Η ευθανασία δεν είναι αξιοπρέπεια!

Στην ευθανασία δεν υπάρχει ίχνος αξιοπρέπειας!

Τουναντίον είναι μια δημόσια πράξη παραίτησης και δειλίας πού προσβάλει το ανθρώπινο πρόσωπο και είναι ταυτόσημη με τον σκληρό δαρβινισμό πού διέπει όλες τις κοινωνικές και πολιτικές ανθρώπινες σχέσεις.

Η ευθανασία ουσιαστικά δηλώνει δημόσια σαν πράξη πώς οι άνθρωποι πού υποφέρουν, πονάνε, ασθενούν και δίνουν τον σκληρό τους αγώνα, είναι αναξιοπρεπείς και ηττημένοι και θα πρέπει να εκλείψουν. Ετσι δημιουργείται ένα προηγούμενο παραδοχής ναζιστικού δαρβινισμού και απαξιώνονται, ουσιαστικά δηλαδή ρίχνονται στον Καιάδα, αυτοί ακριβώς ενώπιον των οποίων θα έπρεπε να στηθεί ένα παγκόσμιο Προσευχητάρι και να απολαμβάνουν τον θαυμασμό και την συμπάθεια, αν όχι την λατρεία της ανθρωπότητας. 

Ο πόνος, η ασθένεια και ο θάνατος είναι μέσα στην ζωή του ανθρώπου. Αν μη τί άλλο , το να μην τα αντέχει κανείς είναι 100 % ανθρώπινο και φυσικό. Να βαφτίζει όμως κανείς τον φόβο του γενναιότητα και την ήττα του νίκη δεν είναι απλά γελοίο, είναι και επικίνδυνο για τους λόγους που προαναφέραμε.

 Όπου ο άνθρωπος ξεχνά ή απορρίπτει τον Θεό, βάζει στην θέση του θεού, το είδωλο του. Αυτό τον καθιστά εγωκεντρικό και απαξιωτικό ως προς κάθε ανθρώπινη ζωή και αξία προσώπου.Οι ήρωες δεν είναι στα νεκροτομεία, είναι στον αγώνα.

Σε κάθε πράξη ευθανασίας η ανθρωπότητα πάει ένα βήμα κοντύτερα στον ναζισμό και την αποκτήνωση.

Και αν μη τί άλλο αν η ευθανασία είναι το μεγάλο βήμα των εκλεκτών, γιατί όχι και η ευγονική;

Σε έναν κόσμο πού η αυτοχειρία είναι ηρωϊκή πράξη, κοντά είναι και αυτή...

Η "αγία" ελληνική αθυροστομία του 21

Διαβάζεις Μακρυγιάννη, θυμάσαι την αθυροστομία του Καραϊσκάκη και ...χορταίνεις την απλή, ανεπιτήδευτη θέρμη του έλληνα Χριστιανού, εκείνου του αιώνα. Τα διαβάζεις ασκανδάλιστα, δεν σοκάρεσαι, γιατί νιώθεις πώς δεν ανήκεις και συ στους νεοχριστιανούς με τις ταπεινοσχημίες, με τους εύκολους σκανδαλισμούς και την πονηρία της παρθενοφανείας.Νιώθεις πώς οι καταβολές σου είναι κάπου εκεί.Αγνοί άνθρωποι. Ιερή  αγανάκτιση. Ποιός από εμάς τους συγχρονους "πράους", "αγαπησιάρηδες", "ηθικούς" χριστιανούς μπορεί να διεκδικήσει αυτή την αγνότητα του άνθρακα πού αγγίζει τα χείλη, χωρίς να μιαίνει την καρδιά; Προτεσταντοποιηθήκαμε. Φροντίζουμε για την καλή έξωθεν μαρτυρία και το φαίνεσθαι. Αυτά μας ορίζουν σαν χριστιανούς. Δεν ήταν άγιοι οι παραπάνω ήρωες με την κλασσική καλή έννοια του Συναξαρίου των πολλές φορες ιησουϊτών πού είναι στα πράγματα και κανείς άγιος της Εκκλησίας μας δεν θα μεταχειρίζοταν τέτοο λεξιλόγιο. Δεν ήταν όμως και υποκριτές και φαρισαίοι σαν και εμάς. Είναι αυτή η σπάνια αγνότητα με την οποία όσιοι Ασκητές μιλούσαν για προβλήματα σεξουαλικά, και οι ληστές του Κόντογλου και των Γεροντικών διήγαν βίον ληστρικόν διαβάζοντας παράλληλα τους Χαιρετισμούς στην Αγνή Θεοτόκο.Χωρίς να μιανθούν. Εμείς σήμερα μιαινόμαστε με την .... πιό άσπιλη αγνότητα μας.Πλην όμως κανείς μας δεν έχει την ταπείνωση του μεγάλου καππαδόκη: Και γυναίκα δεν γνώρισα και παρθένος δεν είμαι. Ψιλά τα νοήματα και ψηλά...

από ανάρτηση μας στο ΦΒ

Δύο σχόλια για τους θεούς του κόσμου

Μην σας παίρνουν τα δάκρυα και τα ζουμιά για την χειρονομία του Πάπα να πλύνει τα πόδια των φτωχών και ταπεινών. Σε λίγο θα τον δούμε και με αγκάθινο στέφανο για την κουλτούρα της στιγμής ή να πουλάει κουλουράκια με τις προσκοπίνες για τον καλό παραδοσιακό ακτιβισμό της χριστιανικής ΜΑΣ δύσης.Άλλο θέωση, άλλο αυτοθέωση. Άλλο ταπείνωση, άλλο θεατρινισμοί. Ο άνθρωπος πού παριστάνει τον θεό με μεγάλες πράξεις θυσίας και αλτρουϊσμού δεν με πείθει καθόλου. Είναι το κλασσικό παραμύθι του καλού σαμαρείτη και της καλής χριστιανικής συμπεριφοράς. Ο Χριστός είναι ο καλός μας σαμαρείτης πού θεραπεύει τα τραύματα μας. Για τους δυτικούς και εμάς πού ψοφάμε να τους μιμούμαστε εμείς είμαστε οι καλοί σαμαρείτες πού υποκαθιστούν τον Θεό. Ζήτω οι καλοί άνθρωποι δηλαδή. Για Θεό θα μιλάμε τώρα;...

Μ αρέσει πού βρίζουμε τον Φίλη και τον κάθε Φίλη. Ο Φίλης δεν είναι συμπτωματική περίπτωση ή εξαίρεση. Η κοινή διεστραμμένη γνώμη είναι.Κάνετε μια βόλτα στο διαδίκτυο να δείτε αποφθεγματική κοινή προκατάληψη για τον ρόλο της Εκκλησίας σε όλα τα ελληνικά ζητήματα. Μια πάγια καθιερωμένη μισαλλοδοξια με απαιτήσεις από πάνω επιστημονικής τεκμηρίωσης. Ενας σκληρός μανιχαϊσμός πού διαποτίζει όλη την κοινωνία μας. Οι καλοί και οι κακοί. Οι φωτεινές ιδέες και το σκότος. Οι καλοί δολοφόνοι ελληνιστές και οι κακοί δολοφόνοι χριστιανοί. Οι ηθικοί αμαρτωλοί και οι ανήθικοι αμαρτωλοί. Οι μωροί εμείς σκοταδιστές και ο λαμπρός περίφημος κόσμος της σοφίας!Όλα σε δίπολο και κανείς δεν συγχωρεί στον άλλο τον "μεσαίωνα" πού ίσως κάποια στιγμή περασε. Ίσως μόνο τα δικά μας συγχωρούμε.Μ αρέσει πού πανηγυρίζουμε την Κυριακή της Ορθοδοξίας με χαρά. Οι θεομάχοι παίδες του Μάνεντος νίκησαν. Τώρα μετρά τί είσαι και τί δηλώνεις και όχι ότι πραγματικά είσαι. Εικονοκλάστες ηθικολόγοι. Είσαι χριστιανός; Είσαι μεσαίωνας. Είσαι αντίχριστος;Λάμπεις από φωταυγή αλήθεια. Μόνο την κατάντια μας δεν κρίνουμε.Ο φαρισαϊσμός είναι η θρησκεία του έλληνα και ο θεός είναι Ηθική.

από φβ

Αν δεν υπήρχε ό διάβολος, θα μπορούσε να φανταστεί κανείς μια πόλη, μέσα στην κεντρική αγορά της οποίας θα βρίσκονταν στη σειρά ό οίκος ανοχής, τα μαγαζιά της νύχτας και το παράνομα στέκια. Μόνο πού... θα ήταν άδεια…… ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ.

  

1970

Οι ΙΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΒΙΑΖΟΝΤΑΙ να εγκρίνουν με επαινετικά λόγια τα μέτρα ηθικής που παίρνουν κάποια ολοκληρωτικά καθεστώτα (κατάργηση της πορνείας, απαγόρευση των εκτρώσεων, δυσκολία στην έκδοση διαζυγίου) σκέφτονται πιστεύω πιο πολύ το γράμμα του νόμου κι όχι το πνεύμα του νόμου, πού αποτελεί τη βάση τέτοιων μέτρων. Διότι το πνεύμα πνέει μόνο εκεί όπου υπάρχει ελευθερία κι εκεί όπου ή αρετή βγαίνει μέσα από την ελεύθερη βούληση και επιλογή του καθενός. (Όλα μου επιτρέπονται αλλά δεν μου είναι όλα χρήσιμα.) Αν δεν υπήρχε ό διάβολος, θα μπορούσε να φανταστεί κανείς μια πόλη, μέσα στην κεντρική αγορά της οποίας θα βρίσκονταν στη σειρά ό οίκος ανοχής, τα μαγαζιά της νύχτας και το παράνομα στέκια. Μόνο πού... θα ήταν άδεια.

Θα φτάναμε τελικά σ' ένα σημείο όπου ό οίκος ανοχής, τα ξενυχτάδικα και το στέκια του τζόγου, όχι μόνο θα ήταν άδεια, άλλα και κλειστά, διότι απλώς δεν θα είχαν καθόλου πελάτες.

(Πόσο μ' αρέσει να σκέφτομαι τον διάβολο πίσω από τα κλειστά παντζούρια ενός τέτοιου μαγαζιού, να τρέχει από δώ κι από κει, να βρυχάται σαν λιοντάρι, πού γυρεύει ποιόν να καταπιεί, άλλα να μη βρίσκει κανέναν. Η μια άλλη εικόνα: ακουμπισμένος ό διάβολος στο παντζούρι, με τα μάτια του να σπινθηροβολούν στο σκοτάδι, να κοιτάζει απελπισμένος και ντροπιασμένος τα άδεια τραπέζια με τις πράσινες τσόχες.)

Δεν μπορώ πάντως, όπως και να 'χουν τα πράγματα, να συμφωνήσω με τους Ιερείς (έστω κι αν μέσα σ' αυτούς βρίσκεται και ό π. Σοφιανός Β.), που εξυμνούν τα διατάγματα της Ασφάλειας στα όποια γίνεται λόγος για το κούρεμα των μαλλιών των αγοριών και για τις φούστες των κοριτσιών.

Και δεν συμφωνώ, διότι θεωρούν σπουδαιότερο να ασχολούνται με ματαιότητες, ξεχνώντας πώς τα διατάγματα αυτά προέρχονται από τους υπηρέτες του Αιώνιου Εχθρού, πού άφησε να απλωθεί πάνω μας ό τρόμος και το ψέμα. Τα ξεχνάμε αυτά και εκστασιαζόμαστε με τις σαχλαμάρες. Διυλίζουμε τον κώνωπα και αδιαφορούμε για την κάμηλο. Βλέπουμε το κόρφος και όχι τη δοκό, αποδίδουμε το εν δέκατο των εισοδημάτων μας, σαν τον Φαρισαίο... Άκουσον, άκουσον!

Ό Χριστός για να μας δεχτεί κοντά Του δεν βάζει κανέναν όρο, κανέναν απολύτως. Εμείς όμως, όταν γίνουμε δικοί Του, τινάζουμε από πάνω μας τη βρομιά όχι από υποχρέωση αλλά από μια ανείπωτη ντροπή και από καλή θέληση.

Όπως ή έδρα του διανοητικού μας εγώ, του εγκεφάλου, βρίσκεται τοποθετημένη στην κρανιακή κοιλότητα, πού είναι αρκετά ενισχυμένη ώστε μόνο το χειρουργικό τρυπάνι να μπορεί να τη διαπεράσει σε περίπτωση χειρουργικής επέμβασης ,έτσι και η έδρα της ψυχικής και ηθικής μας δραστηριότητας βρίσκεται κι αυτή σε  ένα αδιαπέραστο καβούκι εγωισμού, επιθετικότητας, πείσματος και αλαζονείας ,το όποιο ούτε διαστημικές ακτίνες δεν μπορούν να το διαπεράσουν και να καταβάλουν.

Μόνο τα λόγια του Κυρίου έχουν το χάρισμα να μπορούν να λιώσουν, μερικές φορές, το φοβερό αυτό καβούκι. Τότε, ακαριαία, ένα πανίσχυρο και αόρατο λέιζερ διαχύει  τα πάντα στη διαδρομή του και αναστατώνει ότι υπάρχει μέσα στο καβούκι ποιο  πολύ κι από την αστρική ύλη, όταν τη διαπέρνα ό αέρας, τότε πού ένα κυβικό χιλιοστό είναι ίσο με το βάρος ενός δισεκατομμυρίου τόνων.

 Η ισορροπία (το μυστικό της ζωής) δεν είναι το ίδιο πράγμα με τον ηλεκτρισμό τη μετριότητα και το συμβιβασμό. Ή ισορροπία δεν βρίσκεται σε μια μεσαία γραμμή ανάμεσα στα άκρα, άλλα πέρα απ' αυτά, συνθέτοντας τα, ενώνοντας τα, ξεπερνώντας τα, δογματοποιώντας τα, όπως λέει πολύ όμορφα

Λούτσιαν Μπλάγκα. Δεν είναι συναλλαγή αλλά μια σφοδρή έξτρεμιστικότητα, έξοδος από το αμείωτο δίλημμα, έξοδος πού οδηγεί στο μόνο μέρος όπου μπορεί ξεπροβάλει ή αλήθεια: στο μέρος της αντίφασης και του παραδόξου. Για παράδειγμα, ή φράση του Γκαίτε: «Καλύτερα μια αδικία, παρά ή αταξία» το ρητό «Ας επικρατήσει δικαιοσύνη και ας αφανιστεί ο κόσμος» εξισορροπούνται ως εξής: να υπάρχει δικαιοσύνη, για να μη ζημιώνεται ό κόσμος από την αταξία.)

Ό χριστιανισμός χαρακτηρίζεται από λεπτότητα και διάκριση. Αποδείξεις:

Όποιος δεν αναγνωρίζει το καλό πού του έγινε, κάνει μεγάλη αμαρτία. Αυτός όμως  πού κάνει το καλό και περιμένει αναγνώριση, διαπράττει ακόμα μεγαλύτερη αμαρτία.

Αυτός πού νηστεύει, να αλείβει το κεφάλι του και να πλένει το πρόσωπο του.

Αυτός πού προσεύχεται, να κλείνεται στο δωμάτιο του και να κλειδώνει την πόρτα.

 Αυτός πού κάνει ελεημοσύνη, να μη γνωρίζει το αριστερό του χέρι τί κάνει το δεξί του.

Όποιος είναι καλεσμένος σε τραπέζι να κάθεται στο βάθος του τραπεζίου. |Ποτέ να μην εξαναγκάζεις τον πλησίον σου για κάτι, ούτε ακόμα κι όταν θέλεις να του κάνεις καλό. Ούτε ό Χριστός δεν μπαίνει, αν δεν Τον καλέσουμε.

ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ. ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ


άπαντα ορθοδοξίας

Ελεημοσύνη από προϊόν εκμετάλλευσης(Αγ. Γρ. Νύσσης)

Κι ἄν ἀκόμα ὑποθέσουμε ὅτι προσφέρεις ἐλεημοσύνη, σάν προϊόν ἀπάνθρωπης ἐκμετάλλευσης, δέν θά ’ναι καρπός τῶν συμφορῶν τῶν ἄλλων, γεμάτη δάκρυα καί στεναγμούς; ῎Αν γνώριζε ὁ φτωχός ἀπό ποῦ προσφέρεις τήν ἐλεημοσύνη, δέν θά τή δεχόταν, γιατί θά αἰσθανόταν σάν νά ’μελλε νά γευτεῖ σάρκες ἀδελφικές καί αἷμα συγγενῶν του.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΥΣΣΗΣ, Κατά τοκιζόντων (Μετάφραση· Γ. Ροδίτης)


πηγη

Το σκυλί και η διπλή δολοφονία

Ιερώνυμος Μπος, Κόλαση

Mε μεγάλη  και ειλικρινή θλίψη, μάθαμε από τις ειδήσεις την δολοφονία ενός σκυλιού από έναν Μοναχό της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Προτού προχωρήσουμε στις όποιες σκέψεις μας, θέλουμε να προλάβουμε μία παρεξήγηση: δεν έχουμε την πρόθεση να αναλάβουμε ρόλου δικαστή ή ηθικού δημίου απέναντι σε αυτόν τον άνθρωπο(τον ρόλο αυτό τον ανέλαβαν αυτόκλητα οι διυλιστήρες κωνώπων και καμήλων, τα ΜΜΕ ) ή να υποδείξουμε τίποτα σε κανέναν, ωστόσο όμως τονίζουμε πώς μια τέτοια πράξη απάδει του γνησίου ορθοδόξου ήθους και μάλιστα του μοναστικού.

Πέρα από την κατάφωρη αδικία εις βάρους ενός αδύναμου πλάσματος και τον μη σεβασμό της ζωής, της φυσικής ζωής, ερχόμαστε αντιμέτωποι εδώ με μία δεύτερη ηθική δολοφονία πού είναι και μεγαλύτερη και αντανακλά στον θύτη: το δολοφονικό πάθος της οργής και με το όποιο τίμημα διασφάλισης της πλασματικής ιδιοκτησίας(ο άνθρωπος σκότωσε το σκυλί για να προστατέψει τις κότες του).Και τα δύο πάθη και οι δύο συμπεριφορές δεν ταιριάζουν σε Μοναχό ή σε ορθόδοξο Χριστιανό. Η ίδια η ύπαρξη καραμπίνας δηλώνει την προύπαρξη μιας λανθασμένης νοοτροπίας: συντήρηση εμπαθούς οργής, ενεργητικό πάθος, φόβος και ανασφάλεια για τα περιχαρακωμένα υλικά αγαθά, ψευδαίσθηση της ιδιοκτησίας και προάσπιση της ακόμα και με άτιμα μέσα,ανασφάλεια επιβίωσης από έναν ορκισμένο ακτήμονα, βιασμός της φύσης, αντί για αρμονική συνύπαρξη με αυτήν στον τύπο του Χριστού της Ερήμου πού συμβίωνε κατά Μάρκον με τα θηρία.

Δεν είμαι δικαστής του αδελφού μου και πολύ πιθανόν αυτός ο άνθρωπος να είναι χίλιες φορές καλύτερος, ηθικά και πνευματικά από μένα. Όμως ο προβληματισμός μου έγκειται στο πώς εμείς οι χριστιανοί χάνουμε πολλές φορές την ρότα μας, το προσανατολισμό μας. Επιδεικνύουμε ένα ξένο , διαστρεβλωμμένο ήθος. Ακόμα θυμάμαι έναν αδελφό ιερέα πού παραφύλαγε με την καραμπίνα για να μην του κλέψουν οι -θρασείς κατά τα άλλα- συνάνθρωποι του, τα αραποσίτια!

Ένας άγιος ασκητής σκότωσε κάποτε ένα ενοχλητικό κουνούπι και επειδή κατανικήθηκε από το πάθος της οργής, για να εξιλεωθεί από την διπλή δολοφονία, κατέφυγε σε ένα έλος ώσπου κατήντησε χελωνόδερμος από τα τσιμπήματα των κουνουπιών.Ακούγονται χίππικα αυτά; Αντιχριστιανικά; Πουριτανικά; Πασιφιστικά;Μονοφυσίτικα; Δηλώνει και κρίνει η καχυποψία και η τυχόν ειρωνία μας, απέναντι σε τέτοια διάκριση, την ηθική κατάντια όλων μας.

Μα  όλα τα παραπάνω  για ένα σκυλί; Το σκυλί , ακόμα και το πιό άγριο, είναι άλογο και ανυπεράσπιστο, εμείς αντιθέτως έχουμε ηθικές επιλογές.Το σκυλί είναι το μέσον του προβληματισμού, αλλά και ταυτόχρονα ουσιαστικό πρόβλημα. Δεν εκλήθημεν στον βιασμό και την εκμετάλλευση, αλλά την συνύπαρξη, την προστασία, την χρήση και όχι την κατάχρηση. Και επιμένω: το πάθος της οργής και της φιλαργυρίας-φιλαυτίας είναι ο χειρότερος φόνος, ο ηθικός φόνος του ιδίου του εαυτού μας.

Τέλος, ας υπερτονίσουμε και πάλι τραγικώς "γραφικοί"  την απαρέσκεια μας και προς τα ΜΜΕ για τις όλες διαστάσεις πού έλαβε το θέμα και τις σχετικές γενικοποιήσεις πού υπαινίχθησαν για τους "ανθρώπους του Θεού" και της "Εκκλησίας" . Αφορμή γύρευαν. Ας εκδηλώσουν ανάλογη, για να μην πώ ακόμα περισσότερη ευαισθησία για τις χιλιάδες φόνων λιμοκτονούντων, διωκομένων και τσαλαπατημένων ανθρώπων ανά τον κόσμο, όπως επίσης και για τις νόμιμες δολοφονίες διά των εκτρώσεων πού λαμβάνουν χώρα με τις υψηλές ευλογίες της "πολιτικά ορθής" και "πολιτισμένης" κοινωνίας μας. Ας ευαισθητοποιηθούν τουλάχιστον για την ποταμηδόν ρύση ανθρωπίνου αίματος, για να μην αναφερθώ στις πολλαπλές ηθικές δολοφονίες του ανώτερου  civilization μας 

Nα σημειώσω πώς οι ανεπτυγμένες χώρες πού επιδεικνύουν την πλέον οργανωμένη ζωοφιλία,είναι ταυτόχρονα αυτές πού έχουν το πλέον αιματηρό αποικιοκρατικό παρελθόν ή είναι δυνάμει και εν πράγματι τέτοιες. Η φιλοσοφία του ανώτερου πολιτισμένου ανθρώπου ( και μάλιστα ιδεολογικά κατοχυρωμένη!), πού φυλάει ζώα προορισμένα να ζούν στην φύση, εγκλωβισμένα στο  ασφυκτικό αστικό περιβάλλον και παράλληλα εξουθενώνει τις "κατώτερες φυλές", έως γενοκτονίας και θανάτου. Ο σύγχρονος άνθρωπος απ'όπου και να τον πιάσεις είναι αντιοικολογικός και ασύμβατος με το περιβάλλον του.

Είναι όλοι τους νεκροί. Είμαστε όλοι χρεωκοπημένοι και μακρυά από το Φυσικό.Είμαστε πιό νεκροί και από το δολοφονημένο αυτό σκυλί.Είμαστε νεκροί ηθικά και δεν θέλουμε την ανάσταση μας.

Φανατισμός και ανεκτικότητα

Στην καθημερινή πράξη των χριστιανών εμφανίζονται σε πολλά ζητήματα, δείγματα δύο διαμετρικά αντίθετων συμπεριφορών: του φανατισμού και της ανεκτικότητας. Αντιπροσωπεύουν, θα έλεγε κανένας, δυο τύπους πιστών σε κάθε λεπτομέρεια της εκκλησιαστικής ζωής. Από την μια μεριά ο φανατικός χριστιανός, που ψάχνει να βρει ευκαιρία για να εκφράσει με τον εντονότερο δυνατό τρόπο τη μισαλλοδοξία του. Κι από την άλλη ο ανεκτικός, που παρά τις επιθέσεις του προηγούμενου διατηρεί πάντα μια διαλλακτική στάση σ’ όλα τα θέματα. Οι δυο τύποι διευρύνονται σε ομάδες πολλές φορές και δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο οι μεταξύ τους διαφορές να απολήξουν και σε ένα μικρό πόλεμο λέξεων από τις στήλες των περιοδικών. Η αφορμή μπορεί να είναι σοβαρή ή και ασήμαντη. Η αντιδικία βασικά οφείλεται σε μια διάφορη αντιμετώπιση των άλλων μέσα σε μια πολύφωνη κοινωνία με ποικίλες ιδεολογίες, όπως η δική μας σήμερα. Είτε για την αλλαγή της αμφιέσεως του ιερού κλήρου πρόκειται είτε για τις σχέσεις με τις άλλες χριστιανικές ομολογίες είτε για τη χρήση της πολυφωνίας στη λατρεία μας, πάντα ο φανατικός και ο ανεκτικός θα βρεθούν αντίπαλοι, γιατί αντιπροσωπεύουν δυο αντίθετες νοοτροπίες. Επειδή κι οι δυο εμφανίζονται ως γνήσιοι εκπρόσωποι του χριστιανισμού, ο απλός και συνήθως απληροφόρητος πιστός μπερδεύεται, αμφιταλαντεύεται και τελικά δεν ξέρει ποιός έχει δίκιο. Αξίζει, λοιπόν, να ασχοληθούμε λίγο με την τυπολογία αυτών των δύο τύπων και να δούμε ποιός βρίσκεται πλησιέστερα προς το πνεύμα και την παράδοση της Εκκλησίας.

Το πρώτο γνώρισμα του φανατικού είναι η μισαλλοδοξία του. Χωρίς να ενδιαφερθεί καν να μάθει τι ακριβώς υποστηρίζουν οι αντίπαλοί του, απορρίπτει ευθύς εξ αρχής κάθε θέση τους ως εσφαλμένη και στη συνέχεια ψάχνει να βρει τα επιχειρήματα για την απόρριψη. Άλλωστε βλέπει πάντα τα πράγματα άσπρα – μαύρα, χωρίς καμιά ενδιάμεση απόχρωση. Όλες οι δικές του απόψεις είναι σωστές, ενώ όλες οι διαφορετικές απόψεις είναι εσφαλμένες. Αυτή η στάση του φανατικού προέρχεται από την πεποίθησή του ότι οι δικές του απόψεις και πράξεις είναι απόλυτα σωστές και ορθές. Καμιά αμφιβολία δεν γεννιέται ποτέ μέσα του για ό,τι λέγει και πράττει. Πάντα έχει δίκιο και ενεργεί σωστά. Όχι μόνον οι γενικές αλήθειες, αλλά και κάθε λεπτομέρειά τους είναι αναμφισβήτητα ορθή. Σ’ όλα πορεύεται όπως πρέπει.

Με τέτοιες προϋποθέσεις δεν είναι δυνατόν να ανοίξει διάλογο ο φανατικός. Όταν μιλεί, το κάνει μόνο για να διαφωτίσει τους άλλους και να τους φέρει στο σωστό δρόμο. Όταν μιλούν οι άλλοι, συνήθως κλείνει τ’ αυτιά του και συνεχίζει μετά το δικό του, το ίδιο πάντα τροπάριο, χωρίς καμιά παραλλαγή. Ουσιαστικά δεν ενδιαφέρεται για απόψεις που απορρίπτει ευθύς εξ αρχής με μόνη τη δικαιολογία ότι δεν συμφωνούν με τις δικές του!

Ο φανατικός ακόμη δεν διακρίνει ανάμεσα σε ιδέες και πρόσωπα. Όποιος διαφωνεί μαζί του στη θεωρία, είναι καταδικασμένος και στη ζωή του. Αρκεί να διαφωνήσει σ’ ένα σημείο, για να βγει το συμπέρασμα ότι διαφωνεί σ’ όλα θεωρητικά και πρακτικά, θεωρεί επί παραδείγματι κάποιον για αιρετικό με βάση τις δικές του απόψεις; Πολύ σύντομα θα γενικεύσει την κρίση του για κάθε σημείο της πίστεως του άλλου, αλλά και για κάθε σημείο της ζωής του. Η γενίκευση και η αδιαφορία για τις λεπτομέρειες είναι βασικό γνώρισμα του φανατικού. Προέρχεται κι αυτό από την τάση του να μην διακρίνει τις αποχρώσεις. Όποιος διαφωνεί μαζί του θεωρητικά, δεν μπορεί κατά την πίστη του να πορεύεται σωστά στην πράξη. Έτσι συχνά οι επιθέσεις του αναφέρονται όχι στο συζητούμενο θέμα, αλλά στο πρόσωπο και τη ζωή του αντιπάλου του,

Και μια και δεν μπορεί ν’ ανοίξει διάλογο, αρχίζει την πολεμική. Πολεμική εναντίον ιδεών και προσώπων αδιακρίτως.

Φυσικά δεν την ονομάζει πολεμική αυτή τη διαγωγή του. Συνήθως την αποκαλεί έλεγχο, κριτική ή κάπως έτσι. Ουσιαστικά όμως πρόκειται για πόλεμο χωρίς έλεος στο όνομα της αλήθειας. Για καλόπιστη κριτική σε θέματα ουσίας ούτε λόγος να γίνει. Επίσης δεν μπορεί να γίνει λόγος για μέτρο στη χρήση όρων και λέξεων. Όλα βρίσκονται στο μέτρο της υπερβολής, ανακατεμένα προσωπικά και πραγματικά, αληθινά και φανταστικά, υποκειμενικά και αντικειμενικά, χωρίς καμιά διάκριση. Όπως στον πόλεμο, έτσι και στην πολεμική του φανατικού σκοπός είναι η εξόντωση του αντιπάλου με κάθε τρόπο και κάθε μέσο. Δεν είναι σπάνιο να χρησιμοποιηθεί η συκοφαντία, τα υπονοούμενα που συμπληρώνονται με καλά οργανωμένη εκστρατεία ψιθύρων, η απομόνωση ενεργειών ή λόγων ώστε να βγει το ποθούμενο συμπέρασμα και άλλα παρόμοια.

Όλα αυτά δεν είναι βέβαια γνωρίσματα του θρησκευόμενου φανατικού αποκλειστικά, ούτε παρουσιάζονται όλα μαζί πάντοτε. Η παθολογία που αναφέρουμε ισχύει για κάθε φανατικό, άσχετα προς την ιδεολογική και κοσμοθεωρητική τοποθέτησή του. Είναι εκδηλώματα του φανατισμού σε πανανθρώπινη κλίμακα. Ο φανατικός χριστιανός είναι απλώς μια επιμέρους περίπτωση. Έχει όμως και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του: προσπαθεί πάντα να συνδέσει τον φανατισμό του με τον χριστιανισμό και την ορθοδοξία. Επιχειρεί να καλύψει την όλη τακτική του με λόγους ή πράξεις του Χριστού, των Αποστόλων και των Πατέρων. Ό,τι κάνει και λέγει είναι πάντα η συνέχεια του δρόμου που χάραξε ο Χριστός και που οι αντίπαλοι νοθεύουν! Η κριτική του είναι ανάλογη με την κριτική του Χρυσοστόμου, ο έλεγχός του είναι το μαστίγιο του Χριστού εναντίον των συγχρόνων κολλυβιστών, η διαφωνία του με την εκκλησιαστική διοίκηση είναι η ίδια με τη διαμαρτυρία του αποστόλου Παύλου εναντίον του ιουδαίου αρχιερέως. Όλα έχουν την αφετηρία τους στο άγιο παρελθόν της Εκκλησίας μας…

Φυσικά τα επιχειρήματα των φανατικών δεν είναι σωστά ούτε ανταποκρίνονται στην ιστορική πραγματικότητα. Ο Χριστός δεν ήταν φανατικός. Αυτό το γνωρίζομε από όλη τη ζωή του, από τη στάση του απέναντι στους αμαρτωλούς, από την αγάπη του για κάθε άνθρωπο. Η περίφημη σκηνή με το μαστίγιο στον ναό έχει τελείως διαφορετικό νόημα: δείχνει ότι αρχίζει μια νέα εποχή που απαιτεί μια ηθική και λειτουργική καθαρότητα ουσιαστική και όχι τυπική. Όσο για τα «ουαί» κατά των φαρισαίων είναι κι αυτά ενδεικτικά: μια μόνο φορά κατακρίνει ανθρώπους ο Χριστός, κι αυτοί είναι οι φανατικοί θρησκευόμενοι της εποχής του!

Η ίδια έλλειψη φανατισμού διακρίνει και τους Πατέρες της Εκκλησίας. Μισαλλόδοξοι και φανατικοί ήταν οι αιρετικοί. Έχει αξιοπρόσεκτες παρατηρήσεις σχετικά ο Μ. Αθανάσιος και δίνει πολύ ζωντανές περιγραφές των διωγμών και των βιαιοπραγιών των αιρετικών κατά των ορθοδόξων. Αιρετικοί κατέστρεψαν τους αρχαίους ναούς κατά τον 4^ο  αιώνα από πνεύμα φανατισμού και μισαλλοδοξίας και αιρετικοί κατέφευγαν ακόμη και σε συμμαχίες με αλλόθρησκους για να βλάψουν τους ορθοδόξους!

Οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν ήταν φανατικοί, γιατί δεν τους συνόδευαν τα γνωρίσματα του φανατισμού που είδαμε πριν λίγο. Η εμμονή τους σε θέματα πίστεως δεν σχετίζεται με τον φανατισμό, αλλά με τον ένθεο ζήλο τους και την πιστότητά τους στην ορθή πίστη της Εκκλησίας του Χριστού. Άλλο ζήλος όμως και ακράδαντη και σταθερή πίστη και άλλο φανατισμός. Ο ζήλος δεν στρέφεται εναντίον προσώπων ή ιδεών, αλλά βασικά σχετίζεται με την ιεραποστολή και τον συνεχή διάλογο με τους συνανθρώπους με τελικό στόχο τον ευαγγελισμό του κόσμου και τη σωτηρία των ανθρώπων. Ο ζήλος δεν φθάνει ποτέ συνειδητά στην υπερβολή του φανατισμού, γιατί ο ζηλωτής αφήνει τον εαυτό του στην καθοδήγηση του αγίου Πνεύματος. Ακόμη έχει ο ζηλωτής ζέση και όρεξη για τη διάδοση της πίστεως, που τον κάνει όχι μόνο να ακούει τους άλλους, αλλά και να διαλέγεται μαζί τους. Ο ζήλος άλλωστε όπως ξέρομε από τους Πατέρες ποτέ δεν εκτοπίζει άπα τη ζωή και τη δράση του πιστού την αγάπη του Χριστού.

Η ιστορία της Εκκλησίας δεν είναι ιστορία φανατισμού, αλλά μια πορεία αγάπης για τον κόσμο. Κι η αγάπη έχει ως ένα γνώρισμα και την ανεκτικότητα απέναντι στους άλλους, σ’ όσους δεν συμφωνούν μαζί μας. Όταν ο ίδιος ο Θεός μας ανέχεται όλους, είναι φυσικό να ανεχόμαστε και μείς όσους δεν συμφωνούν μαζί μας. Έτσι δίδαξαν και έτσι έζησαν στον κόσμο οι άγιοι, αυτοί που στερέωσαν την Εκκλησία.

Ανεκτικότητα δεν σημαίνει βέβαια άρση της διαφωνίας ούτε συμφωνία με ιδέες που είναι αντίθετες με την πίστη μας. Σε θέματα πίστεως δεν θα υποχωρήσει ποτέ ο χριστιανός, θα μάθει όμως να σέβεται τον άλλον, προσπαθώντας, όταν το μπορεί, με τον ειλικρινή και έντιμο διάλογο να δείξει που βρίσκεται το λάθος του άλλου. Η σταθερότητα στην πίστη συνδέεται με την ιεραποστολή. Αυτή όμως βασίζεται σ’ ένα καλόπιστο διάλογο με τον συνάνθρωπο. Παράδειγμα ο απόστολος Παύλος, που δεν άρχισε τον λόγο του στην Αθήνα με αφορισμούς κατά των ειδωλολατρών, αλλά με έξαρση των θετικών σημείων που βρήκε. Παράδειγμα επίσης ο Μ. Βασίλειος που έφερε στην Εκκλησία πλήθος ημιαρειανών, δείχνοντάς τους ότι δεν διέφεραν παρά στην ορολογία. Πάντα υπάρχουν κοινά σημεία με τους άλλους. Αρκεί να έχομε αγάπη και πραγματικό ένθεο ζήλο για να τα δούμε, με μάτι καθαρό από κάθε φανατισμό.

Η ανεκτικότητα είναι η χριστιανική στάση απέναντι σ’ όσους έχουν διαφορετικές απόψεις. Κι αυτό σημαίνει ανεκτικότητα για τις ιδέες τους. Σημαίνει ακόμη μελέτη των ιδεών που διαφωνούμε, με σκοπό να βρούμε ό,τι καλό και σωστό περιέχουν, ώστε να οδηγηθούμε σ’ ένα διάλογο με στόχο την αλήθεια. Σημαίνει ακόμη σταθερότητα στην πίστη μας, ώστε να βλέπομε καθαρά με το μάτι της αγάπης που μας δίνει το άγιο Πνεύμα. Σημαίνει αγάπη για τον συνάνθρωπο, ανεξάρτητα από τις όσες και οποίες διαφωνίες μας. Σημαίνει τέλος ζήλο για τον ευαγγελισμό των συνανθρώπων, όχι για να θεριέψει με την τυχόν επιτυχία ο εγωισμός μας, αλλά με στόχο την επικράτηση του Ευαγγελίου και τη θεμελίωση των ανθρωπίνων σχέσεων πάνω στην αγάπη του Χριστού.

(Β. Π. Στογιάννος, «Η Εκκλησία στην ιστορία και στο παρόν», φκδ. Π. Πουρναρά –Θεσ/νίκη, σ. 117-121) 

πεμπτουσία

Φώτης Κόντογλου - Δροσίσετε τὴν ψυχή σας στὴν καλωσύνη καὶ ἁγνότητα

Tοῦτος ὁ κόσμος εἶναι ἀνάποδος. Ὅπως καὶ νὰ κάνεις, δὲν τὸν εὐχαριστᾶς. Οὔτε στὸν ἥλιο τὸν βρίσκεις, οὔτε στὸν ἴσκιο. Ὁ κάθε ἕνας λέγει τὸ κοντό του καὶ τὸ μακρύ τους. Γιὰ ὅ,τι ἐνθουσιάζεται ὁ ἕνας, γιὰ ἴδιο στενοχωριέται ὁ ἄλλος. Ἄλλη φορὰ μπορεῖ οἱ ἄνθρωποι νὰ μὴν ἤτανε ὅλοι σύμφωνοι, μὰ γιὰ τοὺς πιὸ πολλοὺς τὸ καλὸ ἤτανε καλὸ καὶ τὸ κακό, κακό. Τώρα ὁ καθένας ἔχει σηκώσει μιὰ παντιέρα καὶ κάνει τὸν καπετὰν Ἕναν.

Μὰ οἱ πιὸ πολλοὶ μποδίζονται ἀπὸ τιποτένια πράγματα: ὁ ἕνας θέλει νὰ φαίνεται πιὸ «βαθυστόχαστος» ἀπὸ ὅ,τι εἶνε, ὁ ἄλλος θέλει νὰ φαίνεται μοντέρνος, νὰ μὴν τὸν πάρουνε γιὰ χωριάτη, ὁ ἄλλος φοβᾶται μὴν τὸν πάρουνε γιὰ «ἀφελῆ», γιὰ ὄχι «σοβαρόν» ἄνθρωπο, ὁ ἄλλος δὲν θέλει νὰ δυσαρεστήσει κάποιον, ἕτερος κολακεύει τὶς γυναῖκες καὶ κάνει τὸν «ἱππότη» μιλώντας μὲ ψεύτικη εὐγένεια κ.λ.π. Ὅσοι εἶναι ἴσιοι καὶ ἁπλοί, δὲν ἔχουνε καμμιὰ σκοτούρα. Ζοῦνε μακρυὰ ἀπὸ λιβανίσματα ἀπὸ πονηριὲς εἰδῶν – εἰδῶν, ἀπὸ δυσπιστίες ποὺ φαρμακώνουνε τὸν ἄνθρωπο, ἀπὸ σκηνοθεσίες, ἀπὸ ψευτιές. Χαίρονται γιὰ τὰ καλά, γιὰ τὰ ἁπλά, γιὰ τὰ ἁγνά, γιὰ τὰ σεμνά, γιὰ τὰ ταπεινά. Ἐνῶ οἱ ἄλλοι ὁλοένα ταράζονται, ὁλοένα ἐξιχνιάζουνε. Πολλοὶ κατατρίβουνται μὲ πράγματα ποὺ δὲν ἔχουν καμμιὰ σημασία. Ρωτᾶνε, νὰ ποῦμε, νὰ μάθουνε γιὰ μένα τί σόι ἄνθρωπος εἶμαι, πὼς εἶναι τὸ σχέδιό μου, ἂν εἶμαι θαλασσινὸς καὶ τοῦτο καὶ κεῖνο. Ἀδελφέ μου ἂν σοῦ ἀρέσει ἡ συντροφιά μου, ἔλα ἐκεῖ ποὺ πηγαίνω, ἔλα νὰ νοιώσεις μαζί μου τὰ ὡραῖα ἔργα τοῦ Θεοῦ, τὸν θησαυρὸ ποὺ ἔχουνε μέσα τους κρυμμένον οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι... Παράτησε πίσω σου τὴν ὑποκρισία τῆς ζωῆς κι ἔλα νὰ δροσισθεῖς στὴ βρυσούλα ποὺ τρέχει κρυμμένη στὴ ρίζα τοῦ βουνοῦ, κοντὰ στὸ παλιὸ ἐρημοκκλήσι. Τί κάθεσε κι ἐξετάζεις τὰ ἀνεξέταστα; Τί σὲ μέλλει ἂν εἶμαι τὴν ὄψη ἔτσι ἢ ἀλλοιῶς, ἐγὼ καὶ κάθε ἄλλος; Τί ρωτᾶς ἂν εἶμαι ψηλὸς ἢ κοντός, μαῦρος ἢ ἄσπρος; Σ᾿ αὐτὰ ποὺ διαβάζεις βρίσκεται ὁ ἐαυτός μου, τὸ πῶς περπατῶ, τὸ πῶς μιλῶ, δηλαδὴ ὁ σαρκικὸς ἄνθρωπος. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι πνεῦμα ὅπως ὁ Θεός. Αὐτὸ τὸ πνεῦμα νὰ σὲ ἐνδιαφέρει, αὐτὸ εἶναι πνεῦμα ὅπως ὁ Θεός. Αὐτὸ τὸ πνεῦμα νὰ σὲ ἐνδιαφέρει, αὐτὸ εἶναι ἡ ἀληθινὴ σύσταση τοῦ ἀνθρώπου.

Ἀπάνω ἀπ᾿ ὅλα νὰ ἀγαπᾶμε τὴν καλωσύνη. Νὰ χαιρόμαστε νἄμαστε καλοὶ καὶ νοιώθουμε κοντά μας καλοὺς ἀνθρώπους. Κανένα πρᾶγμα δὲν εἶνε σὰν τὴν καλωσύνη. Τὸ πρόσωπό της λαμποκοπᾶ σὰν τὸν ἥλιο ποὺ χρυσώνει τὴν πλάση τὸ πρωὶ τῆς ἔμορφης μέρας τοῦ καλοκαιριοῦ. Τί εὐλογημένοι ποὺ εἶναι οἱ καλοὶ ἄνθρωποι, οἱ πρόσχαροι, οἱ γλυκομίλητοι, οἱ ἁπλοί, οἱ ἀπονήρευτοι, οἱ πονετικοί, οἱ ταπεινοί! Τί ἀληθινὸς πλοῦτος μέσα σὲ μιὰ τέτοια καρδιά! Καὶ τί φτώχεια, τί μιζέρια, τί ἀσχήμια μέσα στὶς κακὲς ψυχές, στὶς ἐγωιστικές, κι᾿ ἂς φουσκώνουνε ἀπ᾿ ἔξω κι᾿ ἂς παραστένουνε τὸν πλούσιο! Πόσο ξεκουράζεται ἡ ψυχή μας ἀπὸ τὴ δροσιὰ τῆς καλωσύνης καὶ πόσο κουράζεται ἡ ψυχή μας ἀπὸ τὸν λίβα τῆς κακίας.

Μὰ οἱ καλοὶ ἄνθρωποι εἶνε δυστυχισμένοι, ὑποφέρουνε, τυραννιοῦνται. Ναί. Ὁ σατανᾶς τοὺς βασανίζει, τοὺς ρίχνει σὲ συμφορές. Μὰ ἔτσι γίνουνται ἀκόμα πιὸ καθαροί, σὰν τὸ χρυσάφι ποὺ πέφτει στὸ χωνευτήρι. Ζοῦνε φτωχικά, μακρυὰ ἀπὸ δόξες, κρυμμένοι, μὰ ζοῦνε ἀληθινά. Νὰ μὴν ζεῖς βουτηγμένος μέσα στὴν ψευτιά. Αὐτὸ εἶνε ποὺ εἶπε ὁ Χριστὸς «Τί θὰ ὠφελήσει τὸν ἄνθρωπο ἂν κερδίσει ὅλον τὸν κόσμο καὶ ζημιωθεῖ τὴν ψυχή του;» Αὐτός, ὁ φτωχός, ὁ παραπεταμένος, κέρδισε τὴν ψυχή του. Ἀφοῦ κέρδισε τὴν ψυχή του, τί ἔχασε; Ὅ,τι ἔχασε εἶνε τιποτένιο μπροστὰ σ᾿ αὐτὸ ποὺ κέρδισε. Κι᾿ ὁ ἄλλος ὁ χοντροπετσιασμένος ἀπὸ τὴ σαρκικὴ καλοπέραση, ἀπὸ τὰ σπόρ, ἀπὸ τὰ λουτρά, ἀπὸ τὶς γυναῖκες, ἀπὸ τὶς διάφορες ματαιότητες, τί κέρδισες ἄραγε, ἀφοῦ ἔχασε τὴν ψυχή του; Πόσοι καὶ πόσοι ὕστερα ἀπὸ μιὰ ζωὴ γεμάτη λογῆς–λογῆς σαρκικὲς ἀπολαύσεις, κοσμικὲς τυμπανοκρουσίες, πλούτη, ρεκλάμες κλπ., ἔρχονται σ᾿ ἕναν λογαριασμὸ καὶ ξεζαλίζουνται ἀπ᾿ αὐτὰ τὰ σπιρτόζα πιστὰ καὶ νοιώθουνε τὴ γύμνια τους καὶ ζητᾶνε τὸν ἑαυτό τους ποῦ βρίσκεται; Μ ἃ δὲν ὑπάρχει πιά. Ἐρημιά, ξέρακας τῆς ἀπελπισίας ζώνει τοὺς ἐγωιστές! Τρομάζουνε μὲ τὴ μοναξιά τους μόλις τὴ νοιώσουνε. Ἀπὸ πάνω τους ὁ οὐρανὸς εἶναι ἔρημος, ἀδειανός, ἡ γῆ ἔρημη, οἱ ἄνθρωποι καρδιὲς ἔρημες, γιατὶ ποτέ τους δὲν γνοιασθήκανε γι᾿ αὐτές, καὶ ἔτσι κόπηκε κάθε τρυφερὴ ἀνταπόκριση μαζί τους. Στὸ τέλος καταλαβαίνουμε οἱ τέτοιοι πὼς μὲ τὰ λεπτὰ δὲν ἀγοράζουνται ὅλα τὰ πάντα. Καὶ πώς, ἴσια – ἴσια, ὅσα δὲν ἀγοράζουνται μὲ τὰ λεφτὰ αὐτὰ εἶνε ποὺ ἔχουνε τὴν πιὸ μεγάλη ἀξία. Καὶ πὼς ἀπ᾿ αὐτὰ ἔχουνε μεγάλη ἀνάγκη, ἀπ᾿ αὐτὰ ποὺ δὲν ἀγοράζουνται. Σὲ ποιὸ μέρος πουλᾶνε τὴν ἡσυχία τῆς ψυχῆς, τὴν ἁγνότητα, τὴν ἁπλότητα, τὴν κρυφὴ χαρὰ ποῦ νοιώθει ὁ ἄνθρωπος κοντὰ στὸν Θεὸ σὲ στιγμὴ ποῦ ζεῖ κρυμμένος ἀπὸ τὸν κόσμο, τὴν πραότητα, τὴν ἀγάπη; Δὲν τὰ πουλᾶνε σὲ κανένα ἀπὸ τὰ μαγαζιὰ κι᾿ ἀπὸ τὰ παζάρια γιὰ τὸ διάφορο, τὴν ἀπονιὰ γιὰ τοὺς ἄλλους, τὴν ψευτιὰ κάθε λογής, κι᾿ ὅσα πᾶνε μαζὶ μ᾿ αὐτά, δηλαδὴ τὸν ἐγωισμό, τὴν περηφάνεια, τὴν καταλαλιὰ μ᾿ ἕναν λόγο τὸ χοντροπέτσιασμα τῆς ψυχῆς.

Τί μεγαλομανία σ᾿ ἔχει πιάσει, ἀδελφέ μου, καὶ δὲν βρίσκεις ἡσυχία καὶ χτίζεις πατώματα ἀπάνω στὰ πατώματα, κι᾿ ἔχεις δυὸ τρία αὐτοκίνητα καὶ κότερα καὶ κάθε λογὴς μάταια πράγματα! Γύρισε καὶ κύτταξε καὶ τὸν ἀδελφό σου, νὰ δροσισθεῖ ἡ ψυχή σου μὲ τὴν εὐλογημένη καλωσύνη, ποὺ τὴν ξεράνανε τὰ τσιμέντα, οἱ ψεύτικες κουβέντες, οἱ συμφεροντολογικὲς παρέες, οἱ συνοφρυωμένες ἀξιοπρέπειες. Ἂν δὲν μπορεῖς νὰ κάνεις θυσίες, τουλάχιστον νὰ συχαθεῖς τὴν ἀδικία. Μὴν ἀδικεῖς. Ἡ ἀδικία εἶναι σιχαμερὴ στρίγγλα, χωρίστρα τῶν ἀνθρώπων, ἀνθρωποκτονία σὰν τὸν πατέρα της τὸν σατανᾶ.

Τί θὰ δίνανε πολλοὶ ἀπ᾿ αὐτούς, ποὺ κερδίσανε τὸν κόσμο καὶ χάσανε τὴν ψυχή τους, γιὰ νὰ νοιώσουνε ὅ,τι νοιώθουνε οἱ ἄλλοι ποὺ δὲν χάσανε τὴν ψυχή τους! Ἂν τύχει νὰ ξεκόψει κανένας τέτοιος ἀπὸ ψεύτικη παρέα του καὶ βρεθεῖ στὴ συντροφιὰ τῶν ἁπλῶν, τῶν ἀχάλαστων, νοιώθει πὼς ζεῖ ἀληθινὰ καὶ σὰν ἀπογευθεῖ τὰ ἁγνὰ αἰσθήματα ὕστερα ἀπὸ τὴ ψευτιά, καταλαβαίνει τέτοια χαρά, ποὺ κάνει σὰν τὸν ἄνθρωπο ποὺ ξαναγεννήθηκε, σὰν τυφλὸς ποὺ εἶδε τὸ φῶς του. Κάτι τέτοιοι δὲν ξεκολλᾶνε πιὰ οἱ κακόμοιροι ἀπὸ τὴ συντροφιὰ τῶν ἁπλῶν, τῶν γκαρδιακῶν ἀνθρώπων. Ἀλλὰ γιὰ νὰ ξεμακρύνει ἀπὸ τὰ ψεύτικα πρέπει νἄχει λίγη ψυχή. Ἀλλοιῶς δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει χωρὶς ψευτιά. Ὁ ἄμμος τῆς Σαχάρας, ὅση βροχὴ κι᾿ ἂν πέσει ἀπάνω του, δὲν φυτρώνει τίποτα.

Ἂν πεῖς πάλι σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς ἄλλους, τοὺς φτωχούς, νὰ περάσει μισὴ ὥρα μὲ τὴν παρέα τῶν κοσμικῶν, καλύτερα ἔχει νὰ τὸ βάλεις στὸ μπουντρούμι, παρὰ νὰ βλέπει καὶ ν᾿ ἀκούγει ἐκεῖνα τὰ ψεύτικα κομπλιμέντα, τὶς ἀνάλατες συζητήσεις, τὰ κρύα χωρατά. Στὴ συναναστροφὴ ποὺ κάνουνε αὐτοὶ οἱ ψευτισμένοι, θαρρεῖς πὼς τοὺς χωρίζει ἕνας τοῖχος τὸν ἕναν ἀπὸ τὸν ἄλλον. Ἐνῶ οἱ ἄλλοι, ποὺ ζοῦνε μακρυὰ ἀπὸ τὸν κόσμο, νοιώθουνε πὼς οἱ καρδιὲς τοὺς γίνονται ἕνα, πὼς ἀκουμπᾶ ὁ ἕνας ἀπάνω στὸν ἄλλον καὶ ξεκουράζεται. Ἀγαπᾶ καὶ ἀγαπιέται, χαίρεται καὶ δίνει χαρά. Ἀπὸ πάνω ἀπὸ τὴ συντροφιὰ τῶν σαρκικῶν ἀνθρώπων στέκεται ὁ διάβολος καὶ τοὺς κάνει νὰ μιλᾶνε ὁλοένα γιὰ λεφτὰ καὶ γιὰ τὰ ὅμοια, γιὰ νὰ μὴ γροικήσουνε οὔτε τὸ φαγὶ ποὺ τρῶνε. Ἀπὸ πάνω ἀπὸ τὴ συντροφιὰ τῶν ταπεινῶν στέκεται ὁ Θεός, κι᾿ ὅλα εἶνε εὐλογημένα.

Πετάξετε ἀπὸ πάνω σας τὴν ψευτιά. Ἀνοίξετε τὰ πανιά, νὰ τὰ φουσκώσει ὁ καθαρὸς ἀγέρας τοῦ πελάγου. Νὰ δροσισθεῖ ἡ ψυχή σας, νὰ νοιώσετε πὼς ζητᾶ ἀληθινὰ κι᾿ ὄχι ψεύτικα.

πηγή:νεκτάριος

Η γοητεία του Κακού

Γιατί το Κακό είναι αυτό που γοητεύει τους περισσότερους; Η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού είναι αυτή που ελκύει και η διαστροφή της προσωπικότητας είναι το προσωπείο του pop ειδώλου. Σαγηνευτικό είναι το Κακό και εξωτερικά όμορφο. Δαιδαλώδεις οι διαδρομές του και ελκυστική η όψη του. Χαριτωμένες οι εκφράσεις του και άξιοι λόγου και μίμησης οι εκφραστές του. Το κακό κρύβει μέσα του ένα μυστήριο που σε προκαλεί να το ανακαλύψεις και να το ασπαστείς. Είναι σαν μια μπωντλαιρική κατάρα, μια μύηση στην "ομορφιά της κόλασης". Ωραίος για τον κόσμο είναι ο αντισυμβατικός, ο προκλητικός, ο δυναμικός στις πράξεις εκδήλωσης, στις πράξεις στυγνής κακίας. Τί είναι αυτό που μας τραβά στο μαύρο και τον άρρωστο εωσφορικό συναισθηματισμό; Ο κόσμος μιλά για καταραμένο ρομαντισμό. Οι φιλόσοφοι μιλούν και συνθέτουν μία μορφή πρότυπο ενός αντιήρωα προμηθέα που εξεγείρεται με πράξεις βίας και προκλητικότητας, πού εκφράζει μια αντικοινωνική συμπεριφορά,μία όθνεια λάμψη, ένα μαύρο φώς μέσα σε μια κοινωνία "ιδανικού καλού", "ευγενικών θεσμών", "normal ανθρώπων", "απόδοσης δικαιοσύνης" "ηθών,διατάξεων και κανόνων", "νόμου,θεσμών και απαρέγκλιτης ηθικής τάξης".

Είναι αλήθεια πώς ή ροπή της ανθρώπινης φύσης είναι προς την αμαρτία. Αυτό είναι αποτέλεσμα της προπατορικής πτώσης, αυτό είναι έκφραση της αμαυρωμένης φύσης. Ο άνθρωπος που δεν έχει "νουν ηγεμόνα" και είναι έρμαιο των παθών, γίνεται υποχείριο του εχθρού, αντιστρέφει την έννοια του ηθικού και καλού μέσα του, μεταποιώντας το σε ό,τι πιο απεχθές,απάνθρωπο και τραυματικό για την ψυχή του και τις ψυχές των άλλων. Η αδυναμία του αμαυρωμένου ανθρώπου να διακρίνει το ωφέλιμο από το ψυχοφθόρο, το τελειωτικόν από το ατελές, και αυτό που οδηγεί στην ολοκλήρωση από εκείνο που οδηγεί στην εκμηδένιση, τον ωθεί στον παραλογισμό και την αστοχία της αμαρτίας. Γεννά την κόλαση των εγκληματικών επιλογών και των αδιεξόδων.

Όμως η διάδοση και η θεοποίηση του ηθικού και κοινωνικού κακού δεν είναι μόνο θέμα πνευματικότητας. Η ανθρώπινη κοινωνία, εκτός Θεού και ερήμην του αληθινού και του γνησίου, στο αντικειμενικά και απόλυτα Καλό( στην θεϊκή ύπαρξη και αλήθεια) αντιπαραθέτει το κοινωνικώς καλό και το ευρέως αποδεκτό, διαμορφώνει μια ανθρώπινη ηθική. Η ανθρώπινη κοινωνική ηθική , δομημένη με νόρμες και κανόνες, απαγορεύσεις και περιορισμούς,νόμους και τάξη ηθική, κατά το συμφέρον των πολλών ή και των ολίγων είναι αυτή που ορίζει τις πράξεις του σύγχρονου ανθρώπου. Παράλληλα, η εκτροπή της ηθικής σε ηθικισμό, υποκρισία,συμβατικότητα,αποπροσωποποίηση του ανθρώπου , το κοινωνικό κακό, η εξαθλίωση, η αυταρχικότητα του συστήματος, η διαβολική συμπαιγνία του ψέματος,της εξαπάτησης και της καθωσπρεπισμού, η κοινωνική αδικία,τα ψυχολογικά αδιέξοδα οδηγούν τις πιο ευαίσθητες και "ωριμες εν ανωριμότητι" ψυχές στην απάρνηση του ¨Καλού", του "ηθικού", του παραδεκτά ορθού και εννόμου. Το κακό σαν αντίδραση ή η λατρεία του σκοτεινού ώς έκφραση, είναι η εκδίκηση για την υποκρισία του κατεστημένου " Καλού". Είναι η αισθητική αλλά και κοινωνική επανάσταση ενός προμηθέα ενάντια σε ένα αυταρχικό και φρικτά διεστραμμένο σύστημα.

Το "Καλό" του κόσμου δεν πείθει πλέον και έτσι το αντικαθιστά η αισθητική και η ηθική του Κακού.

Βέβαια, στην δική μας ορθόδοξη παράδοση δεν χρειάστηκε ποτέ η εκτροπή προς το Κακό ώς απαξίωση του "Καλού του κόσμου". Είναι διακριτό στην Γραφή πώς η βασιλεία και ο νέος κόσμος του Χριστού αντίκειται στον άρχοντα του αιώνος τούτου, τ.ε τον διάβολο. Είναι ιστορικά γνωστό πώς οι μάρτυρες του χριστιανισμού εκδιώχθησαν απηνώς και σκοτώθηκαν ακριβώς ως ΄'ανήθικοι, ανατροπείς και ασεβείς επαναστάτες". Γιατί, την αλήθεια του Χριστού δεν την άντεξε ο κόσμος της αμαρτίας, διότι δεν ήταν εκ τούτου του κόσμου. Ήταν ακριβώς εκείνοι οι "ηθικοί" και οι εκπρόσωποι της "εννόμου τάξεως" που έκριναν το χριστιανικό μήνυμα , το ευαγγέλιο, ως " ένα μήνυμα ανατρεπτικό και ανόσιο". Ήταν εκείνοι οι "θρησκευτικοί και ηθικοί" που έκριναν πώς πρόσφεραν λατρεία στον Θεό, ανεβάζοντας στους σταυρούς τους μάρτυρες και τους μαθητές του Χριστού.

Στην δική μας ηθική, την ηθική της βασιλείας του Θεού το Κακό δεν μπορεί ποτέ να είναι γοητευτικό, όσο και αν αγαπάμε και καταλαβαίνουμε εκείνους πού το θαυμάζουν, ως αντίδοτο όμως  του "καλού του κόσμου" .

Κοσμικό καλό και κακό είναι οι δύο όψεις ενός και του αυτού νομίσματος: ενός διεστραμμένου και παραμορφωμένου κόσμου πού έχει καταντήσει ακοσμία και χάος πνευματικό. Γιατί, η μόνη επαναστατική πράξη που "επιτρέπει" η εκκλησία στα παιδιά της είναι η εξουθένωση του κόσμου και η ταπείνωση της θυσίας του Σταυρού.