Καλή Ανάσταση...Καλή Κατάπαυση...

Σεβ. Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ιεροθέου

Η ημέρα του Μ. Σαββάτου, όταν η ψυχή του Χριστού με την θεότητα βρισκόταν στον Άδη και το σώμα μαζί με την θεότητα βρισκόταν στον τάφο, οπότε νικήθηκε το κράτος του διαβόλου και του θανάτου, θεωρείται μεγάλη ημέρα από την Ορθόδοξη Εκκλησία, αφού συνδέεται με την ημέρα της Κυριακής.

Στα λειτουργικά κείμενα συσχετίζεται η εβδόμη ημέρα της δημιουργίας, κατά την οποία ο Θεός μετά την δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου "κατέπαυσε από πάντων των έργων αυτού", με την ημέρα του Μ. Σαββάτου, κατά την οποία κατέπαυσε και ο Χριστός από όλα εκείνα που έκανε για την σωτηρία του ανθρώπου. Γι’ αυτό, όπως ψάλλουμε, "τούτο γαρ εστι το ευλογημένον Σάββατον".

Στο βιβλίο της Γενέσεως βλέπουμε ότι, αφού ο Θεός δημιούργησε όλον τον κόσμο και τον άνθρωπο σε έξι ημέρες, κατά την εβδόμη ημέρα αναπαύθηκε από τα έργα που έκανε. Γράφει ο Μωϋσής: "Και ευλόγησεν ο Θεός την ημέραν την εβδόμην και ηγίασεν αυτήν, ότι εν αυτή κατέπαυσεν από πάντων των έργων αυτού, ών ήρξατο ο Θεός ποιήσαι" (Γεν. β', 3).

Γι’ αυτόν τον λόγο ο Μωϋσής καθόρισε, ώστε την εβδόμη ημέρα, το Σάββατο, που ερμηνεύεται ανάπαυση, να αναπαύωνται οι Ιουδαίοι και να αφιερώνεται η ημέρα στην λατρεία και την προσευχή. Η εντολή ήταν σαφής: "Και η ημέρα η πρώτη κληθήσεται αγία, και η ημέρα η εβδόμη κλητή αγία έσται υμίν, πάν έργον λατρευτόν ου ποιήσετε εν αυταίς, πλην όσα ποιηθήσεται πάση ψυχή, τούτο μόνον ποιηθήσεται υμίν" (Εξ. ιβ' 16).

Υπάρχει ερμηνεία κατά την οποία η εντολή της αργίας του Σαββάτου δόθηκε από τον Θεό κυρίως και προπαντός για την ανάπλαση και ανακαίνιση του ανθρώπου που θα γινόταν με την θυσία και τον θάνατο του Χριστού στον Σταυρό, με την κάθοδο του Χριστού στον Άδη και την κατάργηση της αμαρτίας και του θανάτου. (Ιωσήφ Καλοθέτης). Βέβαια, πρέπει να τονισθή ότι η αρχή της αναπλάσεως και ανακαινίσεως έγινε την ημέρα του Μ. Σαββάτου, αλλά η φανερά και αισθητή αρχή της παλιγγενεσίας έγινε την ημέρα της Κυριακής, όταν ο Χριστός αναστήθηκε αισθητώς από τον τάφο (άγ. Νικόδημος αγιορείτης). Γι’ αυτό και εμείς, καίτοι τιμούμε το Σάββατο, εν τούτοις τιμούμε περισσότερο την Κυριακή, που την θεωρούμε κυρίως ημέρα αναπλάσεως και αναδημιουργίας. Σεβόμαστε, πάντως και το Σάββατο, κατά τον λόγο του αγίου Γερμανού Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως: "Σεβαστέον ουν τούτο το Σάββατον, ως ημέραν της καθ’ ημάς αναπλάσεως".

Ο σαββατισμός στην ορθόδοξη Παράδοση έχει και μια άλλη σημασία. Στην ουσία συνιστά την κατάπαυση του ανθρώπου, τον ησυχασμό, την λεγομένη ιερά ησυχία με όλο το περιεχόμενό της. Ο Απόστολος Παύλος, αφού αναφέρει ότι ο σαββατισμός είναι απαραίτητος για τον λαό του Θεού, συνιστά: "Σπουδάσωμεν ουν εισελθείν εις εκείνην την κατάπαυσιν" (Εβρ. δ', 11). Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς θα πη ότι όταν ο άνθρωποςαπομακρύνη κάθε λογισμό από τον νού και όταν με επιμονή και αδιάλειπτη προσευχή ο νούς επιστρέψη μέσα στην καρδιά, τότε εισέρχεται στην θεία κατάπαυση, δηλαδή στην θεοπτία, στην θεωρία του Θεού.

Αυτή η κατάπαυση, αυτός ο ησυχασμός δεν είναι αδράνεια, αλλά μεγάλη κίνηση. Όπως ο Θεός, καίτοι κατέπαυσε την εβδόμη ημέρα, εν τούτοις όμως εξακολουθούσε να διευθύνη τον κόσμο με την άκτιστη ενέργειά Του, έτσι και ο άνθρωπος, όταν βρίσκεται σε κατάσταση πνευματικής θεωρίας, κάνει το μεγαλύτερο έργο, ενώνεται με τον Θεό και στην συνέχεια αγαπά ό,τι αγαπά και ο Θεός. Γι’ αυτό μπορούμε να πούμε ότι είναι δυνατόν να ζήση κανείς την Ανάσταση του Χριστού μέσα από την δική του κατάπαυση, δηλαδή μέσα από τον δικό του ησυχαστικό τρόπο ζωής. Όσο κανείς εισέρχεται στον θείο σαββατισμό, στην θεία κατάπαυση τόσο και βιώνει την ανάσταση. Η ευχή "καλή ανάσταση" πρέπει να συνοδεύεται και να ακολουθή από την ευχή "καλή κατάπαυση".

Δεύτερη Κυριακή των Νηστειών: Το ησυχαστικό ήθος και η κλιμακωτή πορεία μας στην Νηστεία

Τοῖς ἐν σκότει ἁμαρτημάτων πορευομένοις φῶς ἀνέτειλας Χριστέ, τῷ καιρῷ τῆς ἐγκρατείας, καὶ τὴν εὔσημον ἡμέραν τοῦ Πάθους σου δεῖξον ἡμῖν, ἵνα βοῶμέν σοι· Ἀνάστα ὁ Θεὸς ἐλέησον ἡμᾶς.
 

Η σημερινή ημέρα τονίζει πώς όχι μόνο εμείς ανερχόμεθα στον ουρανό αλλά κυρίως πώς ο Θεός κατέρχεται σε εμάς.Ας φροντίσουμε να κρατήσουμε τον κόσμο μας άξιο μιας τέτοιας επισκέψεως!

Εξ άλλου προβάλλει το ησυχαστικό ήθος της ορθοδοξίας πού είναι το ακριβώς αντίθετο από το κοινό ανθρώπινο θρησκευτικό αίσθημα, το οποίο απασχολεί και αναπαύει δυστυχώς τον μέσο χριστιανό άνθρωπο.

 
Ο ησυχαστής δεν φροντίζει για την θρησκευτική του και εκκλησιαστική υστεροφημία, απέναντι Θεού και ανθρώπων.

Δεν περιθάλπει τον πολύτιμο εαυτό του, δεν κρύβεται από κανέναν, δεν επιμελείται το θεαθήναι για να υπάρξει ως χριστιανός.Δεν επιδιώκει την τεχνητή ευπρέπεια, δεν τον ενδιαφέρει να πιστεύει απλά σε έναν θεό.Δεν απομακρύνεται από τα προβλήματα του κόσμου, αλλά από τον φόβο και την κυριαρχία τους.

Δεν χρησιμοποιεί την λατρεία σαν κάτι το εξωτερικό αλλά είναι αυτός ο ίδιος λατρεία του Θεού.

Δεν συμβιβάζεται με την ακολουθία και την εθιμική πίστη σε δόγματα. Ζητεί να βιώσει τα δόγματα.

Αποκαλύπτεται ως έχει σε Θεό και ανθρώπους, επιμελείται την ψυχή του, ποθεί τον Θεό σαν έρωτα , πιστεύει στον συγκεκριμένο Θεό και τρέχει να τον συναντήσει.

Έχει ΄σχέση με τον μόνο Θεό και όχι με την θρησκεία ενός Θεού. 

Ζητώντας την απάθεια, δεν ανέχεται να συμβιώνει με την αμαρτία. Η καρδιά του πλαταίνει για όλο τον πόνο του κόσμου και στενεύει για να υποδεχτεί μόνον τον Θεό και τίποτα άλλο δεν του είναι αρεστό και πλήρες. 

Δεν αφοσιώνεται πουθενά αλλού. Δεν ασκεί ηθική αλλά ήθος. Δεν ζητά την ανταμοιβή και δεν συμβιβάζεται με τον φόβο. Ζητά και θέλει το Μόνον Ποθούμενον.

Ήδη μπήκαμε στην τρίτη εβδομάδα των Νηστειών.

Πολλοί χριστιανοί νηστεύουν την πρώτη και την τελευταία εβδομάδα και ενδιάμεσα χαλαρώνουν και στην νηστεία και στην γενικότερη προσπάθεια.

Έτσι όμως ακολουθούν απλά κάποιες τυπικές θρησκευτικές συνήθειες, κομμένες και ραμμένες στις αναγκαιότητες μας και χάνουν τον δρόμο. Αστοχούν. Η Εκκλησία προσφέρει την νηστεία όχι ως επιλογή ή σκληρό καθήκον αλλά ως μονόδρομο προς την τελείωση μας. Η υπακοή είναι μια δοκιμασμένη οδός ελευθερίας. Ενας μονόδρομος πού βγάζει στο φως της Μεταμόρφωσης,της Ανάστασης.

Γιατί φτιάχνουμε δική μας θρησκεία; Δεν σας το λέω ως υποχρέωσή ή ως καθήκον ή ως ψόγο.
Έχουμε οδό και αλήθεια και ζωή. Γιατί αγαπάμε τον παράδρομο πού δεν βγάζει πουθενά ή μάλλον βγάζει σε ψευδαισθήσεις.
Μπήκαμε στην δεύτερη εβδομάδα; Να διπλασιάσουμε τον αγώνα. Στην τρίτη; Να τον τριπλασιάσουμε .

Έτσι ακολουθώντας μια κλιμακωτή πορεία φτάνουμε στα έσχατα, στην κορυφή. Μας δίνεται διέξοδος ελευθερίας , απελευθέρωσης.

Ας διασκεδάσουμε κάθε λανθασμένη εντύπωση. Το στεφάνι είναι για τους αγωνιστές. Μην συμβιβάζεστε με τίποτα λιγότερο.

Καλή συνέχεια!

π πκ σαββατοκύριακο 15-16 Μαρτίου 2014

Read more: http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2014/03/blog-post_16.html#ixzz3Th7nEXzC

Ησυχασμός ή υποχωρητικότητα;

H αυριανή ημέρα διαπραγματεύεται την ιερότητα του ανθρωπίνου σώματος. Πρώτον, με την μνήμη του αγίου Γρηγορίου προβάλλεται το μεθεκτόν του Θεού από τον άνθρωπο. Δευτερον με την περικοπή του παραλυτικού τονίζεται πώς η πνευματική ασθένεια της αμαρτίας έχει άμεσο αντίκτυπο και στο σώμα και τις ασθένειες του . Η νηστεία είναι οδηγός και μέσον στην διαφύλαξη της ιερότητας του ναού του αγίου Πνεύματος , που λέγεται σώμα. Ο άνθρωπος χαριτώνεται και σώζεται ψυχοσωματικά και όχι σε ένα αφηρημένο διανοητικό ή πνευματικό επίπεδο.

Πολλοί κατηγορούν τον ορθόδοξο ησυχασμό, ως ξένο με τον κοσμικό πόνο και προβληματισμό. Λένε τους ησυχαστές ακοινώνητους και αδιάφορους για την πολιτικοκοινωνική ζωή. Ενώ κάποιος πού πρεσβεύει ησυχασμό θεωρεί αυτονόητο πώς δεν πρέπει να ασχολείται με την κοινωνική και οικονομική κρίση και να σιγά στα πολιτικά.

Το θεωρώ υπεραπλούστευση του ησυχαστικού ήθους και πονηρή πρόφαση για αλαλία. 

Αν ο ησυχασμός πρεσβεύει πώς η ύλη μετέχει στην χάρη του Θεού, και άρα στην ιερότητα της ας αναρωτηθούμε ΠΟΣΟ ΑΣΧΕΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΗΣΥΧΑΣΜΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΑΡΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ..ΕΙΝΑΙ; Ή ΜΗΠΩΣ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΤ ΕΞΟΧΗΝ ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΗΣ ΙΕΡΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ;ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΙΣ ΤΟ ΑΓΓΕΙΟ, ΤΟΝ ΒΩΜΟ, ΤΟΝ ΝΑΟ ΤΟΝ ΥΛΙΚΟ, ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΤΕΛΘΕΙ Η ΑΧΡΑΝΤΗ ΧΑΡΗ; 

Στον συντετριμμένο άνθρωπο του πόνου και του φθόνου; Της εξαθλίωσης και της απελπισίας; Πού είναι έρμαιο των πειρασμών και της δοκιμασίας; Πού αμαρτάνει επειδή στερείται ή μάλλον επειδή δεν επέλεξε την εκούσια στέρηση; Πού τον εξουθενώνουν και τον εξαθλιώνουν σωματικά και ηθικά οι εκλεκτοί των θεών του κόσμου; Ο φτωχός δεν θέλει να ακούσει για Θεό, όταν στερείται τον υλικό άρτο. Εμείς έχουμε εξιδανικεύσει την πενία ως υπέρτατο αγαθό. Δεν είμαστε κυνικοί όμως, αλλά χριστιανοί. Δεν μιλάω για νηστεία, εγκράτεια, εκούσια φτώχεια, ταπείνωση, αλλά για εξύψωση της αθλιότητας και της μιζέριας. Ο φτωχός άνθρωπος όλη την ημέρα αμαρτάνει ακούσια και εκούσια:φθονεί, μισεί, καταριέται τον δυνάστη του, απομακρύνεται από την ελπίδα και την πίστη ύπαρξης του Θεού και εξαθλιώνεται πέφτοντας σε υποκατάστατα και ζωή φτηνών ηδονών και ψεύτικων παραδείσων. Και επιπλέον ακούει και από εκπροσώπους της θρησκείας, πώς οφείλει να υπακούει στην τάξη του κόσμου, πού είναι θεόσδοτη και ορισμένη από τον φιλοφεουδάρχη Θεό. Δηλαδή όλη η παπική προπαγάνδα αναπτύσσεται και στον ορθόδοξο κόσμο ως υψηλή και μάλιστα ησυχαστική θεολογία!
 
Η ενασχόληση διαρκώς μετα πνευματικά και τα ...νεφελώματα του ουρανού είναι ο αντιησυχασμός.Γιατί η αδιαφορία ομολογεί έναν θεό ξένο και απόμακρο και έναν άνθρωπο υποδουλωμένο και άξιο της μοίρας του.Και όσοι  διακονούν τον θεό ή τους θεούς του κόσμου είναι οι απόγονοι του Καλαβρού. 

Οχι άλλο κάρβουνο. Όχι άλλο ψέμα!

Η μοναχικότητα είναι το καταφύγιο του στοχαστή και η διασφάλιση της Ησυχίας

Ο σοφός Σοφοκλής είπε ότι: « η μοναχικότητα είναι το καταφύγιο του στοχαστή, του μεγαλοφυή ο αχώριστος σύντροφος». Όλοι οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας αποτραβιόντουσαν πολλές ώρες της ημέρας για να προσευχηθούν, για να στοχαστούν επάνω στις μεγάλες αλήθειες της πίστεώς μας, για να μετανοήσουν και να κλάψουν, για να αναπαυθούν με Θεία παρηγορία επι-κοινωνώντας με τον ίδιο τον Θεό γευόμενοι την εν Χριστώ ησυχία. Μία ησυχία που δεν ομοιάζει με την σιωπή του κόσμου αλλά είναι το υπερκόσμιο βίωμα της παρουσίας του Θεού…

Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος μας λέγει: «Ησυχία του σώματος σημαίνει επιστήμη και ευτρεπισμένη κατάστασις των ηθών και των αισθήσεων. Ησυχία της ψυχής σημαίνει επιστήμη των λογισμών και «ασύλητος έννοια». Φίλος και βοηθός της ησυχίας είναι ένας ανδρείος και αυστηρός λογισμός που ίσταται άγρυπνος στην θύρα της καρδίας και φονεύει ή αποδιώκει τους πονηρούς λογισμούς πού πλησιάζουν. Όποιος ζη την ησυχαστική ζωή «εν αισθήσει καρδίας», αντιλαμβάνεται αυτό που είπα. Όποιος όμως είναι ακόμη νήπιος και αρχάριος, ούτε το εγεύθηκε ούτε το εγνώρισε. Ο γνωστικός ησυχαστής δεν έχει ανάγκη από λόγους διδασκαλικούς, διότι αυτούς τους αντιλαμβάνεται από τα έργα και τα γεγονότα.Ησυχαστής είναι αυτός που αγωνίζεται να περιορίση το ασώματον μέσα σε σωματικό οίκο – πράγμα παραδοξότατο!Κελλί του ησυχαστού σημαίνει περιορισμός του σώματος. Και κρύπτει μέσα του τον οίκο της θείας γνώσεως.Όποιος νοσεί ψυχικά από κάποιο πάθος και επιχειρεί την ζωή της ησυχίας, ομοιάζει με αυτόν που πήδησε στο πέλαγος από το πλοίο και κρατώντας ένα σανίδι νομίζει ότι θα φθάση χωρίς κίνδυνο στην ξηρά».

Ο μοναχός αλλά και ο προσευχόμενος χριστιανός θέλοντας να ζει μέσα στην ησυχία του Θεού όπως λέγει πάλι ο όσιος πατήρ «…χωρίς να τους μισή (τους συνανθρώπους του), τους αποφεύγη όλους τόσο, όσο ένας αμελής μοναχός τρέχει κοντά τους με προθυμία. Και τούτο, διότι δεν θέλει να διακοπή η γεύσις της γλυκύτητος του Θεού».

Και γι’ αυτό πολλές φορές πολλοί μοναχοί αλλά και χριστιανοί παρεξηγούνται σαν ακοινώνητοι επειδή -μη θέλοντας να χάσουν αυτό το Θείο δώρο της ησυχίας- αποφεύγουν τις κοινωνικές εκδηλώσεις, τις ανούσιες χαιρετούρες, τα περιττά λόγια, τις εξόδους από το σπίτι τους, τις συναναστροφές με άλλους ανθρώπους.

Κανείς δεν θα μπορέσει να τους καταλάβει εάν και ο ίδιος δεν έχει γευτεί αυτό το βίωμα που ζουν αυτοί οι άνθρωποι, γι’ αυτό και ο κόσμος απορίπτει πολύ εύκολα τέτοιες συμπεριφορές χαρακτηρίζοντάς τες ανάρμοστες και τους ανθρώπους  αυτούς σαν αγενείς και άξεστους!

Και όμως ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος λέγει: «Μακάριος, όποιος ελπίζη να φθάση σ΄ αυτό το ύψος. Τρισμακάριος, όποιος πλησιάζει. Άγγελος, όποιος έφθασε».

Π.Π.

ΠΗΓΗ

O ησυχασμός ως βιωμένη φυσιολογία

Κάποτε, μου συνέβη ένα γεγονός με το οποίο θα κλείσω, ήμουνα νεαρός πρεσβύτερος και διακονούσα σε κάποια χωριά έξω από την Θεσσαλονίκη και ταυτόχρονα ήμουνα βοηθός στην θεολογική σχολή ενός πολύ μεγάλου θεολόγου. Αυτό το οποίο ζούσα, γράφοντας και την διδακτορική διατριβή μου στην θεολογική σχολή ταυτόχρονα, ήταν μια φοβερή αντίθεση. Από την μία στην θεολογική σχολή είχα επαφή με τα μεγάλα της θεολογίας και παράδοξα και τα δυσνόητα και τα βαθυνόητα και από την άλλη σαν ένας παπάς σε 10 χωριά που μου είχε αναθέσει ο τότε επίσκοπός μου, τρία-τέσσερα χωριά στα οποία πήγαινα και έκανα τον ιεροκήρυκα, αυτό έκανα τότε. Ένοιωθα φοβερή μοναξιά, διότι δεν με καταλαβαίνανε, ή εγώ ευθυνόμουνα που δεν με καταλαβαίνανε.
Έλεγα λοιπόν 5 πράγματα, έβλεπα ότι ο κόσμος έ, άκουγε ότι άκουγε, γύρναγε έσκυβε το κεφάλι και εντάξει συνέχιζε κανονικά την ζωή του, σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Η μοναξιά αυτή ήτανε βαρύ αίσθημα, έλεγα μα τι κάνω εγώ σαν παπάς αυτή την στιγμή, τι νόημα έχει να ξαναπάω την Κυριακή και να ξαναμιλήσω στον τάδε, χωριό αφού πάλι ...; ναι, δεν μπορούσα, δεν λέω ότι είναι εύκολο αλλά, σήμερα σας είπα διάλεξα να μιλήσω δύσκολα, θέλω να πω πιστεύω ότι το ακροατήριο έχει τέτοιες δυνατότητες, αλλά έμαθα πολλά από τότε, πάντως είχα μεγάλη δυσκολία. Λοιπόν κάποια στιγμή μου συνέβη το εξής θαυμαστό γεγονός, με το οποίο ο Θεός σαν να μου έμαθε πολλά πράγματα.
Μια από αυτές τις Κυριακές, τελείωσε η Θεία Λειτουργία, μου λέει ο παπάς, ένας απλός παπάς και δύο απλοί-απλούστατοι επίτροποι, αγράμματοι άνθρωποι, πάμε να πιούμε πάτερ έναν καφέ, προτού φύγεις. Μην φύγεις έτσι, εντάξει. Τελειώνει η Λειτουργία, εγώ πάντα θλιμμένα πολύ μέσα στην μοναξιά κλπ κλπ κλπ. Και πάμε να πιούμε τον καφέ στην πλατεία του χωριού. Εκεί λοιπόν που πίναμε τον καφέ, ξαφνικά γυρίζει ο ένας από τους επιτρόπους, με κοιτάζει και μου λέει:
- Λοιπόν πάτερ (-μου λέει) εγώ με τον κυρ-Γιάννη από εδώ (-κυρ-Γιάννης ήταν ο άλλος ο επίτροπος) είχαμε μία απορία. Ο ναός μας εδώ δεν ήταν καθαγιασμένος - δεν είχαν γίνει, ναι - και είχαμε την απορία, μη όντας καθαγιασμένος από τον επίσκοπο, τα μυστήρια και η Θεία Λειτουργία δεν ήταν κανονικά;
Λέω ωχ, ωχ τι γίνεται εδώ! τέτοια απορία, μου έκανε εντύπωση. Και λέει:
- Ξέρεις τι κάναμε, είπαμε να κάνουμε τρεις εβδομάδες νηστεία, για να μας δείξει ο Θεός. Και κάναμε, και πραγματικά μια Κυριακή προτού έλθει ο Δεσπότης να κάνει τα αυτά, είδαμε την ώρα της Θείας Λειτουργίας ξανά αυτό το φως.
Εγώ άρχισα να θορυβούμαι:
- Ποιο φως, τι φως;
- Εκείνο το φως, το αείφωτο, βλέπεις μετά τον ήλιο και νομίζεις ότι είναι σκοτάδι, ένα φως το οποίο κατεβαίνει και βλέπεις πράγματα, πολλά πράγματα, καταστάσεις, παρόν, παρελθόν, το μέλλον εκεί μέσα κλπ.
Άρχισα να συγκλονίζομαι, είχα να κάνω με ανθρώπους που είχαν την εμπειρία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και του αγίου Συμεών του νέου θεολόγου και βέβαια και ο άλλος ευλογούσε εκεί και ο απλός ο παπάς έλεγε κι αυτός ναι, ναι, ήτανε όλοι σαν ...; Ήταν συγκλονιστική η εμπειρία αυτή για μένα, βέβαια δεν σταμάτησε εκεί αλλά άρχισα να τον ψάχνω αυτόν τον επίτροπο, αυτόν τον απλό άνθρωπο.
- Πώς ζεις εσύ, (αφού έπαθα το σοκ το οποίο με συνόδευε για χρόνια μετά). Πώς ζεις εσύ;
- Έ πώς ζω εγώ, φτωχά.
- Τι κάνεις, πως ακριβώς περνάς την μέρα σου, τι ακριβώς κάνεις στην διάρκεια της μέρας;
- Δεν κάνω (-λέει) απολύτως τίποτα, δεν έχω (-λέει) κάποια ιδιαίτερη αυτή, αγαπώ τον Θεό αλλά λίγη υπομονή κάνω. Λίγη υπομονή κάνω.
Είχε υπομονή αυτός, ξέρεις τι θα πει υπομονή; Υπομονή σημαίνει αυτός ο σταυρός της ελευθερίας να αγκαλιάζει τους άλλους. Εκεί μέσα αποκαλύπτεται ο Θεός.
Αυτό είναι το μεγαλειώδες δίδαγμα, ο ησυχασμός είναι βιωμένη φυσιολογία, μην νομίζετε ότι ο ησυχασμός, εσείς οι θεολόγοι, είναι ατομική επίδοση όπως κάνουν οι ινδουιστές ή αυτοί οι οποίοι καταργούνε το θέλημα για να δούνε τα θεάματα. Είναι αυτό το άνοιγμα στην κοινωνία, και με τον τρόπο αυτόν γίνονται μεγάλες αποκαλύψεις τις οποίες εγώ φυσικά, ως υποψήφιος διδάκτωρ και μετέπειτα δεν αξιώθηκα, ούτε αξιώθηκα έκτοτε. Ευχαριστώ για την υπομονή σας.

π. Νικόλαος Λουδοβίκος

http://anastasiosk.blogspot.com/