ΙΕΡΕΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Δος μου κι εμένα άνεση, Παναγιά μου,
πριν ν’ απέλθω και πλέον δεν θα υπάρχω.(Αλεξ. Παπαδ.)

Κυριακή, Ιανουαρίου 24, 2010

Νικηφόρου Θεοτόκη: Υπερηφάνεια και Ταπείνωση


«Άνθρωπε, τι σε φυσά και επαίρει (σε κάνει υπερήφανο); η ευφυΐα του νοός σου; το κάλλος του προσώπου σου; η ανδρεία του σώματός σου; Μη βλέπεις μόνον τα έξω, μη βλέπεις μόνη την επιφάνειά τούτων. Εάν αυτά μόνα βλέπεις, υπερηφανεύεσαι. Βλέπε τα έσω, προσήλωσε το νου σου στο βάθος και την εσωτερική κατάστασή τους. Τότε βλέπεις ότι αυτά είναι φύσει μεταβλητά από την μια ώρα στην άλλη. Τότε βλέπεις ότι αύριο τα εξαφανίζει αυτά ο θάνατος και τα μεταβάλλει σε σκωλήκων βρώμα και δυσωδία. Τότε, γνωρίζοντας το είναι σου και την ευτέλειά σου, καταπιέζεις τα φυσήματά σου για τα αγαθά της φύσεως, και ταπεινώνεις την καρδία σου. Τί σε φυσά; η σοφία σου και η επιστήμη σου; Μη βλέπεις τα έξω, αλλά συλλογίσου τα έσω, μήτε την επιφάνεια, αλλά το βάθος. Εάν στοχασθείς τα έσω και το βάθος, βλέπεις αμάθεια και ουχί σοφία, σκότος και ουχί επιστήμη.Άνθρωπε, γιατί σηκώνεις τα φρύδια και καυχάσαι ότι υπερέχεις από τους άλλους; για τα τυχερά; για τον πλούτο σου; για τα αξιώματά σου; για την προστασία των αρχόντων; Βλέπε βαθύτερα, αύριο στρέφει ο τροχός του κόσμου και τον πλούτο σου σκορπίζουν οι συμφορές, τα δε αξιώματά σου τα εξευτελίζει ο εξουσιαστής, οι δε προστάτες σου μεταβάλλουν γνώμη και τύχη. Αύριο τέλος πάντων έρχεται ο θάνατος, και άλλοι μεν παραλαμβάνουν τον πλούτο σου, ίσως εκείνοι, τους οποίους μισείς και αποστρέφεσαι, ως καπνός δε εξουθενώνονται τα αξιώματά σου, άπρακτοι δε διαμένουν όχι μόνο οι προστάτες και φίλοι, αλλά και αυτοί οι συγγενείς σου. Έρχεται ο θάνατος, και τότε, και αν έχεις του Κροίσου τα τάλαντα, και αν έχεις βασιλικά αξιώματα, και αν έχεις όλη την δόξα του κόσμου τούτου, ένα μόνο σάβανο σου μένει και τρεις πήχεις γης για τον τάφο σου, «διότι πάσα σαρξ ως χόρτος, και πάσα δόξα ανθρώπου ως άνθος χόρτου. Εξηράνθη ο χόρτος, και το άνθος αυτού εξέπεσε» (Α' Πετρ. α' 24), Εάν αυτά στοχάζεσαι, καταβιβάζεις τα όμματά σου κάτω στην γη και γεμίζεις το νου σου ταπεινοφροσύνη.Άνθρωπε, γιατί υπερηφανεύεσαι και κατακρίνεις τους άλλους ως αμαρτωλούς και απηλπισμένους; Διότι απέχεις από τις κτηνώδεις και σαρκικές αμαρτίας; Διότι νηστεύεις και προσεύχεσαι και ελεείς τους πτωχούς; Αλλά στρέψε τα όμματά σου στον εσωτερικό άνθρωπο, όπου η αρετή θεμελιώνεται. Εάν εξετάσεις τα βάθη της συνειδήσεώς σου, τότε βλέπεις τις ακαθαρσίες του νοός σου, τον βόρβορο της καρδίας σου και τους μολυσμούς της ψυχής σου. Τότε βλέπεις πόσα λείπουν για την αναπλήρωση του χριστιανικού χρέους σου. Τότε βλέπεις ότι κάθε ώρα και κάθε στιγμή ανεβαίνει δια των θυρίδων σου (Ιερεμ. θ΄ 21), δηλ. των αισθήσεών σου, ο θάνατος στη ψυχή σου. Εάν ερευνήσεις ακριβώς τις προσβολές της αμαρτίας, τους συνδυασμούς, τα παλαιά, τις συγκαταθέσεις στην ανομία και στις ακάθαρτες επιθυμίες της καρδίας σου, τότε βλέπεις τον εαυτό σου βεβυθισμένο στο πλήθος των ανομιών σου. Γι' αυτό αντί να μεγαλορρημονείς, ως ο Φαρισαίος, να τύπτεις το στήθος ως ο Τελώνης, και με ταπεινοφροσύνη και μετάνοια να κραυγάζεις: «ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» (Λουκ. ιη' 13). Τότε λοιπόν γινόμαστε ταπεινόφρονες, όταν στοχαζόμαστε τα πράγματα ως πρέπει, όταν συλλογιζόμαστε συχνώς την ώρα του θανάτου και σε τι καταντούμε μετά θάνατον, όταν διακρίνομε ότι ει τι και αν έχομε, δεν είναι δικά μας, αλλά του Θεού, όταν μνημονεύουμε ότι χωρίς της ταπεινοφροσύνης ουδείς δύναται να σωθεί, όταν τέλος πάντων έχομε έμπροσθεν μεν των οφθαλμών μας, του Τελώνου και του Φαρισαίου το παράδειγμα, μέσα μας δε στο κέντρο της καρδίας μας αυτά του Σωτήρος μας τα θεία λόγια: «πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται, ο δε ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται» (Αυτ. 14).



πηγή: http://stratisandriotis.blogspot.com/

ΖΩΗΦΟΡΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails