Ποτήριον σωτηρίου...

Μείνε με το βλέμμα καρφωμένο σε Αυτόν και ο πόνος σου θα μεταμορφωθεί σε ουράνια πνευματική γλυκύτητα. Οι πληγές της καρδιάς σου θα γιατρευτούν από τις πληγές του Ιησού. «Ποτήριον σωτηρίου λήψομαι» (Ψ. 115, 4) Σε όσους το πίνουν εδώ στη γη, το Ποτήριο του Χριστού υπόσχεται μετοχή στη Βασιλεία της χάρης του Χριστού. Προετοιμάζει γι’ αυτούς τις καθέδρες της επουράνιας αιώνιας δόξης. Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με το Ποτήριο, απόστρεψε το βλέμμα σου από τους ανθρώπους που σου το δίνουν• σήκωσε τα μάτια σου στον Ουρανό και πες : «Το Ποτήριον ο δέδωκέ μοι ο Πατήρ, ου μη πίω αυτό;» Το Ποτήριο του Χριστού είναι το δώρο του Θεού. Εμπιστεύσου την καρδιά σου με απλότητα σε Αυτόν από τον οποίο Εκείνος γνωρίζει τη δόση από το (είναι μετρημένες και οι τρίχες της κεφαλής σου) λυτρωτικό Ποτήριο που πρέπει να λάβεις. Ο Κύριος παρέμεινε σιωπηλός ενώπιον του Πιλάτου και του Ηρώδου, δεν έκανε καμία προσπάθεια να υπερασπιστεί τον εαυτό Του. Μιμήσου αυτήν την αγία και σοφή σιωπή Του όταν βλέπεις τους εχθρούς σου να σε κατηγορούν προσπαθώντας να κρύψουν τις μοχθηρές προθέσεις τους κάτω από το πρόσχημα της ορθοφροσύνης.
Είτε το Ποτήριο έρχεται σταδιακά σαν σύννεφα που βαθμιαία πυκνώνουν, είτε ξαφνικά σαν λυσσώδης ανεμοστρόβιλος, πες στο Θεό «Γεννηθήτω το θέλημά Σου».
Με ταπείνωση και απόλυτη προσήλωση μάθετε την προσευχή την οποία προσέφερε ο Κύριος προς τον Πατέρα Του στον Κήπο της Γεσθημανή, στις δύσκολες ώρες του πόνου πριν από το Πάθος Του και το θάνατο στο Σταυρό. Μ’ αυτή την προσευχή αντιμετωπίστε και υπερνικήστε κάθε θλίψη. «Πάτερ μου,» προσευχήθηκε ο Λυτρωτής μας, «ει δύνατόν εστι, παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο πλην ουχ ως εγώ θέλω, αλλ’ως συ» (Μτ. κστ , 39). Όποιος πίνει το Ποτήριο με ευγνωμοσύνη προς τον Θεό και ευλογώντας τον πλησίον του, λαμβάνει θεία ανάπαυση, την χάρη της ειρήνης του Χριστού. Είναι σαν από τώρα να απολαμβάνει τον πνευματικό Παράδεισο του Θεού”.

iconandlight

Γιατί να πονώ Θεέ μου; ( +γερ. Μωϋσής αγιορείτης)

Πολύ συχνά ο άνθρωπος εκτός από τα «γιατί» παραπονείται πως είναι αβάστακτος και ασήκωτος ο πόνος του και πως δεν είναι ικανός να τον αντέξει. Εντούτοις αυτός ο μεγάλος πόνος τελικά αντέχεται και ανακαλύπτει και αποκαλύπτει πολύ σπουδαία πράγματα, που φανερώνουν την ποιότητα και ακεραιότητα της ζωής μας. Αν δηλαδή πιστεύουμε αληθινά -με μία πίστη δυνατή, ακράδαντη και θερμή- αν υπομένουμε κραταιά κι ελπίζουμε εγκάρδια. Η πίστη στον Κύριο ανοίγει δρόμους, εκεί που ήταν όλοι κλειστοί και αδιέξοδοι. Τότε αισθανόμεθα καλά την ατέλεια, την ανεπάρκεια, τη μικρότητα, την αδυναμία, την παροδικότητα της ζωής μας.Κατανοούμε τότε μετά του θείου και κορυφαίου αποστόλου Παύλου ότι η δύναμή μας στην ασθένεια φανερώνεται και ολοκληρώνεται. Μέσα στην ασθένεια ταλαντεύεται η επίγεια ευδαιμονία μας, πιστεύουμε ότι δεν έχουμε μένουσα πόλη, αλλά τη μέλλουσα επιζητούμε.

Ο πόνος μπορεί να γίνει εφαλτήριο για την εκτίναξή μας από τη στείρα μετριότητα, τη μονότονη στασιμότητα, το κουραστικό πνευματικό σημειωτόν, στη γνωριμία μας με τον πραγματικό εαυτό μας. Να γνωρίσουμε καλά τις δυνάμεις, τις δυνατότητες, τις αντοχές, τα όριά μας, τα τάλαντα που μας έδωσε ο Θεός μας. Να δούμε την κρυμμένη άγνωστη διάστασή μας -ότι δεν υπάρχουμε για να τρώμε και να κοιμόμαστε- και να γίνουμε περισσότερο αληθινοί άνθρωποι και χριστιανοί.

Δεν είναι εύκολο θέμα πράγματι για εξετάσεις ο πόνος. Δεν εξορκίζεται με πρόχειρες συνταγές εύκολης υπομονής, αλλά με ουσιαστική, ζωντανή και θερμή σχέση με τον Λυτρωτή, Σωτήρα, Σταυροαναστηθέντα Χριστό και τις δυνατές πρεσβείες των μεγάλων αγωνιστών του πόνου. μεγαλομαρτύρων, ιερομαρτύρων, οσιομαρτύρων, παρθενομαρτύρων, νεομαρτύρων, δικαίων, οσίων, ομολογητών. Ιδιαίτερα με τις σωστικές πρεσβείες της Υπεραγίας Θεοτόκου, της στοργικής μητέρας πάντων των θλιβομένων, της ελπίδος των απηλπισμένων, της χαράς των χριστιανών, που τόσο πολύ την ακούει ο Υιός της, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.

Η κάθε περίπτωση πόνου είναι προσωπική, ιδιαίτερη, σημαντική για τον ίδιο τον άνθρωπο, πρωτόγνωρη ίσως, ασύγκριτη με όποιο άλλο μικρότερο ή μεγαλύτερο πόνο. Είναι ο καθαρά δικός μου σταυρός, το δικό μου φορτίο, ο δυνατός πειρασμός, η ισχυρή δοκιμασία, όπου κρίνομαι, εξετάζομαι και προβιβάζομαι ή μη. Η καλύτερη παρηγοριά πάντως των πικρών αυτών ωρών είναι η δια της ταπεινής και θερμής προσευχής επικοινωνία με τον πολυεύσπλαχνο, επουράνιο πατέρα, που υπάρχει για ν' ακούει και να προστρέχει στους πόνους των πάντοτε αγαπητών παιδιών του.

Όμως, παρ' όλα αυτά, νομίζω πως ακόμη δεν έχω απαντήσει καίρια στο ποιο ακριβώς είναι το βαθύ νόημα του πόνου στη ζωή μας. Ταπεινά φρονώ πως την καλύτερη απάντηση συνάντησα σ' ένα μεγάλο βυζαντινό θεολόγο, σ' ένα σπουδαίο ασκητή και μάρτυρα και μεγάλο άγιο της Εκκλησίας μας, Μάξιμο τον Ομολογητή, που οι ανόσιοι εικονομάχοι του έκοψαν τη γλώσσα και το χέρι, για να μη μιλά και γράφει. Λέγει περιεκτικά και χαρακτηριστικά ο άγιος: Η παράλογη ηδονή είχε ως φυσικό αποτέλεσμα την οδύνη, τον πόνο. Για ν' απαλλαγούμε από αυτή την οδύνη χρειάζεται μία νέα οδύνη, για να φθάσουμε στην όντως ηδονή! Παράλογη ηδονή, αδελφοί μου, είναι κάθε μορφή μικρής ή μεγάλης αμαρτίας. Η αμαρτία τελικά είναι ένας παραλογισμός. Ο άγιος Μάξιμος επίσης λέγει πως αιτία της πτώσεως των πρωτοπλάστων ήταν η γεύση της ηδονής, που τους μετέδωσε οδύνη. Ο πνευματικός νόμος λειτουργεί πάντοτε άψογα. Η παράνομη, παράλογη, εγωιστική ηδονή καταλήγει σε οδύνη. Η γλυκύτητα δίνει πικρότητα, σαν τα χαρούπια, την τροφή των χοίρων, την τροφή του ασώτου της γνωστής ευαγγελικής παραβολής.

Πώς θα ελευθερωθεί ο άνθρωπος από την οδύνη, την πικρότητα, που τον κουράζει και ταλαιπωρεί; Χρειάζεται να κοπιάσει, να πονέσει, ν' αγωνισθεί, για να ξεπεράσει τον πόνο και να απελευθερωθεί από την οδύνη, που του πρόσφερε η γεύση της παράλογης ηδονής. Πώς θα γίνει όμως αυτό; Είναι εύκολο; Θα έχει αίσια αποτελέσματα; Αξίζει ν' αγωνίζεται και κοπιάζει κανείς; Θα πραγματοποιηθεί δια του υπομονετικού, επίμονου, επιμελούς, δοκιμασμένου καλά και παραδεδομένου, γνήσιου ασκητικού αγώνος της Εκκλησίας μας. Η υπάρχουσα οδύνη της αμαρτίας θ' αναχωρήσει μόνο δια μιας νέας οδύνης, βίας και ασκήσεως. Όταν όμως ο άνθρωπος για διαφόρους λόγους δεν αγαπά, δεν προσλαμβάνει και δεν ενστερνίζεται το απαραίτητο, ασκητικό, μαρτυρικό φρόνημα της αγίας μητέρας μας Ορθόδοξης Εκκλησίας, τότε ο Πανάγαθος Θεός, που θέλει όλους να μας σώσει και να έλθουμε σ' επίγνωση της αληθείας, δεν μας εγκαταλείπει, δεν μας ξεσυνερίζεται, αλλά μας επισκέπτεται δι' ενός άλλου τρόπου για να μας βοηθήσει.

Ποιος είναι αυτός ο άλλος τρόπος; Οι διάφοροι πειρασμοί, οι πολλές δοκιμασίες, οι καθημερινές θλίψεις, οι έκτακτες ασθένειες, σωματικές ή ψυχικές. Όλα αυτά παραχωρούνται, επιτρέπονται από τον Θεό για την ανάνηψη, μετάνοια και σωτηρία μας. Με αυτές τις προϋποθέσεις και αυτή την προοπτική, αντιλαμβάνεσθε αγαπητοί μου, το βαθύ θέμα του πόνου και του νοήματός του στη ζωή μας. Δεν πρόκειται ασφαλώς για ατυχία, για κακή ώρα, για δυστυχία και τραγωδία, όπως λέγεται, αλλά για επίσκεψη Θεού, ευλογία, τρόπο και οδό προς αγιασμό, σωτηρία και λύτρωση.

Ή υπομονή λοιπόν στον πόνο και η προσευχητική καρτερία φέρει την επίσκεψη της θείας Χάριτος. Ο έτσι καλοδεχούμενος πόνος καθαρίζει την ψυχή. Αποδεικνύουμε την αγάπη μας στον Χριστό, με την αγόγγυστη υπομονή στον πόνο. Ο πόνος είναι ένας σταυρός, πάνω στον οποίο σταυρώνουμε τα πάθη μας. Μέσα από αυτή την εκούσια σταύρωση θ' αναστηθεί ο αναγεννημένος εαυτός μας.

Ο άγιος Μάρκος ο Ασκητής τονίζει πως η υπομονή στους πόνους των θλίψεων δίνει αληθινή γνώση και μεγάλη ωφέλεια. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος συνεχίζοντας λέγει πως αυτή η υπομονή στους πειρασμούς θα στεφθεί από χαρά, στην οποία προκαταβολικά πρέπει να ελπίζουμε κατά την αδιάψευστη εντολή του Κυρίου.

Ο πόνος, αδελφοί μου, ταπεινώνει τον άνθρωπο. Μέσα από την αδυναμία του μπορεί ν' αναζητήσει τη δύναμη στον Θεό και να την έχει. Αν θελήσει να τα βγάλει πέρα μόνος του θα ταλαιπωρηθεί αρκετά και θα πονέσει σίγουρα πιο πολύ. Είναι μία ευκαιρία, να υποχωρήσει ο ατομισμός, η αυτάρκεια, η επικίνδυνη τάση για αυτοθέωση, που αποτελεί πονηρή ψευδαίσθηση αυτοδυναμίας και αυτοδικαιώσεως, κι έτσι να οδηγηθεί στη σωτήρια μετάνοια, αποφασιστικά και αμετάκλητα, γενναία και σταθερά, δίχως διλήμματα, οπισθοχωρήσεις και δαιμονοκίνητες αναβολές.

Ο πιστός παραδίδεται ολοκληρωτικά στο θέλημα του Θεού. Λέγει κι εννοεί το «γενηθήτω το θέλημά Σου» της Κυριακής προσευχής. Η πίστη στον Θεό αποτελεί ένα διάφορο πόνο. Καλείται ο πιστός ν' απαγκιστρωθεί από το «ίδιον θέλημα», το κοσμικό περιβάλλον, πρόσωπα και πράγματα αντίθεα, ιδέες και μέριμνες παγιδευτικές. Ο πιστός προσκαλείται να μεταποιήσει τα πάθη σε αρετές και να μεταμορφώσει τη ζωή του.

Ένας ζωντανός και δυνατός οργανισμός, όταν νοσεί κάνει υψηλό πυρετό. Μη φοβόμαστε τον πυρετό. Είναι ένα σήμα. Κάτι δηλώνει. Ας μη σπεύσουμε να πάρουμε αντιπυρετικά. Ας αναζητήσουμε ως καλοί ιατροί την αιτία, την αφορμή, την προέλευση του ενοχλητικού πυρετού. Η πλούσια παράδοσή μας μας διδάσκει πως η κρίση του πόνου μπορεί να φέρει στην επιφάνεια τα αντισώματα εκείνα που τελικά θα μας σώσουν. Η αντιμετώπιση του πόνου θέλει μεγάλη προσοχή και υπομονή.

Ο άγιος Διάδοχος, επίσκοπος Φωτικής της Ηπείρου, θεοφώτιστα και θεοχαρίτωτα αναφέρει στις θεσπέσιες γραφές του ένα λόγο υπέροχα παρηγορητικό για πολλούς: «Ο υπομείνας χρόνιον ασθένειαν αγογγύστως ως μάρτυς παραλειφθήσεται». Αυτός, λέγει, που έχει μία χρόνια και ανίατη ασθένεια και την υπομένει στο κρεβάτι του πόνου δίχως να γογγύζει, αυτόν θα τον παραλάβει ο Κύριος κοντά Του ως ένα μεγαλομάρτυρα. Για να έχει όμως κανείς, αγαπητοί μου αδελφοί, τη μεγάλη καρτερικότητα και υπομονή να μη γογγύζει, ασφαλώς και βεβαίως θα πρέπει να πιστεύει θερμά στον Θεό και να προσεύχεται ταπεινά. Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, τον νέο οικουμενικό διδάσκαλο, η προσευχή δεν είναι απλά μία νοητική ενέργεια που απευθύνεται έκτακτα στον Θεό, είναι πράξη καρδιακής καθάρσεως, στην οποία μετέχει όλος ο άνθρωπος.

Ο ασθενής, λοιπόν, που υπομένει τον πόνο κι ευχαριστιακά και δοξολογικά προσεύχεται, ενισχύεται, παραμυθείται, απαλλάσσεται από την εμπάθεια και την ηδυπάθεια κι αισθάνεται το μέγα έλεος του πανάγαθου Κυρίου. Στην κατάσταση της απάθειας η επιθυμία του άνθρωπου δεν νεκρώνεται, αλλά κατά την πατερική διδασκαλία μεταμορφώνεται. Αυτά όμως μόνο όταν τα ζει καλά κανείς, μόνο τότε μπορεί άνετα να τα εκφράσει και να τα περιγράψει. Είναι πολύ διαφορετικό να ξέρω ότι υπάρχει κάπου πολύτιμος θησαυρός, από το να τον έχω δικό μου, να γνωρίζω δηλαδή τι σημαίνει να είσαι αληθινός Ορθόδοξος χριστιανός.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς λέγει πως ύλη της θεώσεως είναι η καθαρότητα. Η ασθένεια, όπως είπαμε, καθαρίζει τον άνθρωπο, όπως και η ταπεινή άσκηση -το μόνο που έχει να δώσει ο άνθρωπος στον Θεό.

Με όλα τα παραπάνω πού καταλήγουμε αδελφοί μου; Ότι είναι καλύτερα να είμαστε άρρωστοι; Να μη προσευχώμεθα υπέρ της υγείας μας; Ν' αγαπούμε τον πόνο; Όχι. Δεν επιζητούμε νοσηρά τον πόνο στη ζωή μας. Όταν όμως έλθει, που κάποτε με κάποιο τρόπο σίγουρα θα έλθει, μη πανικοβληθούμε, μη τρομάξουμε, μη φύγουν όλα κάτω από τα πόδια μας, μην απογοητευθούμε, μη μελαγχολήσουμε, μη τα βάλουμε με τον Θεό, μη Τον θεωρήσουμε τιμωρό κι εκδικητή, μη Τον αγνοήσουμε, μη Τον λησμονήσουμε, μη δεν προσευχηθούμε. Αν φαίνεται να καθυστερεί να μας απαντήσει, δεν σημαίνει διόλου ότι δεν μας παρακολουθεί, προσέχει και ακούει. Το σχέδιο της σωτηρίας μας μπορεί να φαίνεται ότι καθυστερεί, υφαίνεται όμως προσεκτικά και μυστικά. Δεν επιζητούμε αστόχαστα τον πόνο στη ζωή μας, αλλά αν και όποτε μας επισκεφθεί, ας αναζητήσουμε καρτερικά το κρυμμένο και βαθύ νόημα της επισκέψεώς Του. Μπορούμε ν' αναπτύξουμε μαζί Του ένα σημαντικό διάλογο, που ν' αποτελέσει σταθμό στη ζωή μας και να νοηματισθεί όλος ο βίος μας και να λάβει άλλη διάσταση και νέα προοπτική. Σας μιλά αδελφικά ένας πονεμένος.

Η ανάσταση ακολουθεί πάντα τη σταύρωση. Ο θάνατος μας συνοδεύει στην αιώνια και πανευφρόσυνη ζωή, όπου «ουκ έστι λύπη, πόνος και στεναγμός αλλά ζωή ατελεύτητος». Αυτή την άλυπη, άπονη και αγόγγυστη παραδείσια ζωή προγεύεται, κατά τον υπέροχο άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο, ο πιστός που έχει παραδώσει εκούσια όλη του τη ζωή στα χέρια του Χριστού, όπως λέμε σε κάθε θεία λειτουργία του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Με όλη μου την καρδιά, με όλη τη δύναμη της ψυχής μου και με όλη τη θέρμη του είναι μου εύχομαι ταπεινά και προσεύχομαι συνέχεια, αδελφοί πεφιλημένοι, ο πόνος των ασθενειών, των πειρασμών και των θλίψεων, να μη σας απογοητεύσει ποτέ. Ο πόνος να σας κάνει πιο υγιείς ψυχικά, πιο ώριμους πνευματικά, πιο καλλιεργημένους καρδιακά. Ο πόνος να συνδράμει στη νοηματοδότηση της ζωής σας και στην ουσιαστική σχέση σας με τον ζώντα Χριστό, τους φίλους του Χριστού, τους Αγίους και την Παναγία, τ' άγια μυστήρια και την αγία μας μητέρα Ορθόδοξη Εκκλησία, στην αγκάλη της οποίας όλοι οι πονεμένοι αναπαυόμαστε.

από Το αληθινό νόημα του πόνου στην ζωή μας

Ούρεσης Τοντόροβιτς- Ποιός είναι ο πόνος...

Στη ζωή ερωτευόμαστε με μεγαλύτερη ένταση και με διαφορετική ποιότητα σε σύγκριση με τον τρόπο που αγαπάμε. Και ο πρώτος λόγος είναι ότι το να ερωτευτείς δεν χρειάζεσαι σχεδόν καμία γνώση, ενώ το να αγαπήσεις πραγματικά, θα σε οδηγήσει στη γνώση. Τη γνώμη την έχουν πολλοί αλλά τη γνώση έχουν λίγοι. Και η γνώση διαφέρει από τη γνώμη επειδή η πρώτη είναι δεσμευτική, λέει ο Σωκράτης. Η πραγματική γνώση προϋποθέτει τον πόνο. Δίκαια μπερδευόμαστε, επειδή μας μάθανε από μικρούς ότι ο πόνος σημαίνει απλά μια άβολη αίσθηση. Θέλω να μου κάνετε μια χάρη, κλείστε τα μάτια και σκεφτείτε με όλη τη δύναμη της φαντασίας σας:

 Τι θα γινόταν αν ο πόνος του Κόσμου δεν ήταν αίσθηση αλλά πρόσωπο, αν έπαιρνε την ανθρώπινη μορφή, όπως ο Λόγος του Θεού, ο Χριστός, που ήρθε στη Γη εν σιγή, χωρίς να τον καταλάβουν οι περισσότεροι; Τι θα είχε απογίνει με τον πόνο του Κόσμου αν γινόταν πρόσωπο με σώμα και ψυχή; Άραγε, αν θα είχε μαύρο φωτοστέφανο, πόσο μαύρο θα ήταν; Ίσως όμως, ακριβώς λόγω του πόνου, το ίδιο το σώμα του να γινόταν χρυσό, με το οποίο θα μπορούσαν να εξαγορασθούν οι ψυχές και να θεραπευτούν τα σώματα, τα δικά μας σώματα.

 Ούτε εγώ ξέρω πώς ακριβώς θα ήταν ο πόνος του Κόσμου σε ανθρώπινη μορφή, αλλά αν τον συναντούσα, και αν τον αναγνώριζα, θα του ζήταγα να γίνουμε αδέλφια, κατά υιοθεσίαν τουλάχιστον, που για μένα θα ήταν προνόμιο και κάτι πολύ περισσότερο από αυτό που λέμε τιμή, κάτι ανεξήγητα καλό, τόσο καλό που δεν εκφράζεται με τα λόγια. Ο Διογένης με το λυχνάρι έψαχνε άνθρωπο κάτω από τον ήλιο, ενώ εγώ πίσω από τον ήλιο αναζητώ τον αδελφό μου, στην καρδιά σας – τον έχετε δει; Φορεί μαύρο φωτοστέφανο ή τουλάχιστον έτσι τον είδαν οι άλλοι. Τον ακούσατε; Τον είδατε; Αισθανθήκατε τουλάχιστον τον ερχομό του; Η πυκνή σιωπή σας με πνίγει, καμιά φορά.

 Αποτελεί προνομιακή θέση το να αισθάνεσαι τον πόνο των άλλων. Ποιο είναι το νόημα άλλωστε να σηκώνεις μόνο το βάρος της δικής σου ''μοίρας;'' Ο πόνος είναι παντού και πρέπει να τον δεχθούμε. Είναι αδελφός, δεν είναι εχθρός! Θέλει το καλό μας. Ο πόνος έχει άποψη για τα πράγματα του κόσμου. Σε αυτόν το ντουνιά, ο πόνος είναι το αποτέλεσμα της Αγάπης, και, θα ρωτήσετε: «μα γιατί όμως;» Διότι σε αυτόν τον κόσμο η πραγματική Αγάπη δεν μπορεί να μην πονέσει, πριν ταξιδέψει στον άλλο κόσμο από τον οποίο και προέρχεται.

 Ο κόσμος μας εδώ κάτω είναι ένα ισοπεδωτικό φίλτρο που δεν αφήνει τίποτα να ανέβει από πάνω του παρά μόνο την αγάπη, η οποία μόνο από πάνω προς τα κάτω δείχνει ότι είναι δεδομένη.

Αν ρωτάτε τον αγιογράφο, αυτό είναι το νόημα της κατακόρυφης στάσης του ανθρώπου, η ανύψωση της αγάπης από τον πόνο προς τη λύτρωση. Αποτελεί προνομιακή θέση να σηκώνεσαι το πρωί και να ξέρεις ότι δεν είσαι απλώς ένα σώμα· είσαι και φως που υψώνεται. Αποτελεί βαθιά επίγνωση το να αναγνωρίζεις πραγματικά ότι, σαν φλόγα, η ''μοίρα'' σου διαχέεται σε όλες τις άλλες ''μοίρες'' και μερίδια πόνου και χαράς και ότι μοιράζεσαι αυτές τις άλλες ''μοίρες'' και εσύ.

 Παρότι η λύπη είναι κατώτερη από τον πόνο, να λυπάσαι τους ανθρώπους οι οποίοι κατέχονται αποκλειστικά από οριζόντιες σκέψεις. Να χαίρεσαι που μοιράζεσαι τον πόνο με αυτούς που κατέχονται από σκέψεις ουράνιες, γνωρίζοντας επίσης ότι με το μοίρασμα του πόνου την ώρα της φυγής σου από εδώ, θα έχεις ήδη μάθει τον μακρύ δρόμο προς το επέκεινα. Και εκεί, που τελειώνει ο δρόμος, δεν υπάρχει πόνος, αλλά μόνο αδελφός.

* Απόσπασμα από την παρουσίαση του καλλιτέχνη και βυζαντινολόγου Ούρεση Τοντόροβιτς με τίτλο «Ο θείος έρωτας ως καλλιτεχνική εμπειρία». (Ίδρυμα Θεοχαράκη 04.03.2017)

πηγή αντίφωνο

εγώ από Προσκυνητή

«ΤΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»

μ

 π.Παλαμάς Κυριλλίδης

 Με ιδιαίτερη χαρά βρίσκομαι ανάμεσά σας, και επιτρέψτε μου να εκφράσω την ιδιαίτερη τιμή που αισθάνομαι για ακόμη μια φορά στο πρόσωπο του Σεβασμιωτάτου και στον πολύ αγαπητό μου πατέρα Αρσένιο για τη σημερινή παραχώρηση του επισημοτέρου βήματος της Μητροπόλεως.
Ο τίτλος της ταπεινής αυτής ομιλίας στην οποία απλά θα σας παραθέσω πολύ λιτή τροφή, σχετικώς με τα σκάνδαλα, τον σκανδαλισμό μέσα στην Εκκλησία, τον θεώρησα βαρύγδουπο και προσελκυστικό και τον επέλεξα γιατί στις μέρες μας η σκανδαλολογία δίνει και παίρνει ώστε να θεωρείται πλέον απειλή για την ολοκληρωτική καταστροφή ψυχών αδελφών μας χριστιανών.
Δεν είναι δυνατόν βεβαίως να σωθούν όλοι. Δεν είναι δυνατόν να ωφεληθούν όλοι. Ο ίδιος ο Θεάνθρωπος δεν μετέστρεψε όλους τους ανθρώπους που συνάντησε γιατί βεβαίως σέβεται την ελευθερία του καθενός μας, αλλά… τουλάχιστον κάποιες ψυχές ίσως βρουν στηριγμό σε αυτόν τον ταπεινό λόγο ώστε να συνεχίσουν τον πνευματικό τους αγώνα.
Κάποτε πήρα στα χέρια μου ένα βιβλίο του γραφείου μου και με καλυμμένο το εξώφυλλο διάβασα στην παρέα των 7-8 ατόμων που με είχαν επισκεφτεί και ζητούσαν επίμονα να τους πω πνευματικό λόγο:
«Τι όμορφη που είσαι αγαπημένη μου, τι όμορφη που είσαι;
Η καμπύλη των μηρών σου είναι σαν περίτεχνο περιδέραιο…
Ο κόλπος σου κρατήρας τορνευτός που βγάζει πάντα κρασί ευωδιαστό
Η κοιλιά σου είναι σαν τα στάρια ολόγυρα με κρίνα
Τα δυο σου στήθη σα δυο μικρά ζαρκαδάκια…
Τι όμορφη που είσαι και θελκτική μέσα στα χάδια αγάπη μου…
Σαν φοίνικας η κορμοστασιά σου
Τα στήθη σου σα δυο τσαμπιά χουρμάδες!
Είπα θ” ανέβω πάνω στο φοίνικα τα βάγια του θα πιάσω…
Έλα, ας βγούμε στα χωράφια αγαπημένε μου,
ας την περάσουμε τη νύχτα στα χωριά..
Εκεί τον έρωτά μου θα σου δώσω…»
Από την απορημένη έκφραση του προσώπου σας είναι δυνατόν να αντιληφθείτε και την έκφραση εκείνη των προσκυνητών. Κι εκείνοι είχαν σκανδαλισθεί με την σύγχρονη ερμηνεία της λέξης που σημαίνει «σοκάρω, εντυπωσιάζω αρνητικώς«. Είχαν λοιπόν οι ευλαβείς προσκυνητές σοκαριστεί για να εκφράσω τις εντυπώσεις τους και τις σκέψεις που ήταν κατάδηλες στα μάτια τους! Ήταν σα να μου έλεγαν «δε ντρέπεσαι πάτερ να διαβάζεις τέτοια ανήθικα βιβλία;«. Και στην απορία τους αυτή άφησα να πέσει το κάλυμμα του εξωφύλλου από το βιβλίο που τους διάβασα και να φανεί με μεγάλα γράμματα ο τίτλος του «Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ»!!! Επειδή δε μπορούσαν να φανταστούν ότι ανάμεσα στα θεόπνευστα κείμενα είναι ποτέ δυνατόν να υπάρχουν τέτοια «Ανήθικα» (εντός εισαγωγικών) κείμενα για το λόγο αυτό πήραν από τα χέρια μου το βιβλίο και περιεργάζονταν ο ένας μετά τον άλλον «ιδίοις όμασι», το υπέροχο θελογικό ποίημα «ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ».
Και εγείρεται τώρα το ερώτημα; Μπορεί ένα τέτοιο σκανδαλιστικό κείμενο να είναι μέσα στα Θεόπνευστα κείμενα της Αγίας Γραφής; Και βεβαίως γίνεται! Αρκεί τα περιγραφόμενα να έχουν και Θεόπνευστη ερμηνεία. Ο κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του εμπειρίες και τα δικά του βιώματα. Έχει αναπτύξει με την πνευματική του προσπάθεια ή την απρόσκοπτη δαιμονική επιρροή στα χρόνια μέχρι την ενηλικίωσή του εμπάθειες, πάθη τα οποία καθοδηγούν τον λογισμό του. Στον σάρκινο άνθρωπο της εποχής μας, τον άνθρωπο που θάλπει και ηδονίζει τη σάρκα του το κείμενο φαίνεται άκρως ερωτικό. Στο μικρό παιδάκι φαίνεται αδιάφορο. Σε έναν άγιο του υπενθυμίζει την επιθυμία της ψυχής του να ενωθεί με τον νυμφίο Χριστό. Έχουμε λοιπόν τουλάχιστον τρεις διαφορετικές ερμηνείες για το ίδιο γεγονός ανάλογα με τις προαιρέσεις και τις διαθέσεις των ανθρώπων! Κι αυτή είναι η πικρότατη αλήθεια για τις κρίσεις και τις επικρίσεις που κάνουμε στα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας αποδεικνύοντας και επιδεικνύοντας τον εσωτερικό μας κόσμο. Την προσωπική μας πνευματική κατάσταση και το ύψος ή τον πάτο που έχουμε στην καλλιέργεια της ψυχής μας.
Επιτρέψτε μου να σας περιγράψω ακόμη ένα προσωπικό βίωμα. Όταν στην αρχή της μοναχικής μου πορείας ευρισκόμουν στο Άγιον Όρος, πολλές φορές οι γεροντάδες μου, με έστελναν να παραδώσω τρόφιμα στους ασκητές που ασκούνταν κοντά μας, καθώς βρισκόμασταν στο πιο δύσβατο μέρος του Όρους. Σε κάποιον από τους ασκητές αυτούς έτυχε κάποιο από τα τρόφιμα να είναι τυλιγμένο με εφημερίδα. Εκείνη την εποχή (πριν 20 χρόνια) ήταν στη μόδα κάποια μονοκόματα φορέματα που φορούσαν οι γυναίκες τα οποία είχαν και κουκούλα. Στην εφημερίδα λοιπόν ήταν η φωτογραφία ενός φωτομοντέλου που φορούσε ένα τέτοιο κόκκινο φόρεμα με την κουκούλα στο κεφάλι της. Ο γέροντας ξετύλιξε με προσοχή την εφημερίδα και φίλησε με ευλάβεια τη φωτογραφία του… φωτομοντέλου! Στην ερώτηση: «Γέροντα, δε ντρέπεσαι; τι κάνεις εκεί;«, εκείνος απάντησε: «Γιατί παιδί μου; την Παναγία ασπάστηκα«. Τα αθωώτατα εκείνα ματάκια του ευλογημένου ασκητού που είχε πάνω από 60 χρόνια να αντικρύσει γυναικεία θέα έβλεπαν εικόνα της Παναγίας μια φωτογραφία που πολλούς θα τους έκανε να την θεωρούν γεννήτρια φιλήδονων λογισμών!
Η αρχαία ερμηνεία της λέξεως «σκάνδαλο» που χρησιμοποιείται ιδιαιτέρως στην Αγία Γραφή είναι «παγίδα«. Και σαν τέτοιος ορισμός χρησιμοποιείται στην Ορθόδοξη Θεολογία. Δεν υπάρχει «σοκ» γιατί κάτι τέτοιο υποδηλώνει εγωισμό. Πολλές φορές για να εξάρουμε την προσωπική μας αρετή δηλώνουμε τον αποτροπιασμό μας για αμαρτήματα που ακούμε άλλους να έχουν διαπράξει. Η Πατερική Θεολογία όμως είναι καταπέλτης στην αντίδρασή μας αυτή! Είπε Αββάς, γράφει στο γεροντικό, όταν του μετέφεραν πως κάποιος μοναχός αμάρτησε: «Ω! Σήμερα μέγας στύλος έπεσε!«. Διέπραξε δηλαδή μεγάλη αμαρτία, έχασε εκείνος ο μοναχός την πνευματική του κατάσταση, συμπεριφέρθηκε άσχημα! Ο Θεός όμως στον Αββά εκείνο την είχε φυλαγμένη! Μετά από λίγο ο αμαρτήσας μοναχός πέθανε. Παρουσιάστηκε άγγελος Κυρίου στον Αββά έχοντας στα χέρια του την ψυχή του αποθανόντος και ρώτησε: «Αββά, ο Κύριος θέλει να σε ρωτήσει, που προστάζεις να τοποθετήσει την ψυχή του μοναχού, στον Παράδεισο, ή στην Κόλαση;«. Ο Αββάς κατατρομαγμένος ψέλλισε στον Άγγελο: «Που να ξέρω εγώ; του Θεού δουλειά είναι αυτό!«. «Έτσι» του γύρισε το λόγο ο Άγιος Άγγελος, «αφού είναι του Θεού δουλειά να κρίνει τα πλάσματα εσύ μην προτρέχεις να σπείρεις λογισμούς στους αδελφούς σου για το αν έπεσε ή όχι μέγας στύλος«!!!
Αλλού γράφει πάλι ο Ευεργετινός: «Εκοιμήθει ένας μοναχός κι όταν πήγαν οι άλλοι μοναχοί της Σκήτης να τον ετοιμάσουν προς ταφή, βρήκαν κάτω από το προσκέφαλό του τρία χρυσά νομίσματα. Έγινε τότε μεγάλος θρήνος στους αδελφούς οι οποίοι θεώρησαν ότι ο νεκρός απώλεσε τους μοναχικούς κόπους έχοντας υποπέσει στην φιλαργυρία. Έθαψαν τον μοναχό με αληθινή απογοήτευση κι ήταν σχεδόν βέβαιοι ότι ο μοναχός ευρισκόταν στην κόλαση. Στο τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο, ένας από τους ευλαβείς εκείνους μοναχούς (υπήρχε η ευλαβής  συνήθεια την εποχή εκείνη) ζήτησε να πληροφορηθεί εάν τελικά κολάστηκε ο κεκοιμημένος μοναχός. Κι ο Άγιος Άγγελος του αποκάλυψε: «εάν δεν σωζώταν και οι ατελείς, αυτοί που δεν κατόρθωσαν να αγιάσουν εν ζωή, τότε πως θα αποδεικνύονταν η ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ του Θεού;«. Κι είναι βαρύτατος αυτός ο λόγος. Γιατί ο Θεός είναι φιλάνθρωπος, αγαπάει το ανθρώπινο γένος και θέλει όλοι να σωθούμε. Είτε είμαστε φτασμένοι, οπότε με το σπαθί μας εισερχόμαστε στον Παράδεισο (πράγμα απιθανότατο!!!), είτε έχουμε ξεκινήσει τον αγώνα της σωτηρίας μας λίγο-λίγο, όσο μπορούμε, αλλά με ειλικρίνεια και ελπίδα, και τελικώς η φιλανθρωπία Του θα μας σπρώξει να μπούμε στον Παράδεισο.
Κάνοντας τις εκπομπές στο Ραδιοφωνικό Σταθμό της Μητρόπολης σχετικά με τον Ευεργετινό, που είναι μια συλλογή πολύ-πολύ ψυχωφέλιμη, χρειάστηκε να σχολιάσουμε πολλά σκανδαλιστικά γεγονότα. Σ” ένα από αυτά εστάλη από τον γέροντα ένας υποτακτικός για να αρδεύσει νερό από το πηγάδι. Εκεί στέκονταν μια πρόστυχη γυναίκα με την οποία έπεσε στην πορνεία. Ο υποτακτικός επέστρεψε στο κελλί του και συνέχισε τη ζωή του σα να μη συνέβαινε τίποτα. Δεν σκέφτηκε το γεγονός, δεν απογοητεύτηκε από την πτώση του, δεν διατήρησε στη σκέψη του λογισμούς γαργαλιστικούς, αλλά επιδόθηκε στον κανόνα που του είχε βάλλει ο Γέροντας. Όμως ο Γέροντας έλαβε αποκάλυψη από τον Θεό: «Ο υποτακτικός σου έλαβε μεγάλο στεφάνι«. Επισκέφτηκε τότε ο Γέροντας τον υποτακτικό και τον ρώτησε καταλεπτώς τι έκανε, αναμένοντας από αυτόν να του διηγηθεί κάποιο ασκητικό κατόρθωμα. Όταν έμαθε για την αμαρτία του μαθητού του, εντυπωσιάστηκε κι αντιλήφθηκε πως αυτό που για όλους μας θεωρείται ανήθικο για το μοναχό εκείνο εφόσων δεν συνέχισε, δεν δεσμεύτηκε, πολέμησε κι απέβαλλε και την παραμικρή σκέψη της αμαρτίας και προπαντώς δεν έπεσε στην απόγνωση που θεωρείται και οριστικός πνευματικός θάνατος, έγινε αιτία να στεφθεί από το Θεό για τον ειλικρινή του αγώνα.
Αλήθεια όμως υπάρχουν σκάνδαλα στην Εκκλησία; Θα μου πουν ότι υπάρχει κλέφτης παπάς; Εγώ θα τους πω ότι υπάρχει και κλέφτης απόστολος! Θα μου πουν ότι υπάρχει κληρικός που αρνήθηκε το Χριστό; Κι εγώ θα τους απαντήσω πως υπάρχει και αρνησίχριστος Απόστολος. Υπήρξε πόρνος αρχιερεύς; Θα τους πω ότι υπήρξε και αιμομίκτης Πατριάρχης. Και φονιάς Προφήτης. Και μοιχός Εκλεκτός του Θεού.
Η αλήθεια είναι πως με την κοσμική έννοια των σκανδάλων, των σοκαριστικών γεγονότων δηλαδή, η Αγία Γραφή αλλά και η Ιερά Παράδοση, ο Συναξαριστής, και τα Γεροντικά βρίθουν γεγονότων που δικαίως ή αδίκως μπορούν να προκαλέσουν σκανδαλισμό. Ο Αδάμ απεχθάνεται την Γυναίκα του και παραπονιέται στο Θεό: «Η γυναίκα που μου εδώσες αυτή με παρέσυρε«. Ο Κάϊν δολοφονεί τον αδελφό του. Ο Νώε μεθά και βγάζει τα ρούχα του. Ο Αβραάμ παντρεύεται την αδελφή του Σάρα και μετά την παραδίδει για γάμο στους διάφορους άρχοντες που την απαιτούν να την παντρευτούν. Ο Λωτ συνουσιάζεται με τις κόρες του. Τα παιδιά του Ιακώβ πωλούν τον αδελφό τους Ιωσήφ σε δουλεμπόρους. Ο Προφήτης Δαβίδ αφήνει έγκυο την γυναίκα του στρατηγού Ουρία και μετά τον εκθέτει στον πόλεμο για να τον σκοτώσουν. Ο Οζά στηρίζει την κιβωτό της Διαθήκης για να μην πέσει κι αμέσως πεθαίνει. Ο Αύναν εκσπερματώνει στο χώμα για να μην τεκνοποιήσει και κατακεραυνώνεται. Η ανύπαντρη Παναγία γεννά παιδί. Ο Χριστός συντρώγει με τελώνες και πόρνες. Πόρνες με οικειότητα φιλούν τα πόδια του Χριστού. Ο Ιούδας κλέβει από το ταμείο. Ο μαθητής προδίνει τον δάσκαλο. Ο Πέτρος τον αρνείται. Ο Μεσσίας αντί να οδηγήσει τον κόσμο στην απελευθέρωση Σταυρώνεται. Ο Ανανίας και η σύζυγός του αφού αποκρύπτουν ποσό που είχαν υποσχεθεί να το προσφέρουν στους Αποστόλους πέφτουν νεκροί. Ο Απόστολος Μάρκος εγκαταλείπει τον Απόστολο Παύλο στις περιοδείες. Ο Μέγας Κωνσταντίνος θα κάνει πολλά ατοπήματα στην προσωπική του ζωή. Ο Μέγας και Άγιος Θεοδόσιος θα σκοτώσει 2000 άτομα. Ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος και ο Άγιος Επιφάνιος Κύπρου θα διαπληκτιστούν και θα ευχηθούν ο ένας για το τέλος του άλλου. Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας θα θεωρηθεί βίαιος διώκτης των αιρετικών. Ο Άγιος Νικόλαος θα χαστουκίσει τον Άρειο. Ο Άγιος Μαρτινιανός θα συναινέσει να συνουσιαστεί με μια γυναίκα. Η Αγία Θεοδώρα της Αλεξάνδρειας θα απατήσει τον σύζυγό της. Η Αγία Μαρία η Αιγυπτία θα ακολουθήσει ναύτες στο ταξίδι τους για να απολαύσει ερωτικές στιγμές. Η μοναχή Μαρία ανεψιά του Οσίου Αβραάμ θα εκδωθεί σε πορνείο. Ο Βονιφάτιος θα έχει οργιαστικές σχέσεις με την αφέντρα του Αγλαϊα, κι είναι αμφότεροι άγιοι του Ορθόδοξου Αγιολογίου. Ο Άγιος Νικόδημος ο Βεροιώτης θα γυρίζει στα καπηλειά με πόρνες. Άγιοι μας αρχικά θα τουρκέψουν. Όσιοι μας θα πορνεύσουν, θα αλλαξοπιστήσουν, θα διακωμωδηθούν  από τον διάβολο πολλάκις.
Αυτή η ομιλία θα γινόταν πολύ άσεμνη και αναιδής, αν καταγράφαμε κι άλλα εκκλησιαστικά σκάνδαλα. Τα βιβλία μας γέμουν από πτώσεις μοναχών, κληρικών ακόμη και επισκόπων. Δεν υπάρχει όμως λόγος να σας δώσω εξηγήσεις για να μην σκανδαλίζεστε με αυτά που ακούσατε. Απλά γιατί, τίποτα δε στερεί την δόξα που μπορεί να έχει κανείς στον Ουρανό από όσα τον αμαυρώνουν εδώ στη γη. Μάλιστα πολλοί τολμηροί αποκαλύπτουν οι ίδιοι τις μελανές τους σελίδες. Ο Παύλος συνεχώς αναφέρει ότι υπήρξε διώκτης του Χριστού. Ο Πέτρος ομοίως ότι αρνήθηκε τον Κύριο. Συνεπώς κανείς μας ποτέ δεν αποτάχθηκε τα σκάνδαλα, ούτε θέλησε να τα αποκρύψει, ούτε περισσότερο να αποφύγει τις συνέπειες τους. Αν θέλετε είναι μια απόδειξη ειλικρίνειας των Γραφών μας. Κάτι που κάνω έστω και εγκληματικό το κάνω γιατί είμαι χώμα και λάσπη. Κι αν δεν κάνω κάτι χειρότερο είναι γιατί με προστατεύει το χέρι του Θεού. Ο αββάς Σισώης τρώει πριν τις 3 το μεσημέρι κάτι που για τους μοναχούς της εποχής του θεωρείτο εγκληματικό. Εκείνη την ώρα κτύπησε την πόρτα του κελλιού του ένας επισκέπτης, κι ο υποτακτικός έσπευσε να προτείνει να κρύψουν το φαγητό. «Όχι«, πήρε την απάντηση: «Εάν ο Αββάς Σισώης τρώει πριν την ορισμένη ώρα, όλος ο κόσμος να το μάθει ότι δεν είναι σωστός και παραβιάζει τους μοναχικούς κανόνες«.
Η αλήθεια είναι πως το κάθε σκανδαλιστικό γεγονός δεν μπορεί να περιγράφει τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου αλλά μόνο μια φωτογραφική στιγμή. Από όλους μας γνωρίζουμε μόνο φωτογραφικές στιγμές δηλαδή πολύ λίγο από τον χαρακτήρα του καθενός. Έτσι εάν την πρώτη εκείνη μεγάλη Πέμπτη αντικρίζαμε τον Ισκαριώτη Ιούδα, θα του φιλούσαμε το χέρι γιατί ήταν ακόμη ένας από τους Αποστόλους. Την ίδια ημέρα εάν επισκεπτόμασταν τις φυλακές του Πραιτορίου θα συναντούσαμε τον Ληστή Δημά, κατάδικο σε φρικτό θάνατο για πολλά εγκλήματα και θα λέγαμε «Άξια υποφέρει για όσα έκανε«. Την Μεγάλη Παρασκευή το μεσημέρι ο Θεός θα εκθέσει τη λογική μας ανεπανόρθωτα: ο Απόστολος Ιούδας Ισκαριώτης γίνεται προδότης και αυτόχειρας, ο ληστής Δημάς εισοδεύει πρώτος στον Παράδεισο, πριν ακόμη κι από αυτήν την Παναγία.
Ο αββάς Ησαίας θα πει πολύ σοφά: Όποιος έχει ταπεινοφροσύνη, γλώσσα δεν έχει για να ελέγξει τον έναν που είναι αμελής ή τον άλλον που είναι ασεβής. Ούτε μάτια έχει για να παρατηρεί τα ελαττώματα άλλου. Ούτε αυτιά έχει για να ακούει όσα δεν ωφελούν την ψυχή του. Και δεν έχει να μιλήσει σε κανέναν για τίποτα άλλο εκτός από τις αμαρτίες του. Αν κανείς δεν βαδίζει το δρόμο αυτό ακόμα κι αν νηστεύει αυστηρά τρώγοντας μια φορά κάθε 6 μέρες ή επιδοθεί σε μεγάλους αγώνες, πηγαίνουν χαμένοι όλοι του οι κόποι.
Η αλήθεια είναι ότι αυτή η υπεραισθησία στην ηθική διάσταση του Χριστιανισμού είναι πρόσφατο γεγονός. Τον 20ο αιώνα που πολλοί σπούδασαν στις ευρωπαϊκές θεολογικές Σχολές έφεραν πίσω τους στην Ορθόδοξη Ελλάδα της μετάνοιας και της συγχωρητικότητας τον αέρα της στεγνής Ηθικής, όπως την εννοούσαν ο Αριστοτέλης, ο Θωμάς Ακινιάτης, Προτεστάντες θεολόγοι σαν μορφή εξωτερικού περιβλήματος στη θρησκεία. Οι θρησκευόμενοι έπρεπε να φορούν απαραιτήτως συγκεκριμένα ρούχα, με συγκεκριμένη κόμμωση και εντολές τύπου να μην βάζουν τα χέρια στις τσέπες του παντελονιού μήπως σκανδαλιστεί κάποιος και άλλες ακρότητες άγνωστες στην Αγιοπατερική Παράδοση και τις εντολές του Θεού. Η μικρή μας εμπειρία συμφωνεί απολύτως με την επιβεβαίωση και συγχρόνων Αγίων Γερόντων, όπως του Γέροντος Πορφυρίου που μέμφθηκε δυο πνευματικοκόρες του με κότσο και μακριές φούστες που ενδόμυχα θεώρησαν ανήθικη μια κοπελίτσα με μίνι. Εκεί που δεν το περιμένεις βρίσκεις αρετή που σε αφήνει έκθαμβο. Η μελέτη των Πατερικών κειμένων θα μας οδηγήσει πίσω στην αλήθεια της πίστεως… εκεί όπου μπορεί στη γύμνια να κρύβεται η σεμνότητα και στην επιμελημένη εμφάνιση η φιλαρέσκεια ή η ανθρωπαρέσκεια.
Δεν θα αποφύγουμε να μιλήσουμε για τον σκανδαλισμό και μέσα από τα λόγια του Σωτήρα Χριστού. Και οι τέσσερις Ευαγγελιστές κάνουν ακριβώς τις ίδιες αναφορές στους λόγους του Κυρίου περί σκανδάλων γιατί όπως φαίνεται τους εντυπώθηκαν ιδιαιτέρως. Εδώ όμως η λέξη σκάνδαλο δεν σημαίνει «σοκάρισμα», αλλά παγίδα του διαβόλου. Έτσι θα αναφωνήσει ο Σωτήρας: «εάν το δεξί σου μάτι σε παγιδεύει βγάλτο… Εάν το δεξί σου χέρι σε παγιδεύει κόψτο...». Αλλού πάλι γνωρίζοντας ότι κάποιοι θα σκανδαλιστούν από την συμπεριφορά του θα πει: «ευτυχισμένος είναι εκείνος που δεν θα σκανδαλιστεί σε ότι αφορά εμένα«.
Είναι εντυπωσιακό και με τρομάζει αυτό που θεωρεί ο Χριστός αιτία σκανδαλισμού στο πρόσωπό του. Στην παραβολή του καλού Σπορέα θα πει: «ο άλλος σπόρος είναι εκείνος που δεν έχει ρίζα και μόλις γίνεται θλίψη ή διωγμός αμέσως σκανδαλίζονται οι ψυχές«, δηλαδή αμφιβάλλουν για τη σωτηρία τους. Μαζί με τον φοβερό επίσης λόγο της Γραφής ότι στη Γαλιλαία σκανδαλίζονταν μαζί του, πέφταν σε λογισμούς γιατί τον είχαν δει να μεγαλώνει κοντά τους και δεν πιστεύαν στην θεϊκή αποστολή του, το κείμενο λέγει «δεν έκανε θαύματα πολλά για την απιστία τους«. Από αυτά συνάγεται ότι όταν κανείς σκανδαλίζεται σημαίνει αμφιβάλει ως προς την πίστη του στο πρόσωπο και συνεπώς έναντι του Θεού. Ο σκανδαλισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά απιστία απέναντι του Θεού.
Αλλού πάλι ο Χριστός προσπαθεί να προλάβει το σκάνδαλο. Ίσως όμως σε εκείνους που είναι δικαιολογημένοι. Όπως στους Φοροεισπράκτορες και γι αυτό εντέλλεται στον Πέτρο να ψαρέψει και το νόμισμα που θα βρει στο ψάρι μέσα να το δώσει ως φόρο, για να μην σκανδαλιστούν. Αλλά και ο Απόστολος Παύλος θα πει να αποφεύγουν τα ειδωλόθυτα για να μην σκανδαλίζουν τους αδυνάτους στην πίστη. Μάλιστα ο Απόστολος τον σκανδαλισμό τον κατατάσσει στις ασθένειες: «ποιος αρρωσταίνει κι εγώ δεν αρρωσταίνω μαζί του; ποιος σκανδαλίζεται κι εγώ δεν καίγομαι από τη θλίψη μου;».
Το ηθελημένο σκάνδαλο βέβαια, αυτό που γίνεται ξώφθαλμα, με περιφρόνηση στους συνανθρώπους ως αφιλάδελφο ο Χριστός θα το καταδικάσει… Τότε ευθύνεται ο αίτιος του σκανδάλου: «όποιος σκανδαλίσει έναν από τους ασήμαντους αυτούς που είναι πιστοί μου, τον συμφέρει να κρεμάσει μια μυλόπετρα στο λαιμό του και να καταποντιστεί στο πέλαγος της θάλασσας. Αλίμονο στον κόσμο που ταλαιπωρείται από τα σκάνδαλα. Πρέπει να συμβούν (έτσι θα αποκαλυφθεί ποιος πιστεύει και ποιος όχι). Όμως αλίμονο στον άνθρωπο από τον οποίο προέρχεται το σκάνδαλο«. Με την διπλή έννοια η τελευταία φράση: Αλίμονο σε όποιον προκαλεί το σκάνδαλο, είναι σκανδαλοποιός αλλά και αλίμονο σε όποιον προβάλλει το σκάνδαλο, το γνωστοποιεί. Μην ξεχνάτε τον Μέγα Κωνσταντίνο να λέγει ότι εάν έβλεπε έναν κληρικό να πορνεύει θα έβγαζε την βασιλική του χλαμύδα να τον σκεπάσει με σκοπό να αποκρύψει το σκάνδαλο και να διατηρήσει την ηρεμία των αγωνιζομένων χριστιανών.
Ο σκανδαλισμός υπό την έννοια της παγίδας γεννά σωρεία άλλων παθών γι αυτό και είναι πολύ αγαπητός από τον διάβολο: προκαλεί εγωισμό, απόγνωση, υποκρισία, λογισμούς, καχυποψία, αρνητικότητα, κατάκριση, ιεροκατηγορία, γογγυσμούς. Προκαλεί δε τάχιστα την εφαρμογή του πνευματικού νόμου: «ότι κοροϊδεύεις το λούζεσε«, κι έχουμε ατελείωτα παραδείγματα επ” αυτού. Για να μην τονίσουμε και το συμπέρασμα του μεγάλου ψυχαναλυτού Έριχ Φρόμ πως «ότι κοροϊδεύουμε ενδόμυχα το επιθυμούμε και το ζηλεύουμε«.
Στα εκκλησιαστικά όμως θέματα έχουμε μια ιδιαιτερότητα. Δεν είναι απλώς ότι κάποιοι σκανδαλίζονται αλλά χάνονται ψυχές εξαιτίας της υπέρ του δέοντος προβολής ενός σκανδάλου. Εάν όμως εγώ θέλω να ανάψω το φως πατώντας τον διακόπτη δε με ενδιαφέρουν οι διαδρομές ή τα χρώματα των καλωδίων. Ομοίως θέλοντας να πάρω την μυστηριακή χάρη δεν θα σταθώ ενώπιον των προσωπικών αδυναμιών του κλήρου αλλά θα οδηγηθώ στην εκμετάλλευση τους για την απόκτηση των Δωρεών του Θεού. Αλίμονον αν περίμενε ο Θεός να είναι ο ιερέας της ενορίας Άγιος για να τελεστεί σωστά μια βάπτιση…. όλοι θα είμασταν αβάπτιστοι. Αλλά ενεργεί η Χάρις και αναπληρώνει την ανθρώπινη έλλειψη. Δόξα τω Θεώ, όλα είναι τακτοποιημένα με υπερβάλλουσα αγάπη στο ανθρώπινο γένος μας. Επιτρέψτε μου να βρεθώ στο άλλο άκρο λέγοντας ότι να δοξάζουμε το Θεό γιατί εμπιστεύθηκε τη μυστηριακή του Χάρη σε αναξίους κληρικούς όπως είμαστε εμείς, γιατί αν προσεγγίζαμε σε αγγέλους να βαπτιστούμε, να εξομολογηθούμε, να λάβουμε θεία Κοινωνία θα μας κατάκαιγαν βλέποντας μας όλους εμάς τόσο ατελείς.
Ο πνευματικός σκεπάζει πλήθος αμαρτιών. Ο στερημένος Χάριτος και Ευλογίας ασταμάτητα αποκαλύπτει σκάνδαλα… Κι αν δε βρει, επινοεί δικά του!
Σκέφτονται τώρα οι πιστοί να αφήσουν τον οβολό τους στην εκκλησία. Όχι πάντα γιατί δεν έχουν, αλλά γιατί έχουν επηρεαστεί για όσα λέγουν οι δημοσιογράφοι.  Εγώ θα τους πω ότι άφοβα διαθέτω τα χρήματα μου στο μοναστήρι στο οποίο ζω, χωρίς να αποταμιεύω. Διότι αν είναι να μου «φάει» κάποιος τα χρήματα, προτιμώ από αυτό το απαίσιο κράτος να μου τα φάει η μάνα μου Εκκλησία.
Αλλά μην ξεχνάτε ότι τα σκάνδαλα είναι μέρος της πολεμικής εναντίον της Εκκλησίας. Στη σύγχρονη κοινωνία είναι απαραίτητο ο πολίτης να είναι ξεκρέμαστος από κάθε ελπίδα, σεβασμό, πίστη για να φέρεται ως πιόνι στις επιδιώξεις της Παγκοσμιοποίησης. Αφήνουμε τους πολιτικούς να ομιλούν για σκάνδαλα και τις τηλεοράσεις να οργιάζουν με την σκανδαλο-λαγνεία για να μη βλέπουμε τα χάλια μας! Ποια χάλια μας; εγώ θα σας αναφέρω μόνον τα πολιτιστικά! Κάθε χώρα και κάθε μεγαλούπολη περηφανεύεται για έναν τουλάχιστον ναό. Η Ρώμη για τον Άγιο Πέτρο, το Παρίσι για την Νοτρ Ντάμ, το Λονδίνο για τον Άγιο Παύλο… κι η κακόμοιρη Αθήνα εδώ και δυο δεκαετίες έχει τις σκαλωσιές στο Μητροπολιτικό της φτωχικό Ναό χωρίς να μπορεί να τον αποκαταστήσει. Σε μια χώρα η οποία είναι κατ” εξοχήν χριστιανική, σε μια χώρα που οι πολιτικοί της βάλθηκαν να κατασκευάσουν με το δημόσιο χρήμα Τζαμί! Όπου οι παπάδες δεν διορίζονται πλέον αλλά τον περασμένο Αύγουστο διορίσθηκαν 200 μουφτήδες στην περιοχή του Έβρου με δημόσιο μισθό, από τις βαρύτατες φορολογίες μας! Παλιότερα τα λιοντάρια έτρωγαν τις σάρκες των χριστιανών κάτω από τα βλέμματα των θεατών και αυτό ήταν διασκέδαση! Σήμερα μας διασκεδάζουν οι διασυρμοί του Εφραίμ και του κάθε Εφραίμ στις σημερινές αρένες που είναι οι συσκευές τηλεθέασης των σπιτιών σας. Δεν τρομάζουμε. Απλά σας ενημερώνουμε. Είπε ο Γέροντας Παϊσιος: ο διάβολος οργώνει αλλά τελικά σπέρνει ο Θεός…
Σε αυτούς που τους προσάπτουν κατηγορίες θα επικαλεστώ ένα παράδειγμα από την κλασσική αρχαιότητα. Ο Σωκράτης περιέρχονταν την αγορά. Εκεί τον συνάντησε ένας νεαρός ο οποίος είχε λόγους να τον μισεί και ξεκίνησε ένα φοβερό υβρεολόγιο εναντίων του φιλοσόφου ώστε να μαζευτεί με περιέργεια ένα μεγάλο πλήθος γύρω τους. Όταν τελείωσε ο νεαρός, ο Σωκράτης του είπε: «να σε ρωτήσω κάτι. Εάν ένας έχει ένα σκεύος, ένα ποτήρι, και θέλει να το δώσει στον άλλον, αλλά εκείνος δε το παίρνει, σε ποιανού χέρι είναι το σκεύος;». «Σε εκείνου που το προσφέρει«! «Έτσι«, του είπε ο έξυπνος φιλόσοφος, «κι εγώ τις δικές σου ύβρεις δεν τις προσλαμβάνω και τις αφήνω να μολύνουν τη δική σου καρδιά«!!! Γιατί ο δαίμονας επιχειρεί να βάλει την απόγνωση σε όλες τις καρδιές των ανθρώπων και ειδικά σε εκείνους που αγωνίζονται. Κι ένας επιτυχής τρόπος είναι η προβολή ενός σκανδάλου.
Να καταλήξω με μια ακόμη καλογερική ιστορία; Δυο μοναχοί περνούν ένα ορμητικό ποτάμι. Εκεί βρισκόταν και μια γυναίκα που ήθελε κι αυτή να περάσει το ποτάμι. Ζήτησε τη βοήθεια των μοναχών. Καλώς ή κακώς ο ένας προθυμοποιήθηκε να την πάρει αγκαλιά και να την περάσει από το ποτάμι. Έφθασαν στην αντίπερα όχθη. Κατέβασε ο μοναχός τη γυναίκα από την αγκαλιά του και συνέχισε την οδοιπορία του με τον άλλο μοναχό. Αφού περπάτησαν αρκετή ώρα, λέει ο δεύτερος: «Ξέρεις αδελφέ! Όταν πάμε στο μοναστήρι εγώ θα πω στον Γέροντα μας τι έκανες!«. Έδειχνε φανερά σκανδαλισμένος με την τόλμη του αδελφού του να δεχτεί να ακουμπήσει μια γυναίκα. Κι ο πρώτος μοναχός, ο οποίος φαίνεται πως ήταν πολύ πιο πνευματικός άνθρωπος δεν θεώρησε «κάρφωμα» το φέρσιμο του αδελφού του, αλλά για να τον ωφελήσει συμπλήρωσε: «Να ΄ναι βλογημένο! Μόνο να εξομολογηθείς στο Γέροντα μας ότι εγώ άφησα τη γυναίκα στην άλλη όχθη του ποταμού, ενώ εσύ συνεχίζεις να την κουβαλάς μαζί σου!».
Μια από τις αγαπημένες μου παρομοιώσεις είναι η εξής: Αν κάποιος φορά ματογυάλια με φακούς σε χρώμα μπλε, βλέπει τον κόσμο να είναι μπλε. Αν φορά κόκκινους φακούς βλέπει τον κόσμο κόκκινο, και γενικώς ότι χρώμα φακούς φοράει με τέτοιο χρώμα βλέπει να είναι όλα τα πράγματα  γύρω του. Ο σκανδαλισμός μου λοιπόν είναι θέμα της επιλογής του φακού, που παρομοιάζει την προαίρεσή μου και τα πάθη που έχω επιλέξει να έχω στην ψυχή μου.  Μέσα από αυτά κρίνω και κατακρίνω τον κόσμο. Σκανδαλίζομαι και αθωώνω τα προσωπικά μου σκάνδαλα. Κερδίζω ή χάνω τον Παράδεισο.

Ομιλία για τα Σκάνδαλα της Εκκλησίας στη σειρά «ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ» της Ι.Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης & Καμπανίας 27 Φεβρουαρίου, 2012 

πηγή 

εγω εδώ

Όταν μας βρίσκει μία αρρώστια, καλά είναι να αφηνώμαστε στον Χριστό εν λευκώ

Όταν μας βρίσκει μία αρρώστια, καλά είναι να αφηνώμαστε στον Χριστό εν λευκώ.

Να σκεφτώμαστε ότι η ψυχή μας έχει μεγαλύτερη ανάγκη από υπομονή και δοξολογία στους πόνους παρά από ατσαλένιο σώμα με το οποίο μπορούμε να κάνουμε μεγάλους σωματικούς αγώνες, οι οποίοι όμως ίσως μας κάνουν να καυχηθούμε, χωρίς να το καταλάβουμε, γιατί θα νομίσουμε ότι με το σπαθί μας θα κερδίσουμε τον Παράδεισο.

Ξέρετε πόσα χρόνια έχω άλλοτε υποφερτό πόνο και άλλοτε ανυπόφορο; Ο υποφερτός είναι μια μόνιμη κατάσταση. Πόσα τράβηξα πρώτα από την βρογχεκτασία και έπειτα με την εγχείρηση που έκανα! Έπειτα άρχισαν ιστορίες με τα έντερα. Ύστερα, μισή χρονιά την πέρασα με την δισκοπάθεια· πονούσα πολύ. Δεν μπορούσα να κάνω ούτε τις μετάνοιες που έκανα, αλλά δυσκολευόμουν και να εξυπηρετηθώ, ενώ χρειαζόταν να υπηρετήσω και τον κόσμο που ερχόταν. Στην συνέχεια μου παρουσιάστηκε κάτι σκληρό στην κοιλιά· μου είπαν ότι ήταν κήλη. Όταν κουραζόμουν, πονούσε και πρηζόταν πολύ. Μια μέρα, παραμονή του Αγίου Παντελεήμονος, ήταν πρησμένο και πονούσα. Έπρεπε όμως να πάω στην Σκήτη, στην ολονυκτία. Είπα: «θα πάω και ό,τι θέλει ας γίνη», γιατί έπρεπε να πάω. Στην διάρκεια της αγρυπνίας σκέφθηκα να καθήσω λίγο, αλλά είπα «αν κατεβάσω εγώ το στασίδι, για να καθήσω, θα το κατεβάσουν όλοι», οπότε προτίμησα να μην καθήσω καθόλου. Μετά από δώδεκα ώρες που κράτησε η αγρυπνία υπέθεσα ότι θα χειροτερέψη πολύ. Όταν επέστρεψα στο Κελλί μου, δεν πρόλαβα καλά-καλά να μπω μέσα, χτύπησε το καμπανάκι. «Ε, Πάτερ, άνοιξε!», ακούω κάποιον να φωνάζη. Έβαλα τα γέλια. «Εντάξει, είπα, τώρα θα πάμε συνέχεια». Και πράγματι σε λίγο ήρθαν και άλλοι και άλλοι. Το βράδυ που τελείωσα με τον κόσμο, είδα ότι είχε εξαφανισθή τελείως! Την άλλη ημέρα, ενώ είχα ξεκουραστή, πάλι παρουσιάστηκε! Έπειτα με εμπόδιζε και με πονούσε, αλλά και το καμάρωνα κιόλας. Αφού ο Χριστός το ήξερε, ήξερε και ότι με βοηθάει, γι’ αυτό το άφηνε. Πέντε χρόνια κράτησε αυτό. Ξέρεις τι δυσκολία;

- Και τότε, Γέροντα, που είχατε πρόβλημα με τα πόδια σας;

- Εκείνο ήταν άλλο. Δεν μπορούσα να σταθώ όρθιος. Όταν ερχόταν κόσμος, ζοριζόμουν. Πέρασε εκείνο, μετά άρχισε η αιμορραγία. «Ελκώδη κολίτιδα», μου είπαν. Άλλη ιστορία... Πάνε επτά χρόνια με αιμορραγίες, με πόνους... Αλλά μη στεναχωριέσθε· μόνο να εύχεσθε για την υγεία της ψυχής μου. Εγώ χαίρομαι που με τίμησε ο Θεός και μου έδωσε αυτό το δώρο και δεν θέλω να μου το στερήση. Δόξα τω Θεώ· ο Θεός το επιτρέπει, για να βοηθηθώ κατ’ αυτόν τον τρόπο. Έτσι δίνουμε εξετάσεις στην υπομονή. Τώρα αυτό, ύστερα το άλλο... «Υπομονής χρείαν έχομεν»[20]. Γιατί, αν εμείς που έχουμε λίγο φόβο Θεού, δεν κάνουμε υπομονή, τι θα κάνουν οι κοσμικοί; Αν και βλέπω ότι πολλοί λαϊκοί μας ξεπερνούν στην αρετή. Μου έλεγαν οι γονείς μου ότι οι Φαρασιώτες, όταν αρρώσταιναν, δεν έτρεχαν αμέσως στον Χατζεφεντή[21] να τους θεραπεύση. Υπέμεναν πρώτα τους πόνους, όσο μπορούσαν, ανάλογα με το φιλότιμο και την υπομονή τους, διότι θεωρούσαν ευλογία να υποφέρουν. «Ας βασανίσω κι εγώ, έλεγαν, λίγο την ψυχή μου για τον Χριστό, αφού ο Χριστός βασανίστηκε πολύ, για να με σώση». Και, όταν πια έβλεπαν ότι πήγαιναν πίσω οι δουλειές τους και ταλαιπωρούνταν η οικογένειά τους, τότε πήγαιναν στον Χατζεφεντή να τους θεραπεύση. Βλέπεις τι φιλότιμο είχαν! Όταν εκείνοι, που ήταν λαϊκοί, σκέφτονταν έτσι και έκαναν υπομονή, εγώ σαν καλόγερος πως πρέπει να σκέφτωμαι; Ο Χριστός είπε: «Εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τας ψυχάς υμών»[22]. Βλέπετε, ο Θεός δεν ευχαριστήθηκε τόσο από τις ελεημοσύνες του Ιώβ, όταν είχε όλα τα αγαθά, όσο από την υπομονή του τον καιρό της δοκιμασίας[23].

Πηγή:Βιβλίο ΄΄οι δοκιμασίες στην ζωή μας΄΄


ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
‘’ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ’’
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2002


http://agioritikovima.gr

Πρίν το κενό μνημείο ...ο Γολγοθάς του πόνου ...

...Σε λίγο πρόβαλλε ο Γέροντας …Βιβλική μορφή με φωνή απίστευτα γαλήνια και μια ιλαρότητα άκρως ευδιάκριτη …-Καλώς τους …-από πού έρχεστε …-με τι ασχολείστε ….Μας μίλησε αρκετή ώρα …Κάποιες στιγμές άθελά μου έκλεινα τα μάτια μου για να απολαύσω αυτήν την απίστευτη ηρεμία που ανέδυαν τα λόγια του …Σε μια στιγμή κάποιος απ την παρέα εξέφρασε μια απορία που μας ξάφνιασε όλους:-Γέροντα στις εκπομπές που κάνετε στο Ραδιόφωνο καμιά φορά ακούγονται κάποιοι περίεργοι θόρυβοι …τι είναι;… Χαμογέλασε καλοσυνάτα μα το χαμόγελό του, όπως και όλα τα αγιορείτικα χαμόγελα έκρυβε μια αδιόρατη θλίψη … -Από το στομάχι μου και το έντερό μου είναι ο θόρυβος παιδί μου …!!!!!-Έχω κάνει 12 εγχειρίσεις ως τώρα ….!!!-Κάποια στιγμή έπαιρνα ημερησίως 36 χάπια …!!!-Δόξα τω Θεώ …Δόξα σοι Κύριε ….!!!!! Για λίγο σαστίσαμε …Αυτός ο λεβεντάνθρωπος …ο φαινομενικά ακμαιότατος και δυνατός 57 μόλις ετών τότε να έχει τόσο κλονισμένη υγεία … -Ο Πόνος είναι ευλογία …-παραμυθία της ψυχής μας είπε - Μέσα από τον πόνο θα συναντήσουμε Εκείνον …. θα βρούμε τον Θεό….-είναι δύσκολο να το καταλάβεις το γνωρίζω … …-είναι κάτι που θέλει αγώνα ….- με υπομονή κι ελπίδα να σηκώσετε τον Σταυρό σας …-όποτε θελήσει ο Κύριος… -Πάτε τώρα στον Εσπερινό της συγχώρεσης…-Καλόν αγώνα και καλή Ανάσταση παιδιά μου …. Μας έβγαλε ως έξω δίνοντάς μας ευχές πατρικές και ένα μικρό βιβλιαράκι για ευλογία ….: ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ Αφιέρωμα σε όλους εκείνους που με υπομονή κι ελπίδα σηκώνουν τον σταυρό τους …. Γραμμένο από τον ίδιο ….αυτόν που πονάει και δοξολογεί ,υποφέρει και ευχαριστεί! Για αυτόν που ο πόνος νοηματοδοτεί την ύπαρξη ..ανοίγει τον δρόμο για την σωτηρία …την αιώνια χαρά !!!!

Γιατί να πονώ Θεέ μου; Είναι αλήθεια πως σήμερα υπάρχει άφθονος σωματικός και ψυχικός πόνος. Άλλοτε ευθύνεται γι' αυτόν ο άνθρωπος και άλλοτε όχι. Σημασία έχει την ώρα του πόνου κάποιος να τον συνδράμει. Να μη τον αφήσει ν' απογοητευθεί, να πνιγεί στη μοναξιά, να πονέσει ακόμη πιο πολύ. Με αυτή την προοπτική γράφθηκε και το κείμενο που ακολουθεί, από ένα άνθρωπο που πόνεσε πολύ. Γνωρίζω πως ο πόνος σ' έφερε στο κρεβάτι του πόνου ή σ' έκλεισε στο σπίτι σου. Η επίσκεψη του πόνου στη ζωή σου δεν είναι ασφαλώς κάτι δίχως σημασία και σκοπό. Δεν είναι καθόλου ένα τυχαίο γεγονός. Δεν πιστεύουμε στην τύχη. Το Ευαγγέλιο λέει πως κάτω από τη ματιά του Θεού είναι και το πέσιμο του κάθε φύλλου από το δένδρο. Πόσο μάλλον από τα προβλήματα των παιδιών Του. Ο Θεός δεν παύει ποτέ να ενδιαφέρεται για τα μετάνοια και τη σωτηρία μας και προσφέρει μύριες ευκαιρίες και ανοίγει διάφορους δρόμους. Αν την υγεία μας, αγαπητοί μου, τη σπαταλήσαμε σε ανώφελα έργα, καλούμεθα τώρα, να μελετήσουμε το παρελθόν, να δούμε βαθύτερα τον όχι και τόσο γνωστό εαυτό μας. Είναι μία μεγάλη ακόμη ευκαιρία που μας δίνει ο Πανάγαθος Θεός, για να σκύψουμε μέσα μας, να μετανοήσουμε ειλικρινά, να προσευχηθούμε θερμά, να γνωρίσουμε την ακένωτη χάρη των ιερών μυστηρίων της αγίας μητέρας μας Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η ασθένεια δεν προέρχεται, αδελφοί μου, από την τιμωρία ενός εκδικητή Θεού. Η αντίληψη αυτή είναι ανορθόδοξη, πέρα για πέρα λαθεμένη. Ο Θεός μας μόνο αγαπά και δεν τιμωρεί τα πλάσματά Του. Ο Θεός είναι μακρόθυμος, πολυέλεος, πολυεύσπλαχνος, πανάγαθος και αληθινός. Τ' όνομα του Θεού είναι αγάπη, λέει ο αγαπημένος του μαθητής Ιωάννης ο Θεολόγος...

διαβάστε το εδώ

Φώτης Κόντογλου - Δροσίσετε τὴν ψυχή σας στὴν καλωσύνη καὶ ἁγνότητα

Tοῦτος ὁ κόσμος εἶναι ἀνάποδος. Ὅπως καὶ νὰ κάνεις, δὲν τὸν εὐχαριστᾶς. Οὔτε στὸν ἥλιο τὸν βρίσκεις, οὔτε στὸν ἴσκιο. Ὁ κάθε ἕνας λέγει τὸ κοντό του καὶ τὸ μακρύ τους. Γιὰ ὅ,τι ἐνθουσιάζεται ὁ ἕνας, γιὰ ἴδιο στενοχωριέται ὁ ἄλλος. Ἄλλη φορὰ μπορεῖ οἱ ἄνθρωποι νὰ μὴν ἤτανε ὅλοι σύμφωνοι, μὰ γιὰ τοὺς πιὸ πολλοὺς τὸ καλὸ ἤτανε καλὸ καὶ τὸ κακό, κακό. Τώρα ὁ καθένας ἔχει σηκώσει μιὰ παντιέρα καὶ κάνει τὸν καπετὰν Ἕναν.

Μὰ οἱ πιὸ πολλοὶ μποδίζονται ἀπὸ τιποτένια πράγματα: ὁ ἕνας θέλει νὰ φαίνεται πιὸ «βαθυστόχαστος» ἀπὸ ὅ,τι εἶνε, ὁ ἄλλος θέλει νὰ φαίνεται μοντέρνος, νὰ μὴν τὸν πάρουνε γιὰ χωριάτη, ὁ ἄλλος φοβᾶται μὴν τὸν πάρουνε γιὰ «ἀφελῆ», γιὰ ὄχι «σοβαρόν» ἄνθρωπο, ὁ ἄλλος δὲν θέλει νὰ δυσαρεστήσει κάποιον, ἕτερος κολακεύει τὶς γυναῖκες καὶ κάνει τὸν «ἱππότη» μιλώντας μὲ ψεύτικη εὐγένεια κ.λ.π. Ὅσοι εἶναι ἴσιοι καὶ ἁπλοί, δὲν ἔχουνε καμμιὰ σκοτούρα. Ζοῦνε μακρυὰ ἀπὸ λιβανίσματα ἀπὸ πονηριὲς εἰδῶν – εἰδῶν, ἀπὸ δυσπιστίες ποὺ φαρμακώνουνε τὸν ἄνθρωπο, ἀπὸ σκηνοθεσίες, ἀπὸ ψευτιές. Χαίρονται γιὰ τὰ καλά, γιὰ τὰ ἁπλά, γιὰ τὰ ἁγνά, γιὰ τὰ σεμνά, γιὰ τὰ ταπεινά. Ἐνῶ οἱ ἄλλοι ὁλοένα ταράζονται, ὁλοένα ἐξιχνιάζουνε. Πολλοὶ κατατρίβουνται μὲ πράγματα ποὺ δὲν ἔχουν καμμιὰ σημασία. Ρωτᾶνε, νὰ ποῦμε, νὰ μάθουνε γιὰ μένα τί σόι ἄνθρωπος εἶμαι, πὼς εἶναι τὸ σχέδιό μου, ἂν εἶμαι θαλασσινὸς καὶ τοῦτο καὶ κεῖνο. Ἀδελφέ μου ἂν σοῦ ἀρέσει ἡ συντροφιά μου, ἔλα ἐκεῖ ποὺ πηγαίνω, ἔλα νὰ νοιώσεις μαζί μου τὰ ὡραῖα ἔργα τοῦ Θεοῦ, τὸν θησαυρὸ ποὺ ἔχουνε μέσα τους κρυμμένον οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι... Παράτησε πίσω σου τὴν ὑποκρισία τῆς ζωῆς κι ἔλα νὰ δροσισθεῖς στὴ βρυσούλα ποὺ τρέχει κρυμμένη στὴ ρίζα τοῦ βουνοῦ, κοντὰ στὸ παλιὸ ἐρημοκκλήσι. Τί κάθεσε κι ἐξετάζεις τὰ ἀνεξέταστα; Τί σὲ μέλλει ἂν εἶμαι τὴν ὄψη ἔτσι ἢ ἀλλοιῶς, ἐγὼ καὶ κάθε ἄλλος; Τί ρωτᾶς ἂν εἶμαι ψηλὸς ἢ κοντός, μαῦρος ἢ ἄσπρος; Σ᾿ αὐτὰ ποὺ διαβάζεις βρίσκεται ὁ ἐαυτός μου, τὸ πῶς περπατῶ, τὸ πῶς μιλῶ, δηλαδὴ ὁ σαρκικὸς ἄνθρωπος. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι πνεῦμα ὅπως ὁ Θεός. Αὐτὸ τὸ πνεῦμα νὰ σὲ ἐνδιαφέρει, αὐτὸ εἶναι πνεῦμα ὅπως ὁ Θεός. Αὐτὸ τὸ πνεῦμα νὰ σὲ ἐνδιαφέρει, αὐτὸ εἶναι ἡ ἀληθινὴ σύσταση τοῦ ἀνθρώπου.

Ἀπάνω ἀπ᾿ ὅλα νὰ ἀγαπᾶμε τὴν καλωσύνη. Νὰ χαιρόμαστε νἄμαστε καλοὶ καὶ νοιώθουμε κοντά μας καλοὺς ἀνθρώπους. Κανένα πρᾶγμα δὲν εἶνε σὰν τὴν καλωσύνη. Τὸ πρόσωπό της λαμποκοπᾶ σὰν τὸν ἥλιο ποὺ χρυσώνει τὴν πλάση τὸ πρωὶ τῆς ἔμορφης μέρας τοῦ καλοκαιριοῦ. Τί εὐλογημένοι ποὺ εἶναι οἱ καλοὶ ἄνθρωποι, οἱ πρόσχαροι, οἱ γλυκομίλητοι, οἱ ἁπλοί, οἱ ἀπονήρευτοι, οἱ πονετικοί, οἱ ταπεινοί! Τί ἀληθινὸς πλοῦτος μέσα σὲ μιὰ τέτοια καρδιά! Καὶ τί φτώχεια, τί μιζέρια, τί ἀσχήμια μέσα στὶς κακὲς ψυχές, στὶς ἐγωιστικές, κι᾿ ἂς φουσκώνουνε ἀπ᾿ ἔξω κι᾿ ἂς παραστένουνε τὸν πλούσιο! Πόσο ξεκουράζεται ἡ ψυχή μας ἀπὸ τὴ δροσιὰ τῆς καλωσύνης καὶ πόσο κουράζεται ἡ ψυχή μας ἀπὸ τὸν λίβα τῆς κακίας.

Μὰ οἱ καλοὶ ἄνθρωποι εἶνε δυστυχισμένοι, ὑποφέρουνε, τυραννιοῦνται. Ναί. Ὁ σατανᾶς τοὺς βασανίζει, τοὺς ρίχνει σὲ συμφορές. Μὰ ἔτσι γίνουνται ἀκόμα πιὸ καθαροί, σὰν τὸ χρυσάφι ποὺ πέφτει στὸ χωνευτήρι. Ζοῦνε φτωχικά, μακρυὰ ἀπὸ δόξες, κρυμμένοι, μὰ ζοῦνε ἀληθινά. Νὰ μὴν ζεῖς βουτηγμένος μέσα στὴν ψευτιά. Αὐτὸ εἶνε ποὺ εἶπε ὁ Χριστὸς «Τί θὰ ὠφελήσει τὸν ἄνθρωπο ἂν κερδίσει ὅλον τὸν κόσμο καὶ ζημιωθεῖ τὴν ψυχή του;» Αὐτός, ὁ φτωχός, ὁ παραπεταμένος, κέρδισε τὴν ψυχή του. Ἀφοῦ κέρδισε τὴν ψυχή του, τί ἔχασε; Ὅ,τι ἔχασε εἶνε τιποτένιο μπροστὰ σ᾿ αὐτὸ ποὺ κέρδισε. Κι᾿ ὁ ἄλλος ὁ χοντροπετσιασμένος ἀπὸ τὴ σαρκικὴ καλοπέραση, ἀπὸ τὰ σπόρ, ἀπὸ τὰ λουτρά, ἀπὸ τὶς γυναῖκες, ἀπὸ τὶς διάφορες ματαιότητες, τί κέρδισες ἄραγε, ἀφοῦ ἔχασε τὴν ψυχή του; Πόσοι καὶ πόσοι ὕστερα ἀπὸ μιὰ ζωὴ γεμάτη λογῆς–λογῆς σαρκικὲς ἀπολαύσεις, κοσμικὲς τυμπανοκρουσίες, πλούτη, ρεκλάμες κλπ., ἔρχονται σ᾿ ἕναν λογαριασμὸ καὶ ξεζαλίζουνται ἀπ᾿ αὐτὰ τὰ σπιρτόζα πιστὰ καὶ νοιώθουνε τὴ γύμνια τους καὶ ζητᾶνε τὸν ἑαυτό τους ποῦ βρίσκεται; Μ ἃ δὲν ὑπάρχει πιά. Ἐρημιά, ξέρακας τῆς ἀπελπισίας ζώνει τοὺς ἐγωιστές! Τρομάζουνε μὲ τὴ μοναξιά τους μόλις τὴ νοιώσουνε. Ἀπὸ πάνω τους ὁ οὐρανὸς εἶναι ἔρημος, ἀδειανός, ἡ γῆ ἔρημη, οἱ ἄνθρωποι καρδιὲς ἔρημες, γιατὶ ποτέ τους δὲν γνοιασθήκανε γι᾿ αὐτές, καὶ ἔτσι κόπηκε κάθε τρυφερὴ ἀνταπόκριση μαζί τους. Στὸ τέλος καταλαβαίνουμε οἱ τέτοιοι πὼς μὲ τὰ λεπτὰ δὲν ἀγοράζουνται ὅλα τὰ πάντα. Καὶ πώς, ἴσια – ἴσια, ὅσα δὲν ἀγοράζουνται μὲ τὰ λεφτὰ αὐτὰ εἶνε ποὺ ἔχουνε τὴν πιὸ μεγάλη ἀξία. Καὶ πὼς ἀπ᾿ αὐτὰ ἔχουνε μεγάλη ἀνάγκη, ἀπ᾿ αὐτὰ ποὺ δὲν ἀγοράζουνται. Σὲ ποιὸ μέρος πουλᾶνε τὴν ἡσυχία τῆς ψυχῆς, τὴν ἁγνότητα, τὴν ἁπλότητα, τὴν κρυφὴ χαρὰ ποῦ νοιώθει ὁ ἄνθρωπος κοντὰ στὸν Θεὸ σὲ στιγμὴ ποῦ ζεῖ κρυμμένος ἀπὸ τὸν κόσμο, τὴν πραότητα, τὴν ἀγάπη; Δὲν τὰ πουλᾶνε σὲ κανένα ἀπὸ τὰ μαγαζιὰ κι᾿ ἀπὸ τὰ παζάρια γιὰ τὸ διάφορο, τὴν ἀπονιὰ γιὰ τοὺς ἄλλους, τὴν ψευτιὰ κάθε λογής, κι᾿ ὅσα πᾶνε μαζὶ μ᾿ αὐτά, δηλαδὴ τὸν ἐγωισμό, τὴν περηφάνεια, τὴν καταλαλιὰ μ᾿ ἕναν λόγο τὸ χοντροπέτσιασμα τῆς ψυχῆς.

Τί μεγαλομανία σ᾿ ἔχει πιάσει, ἀδελφέ μου, καὶ δὲν βρίσκεις ἡσυχία καὶ χτίζεις πατώματα ἀπάνω στὰ πατώματα, κι᾿ ἔχεις δυὸ τρία αὐτοκίνητα καὶ κότερα καὶ κάθε λογὴς μάταια πράγματα! Γύρισε καὶ κύτταξε καὶ τὸν ἀδελφό σου, νὰ δροσισθεῖ ἡ ψυχή σου μὲ τὴν εὐλογημένη καλωσύνη, ποὺ τὴν ξεράνανε τὰ τσιμέντα, οἱ ψεύτικες κουβέντες, οἱ συμφεροντολογικὲς παρέες, οἱ συνοφρυωμένες ἀξιοπρέπειες. Ἂν δὲν μπορεῖς νὰ κάνεις θυσίες, τουλάχιστον νὰ συχαθεῖς τὴν ἀδικία. Μὴν ἀδικεῖς. Ἡ ἀδικία εἶναι σιχαμερὴ στρίγγλα, χωρίστρα τῶν ἀνθρώπων, ἀνθρωποκτονία σὰν τὸν πατέρα της τὸν σατανᾶ.

Τί θὰ δίνανε πολλοὶ ἀπ᾿ αὐτούς, ποὺ κερδίσανε τὸν κόσμο καὶ χάσανε τὴν ψυχή τους, γιὰ νὰ νοιώσουνε ὅ,τι νοιώθουνε οἱ ἄλλοι ποὺ δὲν χάσανε τὴν ψυχή τους! Ἂν τύχει νὰ ξεκόψει κανένας τέτοιος ἀπὸ ψεύτικη παρέα του καὶ βρεθεῖ στὴ συντροφιὰ τῶν ἁπλῶν, τῶν ἀχάλαστων, νοιώθει πὼς ζεῖ ἀληθινὰ καὶ σὰν ἀπογευθεῖ τὰ ἁγνὰ αἰσθήματα ὕστερα ἀπὸ τὴ ψευτιά, καταλαβαίνει τέτοια χαρά, ποὺ κάνει σὰν τὸν ἄνθρωπο ποὺ ξαναγεννήθηκε, σὰν τυφλὸς ποὺ εἶδε τὸ φῶς του. Κάτι τέτοιοι δὲν ξεκολλᾶνε πιὰ οἱ κακόμοιροι ἀπὸ τὴ συντροφιὰ τῶν ἁπλῶν, τῶν γκαρδιακῶν ἀνθρώπων. Ἀλλὰ γιὰ νὰ ξεμακρύνει ἀπὸ τὰ ψεύτικα πρέπει νἄχει λίγη ψυχή. Ἀλλοιῶς δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει χωρὶς ψευτιά. Ὁ ἄμμος τῆς Σαχάρας, ὅση βροχὴ κι᾿ ἂν πέσει ἀπάνω του, δὲν φυτρώνει τίποτα.

Ἂν πεῖς πάλι σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς ἄλλους, τοὺς φτωχούς, νὰ περάσει μισὴ ὥρα μὲ τὴν παρέα τῶν κοσμικῶν, καλύτερα ἔχει νὰ τὸ βάλεις στὸ μπουντρούμι, παρὰ νὰ βλέπει καὶ ν᾿ ἀκούγει ἐκεῖνα τὰ ψεύτικα κομπλιμέντα, τὶς ἀνάλατες συζητήσεις, τὰ κρύα χωρατά. Στὴ συναναστροφὴ ποὺ κάνουνε αὐτοὶ οἱ ψευτισμένοι, θαρρεῖς πὼς τοὺς χωρίζει ἕνας τοῖχος τὸν ἕναν ἀπὸ τὸν ἄλλον. Ἐνῶ οἱ ἄλλοι, ποὺ ζοῦνε μακρυὰ ἀπὸ τὸν κόσμο, νοιώθουνε πὼς οἱ καρδιὲς τοὺς γίνονται ἕνα, πὼς ἀκουμπᾶ ὁ ἕνας ἀπάνω στὸν ἄλλον καὶ ξεκουράζεται. Ἀγαπᾶ καὶ ἀγαπιέται, χαίρεται καὶ δίνει χαρά. Ἀπὸ πάνω ἀπὸ τὴ συντροφιὰ τῶν σαρκικῶν ἀνθρώπων στέκεται ὁ διάβολος καὶ τοὺς κάνει νὰ μιλᾶνε ὁλοένα γιὰ λεφτὰ καὶ γιὰ τὰ ὅμοια, γιὰ νὰ μὴ γροικήσουνε οὔτε τὸ φαγὶ ποὺ τρῶνε. Ἀπὸ πάνω ἀπὸ τὴ συντροφιὰ τῶν ταπεινῶν στέκεται ὁ Θεός, κι᾿ ὅλα εἶνε εὐλογημένα.

Πετάξετε ἀπὸ πάνω σας τὴν ψευτιά. Ἀνοίξετε τὰ πανιά, νὰ τὰ φουσκώσει ὁ καθαρὸς ἀγέρας τοῦ πελάγου. Νὰ δροσισθεῖ ἡ ψυχή σας, νὰ νοιώσετε πὼς ζητᾶ ἀληθινὰ κι᾿ ὄχι ψεύτικα.

πηγή:νεκτάριος

Θές να είσαι καλός παπάς και να τυγχάνεις του σεβασμού των ευσεβιστών χριστιανών;

Θές να είσαι καλός παπάς και να τυγχάνεις του σεβασμού των ευσεβιστών χριστιανών ήτοι των καθαρών και εκλεκτών του Θεού;

-Άρχισε να επικρίνεις για την αισχρή του ενδυμασία κάποιον ανυποψίαστο και απαίδευτο χριστιανό και συγκάλεσε αρρωγούς στην θεάρεστη προσπάθεια τους παρακείμενους υπερχριστιανούς.

-Θύμησε του στην εξομολόγηση ή καλύτερα από άμβωνος διάφορες σεξουαλικές διαστροφές και πράξεις πού πρέπει να αποφύγει. Αν μάλιστα δεν έχουν περάσει καν από το μυαλό του, τόσο το καλύτερο. Πρόλαβες το...κακό!

-Ακόμα καλύτερα, επιδόσου από άμβωνος εις ακρόασιν πάντων και μάλιστα πριν από την θεία μετάδοση, σε μία ακατάσχετη ...μηρολαγνική σεξολογία, ρίχνοντας παράλληλα έντονα βλέμματα σε μερικούς ακατακάλυπτους χριστιανούς.

- Μην ξεχάσεις παρουσία αρχών να πολιτικολογήσεις εν εξάρσει και φυσικά μεροληπτικώς υπέρ "πατριωτικών" πολιτικών ιδεωδών. Ομοίως καλόν είναι να σοσιαλίζεις και λιγάκι... τώρα π'αλλάξαν οι καιροί και αλλαξοφορέθη η Μαριορή.

- Καλύτερα να καλλιεργείς τον τρόμο προς αποφυγήν αμαρτιών και τόνωση εγρηγόρσεως, εμμονοληπτικώς και κατά Κυριακήν διδάσκοντας περί κολάσεως,καζανιών, δαγκάνων και βλασφήμων αριθμών ως το 666. Χρήσιμο είναι να ονοματίζεις τους κολασμένους για να μην υπάρξει ουδεμία παρανόηση.Επίσης, να παραβλέπεις τεχνηέντως πώς οι πατέρες φέρθηκαν με διάκριση στα συγκεκριμμένα θέματα. Τότε ήταν αρχαίοι οι καιροί, νυν δε ο καιρός εγγύς.

-Ζήτα συχνά και εντατικά χρήματα για στολισμούς αιθουσών και προσκυνηματικές εκδρομές ή αλλαξιές της εκκλησίας. Μην μεριμνάς για τους φτωχούς. Άλλωστε ο Χριστός είπε: " Τους φτωχούς πάντοτε θα έχετε μαζί σας,Εμένα όχι". Έτσι μην αφήσεις την αγία τράπεζα να κρυώνει ασκέπαστη και το καντήλι να διψά δίχως ελαιόλαδο ΑΑΑ.

- Προσπάθησε να έχεις επιτηδευμένη και προσεχτική εξωτερική συμπεριφορά. Οι απλοϊκοί και ανεπιτήδευτοι χριστιανοί είναι συνήθως θρασείς και απαίδευτοι. Ο πολύς λαός που χυδαϊζει γλωσσικά και συμπεριφοριστικά είναι a priori για την κόλαση. Άλλωστε επικατάρατος εστί, μη γνωρίζων τον νόμον του Θεού.

-Όταν πρόκειται για νέους, μην διστάσεις να υπερτονίσεις την διάκριση και πανσοφία που πάει σετ με την ηλικία σου,όπως και την ευσέβεια της γενεάς σου, σε αντίθεση με τους σημερινούς ασώτους και απνευμάτιστους νέους.

- Να θεολογείς τα μέγιστα και υψηλά και μάλιστα να διανθίζεις τα κηρύγματα σου με κορυφαίες ατάκες γνωστών αντιχρίστων κοσμικών φιλοσόφων. Άλλωστε ότι δεν είναι ενάντια μας είναι με το μέρος μας,κατά το αγιογραφικό εκείνο. Προέχει ο εντυπωσιασμός!

-Να παραμείνεις αμέτοχος των μεγάλων κοινωνικών ζητημάτων και των ανθρωπίνων προβλημάτων, όπως η φτώχεια,τα ναρκωτικά,οι εκτρώσεις κτλ. Σε κάθε πρόσφορη περίσταση τόνιζε το θυμοσοφικό και ευσεβοφανές:" όπως στρώνει ο καθείς κοιμάται". Μην ξεχάσεις να βγάλεις πύρινα κηρύγματα κατά τωνμεθύσων,αστέγων,πρώην φυλακισμένων, αγάμων μητέρων και των ναρκομανών, που είναι τα κατακάθια της κοινωνίας και προκλητικοί για τις πράξεις τους.¨Οταν τους συναντήσεις να χτυπιούνται "υποκριτικώς" στις πλάκες της εκκλησίας, κοίταξε τους επιτιμητικά και με νόημα. Βγάλε και ένα κατάλληλο λογύδριο για την ...Κασσιανή(δεν πειράζει που η Κασσιανή είναι άσχετη με το θέμα, οι πολλοί το αγνοούν).

-Μην καταπιάνεσαι με "απαγορευμένα θέματα". Και μόνο η μνεία τους, έστω και αν διαφωνείς ορθοδόξως και κατά την χριστιανική ηθική, είναι ικανή να σπιλώσει ανεπανόρθωτα το image σου.

- Βρίζε τους άλλους ιερείς και τον επίσκοπο σου, από φυλακής πρωΐας μέχρι νυκτός. Άλλωστε ..."το ίδιο έκαναν και οι άγιοι"(!!!).

- Κάνε μια επίτροπη από ψωμωμένες γυναίκες και ανδρείους χριστιανούς(προτιμώνται οι μυστακοφόροι ως ευλαβέστεροι),οπλιστείτε με λάβαρα και σταυρούς και σπάστε στον ξύλο τον αιρετικό ή τον ομοφυλόφιλο της γειτονιάς σας.
Σημ. το ξύλο να είναι μετά μουσικής, ήτοι ψαλμοί επινίκιοι(τύπου τη υπερμάχω στρατηγώ) κλπ. Σε περίπτωση που σας τύπτει η συνείδηση σας για την πράξη ή την εκμετάλλευση των εν λόγω ύμνων, σκεφτείτε πώς οι γνήσιοι χριστιανοί είναι αντρακλαράδες. Αποδιώξτε ούτως τον πειρασμό.

-Νήστευε και την Κυριακή.Διάβαζε την αγία επιστολή και την αποκάλυψη της παναγίας. Τίμα μόνο τους ιερείς που σου μοιάζουν. Ονόμαζε αδιάκριτα αιρετικούς κανονικούς επισκόπους και ιεροκήρυκες της εκκλησίας, αντικαθιστώντας την Ιερά Σύνοδο που ..."καθεύδει μακαρίως" και μάλιστα πληροφόρει και τους άλλους. Καταπίεζε τα παιδιά και την γυναίκα σου, για να αρέσεις στους αδελφούς σου.Πίστεψε πώς είσαι απόστολος του Χριστού και νιώσε περήφανος για την αυθεντική σου αποστολή.

- Λάβε την αποκλειστικότητα ερμηνείας των γραφών και σύγχρονων γερόντων. Μάλιστα, λάβε έναν άκακο και άγιο γέροντα ως σημαία και διατυμπάνιζε το μεγάλο γεγονός πώς είσαι πνευματικοπαίδι του.

- Τέλος, ζήτα γλυκανάλατους νεωτερισμούς και συναισθηματολογικές καινοτομίες στην λατρεία, για να είναι όλα πιό βολικά και ζαχαρένια για μας τους εκλεκτούς των χριστιανών. Ονομάτισε παραδοσιολάγνους και φανατικούς τους αντιφρονούντας. Ψάξε τις αδυναμίες τους,χτύπα τους και απέκλεισε τους από το δικαίωμα αντιδράσεως τους πλανεμένους,βρε αδερφέ!





Ο Κύριος να μας ελεεί όλους! Ταπείνωση,ταπείνωση και πάλι ταπείνωση!