ΙΕΡΕΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Δος μου κι εμένα άνεση, Παναγιά μου,
πριν ν’ απέλθω και πλέον δεν θα υπάρχω.(Αλεξ. Παπαδ.)

Κυριακή, Ιουνίου 03, 2012

Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου, Στην πεντηκοστή

Επειδή ο μαθητές εχαν πολαύσει παρά πολλά γαθά, ταν ταν μαζί τους Κύριος, καί ταν πολύ ετυχισμένοι πειδή τόν συναναστρέφονταν (γιατί λοι ο κάτοικοι τς Παλαιστίνης βλεπαν στά πρόσωπά τους σάν νά βλεπαν σέ κάποια στέρια, φο καί νεκρούς νάσταιναν, καί λεπρούς καθάριζαν, καί δαιμόνια διωχναν, καί ρρώστιες θεράπευαν καί καναν καί πολλά λλα θαύματα), πειδή λοιπόν ταν τόσο σπουδαοι καί πασίγνωστοι, γι᾿ ατό τούς φησε νά ποχωρισθον γιά λίγο πό τή δύναμη πού τούς βοηθοσε, στε, ταν βρεθον μόνοι τους, νά μάθουν τί τούς χάριζε παρουσία τς γαθότητας το Κυρίου, καί, φο ντιληφθον τά γαθά το παρελθόντος, νά ποδεχθον μέ μεγαλύτερη προθυμία τή δωρεά το γίου Πνεύματος. Πραγματικά, ν ταν στενοχωρημένοι, τούς παρηγόρησε, καί, ν ταν σκυθρωποί καί θλιμμένοι γιά τό χωρισμό τους πό τό Διδάσκαλο, τούς φώτισε μέ τό δικό του φς, καί, ν ταν σχεδόν νεκροί, τούς νέστησε καί σκόρπισε τό σύννεφο τς λύπης καί τούς βγαλε πό τή δύσκολη θέση.
πειδή δηλαδή εχαν κούσει τά λόγια το Κυρίου, «Πηγαίνετε νά διδάξετε λα τά θνη», καί βρίσκονταν στή συνέχεια σέ δύσκολη θέση καί δέν ξεραν πο πρέπει νά κατευθυνθε καθένας καί σέ ποιό μέρος τς γς νά κηρύξει τό λόγο το Θεο, ρχεται τό γιο Πνεμα μέ μορφή πύρινων γλωσσν καί μοιράζει στόν καθένα τά μέρη τς γς πού πρεπε νά κηρύξει καί μέ τή γλώσσα πού δωσε, σάν μέ κάποιο σημείωμα, γνωρίζει στόν καθένα τά ρια τς ξουσίας καί τς διδασκαλίας πού πρεπε ν᾿ ναλάβει. Γι᾿ ατό μφανίσθηκε τό γιο Πνεμα μέ μορφή πύρινων γλωσσν. Καί χι μόνο γι᾿ ατό, λλά γιά νά μς θυμίσει καί κάποια παλιά στορία. πειδή δηλαδή στά παλιά χρόνια παραλογίσθηκαν ο νθρωποι καί θέλησαν νά κτίσουν να πύργο πού νά φθάνει ς τόν ορανό, καί μέ τή σύγχυση τν γλωσσν τους διέλυσε Θεός τήν κακή πόφασή τους (ναφέρεται στόν πύργο τς Βαβέλ. Βλ. Γεν. 11, 1-9), γι᾿ ατό καί τώρα μέ μορφή πύρινων γλωσσν πετ σ᾿ ατούς τό γιο Πνεμα, γιά νά νώσει μ᾿ ατό τήν οκουμένη πού ταν χωρισμένη.
Καί γινε κάτι συνήθιστο καί παράξενο. Γιατί πως τότε στά παλιά χρόνια γλσσες χώρισαν τήν οκουμένη καί διέλυσαν τήν κακή συμφωνία, τσι καί τώρα γλσσες νωσαν τήν οκουμένη καί δήγησαν σέ μόνοια ατά πού ταν χωρισμένα. Γι᾿ ατό λοιπόν μφανίσθηκε τό γιο Πνεμα μέ μορφή γλωσσν καί σάν πύρινες γλσσες γιά τό γκάθι τς μαρτίας πού μεγάλωσε πολύ μέσα μας. Γιατί πως γ, ταν δέν καλλιεργεται, ν εναι γόνιμη καί πλούσια, βγάζει πολλά γκάθια, τσι κριβς καί νθρώπινη φύση, ν εναι καλή πό τό δημιουργό της καί κατάλληλη γιά τά ργα τς ρετς, πειδή δέ δέχθηκε τό ροτρο τς εσέβειας, οτε τό σπόρο τς θεογνωσίας, βλάστησε μέσα μας τήν σέβεια σάν γκάθια καί λλα χρηστα φυτά. Καί πως πιφάνεια τς γς πολλές φορές δέ φαίνεται πό τά πολλά γκάθια καί τά γρια χόρτα, τσι καί εγένεια καί γνότητα τς ψυχς μας δέ φαινόταν, μέχρις του λθε γεωργός τς νθρώπινης φύσης, βαλε τή φωτιά το γίου Πνεύματος, τήν καθάρισε καί τήν προετοίμασε νά δεχθε τόν οράνιο σπόρο.
3. Τόσα πολλά καί κόμη περισσότερα πρξαν γιά μς τά γαθά πό τή σημερινή μέρα. Γι᾿ ατό, σς παρακαλ, ς ορτάσουμε καί μες νάλογα μέ τήν ξία τν γαθν πού μς χάρισε Θεός, χι στεφανώνοντας τήν πόλη, λλά καλλωπίζοντας τίς ψυχές μας, χι στολίζοντας τήν γορά μέ παραπετάσματα, λλά κάνοντας χαρούμενη τήν ψυχή μας μέ τά νδύματα τς ρετς γιά νά μπορέσουμε τσι καί τή χάρη το γίου Πνεύματος νά ποδεχθομε καί τούς καρπούς πού μς προσφέρει ν᾿ ποκτήσουμε. Καί ποιός εναι καρπός το γίου Πνεύματος; ς κούσουμε τόν Παλο πού λέγει.« καρπός το γίου Πνεύματος», λέγει, «εναι γάπη, χαρά, ερήνη» (Γαλ. 5, 22). Πρόσεχε τήν κρίβεια τν λέξεων καί τή σειρά τς διδασκαλίας. βαλε πρώτη τήν γάπη καί στερα νάφερε τά λλα. Φύτεψε τό δένδρο καί στερα τόν καρπό. βαλε τά θεμέλια καί στερα πρόσθεσε τήν οκοδομή. ρχισε πό τήν πηγή καί στερα φθασε στούς ποταμούς.
Πράγματι δέν μπορομε νά ασθανθομε πρτα τή χαρά, ν δέ θεωρήσουμε πρτα τι εναι δική μας χαρά τν λλων καί ν δέ λογαριάσουμε τι εναι δικά μας τά γαθά τν συνανθρώπων μας. Καί ατά δέν εναι δυνατό ποτέ νά φανον πό τίποτε λλο, ν δέ μς κυριέψει δύναμη τς γάπης. γάπη εναι ρίζα, πηγή καί μητέρα λων τν γαθν. Γιατί πράγματι σάν ρίζα κάνει νά βλαστήσουν πειρα κλαδιά ρετς, σάν πηγή βγάζει πολλά νερά καί σάν μητέρα σφίγγει μέσα στήν γκαλιά της κείνους πού καταφεύγουν σ᾿ ατήν. Ατό κριβς γνωρίζοντας καί μακάριος Παλος νόμασε τήν γάπη καρπό το γίου Πνεύματος. Καί λλο τς χάρισε τόσο μεγάλο προτέρημα, στε νά πε τι γάπη εναι τέλεια τήρηση καί κπλήρωση το νόμου.«Γιατί γάπη», λέγει, «εναι τέλεια τήρηση καί κπλήρωση το νόμου» (Ρωμ. 13, 10). Κύριος τν πάντων δέ θεώρησε καμιά λλη προϋπόθεση ρκετή καί πόδειξη ξιόπιστη γιά νά φαίνονται ο μαθητές του, παρά μόνο τήν γάπη, λέγοντας.«Μ᾿ ατό θά μάθουν λοι τι εστε μαθητές μου, άν χετε μεταξύ σας γάπη» (ω. 13, 35).
Γι᾿ ατό, σς παρακαλ, ς καταφύγουμε λοι σ᾿ ατήν, ς τήν γκαλιάσουμε καί μ᾿ ατήν ς ποδεχθομε τή σημερινή ορτή. Γιατί, που πάρχει γάπη, δρανον τά πάθη τς ψυχς. που πάρχει γάπη, σταματον ο παράλογες σαρκικές πιθυμίες τς ψυχς. « γάπη», λέγει Παλος, «δέν περηφανεύεται, δέ φουσκώνει πό γωισμό, δέ φέρεται σεμνα» (Α Κορ. 13, 4-5).


ολόκληρο εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails