συμβάδιζε μέ τήν νηφαλιότητα τού ανδρός μέ τήν αρχοντιά του καί τήν έλλειψη νευρικότητας. Είχε έρθει η ώρα νά φύγουμε. Τού ζήτησα νά τού φέρω κάτι γιά παρηγοριά τού μέσα σέ αυτούς τούς τοίχους. Ένα βιβλίο τού Ρωμανίδη, μού λέει, τόν είχαμε δάσκαλο τόν Ρωμανίδη. Στήν νέα συνάντησή μας τήν επόμενη εβδομάδα κρατούσα στό χέρι μου τό δεμένο βιβλίο τού Ρωμανίδη «ΡΩΜΑΙΟΙ Ή ΡΩΜΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ». Ανέβηκα τρέχοντας τά σκαλιά νά συναντήσω τόν Νικόλαό μου τόν άρρωστό μου, τόν βρήκα στό δωμάτιό του καθισμένο σέ μία μικρή πολυθρόνα καί στό χέρι τού ένα μικρό κομποσκοίνι. Τού έδωσα τό βιβλίο στά χέρια του. Είχε κόκκινο σκληρό εξώφυλλο, τό γύρισε μέ αγάπη, διάβασε τά κεφάλαια. Χάρηκε σάν μικρό παιδί.
-Είμαι εδώ πάνω από τρείς μήνες, βγαίνω σπάνια δέν έχω πού νά πάω, δέν μού έχουν φέρει ένα δώρο. Πόσο χαίρομαι γιά αυτό πού μού έφερες. Αυτός ο άνθρωπος έφερε αέρα ορθοδοξίας, γκρέμισε τό σχολαστικισμό τής γερμανικής ιδεολογίας, έδειξε τόν πλούτο μας!!! Ότι μας έλεγε ο γέρο-Ιωσήφ, αυτός τό έβαλε στά Πανεπιστήμια.
-Ποιός γέρο Ιωσήφ;
-Ο ησυχαστής, ο παππούς, ο σπηλαιώτης. Τόν γνώρισα τό 1960 όταν πήγαινα στό Άγιο Όρος, στή Νέα Σκήτη, μέ δεχόταν στό κελάκι του. Μού έμαθε νά προσεύχομαι μέ τό κομποσκοίνι ώρες καί ώρες, φωτόμορφος, γλυκύς, αυστηρός. Προσοχή έλεγε στό νού, πρώτα προσβολή μετά συζήτηση μέ τόν λογισμό μετά συγκατάθεση!!! Συγκατάθεση, θάνατος, αρχή αμαρτίας, η αμαρτία δόντι ιοβόλο τού θανάτου. Προσοχή όχι συζήτηση μέ τόν λογισμό, νήψη.
Αυτά πού ο γέροντας τά παρέδωσε εμπειρικά, ο Ρωμανίδης τά κατέγραψε τά στήριξε αγιοπατερικά καί τά εξαπέστειλε στά πέρατα τής γής, ώστε νά έχουμε καί εμείς χαρά εκεί στήν Αμερική.
Όταν έγινα Ιερέας, μέ τόν πρώτο μου μισθό έστειλα ένα δώρο στόν γέροντα Ιωσήφ, τού έστειλα ράσα καλογερικά, όχι κάτι τό ακριβό, τά είχα τυλίξει καί σέ ένα γκρί χαρτί, έγραψα τήν διεύθυνση καί τά έστειλα. Μετά από πέντε χρόνια τόν επισκέφθηκα στό κελλί του, όπως καθόταν είδα πίσω του στό περβάζι τό δώρο μου ανέγγιχτο. Αμέσως σκούρυνε τό προσωπό μου. Τού λέω: «Γέροντά σου έστειλα ένα δώρο μέ τά πρώτα μου χρήματα καί εσύ ούτε πού τό άγγιξες!!!».
Μού λέγει: «Π. Νικόλαε, παιδί μου, δέν μού λείπει τίποτα, έχω τόν Χριστό. Δέν μού λείπει τίποτα. Τό δώρο σου τό είδα, έσκισα μία άκρη καί τό είδα. Τό άφησα εδώ χρόνια νά μού λέγει ο λογισμός άνοιξέ το καί νά τόν ξεχνώ αλλά νά σέ θυμάμαι. Θά μπορούσα νά τό έχω δωρίσει σέ τόσους πού έρχονται εδώ αλλά τό άφησα γιά τόν παπά Νικόλα, έλα νά βάλουμε τόν πλάγιο τού δεύτερου ήχου νά παρηγορηθείς».
Μού έμαθε νά προσεύχομαι μέ τό κομποσκοίνι γιά τόν κόσμο γιά τίς αμαρτίες μου καί πάλι έμπονα γιά τόν κόσμο. Όλες τίς ακολουθίες τίς έκανε μέ τό κομποσκοίνι εκτός τής Θείας Λειτουργίας.
-Πάτερ, απορώ πώς εσείς, πού γνωρίσατε ένα τόσο άγιο άνθρωπο, πέσατε σ’ αυτό τό πάθος τής οινοποσίας. Η προσευχή δέν σάς προστάτεψε, δέν σάς βοήθησε νά γλιτώσετε από τόν πειρασμό αυτόν;
-Ευάγγελε, μήν ξεχνάς τό «αρκεί σοί η χάρις μου» τού Παύλου.
-Ξέρετε μέ σκανδάλισε στήν αρχή τουλάχιστον τό θέμα σας.
-Σέ σκανδάλισε ή σέ φόβισε γιά τό ευόλισθον τής φύσεώς μας; Είσαι αυτάρκης στήν νομιζόμενή σου καθαρότητα καί φοβάσαι μήπως τήν χάσεις, μήπως κάνεις κάποιο λάθος καί χάσεις τήν καλή γνώμη γιά τόν εαυτό σου καί γιά τούς άλλους. Σέ νοιάζει τί θά πεί ο κόσμος. Αδελφέ μου καί φίλε μου, η νεότητά σου είναι κακός σύμβουλος, όπως καί σέ μένα κάποτε. Η πείρα τού βίου καί η συναντίληψη τής Χάριτος μέ έπεισε ότι όποιος καί άν είμαι ό,τι καί άν κάνω είμαι δεμένος μέ τόν Χριστό καί φωνάζω «ελέησον μέ ο Θεός, ελέησον μέ Κύριε ως οίδας καί ως θέλεις ελέησόν με». Καί λέω μέσα μου «όλοι σώζονται, εγώ κολάζομαι». Ελπίζω στόν Χριστό καί στήν Παναγία. Ελπίζω στό έλεος τού Θεού πού χαρίζει τόν παράδεισο σ’ αυτούς πού πιστεύουν ότι είναι ανάξιοι τού παραδείσου.
Καί πάλι ο αδυσώπητος χρόνος τελείωνε.
-Πάτερ θέλετε νά σάς φέρω κάτι τήν επόμενη συνάντησή μας;
-Ναί, θέλω κάτι επειδή έχω τέσσερα παιδάκια στήν πατρίδα καί τά έχω επιθυμήσει. Φέρε μου σέ παρακαλώ ένα μικρό παιδάκι καί φώναξέ με νά βγώ στό παράθυρο από τά κάγκελα νά τό δώ νά δώ τά ματάκια του νά παρηγορηθώ.
-Βρήκα τόν μικρό μου βαπτισμένο Σωτήριο τόν πήρα αγκαλιά, πέρασα τήν πόρτα καί σταθήκαμε κάτω από τά σίδερα.
-Π. Νικόλαε, π. Νικόλαε, ήρθαμε.
Πρόβαλε η φιγούρα του πίσω από τά σίδερα άπλωσε τά χέρια του από ψηλά, μας κοίταζε, μάς χαμογελούσε, μιλάγαμε από εκεί. Χάρηκε, θυμήθηκε τά δικά του, απλώθηκε η νοσταλγία. Δέν ήταν πίκρα ήταν μία νοσταλγία γιά τόν παράδεισό μας. Μάς ευλόγησε καί αποχωρήσαμε. Ποιός είναι πλούσιος, Λωξάνδρα μου, εν τώ ολίγω αναπαυόμενος, τζόγια μου …;
-Πάτερ, η Αμερική φημίζεται γιά τά αποτοξινωτικά της κέντρα, πώς ήρθατε σ’ αυτές τίς άθλιες συνθήκες.
-Ευάγγελε, πρίν πολλούς μήνες προκηρύχθηκε μιά θέση παλαμικών σπουδών στό πανεπιστήμιο τής Αθήνας. Ήρθα λοιπόν κι εγώ, αφού πήρα τήν άδεια από τό πανεπιστήμιό μου νά βάλω τά χαρτιά μου γι’ αυτή τήν έδρα. Οι μήνες περνούν, δέν γινόταν τίποτα. Καθηγητικές ίντριγκες, συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων, τίποτα. Τήν έδρα μου στό Χάρβαρντ τήν είχε πρίν από μένα ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκι. Αυτός είναι ένας μεγάλος Θεολόγος καί πραγματικός φιλέλληνας καί είναι ο γέροντάς μου.
-Από έκπληξη σέ έκπληξη.
-Γέροντάς σας αυτός ο μέγας;
-Ναί, καί είναι πραγματικά μεγάλος πνευματικός Θεολόγος καί σημειοφόρος άνθρωπος θυσίας. Σπουδαγμένος καί στήν ποιμαντική Ψυχιατρική καί στήν ψυχολογική αντιμετώπιση τών εθισμένων χρηστών σέ ουσίες καί ποτό. Αλλά όλα αυτά τά ασκούσε μέ απέραντη αγάπη καί υπομονή. Γιά νά κατανοήσης τό μέγεθος τού ανδρός θά σού πώ μία ιστορία στήν οποία ήμουν μάρτυρας τής θαυμαστής θεραπείας ενός εφήβου. Μιά οικογένεια έφερε τό παιδί της 18 ετών πού έπασχε από ηβηφρενία. Η κατάσταση ήταν δύσκολη, αθεράπευτη σχεδόν, τόν παρακάλεσαν νά τόν δεχθή νά τόν αναλάβη. Πράγματι, τόν πήρε σέ ένα σπίτι στήν εξοχή πού είχε πολλά στρέμματα, μέ σημύδες ένα μεγάλο αγρόκτημα. Μπήκαν μέσα οι δυό τους, τό αγρίμι καί ο π. Γεώργιος καί έκλεισαν τήν βαριά πόρτα. Μετά τρείς μέρες παρέδωσε τό παιδί υγιές καί σώφρον στούς γονείς. Τό παιδί αυτό σπούδασε καί είναι υγιής έκτοτε καί μάλιστα τώρα είναι καί Επίσκοπος τής Εκκλησίας μας.
-Όταν τόν ρώτησα «π. Γεώργιε, πώς έγινε αυτό;», μού είπε ό,τι πήρε τό παιδί καί τού είπε: «Παιδί μου, εγώ θά καθίσω σ’ αυτήν τήν σημύδα. Όλος ο χώρος είναι δικός σου, κάνε ό,τι θέλεις καί όταν θέλης έλα νά μιλάμε». Τρείς μέρες καί τρείς νύχτες έκανε ό,τι ήθελε. Κατέστρεψε τό ψυγείο, τήν βιβλιοθήκη μου, τά λουλούδια καί όποτε ήθελε μέ πλησίαζε καί μιλάγαμε. Εγώ καθόμουν στής σημύδας τόν κορμό καί περίμενα χωρίς νά ταράζομαι γιά ό,τι γινόταν, τρείς μέρες εκεί δέν σηκώθηκα, δέν έφαγα, δέν ήπια νερό. Τήν τρίτη ήμερα ήρθε τό παιδί γαλήνιο, μού φίλησε τό χέρι, μέ σήκωσε, μέ βοήθησε νά περπατήσω, γιατί ήμουν σάν πεθαμένος, ανοίξαμε τήν πόρτα καί τόν παρέδωσα στούς γονείς του. Ιματισμένο καί σωφρονούντα.
-Πάτερ Γεώργιε, καί τρείς ημέρες πώς κάνατε τίς στοιχειώδεις ανάγκες σας;
-Τά έκανα πάνω μου, δέν μετακινήθηκα καθόλου, ήθελα νά δώσω μία θυσία γι’ αυτόν στόν Θεό, τήν υπομονή μου, τήν κατάργηση τών συμβατικών καθημερινών πρακτικών. Δέν είναι τίποτα, ο Θεός μού χάρισε υγιή τόν άνθρωπο καί δι’ αυτού μού χάρισε καί γεύση τής Βασιλείας Του. Τέτοιος άνθρωπος ήταν αυτός, αληθής Θεολόγος, άνθρωπος τής Λειτουργίας αλλά καί πέρα απ’ αυτήν. Πάντα έλεγε: «δίδου ημίν εκτυπώτερον, σού μετασχείν, εν τή ανεσπέρω ημέρα τής βασιλείας σου».
Συζήτηση περί τής ζωής τού Ιερέως
Από τίς συζητήσεις πού είχαμε καταθέτω εδώ μερικά.
-Πρόσεχε, ιερεύ, τόν εαυτό σου, μήν ξεχάσης νά βλέπης τόν Θεό. Ορκίστηκες νά έχης τόν νού σου στήν σωτηρία τόσο τήν δική σου όσο καί τών άλλων. Κάθε καιρός είναι κατάλληλος γιά νά δώσης τό Βάπτισμα καί τήν θεία Κοινωνία, γιατί κάθε καιρός είναι κατάλληλος γιά τόν θάνατο. Νά θυμάσαι ότι ο άνθρωπος μπορεί νά πή όχι στόν Θεό, ο Θεός δέν μπορεί νά πή όχι στόν άνθρωπο. Αυτού τού Θεού είμαστε Ιερείς, πού επιτρέπει στό πλάσμα του νά πή «όχι, νά μήν γίνη τό θέλημά σου» δηλαδή, νά γεννήση τήν κόλαση. Στούς ανθρώπους μπορείς νά πής ότι ο Χριστός κατέβηκε στόν Άδη, εκεί μάς αναμένει, όσο πιό βαθύς είναι ο Άδης σου, τόσο βαθύτερα είναι ο Χριστός. Η οδύνη είναι τό ψωμί πού ο Θεός μοιράζεται μέ τόν άνθρωπο καί πού έχει υποχρέωση ο δούλος του, ο παπάς, νά μοιρασθή κι αυτός μέ τό σύνολό του. Στόν Σταυρό ο Θεός, ενάντια σέ ό,τι είχαμε ποτέ φαντασθή γιά θεό, τάχθηκε μέ τό μέρος τού ανθρώπου. Ο Θεός έγινε άνθρωπος, δηλώνει τήν αγάπη Του, ζητά τήν αγάπη μας καί μάς απαλλάσσει από κάθε οφειλή.
Ο αγώνας μας είναι η προσοχή στήν πνευματική πηγή τού κακού, τό οποίο δέν προέρχεται από τήν φύση, αλλά συντελείται μέσα στό πνεύμα. Αυτός πού είδε τήν αμαρτία του είναι πιό μεγάλος από αυτούς πού γνώρισαν αγγέλους. Τότε, από τήν άβυσσο τών αμαρτιών μου επικαλούμαι τήν άβυσσο τής Χάριτός Σου. Πρόοδος στόν αγιασμό σου, παπά μου, φαίνεται όταν η καρδιά σου ήσυχη διαστέλλεται καί ανθίζει σέ κοσμική ευσπλαχνία, δέν μπορεί νά κρίνη κανέναν, σηκώνει τό κακό όλου τού κόσμου, περνά τήν Γεθσημανή καί καλύπτει τά πάντα μέ τόν μανδύα τής αγάπης. Η αγάπη είναι ο Θεός πού ρίχνει τό βέλος, τόν Μονογενή Του Υιό, αφού έβρεξε τήν ακίδα τού βέλους μέ τό ζωοποιό Πνεύμα. Η ακίδα είναι η πίστη πού όχι μόνο εισάγει τό βέλος αλλά καί τόν τοξότη μαζί της.
Ευάγγελέ μου, άν ποτέ γίνεις Ιερέας νά θυμάσαι ότι αυτό πού σκανδαλίζει τούς άπιστους δέν είναι οι Άγιοι, αλλά τό αναμφισβήτητο γεγονός ότι δέν είμαστε όλοι άγιοι. Η κατάσταση τού κόσμου μοιάζει μέ αυτήν τήν πρό τού Μ. Κωνσταντίνου, καί χειρότερη, γιατί τότε οι άνθρωποι ήσαν ειδωλολάτρες, τώρα είναι άθεοι. Έτσι, αντί η Εκκλησία νά κρίνη τόν κόσμο, η Εκκλησία κρίνεται από τόν κόσμο, γιατί ο κόσμος μπορεί νά τήν κατηγορήση ότι μέσα σέ τόσους αιώνες έχασε τήν ικανότητα τής μαγιάς καί αντανακλά τόν κόσμο καί μάλιστα πιστά. Η Εκκλησία από αρραβωνιαστικιά έγινε θρησκευτική κοινωνία. Τό Ευαγγέλιο εξεγείρει, ανατρέπει όχι τήν δομή τού κόσμου αλλά τήν δομή τού ανθρώπινου πνεύματος. Ο Χριστός εντός. Απόκτησε τήν εσωτερική ειρήνη καί πλήθος ανθρώπων θά βρή τήν ειρήνη δίπλα σου.
Παπά μου, τό νά πλησιάσης τόν σύγχρονο άνθρωπο είναι τέχνη. Τό ουσιώδες είναι νά μεταφερθής στήν θέση του, νά σβήσης τόν εαυτό σου καί νά αφήσης τόν Χριστό νά μιλήση. Όλη σου η Θεολογία πού σέ έμαθαν σωριάζεται σάν θρύψαλα μπροστά σέ έναν εγκληματία, έναν νεκρό, μιά μοναξιά. Όμως η ζωντανή ζεστασιά τής παλάμης σου, μπορεί νά κάνη ανθρώπους σβησμένους, λερωμένους κι άσχημους νά ακτινοβολούν ξαφνικά ακτίνες Φωτός καί νά ανασύρης στήν επιφάνεια αυτό πού κοιμάται. Τήν κοινωνία. Ο Μυστικός Δείπνος, η θεία Κοινωνία, πού ετοιμάζεις είναι μυστήριο εν πορεία, γι’ αυτό στεκόμαστε όρθιοι. Καί άν γίνουμε απόβλητοι από τήν κοινωνική ζωή πρέπει νά ωριμάσουμε σάν μία γενιά ομολογητών. …;
-Πάτερ Νικόλαε, είδα ότι είσαι άνθρωπος τού Θεού. Σέ παρακαλώ πές μου ποιά είναι η μυστική σου εργασία, τί μού κρύβεις;
-Ευάγγελέ μου, ήλθε η ώρα νομίζω νά μάθεις όλα τά κατ’ εμέ σάν μία παρακαταθήκη διδασκάλου πρός μαθητή. Δέν είμαι άρρωστος, τουλάχιστον δέν πάσχω από αλκοολισμό!!!! Μεταξύ τών σπουδών μου είναι καί η ψυχολογία τού χρήστη. Αφού ήρθα στήν Αθήνα καί κατέθεσα τά χαρτιά μου καί ο καιρός περνούσε, μέ τό σήμερα-αύριο, μίλησα μέ τόν διευθυντή τής κλινικής πού είναι φίλος μου από τήν Αμερική, τού είπα γιά προγράμματα στήν Αμερική, όπου ο γιατρός ζή μαζί μέ τούς αρρώστους γιά όλο τόν χρόνο τού προγράμματός τους μέ εξαιρετικά αποτελέσματα. Έτσι παρακολουθώ τό πρόγραμμα, χωρίς κανείς νά τό γνωρίζει από τούς συναρρώστους μου. Ζώ έγκλειστος τρείς μήνες περίπου, επιταχύνθηκε τό πρόγραμμα, αλλά κυρίως αυτοί πού έφυγαν αυτό τό διάστημα δέν υποτροπίασαν.
-Μά τί μού λέτε, πουλήσατε τόν εαυτό σας σάν δούλο εδώ μέσα, δέν βλέπετε ούτε κάν παιδιά, υποφέρετε τήν τρέλα τού καθενός!
-Ναί, αλλά έχω τό δωματιάκι μου, τήν προσευχή μου, τήν πίστη μου, έχω τόν καθρέφτη μου, όλους τούς αδελφούς τούς έγκλειστους.
Εκείνο πού μού ξεσχίζει τά σπλάχνα ήταν ότι δέν μπορούσα νά λειτουργώ. Τώρα τελευταία παίρνω κι εγώ, όπως όλοι, μία άδεια καί πηγαίνω εδώ σέ ένα μοναστηράκι νά λειτουργώ καί επανέρχομαι.
-Μά δέν τρελαθήκατε εδώ μέσα, φυλακισμένος αναίτια τόσους μήνες;
-Πιέστηκα, πιέστηκα, ήταν εμπειρία τάφου, αλλά όμως γνώρισα όλους αυτούς τούς φίλους τού Χριστού, τούς ελάχιστους. Αυτούς πού πιστεύουν ότι είναι ανάξιοι τού παραδείσου, τούς συμπαραστάθηκα, τούς άκουσα, τούς έδωσα λίγο νερό, λίγη πίστη καί, κυρίως, επλατύνθηκα κι εγώ καί πάλι δούλος αχρείος είμαι. Αναλογίζομαι τήν ώρα τής εξόδου μου καί ελπίζω στό έλεος τής Εκκλησίας Του καί στό ιδικό Του.
-Πάτερ Νικόλαε, είστε τόσο νέος ούτε πενήντα τριών.
Ήταν Τετάρτη τής πρώτης τών νηστειών πού κάναμε αύτη τήν κουβέντα τής καρδιάς, πού μού χάραξε τήν καρδιά.
-Τήν Παρασκευή θά πάρω άδεια, θά πάω στό μοναστηράκι πού σάς είπα γιά τούς Χαιρετισμούς καί γιά Λειτουργία τήν Κυριακή τής Ορθοδοξίας. Ελάτε κι εσείς νά σάς δούμε. Πάρτε ένα τηλέφωνο τό Σάββατο νά σάς πούμε τήν ώρα τής Λειτουργίας τήν Κυριακή.
Πράγματι, τό Σάββατο τών Αγίων Θεοδώρων τηλεφώνησα.
-Ευλογείτε, πάτερ.
-Ο Κύριος.
-Σάς παρακαλώ, θέλω νά μιλήσω στόν πατέρα Νικόλαο.
-Δέν γίνεται, μού είπε.
-Πότε νά ξαναπάρω γιά τόν π. Νικόλαο, πότε;
-Μόλις πρό ολίγου τελείωσε τήν θεία Λειτουργία, κατέλυσε καί πέθανε μπροστά στήν Αγία Τράπεζα, τήν ώρα πού τήν ασπαζόταν γιά νά βγή από τό Ιερό. Επειδή αργούσε νά βγή, μπήκε ο εκκλησάρης καί τόν βρήκε γονατιστό αλλά χωρίς πνοή. Έχει έρθει η αστυνομία, θά τόν πάνε γιά νεκροτομή, θά τόν στείλουν στήν Αμερική.
-Δέν ξέρω τί λέτε, πάτερ, εγώ προχτές τού μίλησα, τέλος πάντων ήμασταν μαζί. Ήταν μιά χαρά. Δέν μπορεί, δέν είναι αυτός.
-Όχι, αυτός είναι.
Έτσι τό ήθελε ο Θεός. Έτσι ετελειώθη ο Νικόλαος ο άρχων, ο εργάτης τών εντολών τού Χριστού, ο κρυφός, ο φίλος μου, ο ολιγοήμερος, ο γνήσιος ποιμένας πού άφησε τά ενενήντα εννιά γιά τό ένα, πού πουλήθηκε δούλος σάν κι αυτόν τόν Επίσκοπο τού γεροντικού, ο Ιερέας τού 20ου αιώνος τού απατεώνος πού τά μάτια του δέν απατήθηκαν, αλλά είδε καθαρά τήν εικόνα τού κόσμου χωρίς φαντασία. Άς έχουμε τήν ευχή του.-
************
Τό κείμενο «Ιερεύς τις τού 20ού αιώνος» δημοσιεύθηκε στό Περιοδικό τής Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς «Πειραϊκή Εκκλησία» καί κυκλοφόρησε σέ πολλές ιστοσελίδες τού διαδικτύου, άλλοτε αυτοτελές καί άλλοτε εντεταγμένο σέ ένα γενικότερο κείμενο μέ τίτλο «Ενθύμιο Χειροτονίας εις Πρεσβύτερο Π. Ευαγγέλου εξ ιατρών 14/11/2009», τό οποίο αποτελεί τόν χειροτονητήριο λόγο τού Ιερέως ιατρού π. Ευαγγέλου. Όπως ο ίδιος μας πληροφορεί, ο Αρχιερέας Γρηγόριος τού ζήτησε νά αναφέρη στόν λόγο του τήν ιστορία τού π. Νικολάου: «Γράψε, Ευάγγελε, τήν ζωή τού π. Νικολάου, νά τήν μοιράσουμε σάν ενθύμιο τήν ήμερα τής χειροτονίας σου». Καί όπως σημειώνει ο π. Ευάγγελος, «έτσι γιά υπακοή τήν έγραψα εις αποκάλυψη τής μυστικής εργασίας του. Καί διαρκή υπόμνησή μου τού τί είναι Ορθόδοξος παπάς».
Πηγή: Ψήγματα Ορθοδοξίας
 http://istologio.org/?p=3431

Παράλληλα κείμενα: σαμαρείτιδα

 
 
 
 
 
Α.Παρὰ τὸ φρέαρ τοῦ Ἰακώβ, εὑρὼν ὁ Ἰησοῦς τὴν Σαμαρείτιδα, αἰτεῖ ὕδωρ παρ' αὐτῆς ὁ νέφεσι καλύπτων τὴν γῆν. Ὢ τοῦ θαύματος! ὁ τοῖς Χερουβὶμ ἐποχούμενος, πόρνῃ γυναικὶ διελέγετο, ὕδωρ αἰτῶν, ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας, ὕδωρ ζητῶν, ὁ πηγὰς καὶ λίμνας ὑδάτων ἐκχέων, θέλων ἑλκῦσαι ὄντως αὐτήν, τὴν θηρευομένην ὑπὸ τοῦ πολεμήτορος ἐχθροῦ, καὶ ποτίσασθαι ὕδωρ ζωῆς, τὴν φλεγομένην ἐν τοῖς ἀτοπήσασι δεινῶς, ὡς μόνος εὔσπλαγχνος καὶ φιλάνθρωπος  
 
(δοξαστικόν εσπερινού σαμαρείτιδας)

Β. Η Σαμαρείτιδα δεν ήταν καμιά σπουδαία γυναίκα. Ήταν μια όχι και τόσο καλής φήμης γυναίκα και ως εκ τούτου καταφρονεμένη. Συγκαταβαίνει ο Σωτήρας στην ανθρώπινη αθλιότητα, τον ξεπεσμό, την αήθεια. Καθαρίζει, φωτίζει, υιοθετεί και διορθώνει την ανθρώπινη αδυναμία. Η συζήτηση με τον Ιησού θα λέγαμε ξεναρκώνει τη Σαμαρείτιδα και της θυμίζει την παιδική της αθωότητα. Της εμπιστεύεται μάλιστα ο Χριστός σπάνιες και υψηλές αλήθειες. 

Η Σαμαρείτιδα ήταν μια φεμινίστρια της εποχής της. Θα τη διευκόλυνε μάλιστα το πολυσυζητημένο συμβόλαιο ελεύθερης συμβίωσης.

 Η Σαμαρείτιδα όμως μετά την εξαίσια συζήτηση με τον Χριστό μετατρέπει το σαρκικό έρωτα σε θείο. Αναγεννάται, μεταμορφώνεται, ανίσταται.
 
Πέντε άνδρες δεν μπόρεσαν να της δώσουν χαρά. Κατέληξε σε ευαγγελίστρια, ισαπόστολο και μεγαλομάρτυρα. Μαρτύρησε με τις κόρες της για την αγάπη του Χριστού. Πρόκειται για την αγία Φωτεινή. Η ζωή της γέμισε χαρά και ειρήνη. Ο ιερός Χρυσόστομος λέει με τη μετάνοια γίνεται και ο λύκος αρνί.


Γέροντας Μωυσής αγιορείτης


Γ.Ο Κύριος Ιησούς είπε κάποτε στους μαθητές Του: «Πολλοί προφήται και δίκαιοι επεθύμησαν ιδείν α βλέ­πετε, και ουκ είδον» (Ματθ. ιγ’, 17). Οι σποριάδες δε βλέπουν εκείνα που βλέπουν οι θεριστές: τον καρπό και το θερισμό. Κι οι δυό τους όμως θα λάβουν μισθό για τον κόπο τους, γιατί κι οι δυό τους είναι εργάτες στον αγρό του Θεού, ίνα και ο σπείρων ομού χαίρη και ο θερίζων.

Ο Κύριος επαινεί τους κόπους και τους αγώνες των προφητών και των δικαίων της Παλαιάς Διαθήκης, ταυ­τόχρονα όμως ενθαρρύνει τους αποστόλους στον αγώνα του θερισμού τους. Είναι σα νά 'θελε να πει: Αυτοί έκα­ναν μεγαλύτερους αγώνες από σας, γιατί είναι πιο δύ­σκολο και πιο κουραστικό να σπέρνεις, χωρίς να βλέπεις τον καρπό στον αγρό σου, παρά να θερίζεις τον ώριμο καρπό. Εσείς μπήκατε στο δικό τους κόπο. Εκείνοι αγω­νίστηκαν και πέθαναν σαν μισθωτοί και δούλοι, χωρίς να δουν στο μεταξύ τον Κύριο του αγρού. Εσείς έχετε τον Κύριο ανάμεσά σας, εργάζεστε σαν γιοί, όχι σαν μισθω­τοί ή δούλοι. Στην ουσία ο ίδιος ο Κύριος εργάζεται, εσείς είστε οι συν-εργάτες Του. Γι' αυτό ευφρανθείτε και σπεύσετε με χαρά να θερίσετε τον ώριμο καρπό.

«Εκ δε της πόλεως εκείνης πολλοί επίστευσαν εις αυτόν των Σαμαρειτών δια τον λόγον της γυναικός, μαρτυρούσης ότι είπέ μοι πάντα όσα εποίησα» (Ιωάν. δ’, 39). Δέστε πόσο ώριμος είναι ο καρπός! Δέστε πόσο πλούσιος είναι ο θερισμός! Η διψασμένη γη ρούφηξε γρήγορα το νερό. Πολλοί Σαμαρείτες πίστεψαν στο Χριστό ακόμα και προτού τον δουν, μόνο με τα λόγια που άκουσαν από τη γυναίκα. Η Σαμαρείτιδα δεν ήταν απόστολος, ούτε κι έκανε κάποιο θαύμα. Αντίθετα μά­λιστα, ήταν μια γυναίκα αμαρτωλή. Κι έτσι όμως τα λόγια της είχαν πλούσιο θερισμό ανάμεσα σ' αυτούς τους ειδωλολάτρες. Τί ντροπή, τί αμηχανία για τους Ιουδαί­ους, τον Εκλεκτό Λαό! Εκείνοι άκουσαν από το στό­μα Του όλα τα δυνατά λόγια, μα παράμειναν κουφοί και τυφλοί, αμετανόητοι και σκληρόκαρδοι! Η Σαμαρείτιδα δεν κράτησε για τον εαυτό της τα καλά λόγια που άκουσε από τον Κύριο. Έτρεξε αμέσως να τα μεταδώ­σει και στους άλλους, γι' αυτό και της αξίζει κάθε έπαι­νος. Είναι σαν τη γυναίκα που βρήκε τη χαμένη δραχμή κι αμέσως φώναξε τις γειτόνισσές της λέγοντας: «Συγχάρητέ μοι, ότι εύρον την δραχμήν ην απώλεσα» (Λουκ. ιε’, 9).

«Ως ουν ήλθον προς αυτόν οι Σαμαρείται, ηρώτων αυτόν μείναι παρ' αυτοίς· και έμεινεν εκεί δύο ημέρας. και πολλώ πλείους επίστευσαν δια τον λόγον αυτού» (Ιωάν. δ’, 40-41). Οι Ναζαρηνοί ζητούσαν να τον γκρεμίσουν από το χείλος του όρους (βλ. Λουκ. δ’, 29), δια τον λόγον αυτού. Οι Γαδαρηνοί του ζήτησαν να τους αφήσει και να φύγει μακριά (Λουκ. η’, 37). Αυτοί εδώ οι Σαμαρείτες όμως του ζήτησαν να μείνει μαζί τους, ηρώτων αυτόν μείναι παρ αυτοίς. Ο Κύριος ανταποκρί­θηκε στο αίτημά τους κι έμεινε μαζί τους δυο μέρες. Κι ο θερισμός ήταν πραγματικά μεγάλος, πλούσιος, τόσο για εκείνους που τον πίστεψαν από τα λόγια που άκου­σαν από τη γυναίκα, όσο και για εκείνους που πίστεψαν άμεσα στα δικά Του λόγια.

Στη συνέχεια έλεγαν στη γυναίκα: «ουκέτι δια την σην λαλιάν πιστεύομεν· αυτοί γαρ ακηκόαμεν, και οίδαμεν ότι ούτός εστιν αληθώς ο σωτήρ του κόσμου ο Χριστός» (Ιωάν. δ’, 42). Δε μας είναι γνωστά όσα είπε ο Κύριος τις δυο αυτές μέρες στους πνευματικά πεινασμένους και διψασμένους ανθρώπους. Δε γράφτηκε τίποτα γι' αυτά. Δεν υπάρχει αμφιβολία όμως πως τα λόγια Του είναι ύδωρ ζων, που όταν το πίνει ο άνθρωπος δεν ξαναδιψάει ποτέ πια. Αυτό φαίνεται πρώτο από το μεγάλο πλήθος εκείνων που πίστεψαν στον Κύριο και δεύτερο από την ορθή ομολογία της πίστης τους: ούτός εστιν αληθώς ο σωτήρ του κόσμου, ο Χριστός.

Ανάμεσα στους πολλούς θεούς που πίστευαν οι Σα­μαρείτες, μέσα τους διατηρούσαν και κάποια πίστη στο Θεό του Ισραήλ. Και κρατούσαν την πίστη αυτή όχι επειδή γνώριζαν το Θεό αυτό, αλλ' από σεβασμό στον Ισραήλ (Ιακώβ), που κάποτε είχε ζήσει ανάμεσά τους. Γι' αυτό κι η Σαμαρείτιδα μίλησε για τον «πατέρα μας Ιακώβ» (Ιωάν, δ’, 13). Οι Σαμαρείτες σίγουρα θα είχαν ακούσει την προφητεία για το άστρο που θ' ανατείλει από τον Ιακώβ («ανατελεί άστρον εξ Ιακώβ», Αριθ­μοί, κδ’, 17). Όταν ο βασιλιάς των Μωαβιτών Μπαλάκ ξεκίνησε πόλεμο εναντίον των Ισραηλιτών, κάλε­σε τον προφήτη Βαλαάμ ν' ανακοινώσει νίκη εναντίον του Ισραήλ, για να ενθαρρύνει το στρατό του. Ο Μπαλάκ υποσχέθηκε στο Βαλαάμ να του δώσει μεγάλα δώρα για τις υπηρεσίες του κι ο Βαλαάμ πήγε στο στρατόπε­δο του βασιλιά. Όταν όμως προσπάθησε να κάνει τα μαγικά του και να προφητεύσει αυτά που ήθελε ο Μπαλάκ, ξαφνικά τον επισκέφτηκε το Πνεύμα του Θεού κι άρχισε να προφητεύει όχι αυτά που ήθελε ο Μπαλάκ, αλλ' εκείνα που ήθελε ο Θεός. «Ως καλοί οι οίκοί σου Ιακώβ, αι σκηναί σου Ισραήλ». Όταν ο Μπαλάκ άκου­σε τα λόγια αυτά επιτίμησε τον Βαλαάμ, εκείνος όμως δεν πτοήθηκε και συνέχισε: «Φησί Βαλαάμ, υιός Βεώρ, φησίν ο άνθρωπος ο αληθινώς ορών, φησίν ακούων λό­για ισχυρού, όστις όρασιν Θεού είδεν εν ύπνω, αποκεκαλυμμένοι οι οφθαλμοί αυτού... ανατελεί άστρον εξ Ιακώβ, αναστήσεται άνθρωπος εξ Ισραήλ» (Αριθ. κδ’). Και να που εμφανίστηκε Εκείνος που προείδε ο Βαλαάμ από παλιά. Το άστρο έλαμψε από τη φυλή του Ιακώβ κι ήταν λαμπρότερο από τον ήλιο, πιο όμορφο από το καλλίτερο όνειρο. Κι οι Σαμαρείτες το είδαν και χάρηκαν. Το είδαν και πίστεψαν. Ήπιαν μέχρι κορεσμού το ύδωρ το ζων κι έζησαν στον αιώνα.

Ο Σωτήρας μας Χριστός δεν έδωσε το ζων ύδωρ μό­νο στους Σαμαρείτες και τους Ιουδαίους. Το έδωσε κι εξακολουθεί να το δίνει μέχρι σήμερα σε κάθε άνθρωπο που έχει επίγνωση της πνευματικής του δίψας στην έρη­μο αυτής της ζωής. Κάποτε ο Κύριος στάθηκε στην Ιε­ρουσαλήμ «και έκραξε λέγων· εάν τις διψά, ερχέσθω πρός με και πινέτω» (Ιωάν. ζ’, 37). Πρόσεξε πως το αναφέρει ο ευαγγελιστής: έκραξε. Ο Καλός Ποιμήν δεν ψιθυρίζει. Φωνάζει, κράζει το ποίμνιό Του, το καλεί στο νερό. Από την αγάπη Του για το ανθρώπινο γένος ο Χριστός στέκεται στη μέση της ερήμου αυτού του κόσμου και κράζει σ' όλους τους ταξιδιώτες που είναι εξα­ντλημένοι από τη δίψα. Ευλογημένοι είναι όσοι ακούνε τη φωνή Του και τον πλησιάζουν με πίστη. Ο Χριστός δε θα τους ρωτήσει ούτε ποια γλώσσα μιλάνε ούτε σε ποιο έθνος ανήκουν. Ούτε την ηλικία τους θέλει να μά­θει ούτε αν είναι πλούσιοι ή φτωχοί. Θα δώσει σε όλους ύδωρ ζων για να τους ενισχύσει και να τους αναζωογο­νήσει, να τους ανανεώσει και να τους αναγεννήσει, να τους υιοθετήσει, να τους βγάλει από το πύρινο καμίνι αυτού του κόσμου και να τους οδηγήσει στη γη της επαγ­γελίας.


άγιος Νικόλαος Αχρίδος

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails