ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΜΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

Ο Μητροπολίτης και οι ιερείς ως μοναδικοί και γνήσιοι εκφραστές της τοπικής Εκκλησίας αφουγκραζόμενοι τους κραδασμούς της κοινωνίας και την αγωνία μαθητών, γονέων, κηδεμόνων και εκπαιδευτικών των νησιών μας για το μάθημα των θρησκευτικών σε όλες τις βαθμίδες , πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και αφού έγινε σχετική μελέτη και ανάλυση των «Φακέλων Μαθήματος», ιδιαιτέρως για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση, κατέληξε στα εξής:

Α)Οι φάκελοι μαθήματος δεν παρέχουν στην μαθητιώσα νεολαία ελληνορθόδοξη αγωγή και εκπαίδευση, καθόσον απουσιάζει το Αληθινό Πρόσωπο του Χριστού και παρουσιάζεται ένας «Χριστός» παραμορφωμένος κατά τα πρότυπα της Νέας Τάξης Πραγμάτων, προβάλλεται η εικόνα ενός απροσώπου αφηρημένου Θεού , σχετιζομένου με όλες τις θρησκείες και ιδεολογίες της γης, ουσιαστική άρνηση της καθώς εστί ιστορικής παρουσίας του Ιησού Χριστού, ως Κεφαλής της Εκκλησίας. Δεν παρουσιάζεται ο Χριστός ως άξονας της ιστορίας, αλλά ως ένα σχετικό πρόσωπο μέσα στην ιστορία και σύμβολο αφηρημένου προσδιορισμού και ταυτότητας,κατά τις θεωρήσεις εθνών και θρησκειών, προβάλλοντας το τερατούργημα της πανθρησκείας.

Β)Τα Ιερά Κείμενα της Παλαιάς και Καινής διαθήκης και της Ιεράς Παραδόσεως και των αγίων Πατέρων, τα χρησιμοποιούν κατά βούληση. Τα εξομοιώνουν με τα λεγόμενα ιερά κείμενα και πηγές πίστεως , άλλων θρησκειών (ισλάμ,ιουδαϊσμός), με την καλή πρόφαση της θρησκειολογίας, ενώ ουσιαστικά οι αναφορές δεν είναι θρησκειολογικού τύπου και αναφοράς, αλλά ένας ανεκδιήγητος συγκρητισμός, σε γνωστικό επίπεδο αντιπαιδαγωγικός, στο δε θεολογικό επίπεδο εξυπηρετεί το ιδεολόγημα «πώς όλες οι θρησκείες είναι ένα και πώς όλοι οι θρησκευόμενοι πιστεύουν και ομολογούν έναν θεό». Παράλληλα παρουσιάζεται ένας δογματικός μινιμαλισμός, ο οποίος έχει ως στόχο να διαπλάσει οικουμενιστικές συνειδήσεις, σε βάρος της ελληνορθόδοξης ταυτότητας.

Γ)Υπάρχει ένα συνονθύλευμα κειμένων και εικόνων, πού αποπροσανατολίζει τον μαθητή από την καθ’εαυτή χριστιανική αλήθεια, συγχέει ιερές εικόνες με υποκειμενικές παραστάσεις και κυρίως παραθέτει τραγούδια,ποιήματα και ετερόκλητα κείμενα, των οποίων η κατεύθυνση έχει αναφορά σε αλλότριες ιδεολογίες από την ελληνορθόδοξη παράδοση και εξυπηρετεί συγκεκριμένες σκοπιμότητες .Το καθεστώς της Νέας Τάξης Πραγμάτων κατευθύνει τα πράγματα στην παγκόσμια παιδεία, έχοντας ως στόχο τις αθώες ψυχές και τους άπλαστους χαρακτήρες των παιδιών μας. Το περιεχόμενο της ύλης των φακέλων δεν ανταποκρίνεται στην ηλικία και στις γνωσιολογικές ανάγκες των παιδιών και δεν τα σέβεται διόλου. Χρησιμοποιεί ύπουλες στρατηγικές και παίζει πολιτικά παιχνίδια σε βάρος της διαμόρφωσης του ήθους και του χαρακτήρα τους. Δημιουργεί μια νεοταξική παιδεία με στόχο την απώλεια της ταυτότητας των λαών, όπως αυτή πηγάζει από κάθε θρησκευτική και πολιτιστική του παράδοση, με απώτατο σκοπό μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία-οδοστρωτήρα.

Δ) Η χριστιανική θεώρηση της διαφορετικότητας δεν έχει καμία σχέση με αυτήν την «διαφορετικότητα» κάποιων παραγράφων των φακέλων μαθήματος στις μικρές τάξεις του δημοτικού.Η αγάπη ,για την ορθόδοξη πίστη, είναι δεδομένη στο πρόσωπο του πεπτωκότος ανθρώπου. Δεν την προσλαμβάνει όμως για να την κάνει κτήμα της, αλλά για να την θεραπεύσει.Οπότε κάθε άλλη θεώρηση της διαφορετικότητας, πέραν της διδασκαλίας του Κυρίου Ιησού Χριστού,η οποία προβάλλεται ως πρότυπο στην εποχή μας, για να μας διχάσει σε προοδευτικούς και αναχρονιστικούς, πόρρω απέχει από την ευαγγελική διδασκαλία και την διδασκαλία της ορθόδοξης παράδοσης.Τα παρόντα βιβλία με μια «παιδαγωγική» κοπτοραπτική επιχειρούν να αντλήσουν επιχειρήματα μέσα από την αγία Γραφή και την ζωή της Εκκλησίας, εναντίον της αγίας Γραφής και της Εκκλησίας.

Ε)Παρατηρούμε ότι το μάθημα των θρησκευτικών έχει υποβαθμιστεί. Τα βιβλία έγιναν φάκελοι. Παρότι δεν άλλαξε ο τίτλος του μαθήματος «Θρησκευτικά», ιδίως στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση έγινε ένα συγκρητιστικό μάθημα,για το οποίο η γνωστική ικανότητα των μαθητών δεν είναι επαρκής για να δεχθεί τα δεδομένα γνώσεων.Το μάθημα έχει υποβαθμιστεί σε θέμα ωρών, κατήντησε «ελεύθερη ώρα» και το τραγικότερο έχει περισσότερα στοιχεία κοινωνικής και πολιτικής αγωγής,φιλολογίας, λογοτεχνίας και φιλοσοφίας, παρά θεολογίας.Τα παιδιά μας, είτε το θέλουν κάποιοι είτε όχι, είναι μεγαλωμένα σε ένα ελληνορθόδοξο περιβάλλον, με συγκεκριμένες προσλαμβάνουσες και παραστάσεις, ήθη, έθιμα τα οποία πηγάζουν από τα βάθη των αιώνων και είναι ρίζα για το μέλλον τους.Η ύλη των φακέλων προσπαθεί να αποκόψει αυτή την ρίζα και να μεγαλώσει τα παιδιά μας στο θερμοκήπιο της νεοταξικής παιδείας, την στιγμή πού δίνει την ελευθερία σε αλλόδοξους και αλλόθρησκους μαθητές να επιλέγουν την ύλη του θρησκευτικού τους μαθήματος!

Παρακαλούμε τους εκπαιδευτικούς της καθ ημάς Μητροπόλεως να λάβουν καλοπροαίρετα υπ’όψιν τους την ανησυχία της τοπικής εκκλησίας , όχι ως πίεση αλλά ως κάλεσμα της Μεγάλης Μάνας του Γένους μας, πού ονομάζεται Ορθόδοξη Εκκλησίας.

Καλούμε τους γονείς και κηδεμόνες όπως επανέλθουν με συνείδηση στην εκκλησιαστική ζωή και παράδοση, ώστε να δώσουν το καλό υπόδειγμα στα τέκνα τους . Είναι η ώρα των γονέων, καιρός εγρήγορσης, καιρός ελληνορθόδοξης αφύπνισης, καιρός ανάληψης ευθυνών. Είστε υπεύθυνοι για την πνευματική ανάπτυξη των παιδιών σας, μορφώνοντας αυτούς μέσα στην κατ οίκον εκκλησία της χριστιανική οικογένειας «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου» και οδηγοί προς την πίστη στον Χριστό και στην ορθόδοξη εκκλησιαστική ζωή. Πλαισιώστε τα κατηχητικά, τα οποία καλούνται ως νέα «κρυφά σχολειά» να διδάξουν Χριστό και Ελλάδα, πάνω από πολιτικές ιδεολογίες και κομματικές σκοπιμότητες!

Παρακαλούμε το Υπουργείο Παιδείας να επαναφέρει τα περσινά βιβλία( περιόδου 2016-2017) και να ν’ αναδιαμορφώσουν άμεσα τους στόχους του Προγράμματος Σπουδών περί του θρησκευτικού μαθήματος, σε ουσιαστικό και καίριο διάλογο με την επίσημο Ελλαδική Εκκλησία και να την δεχτούν ως ισότιμο συνομιλητή και ισχυρό θεσμικό φορέα της ελληνικής κοινωνίας.

Ως έλληνες ακρίτες του Αιγαίου, φυλάμε Θερμοπύλες, όχι μόνο γεωγραφικές, αλλά κυρίως πολιτισμικές και έχουμε κύριο λόγο στις κεντρικές λήψεις αποφάσεων για την μόρφωση και το μέλλον των παιδιών μας.

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΣΑΒΒΑΣ

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΡΟΥ ΚΑΛΥΜΝΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑΣ  ΠΑΪΣΙΟΣ

Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά και περιπόθητα,
Οι κώδωνες της Ιεράς Μονής των Αγίων Πάντων, στο μέσον της Αγίας και Μεγάλης  Τεσσαρακοστής, κτυπούν σήμερα χαρμόσυνα, δια να αναγγείλουν την εορτή της  μνήμης του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Σάββα, του αγίου, του προστάτου και εφόρου του Νησιού  μας και μας καλούν με πίστη, ευλάβεια και σεβασμό να προσέλθουμε στην χάρη Του.

Αδελφοί μου,
Ο ταπεινός και πράος στην καρδιά άνθρωπος, όταν παραδοθεί ανεπιφύλακτα στο Θεό και αφήσει τις επιθυμίες του και αφοσιωθεί ολοκληρωτικά, ψυχή τε και σώματι, στο θέλημα του Θεού, τότε θα πλημμυρίσει την καρδία του ειρήνη, χαρά και ευλογία και η ένωσή του με τον Πανάγαθο Θεό θα είναι πραγματικότητα.
Αυτή την ταπείνωση, αυτή την πραότητα, αυτήν την αυταπάρνηση στα του κόσμου τούτου πράγματα, αυτή την αφοσίωση επέδειξε στην επι γής ζωή του και ο Όσιος και Θεοφόρος Πατήρ ημών Σάββας, ο της Νήσου Καλύμνου θείος φρουρός και Δωδεκανήσου απροσμάχητος βοηθός.
Οι λόγοι του Σωτήρα Χριστού προς τους μαθητές Του Ιάκωβο και Ιωάννη, «ουκ οίδατε τι αιτείσθε», ήταν πάντοτε  φλογεροί και πάντοτε νωποί  στην ταπεινή καρδιά του μοναχού Σάββα.
Ο Ιερός Χρυσόστομος λέγει:  «η κατάβασις αύτη πάντων ανάβασις γέγονε. Αύτη της βασιλείας η θύρα». – Η ταπείνωση είναι η θύρα της βασιλείας. Ώστε, αν θες να γίνεις μεγάλος, να μη ζητάς να γίνεις μεγάλος, και τότε θα γίνεις μεγάλος. Καί τους αγίους γι’ αυτό τους θαυμάζουμε, διότι, ενώ ήσαν ανώτεροι όλων θεωρούσαν τον εαυτό τους κατώτερο όλων. Τίποτε δεν είναι υψηλότερο από την ταπείνωση. Από κανένα πάθος δεν καταστρέφεται-.
Και ο Όσιος Σάββας δεν ζητούσε τι το υψηλό, και θεωρούσε τον εαυτό του κατώτερο από τους άλλους. Ταπείνωνε την καρδιά του, για να προσελκύσει τον Θεό. Διάβαζε καθημερινώς τον ψαλμό λγ΄19 «εγγύς γάρ ο Κύριος τοις συντετριμμένοις τη καρδία»-Ο Κύριος βρίσκεται μαζί με όσους έχουν συντετριμμένη  καρδιά και τεταπεινωμένη.
Πράος και ταπεινός, σώφρων και αγάπης έμπλεος δεν ζήτησε θέσεις και πρωτοκαθεδρίες, αξιώματα και υστεροφημίες αλλά, αφού εγκατέλειψε άπαντα τα του βίου τερπνά και πρόσκαιρα, στους ισχνούς ώμους του σήκωσε τον δικό του σταυρό και ζήτησε να βρεί, «ως η διψώσα έλαφος παρά τας διεξόδους των υδάτων», τον φραγγελωμένο, σταυρωμένο και αναστημένο Χριστό.
Το Άγιον Ορος, οι Άγιοι Τόποι, η Παλαιστίνη, η Αθήνα, η Αίγινα, η Πάτμος, τόποι περισυλλογής  και προσευχής, και τέλος η μυροβόλος Κάλυμνος, με την χάρη του Τριαδικού Θεού, έγινε τόπος  εγκαταβίωσης και ανάπαυσης της ψυχής του πράου και ταπεινού στη καρδία αγίου ανδρός.
Ο Όσιος Σάββας, της Θράκης ο θεόδοτος βλαστός και της Καλύμνου ο πολύτιμος θησαυρός, όλη του την καρδία την έδωσε σε Εκείνον, ο Οποίος σήμερα ανεβαίνει προς τα Ιεροσόλυμα και προλέγει τα μέλλοντα σ’ Αυτόν συμβαίνειν.
Ο Όσιος και Θεοφόρος Πατήρ ημών Σάββας της Καλύμνου, ο Μέγας Ασκητής, όλα τα συναισθήματά του τα κατάθεσε κάτω από τον Σταυρό Εκείνου, ο οποίος εμπαιγμούς και εμπτυσμούς και μάστιγας και κολαφισμούς και θάνατο υπέμεινε δια την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους.
Ο Όσιος και Θεοφόρος Πατήρ ημών Σάββας, των Ιερέων το καύχημα, των Μοναζόντων το κλέος, της μετανοίας ο διδάσκαλος, έμπλεος αγάπης προς πάντα άνθρωπο, αγάπησε τον Νυμφίο της Εκκλησίας Χριστό και έτυχε παρ’ Αυτού δόξης  αφθάρτου και έγινε κρουνός θείων θαυμάτων ανεξάντλητος.
Το άγιο λείψανο του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός  ημών Σάββα, άφθορο, αναλλοίωτο, ευωδιάζον και θαυματουργόν, είναι άξιο σεβασμού, είναι ιερό, είναι πηγή χαρισμάτων και θεραπειών και τούτο διότι το έχει δοξάσει ο Πανάγιος Θεός.
Είναι νεκρό, κατά τον άνθρωπο της κάθε εποχής, εντός της αγίας θήκης του, όμως ζεί δια της χάριτος και ενεργείας του Παναγίου Πνεύματος. Και μάλιστα όχι μόνο αυτό τα μακάριο, άγιο και πανευβλαβές σκήνος του Οσίου Πατρός ημών, αλλά και αυτή ακόμη η  θήκη – λειψανοθήκη του Αγίου είναι γεμάτη  από πνευματική χάρη, καθώς λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος, ότι «αι θήκαι – λειψανοθήκες – των αγίων, είναι γεμάτες από πνευματική χάρη.
Τούτο βεβαιώνουν εξ’ ιδίας πείρας, εκτός από τον Ιερό Χρυσόστομο και άλλοι μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας μας, όπως ο άγιος Αμβρόσιος Επίσκοπος Μεδιολάνων, ο Ιερός Αυγουστίνος, ο Μέγας Βασίλειος και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, οποίος ομιλεί για θαύματα που έκανε «η κόνις» σκόνη, τέφρα – των λειψάνων του αγίου Κυπριανού σε όσους προσήλθαν ευλαβικά  με πίστη να προσκυνήσουν.
Ο ίδιος, επίσης, ο θεολόγος άγιος Γρηγόριος ομιλεί  και για παρόμοια θαύματα, πού έκαμαν «μόνο ρανίδες  αίματος και μικρά σύμβολα πάθους» των αγίων μαρτύρων του Χριστού.
Όποιος, λοιπόν, προστρέχει στην χάρη, και την ευσπλαχνία και με δάκρυα επικαλείται την ευσπλαχνία του και αγγίζει με πίστη την θήκη που περιέχει το χαριτόβρυτο σκήνωμα του Γέροντος, της αριστοτόκου νήσου των Καλυμνίων, Οσίου Πατρός ημών Σάββα του εν Καλύμνω ασκήσαντος, παίρνει από εκεί πολλή δύναμη, χάρη και ευλογία.
Αυτή την χάρη, την πολλή δύναμη, αυτή την χάρη, αυτή την ευλογία και εμείς, οι κυκλούντες την αγία λάρνακα του Οσίου Πατρός ημών Σάββα και μαζί μας οι όπου γης Καλύμνιοι, Δωδεκανήσιοι και σύμπας ο ευσεβής του Κυρίου λαός, επικαλούμενοι την μεσιτεία του πράου, ταπεινού αγίου  μας, του οποίου ενώ το σώμα  είναι νεκρό, εν τούτοις το πανάγιο σκήνος τρέπει σε άτακτο φυγή, «τις αόρατες δυνάμεις του πονηρού Δαίμονος και ως τείχος και οχύρωμα αρραγές περιφρουρεί την Νήσο μας, της οποίας είναι προστάτης, φρουρός και πρόμαχος».
Σε Αυτήν την Αγία Μορφή, τον ταπεινό και πράο εργάτη του αμπελώνα του Κυρίου, κλίνει γόνυ ευλαβείας πρό της αγίας Λάρνακάς του ο Ευσεβής Καλυμνιακός Λαός, και μετ’ αυτού σύμπασα η επί γης στρατευομένη του Χριστού Εκκλησία, και πάσα  ψυχή Χριστιανών Ορθοδόξων, η οποία κατά τους δυσκόλους αυτούς καιρούς  επικαλείται την χάριν και ευλογία του.
Αυτόν, τον επί γης ισάγγελο και θαυματουργό Άγιο, με ύμνους και ωδές πνευματικές, τον παρακαλούμε και τον ικετεύουμε από την χαριτόβρυτο λάρνακά του να περιφρουρεί και να σώζει από πάσης επιβουλής εναντίας την νεολαία μας και μετά του ψαλμωδού ας ψελλίσουμε και εμείς: «Ευχαρίστοις άσμασι, των Καλυμνίων η νήσος, προσκαλείται σήμερον των Ορθοδόξων τα πλήθη, μέγιστον νεοφανέντα εγκωμιάσαι, καύχημα ορθοδοξίας αναφανέντα, Σάββα τον θείον, τον ρύστην ταύτης ομού και πρόμαχον».    Ο.Λ.Κ.Α.Π.

Η νήσος Κάλυμνος εορτάζει

Η ΝΗΣΟΣ ΚΑΛΥΜΝΟΣ ΕΟΡΤΑΖΕΙ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΤΗΣ

Την Ε΄ Κυριακή των Νηστειων, 21 Μαρτίου 2010, η Ιερά Μονή των Αγίων Πάντων Καλύμνου θα γιορτάσει την μνήμη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Σάββα του εν Καλύμνων ασκήσαντος.

Χαίροις ο Καλύμνου Θειος φρουρός και Δωδεκανήσου απροσμάχητος βοηθός, χαίροις της Τριάδος ο Θειος μυστολέκτης, Πατέρων μέγα κλέος Σάββα Όσιε.

ΓΟΝΟΣ ΓΕΓΟΝΑΣ ΓΑΝΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΑΣ,

ΜΕΓΑ ΚΑΥΧΗΜΑ ΝΗΣΟΥ ΚΑΛΥΜΝΟΥ,

ΠΑΜΜΑΚΑΡΙΣΤΕ ΣΑΒΒΑ, ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ.

ΚΑΙ ΓΑΡ ΟΔΟΝ ΔΙΕΛΘΩΝ ΤΗΣ ΑΣΚΗΣΕΩΣ

ΤΟΥ ΑΚΡΟΤΑΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΕΠΕΤΥΧΕΣ.

ΔΙΟ ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΧΡΙΣΤΩ ΤΩ ΘΕΩ

ΣΩΘΗΝΑΙ ΤΑΣ ΨΥΧΑΣ ΗΜΩΝ.

Ο ΟΣΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΕΝ ΚΑΛΥΜΝΩ ΚΑΤΑΓΩΓΗ–ΜΟΡΦΩΣΗ–ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ.

Ο θεόφρων πατήρ ημων Σάββας ο νέος ο εν Καλύμνω, γεννήθηκε το έτος 1862 στην Ηρακλείτσα (αναφέρεται και η Γάνου Χώρα της περιφέρειας Αβδίμ) της Ανατολικης Θράκης, από πτωχούς γονεις, τον Κωνσταντινο, που ασκουσε το επάγγελμα του μικροπωλητου και τη Σμαραγδή. Ηταν μοναχοπαίδι και κατά το βάπτισμα έλαβε το όνομα Βασίλειος. Από μικρας ηλικίας ηταν πιστος και ευσεβής, αλλά και ένθερμος εραστής της αγγελικης μοναχικης ζωης. Αφου τελείωσε τα εγκύκλια μαθήματα και φύλαξε τον εαυτό του καθαρό από κάθε μολυσμό, δεν συνέχισε τις σπουδές του στο γυμνάσιο, είτε διότι δεν ειχε τη δύναμη ο πατέρας του, ειτε διότι ο ίδιος ο Βασίλειος δεν ειχε διάθεση περαιτέρω μορφώσεως. Κατόπιν τούτου, οι γονεις του του άνοιξαν ένα μικρό κατάστημα. Ο Βασίλειος, άγοντας το 12ο έτος της ηλικίας του, διαπίστωνε καθημερινά, ότι το επάγγελμα που ασκουσε δεν ηταν στη φύση του. Έπρεπε, λοιπόν, να κόψει το δεσμό που του δημιουργουσε αυτό με τον υλικό κόσμο και να προχωρήσει στο πέλαγος της χάριτος του Θεου. Ήθελε να ζήσει για τον Χριστό και μόνο. Η μητέρα του, μόλις πληροφορήθηκε τους πόθους του τον εβεβαίωσε ότι «αν το κάνεις αυτό θ΄ αποθάνω».

ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙ ΤΑ ΕΓΚΟΣΜΙΑ.

Στην απαλή ηλικία των 12 ετων αντιμετωπίζει τον μέγα τουτο προβληματισμό. Η έλξη του Θεου είναι ισχυρότατη, όπως και η κλίση του. Το «φύγε και σώζου» κυριάρχησε και έτσι, μία ημέρα ιστορική, αλλά και λαμπρή, έβαλε το κλειδί του καταστήματος κάτω από μία πέτρα και κατέβηκε στο λιμάνι για να πραγματοποιήσει την απόφασή του. Ως ελάφι, τώρα, κατευθύνεται προς το ευωδες περιβόλι της Παναγίας, το Άγιον Όρος. Εκει, εγκαταβιώνει στη Σκήτη της Αγίας Άννης, όπου και απολαμβάνει τους πρώτους καρπούς των ιερων πόθων του. (Κατ΄άλλη γνώμη, που στηρίζεται σε διηγήσεις, πρωτα πηγε στα Ιεροσόλυμα). Στη Σκήτη αυτή δέχθηκε το βάρος της μοναστικης δοκιμασίας επί 12 έτη (κατ΄άλλους επί 6 έτη) και ασκήθηκε στο έργο της αγιογραφίας και της βυζαντινης μουσικης.

ΜΕΤΑΒΑΙΝΕΙ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ.

Μετά από προσευχή παίρνει την απόφαση να πάει στα Ιεροσόλυμα. Διέρχεται από την γενέτειρά του, επισκεπτόμενος δε τους γονεις του, αναγνωρίζεται από κάποιο σημάδι του μετώπου του. Ο πειρασμός θερμαίνεται και πάλι. Πάλι εμπόδια από τη μητέρα του. Φεύγει ο ακτήμων με τη βοήθεια πλουσίου ανδρογύνου, που πηγαίνει στους Αγίους Τόπους. Ως χρόνος αφίξεώς του στα Ιεροσόλυμα αναφέρεται το έτος 1887, σε έγγραφο του Αρχιγραμματέως του ομωνύμου Πατριαρχείου. Αφου προσκύνησε με δέος και ευλάβεια τους Αγίους Τόπους, εισέρχεται στην ιστορική Μονή του Χοτζεβα και γίνεται αδελφός αυτης.

ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΙ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ.

Μετά τριετή ενάρετο και οσιακό βίο στη Μονή αυτή κείρεται το έτος 1890 Μοναχός. Οπλισμένος με την αγιαστική χάρη και θωρακισμένος με την αήττητη πανοπλία του αγγελικου σχήματος, το 1894 αποστέλλεται από τον Καθηγούμενο της Μονης στο Άγιον Όρος για να ασκηθει στην Ιερά Σκήτη της Αγίας Άννης, υπό την καθοδήγηση του αειμνήστου Αρχιμανδρίτου Ανθίμου, εις την αγιογραφία, προφανως να ειδικευθει στην τέχνη. Επανέρχεται μετά 3ετίαν στην Ι. Μ. Χοτζεβα και το 1902 προχειρίζεται σε διάκονο και το επόμενο έτος σε πρεσβύτερο. Διατελει επί ένα έτος (1906) εφημέριος της Θεολογικης Σχολης του Τιμίου Σταυρου, όπου γνωρίζεται με τον Χρυσόστομο Παπαδόπουλο, τον μετέπειτα καθηγητή του Πανεπιστημίου και Αρχιεπίσκοπο Αθηνων και πάσης Ελλάδος. Ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος ως Αρχιεπίσκοπος Αθηνων, αποφαινομενος περί του Αγίου Σάββα, πριν ακόμα κοιμηθει και αναγνωρισθει η αγιότητά του, έλεγε στον Καλύμνιο φίλο του Γεράσιμο Ζερβό: «Να ξέρεις, Γεράσιμε, ότι ο πατήρ Σάββας είναι άγιος άνθρωπος». Το 1907 επανέρχεται στην Ιερά Μονή Χοτζεβα και ασχολειται, παράλληλα προς την έντονη πνευματική ενάσκησή του, με το ευλογημένο εργόχειρο της αγιογραφίας.

ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Το 1916, ύστερα από 26 χρόνια περίπου παραμονης στους Αγίους Τόπους επέστρεψε στην Ελλάδα. Έτσι σφραγίζει μια ωραία ασκητική ζωή, πλήρη πνευματικης καρποφορίας. Έφυγε από την έρημο του Ιορδάνου, όπου ζουσε «ως υψιπέτης αετός», τρεφόμενος ως πτηνό με μια κουταλιά βρεγμένο σιτάρι την ημέρα και νερό από τον ποταμό, διότι οι Άραβες πολεμουσαν τον ευλογημένο ερημικό βίο. Ευρισκόμενος στην Ελλάδα αναζητει νέα γη ασκήσεως. Κατά το έτος της επιστροφης του, φαίνεται ότι μετέβη στη νησο Πάτμο. Αφου παραμένει εκει επί 2 έτη, πηγαίνει στο Άγιον Όρος, απ΄όπου κατέρχεται στην Αθήνα για να αγοράσει υλικά αγιογραφίας. Κατά το διάστημα αυτό και μέχρι μεταβάσεώς του στην Αίγινα φαίνεται ότι μετέβη στο ξερονήσι Παραμπόλα και στην Ύδρα.

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ ΣΤΗ ΑΙΓΙΝΑ.

Στην Αθήνα συναντα υποτακτικό του Αγίου Νεκταρίου, ο οποιος τον πληροφορει ότι τον αναζητει. Απ΄αυτό συνάγεται ότι οι δύο άγιοι ειχαν προηγούμενη γνωριμία. Από την Αθήνα, λοιπόν, πηγαίνει στην Αίγινα, όπου διακονει τον άγιο Νεκτάριο μέχρι την κοίμησή του. Η μετά του αγίου Νεκταρίου συγκαταβίωσή του συνέβαλε πολύ στην περαιτέρω πνευματική πρόοδο του οσίου. Εγνώρισε την αυστηρά άσκηση του αγίου Νεκταρίου, τους πολέμους των μικρων ανθρώπων, αλλά και την αναμφισβήτητη αρετή του, την παροιμιώδη ταπείνωση και απλότητά του. Ειδε τη θεία κοίμησή του, η οποια εβεβαίωσε την ευαρέσκεια προς αυτόν του Παναγάθου Θεου με τα έκδηλα σημεια του αγίου μύρου και της ευωδίας, αλλά κυρίως της θαυματουργικης χάριτος. Εις την Αίγινα παραμένει μέχρι το έτος 1926. Αναχωρει για την Αθήνα, διότι στη Μονή προσέρχεται πολύς κόσμος και ο θόρυβος τον κουράζει. Στην Αθήνα συναντα τον Γεράσιμο Ζερβό, ο οποιος τον φιλοξενει στο σπίτι του και τον πείθει τελικά να μεταβει στην Κάλυμνο.

ΜΕΤΑΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΜΝΟ.

Το ίδιο έτος (1926) φθάνει στην Κάλυμνο, όπου μετά από κάποια έρευνα-περιπλάνηση εγκαταβιώνει οριστικά στην Ιερά Μονή Αγίων Πάντων. Σ΄αυτή τη Μονή, της οποίας τυγχάνει κτίτορας, ειχε ασκητεύσει και ο ενάρετος και διορατικός Ιερομόναχος π. Ιερόθεος Κουρούνης. Ο θεσπέσιος αυτός λειτουργός του Υψίστου, προ της κοιμήσεώς του, παρηγορώντας τις λυπημένες αδελφές ειπεν: «μετ΄ολίγον θα έλθη εδώ ανώτερός μου». Και πράγματι επαληθεύθηκαν τα λόγια του. Ο π. Σάββας, ευθύς μετά την εγκατάστασή του στην Ιερά Μονή των Αγίων Πάντων, κτίζει με τη βοήθεια του Γεράσιμου Ζερβου τα επάνω κελλιά και αρχίζει μία έντονη πνευματική ζωή. Αγιογραφει, τελει τα θεια Μυστήρια και τις ιερές Ακολουθίες, εξομολογει, διδάσκει με το στόμα και το παράδειγμά του και βοηθει χηρες, ορφανά και φτωχούς. Ζει με ταπείνωση, άσκηση και προσφορά, ώστε το αγγελικό παράδειγμά του να ενθυμουνται με δάκρυα και συγκίνηση όσοι τον εγνώρισαν. Πάντοτε δε θα επικαλουνται με πίστη τη χάρη του στις ποικίλες δοκιμασίες της ζωης τους. Πρόθυμος όταν ζουσε, προθυμότατος μετά την κοίμησή του.

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ.

Ηταν επιεικής και εύσπλαγχνος στις αμαρτίες των άλλων, δεν ανεχόταν τη βλασφημία και την κατάκριση. Αυτά τα δύο πολύ τον ετάρασσαν. Η σκληρά άσκησή του του χάρισε την ευωδία του σώματός του, αλλά και την ασθένεια. Το πέρασμά του ηταν ευωδες. Αυτή η ευωδία θα εξέλθει και από το μνημα του κατά την εκταφή του. Όπως σ΄όλους τους ανθρώπους του Θεου, έτσι και από τον π. Σάββα δεν έλλειψε «ο σκόλοψ τη σαρκί». Υπέφερε από προστάτη και σοβαρά κοιλιακή πάθηση. Για τον προστάτη έκανε εγχείρηση και θεραπεύτηκε. Όταν του έλεγαν να πάει στην Αθήνα να θεραπευθει και για το κοιλιακό νόσημα, απαντουσε: «Αυτό, παιδί μου, θα μας σώση, τίποτε άλλο δεν κάναμε. Αυτό είναι το καλό που θα μας πάει στον Παράδεισο. Ο Θεός είναι μεγάλος». Ο π. Σάββας αγαπουσε όλους τους ανθρώπους και κατέβαλλε προσπάθεια για τη μετάνοιά τους και επιστροφή τους στον Χριστό. Η αγάπη του ηταν ειλικρινής και πηγαία. Ηταν δε αφιλοχρήματος. Ουδέποτε κρατουσε χρήματα. Από την αγιογραφία και τα μυστήρια ό,τι ελάμβανε τα έδινε στους πτωχούς, στις χηρες και τα ορφανά. Η ζωή του ηταν μία συνεχής κατάσταση αγίας υπακοης. Ενδεικτικό αυτου είναι και η υπακοή του να δεχθει κατά την περίοδο σοβαρας ασθενείας, ο ακρότατος αυτός ασκητής (στο Άγιον Όρος κατ΄εντολή του γέροντά του) τον 15 Αύγουστο κρέας πετεινου. Ο μακάριος, για κάθε πνευματικό πρόβλημα ελάμβανε άνωθεν την πληροφορία και έτσι βάδιζε επί του ασφαλους. Ειχε πολλούς πειρασμούς και χάλασε πολλές παγίδες του διαβόλου. Κάποτε, και συγκεκριμένα μία Καθαρά Δευτέρα, για να μη τελέσει τις ακολουθίες του, τον έκλεισε επί τρεις ημέρες στο κελλί του. Ηταν χαριτωμένος και ευλογημένος από τον Κύριο. Πραος, ανεξίκακος, άδολος, υπάκουος και πονετικός.

ΤΟ ΟΣΙΑΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ.

Εδόξασε τον άγγελο στη γη και τον άνθρωπο στους ουρανούς. Ηταν άγγελος και άνθρωπος και αντιστρόφως. Κατά τον τρόπο αυτό εκπλήρωσε τις ημέρες της επί γης πορείας του μέχρι της 7ης Απριλίου 1948, ότε παρέδωκε την αγία του ψυχή στον Κύριο. Περί το τέλος της ζωης του ευρίσκεται σε άκρα περισυλλογή και ιερά κατάνυξη. Επί τρεις ημέρες δεν εδέχθη ουδένα. Ευρίσκετο πλέον στο στάδιο της ιερας μεταστάσεώς του. Έδωκε τις τελευταιες συμβουλές και εζήτησε την εν Χριστω αγάπη και υπακοή. Όταν ο επιθανάτιος ρόγχος τον κατέλαβε και επί μακρόν συνεχίζετο, ξαφνικά λαμβάνει δυνάμεις, ενώνει τα μικρά ευλογημένα χέρια του και χειροκροτει επανειλημμένα, ενώ από τα χείλη του εξέρχονται οι τελευταιες ιερές φράσεις: «Ο Κύριος, ο Κύριος, ο Κύριος». Ηταν η βεβαίωση της θείας μεταφυσικης πορείας του. Ηταν το κύκνειο ασμα της θεοφιλους ζωης του. Την ώρα εκείνη ολίγες μόνον μοναχές περιέβαλαν μία αγία μορφή, έναν θαυμάσιο αγωνιστή της πίστεως και της ευσεβείας, έναν οικιστή του Παραδείσου. Ο ουρανός εγνώρισε τη μετάστασή του και επανηγύριζε. Έτσι, η γη εχάρισε στον ουρανό τον άγιο αυτό βλαστό της και ο ουρανός αποδέχθηκε την ιερά αυτή προσφορά. Είθε και εμεις, μιμούμενοι, κατά το δυνατόν, τις αρετές του Αγίου Σάββα του νέου, του θαυματουργου, αλλά και με τις πρεσβειες του να αξιωθουμε της Ουρανίου Βασιλείας. Αμήν.

ΙΜΛΚΑ

Ο Καλύμνου Παϊσιος τέλεσε μνημόσυνο για τον μακαριστό Γάνου και Χώρας Νεκτάριο

Ο μητροπολίτης κ. Παΐσιος, ως καλός πηδαλιούχος της Ιεράς Μητροπόλεως Λέρου, Καλύμνου και Αστυπαλαίας, ορθοπλώρισε την Εκκλησία της Καλύμνου τελώντας αρχιερατικό 40ήμερο μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του μακαριστού μητροπολίτη Νεκταρίου, ο οποίος από Λέρου, Καλύμνου & Αστυπαλαίας, μέσα από ταραχές αμφιλεγόμενης ηθικής ειλικρίνειας, βρέθηκε να είναι Γάνου και Χώρας.

Το μνημόσυνο αυτό ήταν μια επιβαλλόμενη υποχρέωση της τοπικής εκκλησίας για την αποκατάσταση της εκκλησιαστικής τάξης και της εκκλησιαστικής συνέχειας, όπως τόνισε ο κ. Παΐσιος στην ΑΡΓΩ. Η ένταση στην εκκλησία της Καλύμνου, η οποία γεννήθηκε από την εποχή της απομάκρυνσης του αοίδιμου ποιμενάρχη και επενεργούσε διαβρωτικά στη βάση της τοπικής εκκλησίας μέχρι σήμερα, διχάζοντας κλήρο και μερίδα του λαού σε δύο μερίδες., στους μεν και στους δε. Σ' αυτό το «καθεστώς» έθεσε τέλος ο κ. Παΐσιος.

Το πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση αυτή ο κ. Παΐσιος το έκανε στη Λέρο. Εκεί τέλεσε για πρώτη φορά μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως του μακαριστού μητροπολίτη Νεκταρίου. Από τη Λέρο πήρε το «κουράγιο» να μεταφέρει και στην Κάλυμνο το πνεύμα της καταλλαγής και ενότητας. Το μνημόσυνο αυτό το είδε ο μητροπολίτης ως καθήκον και γι' αυτό κάλεσε όλο τον κλήρο να συμμετάσχει. Επιδίωξε μέσα από αυτή την ακολουθία και σύμφωνα με το χριστιανικό ήθος, να «πάρουν συγχώρηση», έστω και τυπικά, όλος ο κλήρος της Καλύμνου, μιας και η κηδεία του μεταστάντος ιεράρχη είχε γίνει στη γενέτειρα του την Κρήτη. Κι αυτό προς παραδειγματισμό του λαού. Η πρόσκληση του κ. Παΐσιου έχει ως εξής:

Η πρόσκληση του μητροπολίτη

Η Ιερά Μητρόπολη Λέρου Καλύμνου και Αστυπαλαίας καθηκόντως, την Κυριακή της Απόκρεω 7 Φεβρουαρίου 2010 και ώρα 10.30 πρωινή, στην Ιερά Μονή των Αγίων Πάντων Καλύμνου (Αγίου Σάββα), θα τελέσει επίσημο Αρχιερατικό ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΘΗΜΕΡΟ Μνημόσυνο στην μνήμη του αειμνήστου Μητροπολίτου Γάνου και Χώρας κυρού ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ, του από Λέρου Καλύμνου και Αστυπαλαίας, και παρακαλεί το ευσεβές πλήρωμα της Εκκλησίας όπως ενώσει τις προσευχές του στον Υψιστο υπέρ της μακαρίας ψυχής του αοιδίμου Ιεράρχου.

Απουσίες και παρουσίες

Τελικά, προσήλθαν στο μνημόσυνο μόνον 10 ιερείς της Καλύμνου, συν ένας από την Αστυπαλιά και ο πατήρ της ι. μονής των Αγίων Πάντων κ. Κυπριανός. Την ιερατική ακολουθία των, συνολικά, 12 ιερέων συμπλήρωναν δύο διάκονοι της εκκλησίας της Καλύμνου. Η ελαφρά κακοκαιρία (αέρας με ψιλή βροχή) ίσως προβληθεί ως πρόφαση αδυναμίας μετακίνησης, αλλά το βέβαιο είναι ότι στην Κάλυμνο ακόμη υπερίπταται η «ιδεολογική τρομοκρατία» με προσωπείο σεμνής παρουσίας, η οποία κηρύσσει απειλητικά ηθικές αξίες και δε σηκώνει μύγα στο. ταψί της.

Αυτό όμως το ψυχολογικό κλίμα το αψήφησαν πολλοί απλοί άνθρωποι και το Αναγνωστήριο ΑΙ ΜΟΥΣΑΙ, το οποίο παρέστη με τον πρόεδρο κ. Ι. Πατέλλη, τον Γραμματέα κ. Κ. Μηνέττο και το μέλος κ. Κ. Χατζηδάκη, και από τα πολιτικά πρόσωπα ο νομαρχ. σύμβουλος κ. Δ. Μαραγκός και ο πρώην δήμαρχος κ. Μ. Ζαΐρης.

«Oιωνεί κηδεία»

Αν η πρώτη κίνηση του μητροπολίτη ήταν η απόφαση να τελέσει, και εντός Καλύμνου (!) μνημόσυνο για τον «εν μακαρία τη λήξει γενόμενον» ιεράρχη, η δεύτερη αξιοθαύμαστη κίνηση του ήταν η παρέμβαση στην τάξη τέλεσης του μνημοσύνου. Εδωσε διάσταση «οιωνεί κηδείας», ώστε να μη μένει άταφος ο πρώην μητροπολίτης στις ψυχές και τα πνεύματα των Καλυμνίων. Για όσους γνωρίζουν την εκκλησιαστική τάξη σημειώνουμε ότι ο κ. Παΐσιος πρόσθεσε στην ιερή ακολουθία του μνημοσύνου (μετά την Απόλυση), στοιχεία της εξοδίου ακολουθίας: «Αμωμοι.», όλα τα νεκρώσιμα Ευλογητάρια, Απόστολο και Ευαγγέλιο της Κηδείας, ενώ «υποχρέωσε» όλους του ιερείς να ευχηθούνε ο καθένας χωριστά υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του «.Νεκταρίου, Αρχιερέως πατρός και ποιμενάρχου ημών γενομένου».

Παραινέσεις Παϊσίου

Ο κ. Παΐσιος έκλεισε την ιερή ακολουθία με πολύ προσεγμένη νεκρολογία. Εξήρε το έργο του αοιδίμου ποιμενάρχη, υπογράμμισε το ότι χειροτόνησε για την εκκλησία της Καλύμνου μεγάλο αριθμό ιερέων και τόνισε με έμφαση αλλά και με νόημα ότι ο «Δίκαιος Κριτής» είναι μόνο ο Υψιστος. Τα είπε όλα με χριστιανικό πνεύμα. Και η επιμονή του κ. Παϊσίου στη φράση «η εκκλησία έχει συνέχεια» στέλλει το σαφές μήνυμα ότι, όσο συνεχίζει η τοπική εκκλησία να πορεύεται σε κλίμα υφέρποντος διχασμού, η περίπτωση Νεκταρίου θα είναι το «κακό» της εκκλησίας της Καλύμνου και, με αυτές τις προϋποθέσεις και συνθήκες «ενός κακού μύρια έπονται». Αυτή τη μεγάλη Αλλαγή θέλει να εμπεδώσει ο κ. Παΐσιος.

Για το έργο του Νεκτάριου

Στον καθιερωμένο καφέ των μνημοσύνων, τον οποίο παρέθεσε ο μητροπολίτης στη μεγάλη ημιυπόγεια αίθουσα, κάτω από τον περικαλλή ναό του Οσίου Σάββα, την διακοσμημένη με πίνακες του αείμνηστου ζωγράφου Ν. Μάγκου, ο κ. Παΐσιος μίλησε, στο τραπέζι, για το μεγάλο έργο του Νεκταρίου με τις κτιριακές εγκαταστάσεις στο χώρο της ι. μονής των Αγίων Πάντων: εκκλησία του Οσίου Σάββα, αίθουσα τελετών, τρίδυμες αίθουσες στην κορυφογραμμή κ.α.

Ήταν και αυτή η στιγμή μια καλή ευκαιρία για απόδοση της οφειλόμενης τιμής σε έναν εκλιπόντα ιεράρχη, υπό το εκκλησιαστικό πνεύμα «ο αποθανών δεδικαίωται» και «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω».

romfaia

αργω της καλυμνου