Αγωνία να αρέσω στον Θεό!

O νέος της σημερινής περικοπής φαίνεται ότι αγαπούσε πολύ την θρησκεία και φύλαττε τις εντολές του Θεού.Γι αυτό και ο Χριστός τον συμπάθησε και τον κάλεσε σε ανώτερες καταστάσεις: στην τελειότητα, την αγιότητα. Αυτός όμως όπως κάθε "λογικός" άνθρωπος, ένας από εμάς, αγαπούσε και την ζωή του, τον μικρόκοσμο του, τα αποκτήματα του και έφυγε λυπημένος(απογοητευμένος) από τον Χριστό.

Πολύ συχνά ο Χριστός δεν μας ζητα τόσο δύσκολα πράγματα και φοβερά. Δεν είμαστε όλοι προωρισμένοι για την ζωή της αποταγής, του μοναχού, του ιεραποστόλου, του ασκητή μέσα στον κόσμο. Κατά την πνευματική μας κατάσταση μας ζητά ο Χριστός μια μικρή ή μεγαλύτερη θυσία, , μια στέρηση, λίγο παραπάνω προσευχή, ελεημοσύνη, ευσπλαχνία, λίγο παραπάνω φιλότιμο στην άσκηση... και ευθύς αρχίζουμε την γκρίνια, τις προφάσεις, τις δικαιολογίες... 

Να ξέραμε πόσο δειλοί και αφιλότιμοι δειχνόμαστε πολλές φορές..Ο Θεός επαιτεί(ζητιανεύει) σχέση αγάπης με μας, σχέση αφοσίωσης, εμπιστοσύνης. Αν τον αγαπούσαμε με αυτόν τον τρόπο θα τρέχαμε να Τον αγαπήσουμε προτού μας το ζητήσει, να κάνουμε το ο,τιδήποτε για να μην χάσουμε την σχέση μαζί Του. Και μείς κολλάμε στις μιζέριες και στα "ψιλικατζίδικα" τσαλίμια μαζί Του...Πωπω μίρλα!

Οι άγιοι δεν έθεσαν στον εαυτό τους διλήμματα, διαβαθμίσεις και προϋποθέσεις. Μόλις άκουσαν το ευαγγέλιο έτρεξαν να το κάνουν πράξη. Αυτο θα πεί έρως, εμπιστοσύνη, αυτογνωσία και θεογνωσία. Ευθέα, ίσια, αντρίκεια πράγματα...

'Οπως ο άγιος Στυλιανός,όπως ο μέγας Αντώνιος, ο οποίος όταν άκουσε το σημερινό ευαγγέλιο, δεν κάθησε να ψάξει συμβολισμούς και προαιρέσεις, αλλά βγαίνοντας από τον ναό, πήγε αμέσως και μοίρασε τα υπάρχοντα του στους φτωχούς και ακολούθησε τον δρόμο του Χριστού. 

Κάθε συναξάρι σχεδόν, ξεκινά με αυτή την πράξη. Κάθε άγιος αρχίζει την πορεία του με αυτό το μοίρασμα της περιουσίας στους φτωχούς. Και αυτό δεν είναι ούτε τυπική επανάληψη, ούτε τυχαία αναφορά.Είναι η αγάπη της τελειότητας. Η αυθεντική αγιότητα.Η αγωνία να αρέσω στον Θεό!

Σχόλια στον χορτασμό των πεντακισχιλίων(Κυριακή ογδόη του Ματθαίου)

O πολλαπλασιασμός των πέντε άρτων και δύο ιχθύων είναι ένα από τα θαύματα πού είναι προσφιλές στους μουσουλμάνους. Για τους δε ιουδαίους της εποχής του Χριστού, ήταν τόσο εξαίσιο πού ήθελαν να τον ανακηρύξουν εκείνη την ώρα βασιλιά.Και τον ακολουθούσε τον Χριστό πέντε χιλιάδες κόσμος! Τέτοια δύναμη και εξουσία είχε αυτή την στιγμή. Αυτός ο τριπλός πειρασμός πού του υπέβαλε κάποτε ο πονηρός στην έρημο, τον κυνηγούσε σε όλη την επί γης πορεία Του ! Αυτή όμως η πίστη και οπτική του κόσμου για έναν Χριστό, είναι κάτι πού ασπαζόμαστε οι περισσότεροι.Θέλουμε να μας εξασφαλίζει το ψωμί, να μας δίνει εξουσία, να μας αποδεικνύει την παντοδυναμία Του, να κυριεύουμε τον κόσμο και να τα έχουμε όλα εξασφαλισμένα κάνοντας χρήση του δικού Του προσώπου. Να πλάθουμε Χριστόν στα μέτρα μας.Ο Ιησούς όμως εκρύβη από αυτούς. Πάντοτε έφευγε και κρυβότανε. Από σεβασμό και ευσπλαχνία στα πλήθη πού δεν γνωρίζουν. Όταν το αυριανό ευαγγέλιο ξεκινά με την παράσταση του Ιησού να ορά τα πλήθη και να τα σπλαχνίζεται, ίσως αναφέρεται σε αυτή την αδυναμία κατανόησης από τους πολλούς της δικής Του αποστολής.Χαμένα πρόβατα, χωρίς ποιμένα ή μάλλον με ποιμένα την θέληση τους. Και τότε ο Κύριος τους αποκάλυψε την Ευχαριστία. Αυτό είναι το αληθινό σημείο ενότητας και δοξασμού και χορτασμού όλων τους. Ένα σημείο πού περνά μέσα από την πραγματική Του δόξα, τον Σταυρό και την Ανάσταση, πού είναι και η δόξα της Εκκλησίας Του.Όταν θα ξεπεράσουν κάθε ειδωλολατρία και φαντασία και Τον ιδούν καθώς Εκείνος εστί και καθώς Εκείνος βούλεται αποκαλυφθήναι.Ο Ιερός Χρυσόστομος γράφει πώς στους αποστόλους βρίσκεται εκείνη την στιγμή μόνο ένα ελάχιστο από προμήθειες. Πέντε άρτοι και δύο ψάρια. Όποιος ακολουθεί τον Χριστό, δεν χρειάζεται περισσότερα. Αυτοί πού είναι του Χριστού γλυκαίνονται και ηδύνονται με την δική Του παρουσία και αρκούνται στα επιούσια.Και μοιράζονται κατά το δικό Του παράδειγμα ,μικρά και μεγάλα με εκείνους πού αγαπάνε.

από σχόλια μας στο Fb

Είπαν οι Γεργεσηνοί...

"Άσε μας Ιησού Ναζαρηνέ και μην μας βασανίζεις! Δεν είναι μόνο πού τα γουρούνια μας είναι πολυτιμότερα από τον πλησίον μας, είναι η δύναμη της αγάπης και το θαύμα σου, πού είναι ξένα στην ζωή μας. Μας καίς. Φύγε από την φυλακή μας. Καλά ζούμε σκλάβοι στους δαίμονες μας.Καλύτερα τα σίγουρα ξυλοκέρατα της Αιγύπτου, από την τρέλα για ένα θαύμα στην έρημο,πού θες Εσύ να μας βγάλεις. Παράδεισος και κόλαση εδώ.Δεν θα χαθούμε εμείς στον σταυρό μαζί σου.Ο δικός μας θεός είναι εύσπλαχνος, μας αφήνει στην ησυχία και στην ταραχή μας να τον λατρεύουμε το ίδιο. Τον δικό σου δεν τον θέλουμε.Τάζει σταυρούς για να βρούμε την βασιλεία Του. Ασε μας στην βασιλεία της κτήσης και του εγώ μας. Κύριε, μην μας σώσεις".

Στην χώρα των Γαδαρηνών

Η αυριανή περικοπή αναφέρεται στο θαύμα πού έγινε στην χώρα των Γαδαρηνών.

Μας θυμίζει πώς το κακό δεν είναι απρόσωπο και αφηρημένο, αλλά έχει όνομα και επηρεάζει τον άνθρωπο μέσα στην καθημερινότητα του.

Ο διάβολος είναι ο κατ εξοχήν εχθρός του ανθρωπίνου γένους και η κυριότερη επιτυχία του είναι να μας πείσει πώς δεν υπάρχει. Σήμερα βέβαια αυτό πού κατάφερε είναι να μας πείσει, ακόμα και σε εκκλησιαστικούς και θεολογικούς κύκλους, πώς είναι κάτι γενικό, απρόσωπο και αφηρημένο και εντοπίζεται μόνο σαν έννοια στην δυστυχία και τις αναποδιές της ζωής. Έτσι γίνεται πιό ελέγξιμος από κάποιους ανθρώπους, πού φοβούνται να αντιμετωπίσουν τους δαίμονες τους, κυριολεκτικά και μεταφορικά.Η ύπαρξη όμως ανθρώπων κυριευμένων από τον σατανά, η επιστροφή στην μεσαιωνική σατανολατρεία, οι μαγικές πράξεις και η γυμνή τη κεφαλή αφοσίωση κάποιων άλλων στο κράτος του εωσφόρου, αποδεικνύουν το αντίθετο.

Ο Χριστιανός έχει όλα τα μέσα για να τον αντιμετωπίσει μέσα στην Εκκλησία και πουθενά αλλού. Πέρα από τα αγιαστικά μέσα(ευχές, εξορκισμοί,παρακλήσεις, αγιασμοί), η Εκκλησία υπερπροβάλει πρώτον την εξομολόγηση και την Θεία Κοινωνία.

Στην πρώτη αφαιρούμε κάθε δικαίωμα από τον σατανά πάνω μας. Με την δεύτερη θωρακιζόμαστε με την δύναμη του Χριστού, ο οποιος εξήλθε νικών ίνα νικήση.

Αυτό πού μας πληγώνει σαν ιερείς είναι η εξάπλωση της μαγείας σε όλα τα στρώματα του κοινωνικού ιστού. Προσωπικά, οι εννιά στους δέκα αγιασμούς πού προσκαλούμαι να κάνω αφορούν είτε υποψία είτε πραγματικότητα μαγείας. Υπάρχει ασφυκτική κακία και ζοφερό σκοτάδι εκεί έξω. 

Παλινδρομούμε σε σκοταδισμούς ή μήπως δεν πάψαμε ποτέ να είμαστε περισσότερο και από φονιάδες για τον αδελφό μας; Οι απαντήσεις δικές σας.

Να ξέρουμε πώς τίποτα στην Εκκλησία μας δεν γίνεται αυτόματα, μηχανιστικά και μαγικά.

Η Εκκλησία μας δίνει τα αγιαστικά μέσα και μας παρέχει και τα μυστήρια. Δεν είναι όμως μια αντιμαγική εταιρία. Χρειάζεται πίστη, συνείδηση, προσπάθεια, κατανόηση, εμπειρία. 

Προσευχή και νηστεία μαζί με Θεία Κοινωνία, βαθιά πίστη που να συνοδεύει τις αγιαστικές πράξεις, ταπείνωση και γνήσια μετάνοια στην εξομολόγηση, αγώνας για να πραγματωθεί η χάρη . 

Δεν πολεμάμε τον σατανά με μαγικά μέσα, αλλά με όλη την δύναμη και την συναίσθηση της αναξιότητας μας και της εξάρτησης από τον Θεό. 

Ο σατανάς δεν φοβάται το θυμίαμα, αλλά την προσευχή πού το συνοδεύει. Δεν φοβάται τον άνθρωπο πού ανάξια κοινωνεί ή επιφανειακά μετανοεί, αλλά μάλιστα και τον χρησιμοποιεί. Δεν φοβάται την νηστεία χωρίς ευσπλαχνία, ούτε την καταφυγή στον Ναό, χωρίς ταπείνωση, όταν συνοδεύεται δηλαδή από έπαρση. 

Η Εκκλησία επίσης δεν είναι ακόμα ένα μέσο ή ένα καταφύγιο από τα πολλά. Είναι το μοναδικό. Και να μην ξεχνάμε πώς η αναφορά μας είναι στον Χριστό. Όταν η αναφορά μας είναι στον Χριστό η δύναμη του εχθρού εκμηδενίζεται.

Σχόλια στον "εκατόνταρχο"

Ο Χριστός όταν είδε την πίστη του εκατόνταρχου, θαύμασε, λέει το σημερινό ευαγγέλιο. Αφού ήταν προγνώστης, γιατί θαύμασε; Έδειξε ανοιχτά τον θαυμασμό του, για να αναδείξει τον περιφρονημένο από τους "εκλεκτούς" ειδωλολάτρη. Να τους δείξει πώς υπάρχει κρυμμένη αγιότητα, εκεί πού όλοι μας όσοι έχουμε σιγουριά για την αγιότητα μας, απαξιούμε να δούμε...! Το ίδιο έκανε και με την αιμορροούσα και την χαναναία. Είχε φιλανθρωπία ο Χριστός να δείχνει τέτοια παραδείγματα, για να ελέγχει νοοτροπίες αποκλειστικότητας στο θείο. Να μην μας τυφλώσει η σιγουριά, αδέλφια μου. Πάντα να διεκδικούμε τον Θεό μας και την αγάπη Του και να μην θεωρούμε κανενός είδους πνευματικότητα ή ακόμα χειρότερα σωτηρία και ανωτερότητα δεδομένη.Ο Θεός και από τις πέτρες ανέδειξε παιδιά στον Αβραάμ

Πολλές φορές τα βάζουμε με τον Θεό, γιατί "δεν είναι εκεί όταν τον χρειαζόμαστε",δεν μας κάνει χάρες, δεν μας επισκέπτεται όπως κάνει "σε αυτόν εκεί", "δεν μας καταδέχεται" όπως κάνει με κάποια από τα "εκλεκτά παιδιά του".Και ομως ο Θεός είναι πάντα εκεί και χτυπά την θύρα της ζωής μας και εμείς επειδή ο οίκος του σπιτιού μας είναι πλήρης από τον εαυτό μας, δεν Τον αφήνουμε να μπεί, γιατί κύρια δεν αδειάζουμε να Τον δούμε. Ενώ αυτός ο εκατόνταρχος, ένας ειδωλολάτρης εξουσιαστης,πόση ταπείνωση και σοφία έκρυβε! "Κύριε, δεν είμαι άξιος να εισέλθης κάτω από την δική μου στέγη" Και επειδή ταπεινώθηκε επαινέθηκε και Τον επισκέφτηκε στ αλήθεια ο Θεός. Είχε τον οίκο της ψυχής του, σαρωμένο και στολισμένο για να Τον υποδεχτεί και το δικό του θέλημα εξορισμένο από την καρδιά του. Μήπως το ίδιο δεν έκανε κι ο Πέτρος μετά το θαύμα της αλιείας όταν είπε στον Χριστό: Κύριε,είμαι άνθρωπος αμαρτωλός, φύγε από κοντά μου... Μήπως ο Δανιήλ,ο αγνότερος άνθρωπος πού υπήρξε ποτέ, δεν αναλύθηκε από τρόμο μέγα όταν είδε τον άγγελο, απεσταλμένο του Θεού;... Μήπως ο Μωϋσής , ένας πρίγκηπας, δεν προφασίστηκε βραδυγλωσσία, αποποιούμενος την αποστολή του από εσχάτη ταπείνωση;Μήπως αυτή η αγία αμαρτωλή δεν έβγαλε λέξη, αλλά ταπεινώθηκε με θάρρος , πηγαίνοντας να τον διακονήσει από πίσω του, μην τολμώντας να Τον αντικρύσει;

Ω αγία ταπείνωση! Πόσο μας έχεις λείψει!Έλα κοντά μας και μην μας αφήσεις ποτέ. Εσύ είσαι το κόκκινο χαλί πού θα βαδίσει ο Βασιλιάς να μπεί στης καρδίας μας το παλάτι!

από την σελίδα μου στο ΦΒ